"Дария миссиясы"

Кіріспе

"Дариандардың миссиясы" – Space: 1999 телесериалының бірінші маусымның тоғызыншы бөлімі. Сценарий авторы – Джонни Бёрн, режиссері – Рей Остин. Алғашқы атауы – "Дария миссиясы". Финалдық сценарий 1975 жылдың 7 қаңтарында дайындалды. Түсірілімдер 1975 жылдың 10 қаңтарынан 24 қаңтарына дейін жүргізілді.

Сюжет

Төтенше жағдай, төтенше жағдай, бұл – "Дария" ғарыш кемесінің командирі. Шетелдік сигналды анықтағаннан кейін, Басты Миссия қызметкерлері мұңды тілеуді тыңдайды. Шетелдік командирдің дауысы кемесінің үлкен аумақтарының қирағанын, мыңдаған адамның қаза тапқанын, жүздеген адамның ауырып, өліп жатқанын айтады. Сигнал дереу көмек сұрауымен аяқталады, содан кейін бастапқы нүктеге оралып, автоматты хабарлама екені белгілі болады. Айдың траекториясына жақын қозғалған кеме ұзындығы жиырма шақырым, ені бес шақырымды құрайды. Джон Кениг әр қабаттың жүз шаршы шақырымдық көлемде екеніне таңырқаса, құралдар тіршілік белгілерін тіркейді. Командир гуманитарлық миссия ұйымдастыруды шешіп, шетелдіктердің медициналық, ғылыми және материалдық қажеттіліктерін бағалау үшін персоналды іріктейді. "Eagle One" көмек заттарымен жүктелген соң, Ай базасы "Альфадан" ұшып кетеді. Олар үлкен кемені айналып, күш сәулесімен ұсталғанша, ешқандай тануға болатын док құрылысын көре алмайды. Барлық жүйелер өшіріледі, өйткені сәуле кемені өзіне тартады және оны ауа шлюзіне қосады. Қозғалтқышты қайта іске қосуға жасалған әрекеттер де, "Альфамен" немесе шетелдіктермен байланыс орнатуға жасалған әрекеттер де сәтсіз аяқталады. Құтқару тобы тиімді түрде тұтқындалды. Борттағы құралдар "Дария" кемесінде тыныс алуға жарамды атмосфера және жұмыс істеп тұрған қуат көзі бар екенін көрсетеді. Байланыс кеменің құрылымын қанықтырған атомдық сәулеленудің нашар деңгейімен шектеледі. Тіршілік белгілері расталды, Кениг пен серіктері кемеден түсті. Алайда, оларды қарсы алуға ешкім жоқ. Олар екі қарама-қарсы дәліз арқылы кіретін қираған қабылдау бөлмесіне кіреді. Кемедегілермен кездесуді үміттене отырып, Кениг Виктор Бергманмен бірге бір дәлізбен жүреді, ал Пол Морроу мен Алан Картерді екінші дәлізбен жібереді. Хелена Расселл мен күзетші Билл Лоури артта қалады. Зерттеу кезінде, қираған бөлшектермен жабылған қақпақ табылады. Оны ашқанда, үшінші дәліз ашылады. Олардың зерттеулері екі жарақаттанған кісінің жасырын жолдан шығуымен тоқтатылады. Олар ер және әйел, сөйлей алмайды және үрейленген. Ер адам "Eagle" ішінде жасырынып, әйел әрекетсіздікпен сөйлесуге тырысады. Мүсіндердің қорқынышының мәні, бұрыштан қатал адамның секіріп шығып, Лоуриді қатыгездікпен есінен айыруымен ашық көрінеді. Кениг пен Бергман олардың дәлізімен шақырымдар бойы жүргенде, ешкімді көрмейді. Кенеттен олар күміс радиациялық костюммен толық жабылған екі "Дарияның" қол шамдарының жарығымен соқырланады. Кениг пен Бергман қаруларын түсіргенде, "Дариялықтар" өздерінің қаруларын көтеріп, екі "Альфаны" атып өлтіреді. Осы уақытта Морроу мен Картер алға жылжығанда, зақымдану күшейеді. Ақырында, дәліз толығымен жабылып, олар кері қайтуға мәжбүр болады. Ауа шлюзіне оралғанда, олар аймақтың бос екенін байқайды, бірақ "Eagle" ішінде қорқып жасырынып отырған ер адамды табады. Үшінші дәліздің ашық есігін тауып, "Альфа" еркектері кісіге басқалардың қайда кеткенін көрсетуге көндіреді. Алдындағы жауыздар тайпасы Хеленаны, Лоуриді және әйел мүсінді өздерінің лагеріне, кең, өсіп өскен бақ-бақшаның шетіндегі қонысқа сүйреп әкеледі. Бұл "Дариялықтар" болашақтағы үңгір тұрғындарына ұқсайды - олардың шаштары мен тістері шіріген, синтетикалық матамен араластырылған үйде тігілген киім киіп, технологиялық бұйымдардан жасалған аксессуарлармен әшекейленген. Топта қарттар да, мүгедектер де жоқ. Жәндікті адам - олардың басшысы Хадин, ол тұтқындарды бұрын зертхана модулі болған жерге қамауға алды. Кеменің басқа бір бөлігінде Кениг сәнді дайындалған демалыс бөлмесінде оянып, өзін таңғажайып әдемі әйелдің қарауында табады. Ол шабуыл үшін кешірім сұрайды, бірақ Кениг пен Бергман кіршік болды. Ол өзін кемедегі қайта құру бөлімінің директоры Кара деп таныстырып, оған өз халқының жағдайы туралы айтады. Апатты сигнал 900 жыл бұрын, олардың бірден басқа ядролық реакторлары жарылғанда іске қосылған. Кемелердің көпшілігі қатты зақымдалды. Мыңдаған адам жарылыстан аман қалды, бірақ радиацияның құрбаны болды. 50 мың "Дариялықтан" тек 14 адам ғана апаттан аман қалды. Коэниг апаттың ауқымы туралы ойланғанда, Кара бұл кездейсоқ кездесу олардың аман қалуы үшін маңызды болуы мүмкін деп мәлімдейді. Елді мекенде тұтқындар ғибадатхананың алдына әкелінеді, оның үстінде ер адамның суреті бейнеленген. Өздерін "Аман қалғандар" деп атаған тайпа шеңберге жиналады, ал Хадин әйелді ортаға итеріп жібереді. Сол жерде бас діни қызметкер оны жақсылап қарап, "Мутант!" деп айқайлайды. Ол кісіні қабырғаға ілінген бөлмеге сүйреп әкеліп, есігін ашық етіп бекітеді. Бөлмеге жарық құйылады, ал мүсіннің денесі жоғалып кетеді. Лоури келесі таңдалады және тексеру кезінде, діни қызметкер оның сол сақина саусағының буыны жоқ екенін анықтайды. Ол да өлімге жіберіледі. "Аман қалғандардың" елді мекеніне кісі басшылық етеді, Морроу мен Картер осы қанішерлікті көреді. Хеленаның кезегі келеді. Ол қорқып, діни қызметкер оның беті мен денесін тексергенде жылайды. Ешқандай деформацияны таба алмағаннан кейін, ол "Таза!" деп айқайлайды. Қабырғадағы иконаға бұрылып, оларға Рухтарды шақыруға бұйрық береді. Командирлік орталықта Кара Кениг пен Бергманды кеменің командирі Неманмен таныстырады. (Олар білмейтін, ол "Аман қалғандардың" құдайының суретімен бірдей). Кениг "Дариялықтарды" оның жоғалған халқының орнын табуға дереу бұйрық беруге талап етеді. Оларды үлкен механикалық құрылымдардың үстінен созылған шақырымдық галереямен жүргізе отырып, Неман осы кеменің ұлылығын және Кенигтің талабының абсурдтығын әжуалай көрсетеді. Ол оларға "Дарияның" ұрпақ кемесі екенін, үй планетасының жойылғаннан кейін "Дариялық" нәсілінің өмірін және дағдыларын сақтайтынын айтады - Жердің өзінің "Нұхтың кемесі" сияқты. Кеменің қозғалтқышы әлі де жұмыс істеп тұр; жүз жыл ішінде олар жаңа әлемге жетеді. Неман "Альфаны" оларға қосылып, олар күтіп тұрған болашақты бөлісуге шақырады. "Аман қалғандардың" лагерінде Хелена тайпалық киімге киінген. "Жетінші деңгейдің Аман қалғандары" атынан бас діни қызметкер оның мінсіз денесін құдай Неманға сыйлайды. Қабырғадағы икона ашылады және күміс Рухтар - радиациялық костюм киген "Дариялықтар" - Хеленаны алып кетуге шығады. Картер мен Морроу бұталардан секіріп шығып, "Рухтарға" шабуыл жасайды. Соңғы шайқаста Морроу біреуін соққыға түсіреді, бірақ екінші "Рух" Хеленаны есіктен өткізе алады. Морроу есік жабылар алдында секіріп кіреді. Алайда, Картер жауыздардың көптігіне жеңіледі. Неманның ұсынысын едәуір қарастыра отырып, Кениг пен Бергман "Дариялықтармен" бірге өмір сүру мүмкіндігін зерттейді. Профессор көп ұзамай алаңдатарлық жағдайды анықтайды. "Дариялықтар" адамдарға ұқсас және олардың бірдей қоректік қажеттіліктері бар. Олардың тамақ өндіріс жүйесін зерттеу кемеде шикізаттың қоры жоқ екенін көрсетеді, бірақ қайта өңдеу өсімдіктері барлық қажетті элементтермен тұрақты түрде қамтамасыз етілген. Бергман бұл элементтердің жалғыз көзі - тірі адам денелері болуы мүмкін деген қорытындыға келеді. Осы тұжырымдармен Караға қарсы тұрып, Кениг қорқынышқа ұшырайды. Ашуланған "Дариялық" әйел олардың әрекеттерін аман қалу атынан ақтауға тырысады. Олардың өзінің ресурстары таусылғанда, олар радиоактивті "далада" өмір сүретін түпкілікті "аман қалғандар" бар екенін анықтады - өркениетті мінез-құлқынан айырылған, жабайы, дегенеративті жаратылыстар. "Дариялықтар" оларға өмірдің негіздерін үйретті, оларға тек лайықтыларын сақтауға үйреткен құдайды берді. Әлсіздер, аурулар, мутанттар тамақ қайта өңдеу жүйесі үшін жем ретінде құрбандыққа шалынды. Олардың мақсаты өзінің аман қалуы емес, одан да үлкен аман қалу болғанын Кара оған хабарлайды.

Emergency emergency this is the commander of the spaceship Daria. A major catastrophe has occurred Having detected an alien distress signal, the Main Mission staff listens to the sombre appeal. The voice of the alien commander tells how large areas of his ship are devastated, with thousands dead and hundreds sick and dying. The signal ends with a plea for immediate aid—then is revealed to be an automated transmission when it loops back to the beginning. The vessel, drifting close to the Moon's trajectory, measures twenty miles long by five miles wide. While John Koenig marvels that each deck measures one hundred square miles, the instruments register life signs. The Commander opts to mount a humanitarian mission, selecting personnel to assess the medical, scientific and material needs of the aliens. Eagle One is loaded with relief supplies and lifts off from Moonbase Alpha. They circle the immense vessel, unable to perceive any recognisable docking structures—until they are snared by a force beam. All systems are smothered as the beam pulls the ship in and docks it at an airlock. Efforts to restart the motors fail, as do attempts to contact Alpha or the aliens. The rescue party is effectively trapped. On board instruments show the Darian ship contains a breathable atmosphere and a functioning power source. Communications are inhibited by weak levels of atomic radiation saturating the ship's structure. The life signs are confirmed, and Koenig and company disembark. However, no one is there to greet them. They enter a dilapidated reception area accessed by two opposing corridors. Hoping to encounter the ship's inhabitants, Koenig sets off with Victor Bergman down one corridor, sending Paul Morrow and Alan Carter into the other. Helena Russell and Security guard Bill Lowry remain behind. An examination of the area reveals a hatch blocked by rubble; when opened, it reveals a third corridor. Their investigation is interrupted when two tattered dwarves emerge from the hidden passage. Male and female, they are mute and panicked. The male hides in the Eagle while the female attempts to communicate using frantic gestures. The nature of the mutes' fear becomes apparent when a brutish man springs from around the corner and viciously clubs Lowry unconscious. Koenig and Bergman have hiked miles down their corridor without seeing a soul. They are suddenly blinded by the light of hand torches, held by two Darians fully encased in silver radiation suits. As Koenig and Bergman lower their weapons, the Darians raise their own and gun down the two Alphans. During this, Morrow and Carter encounter increasing damage as they proceed. Eventually, the corridor is completely obstructed, forcing them to turn back. Returning to the airlock, they find the area deserted until discovering the terrified male mute hiding in the Eagle. Finding the open hatch of the third corridor, the Alphan men convince the dwarf to show them where the others went. Up ahead, a tribe of savages drag Helena, Lowry and the female mute to their camp, a settlement on the edge of a vast, overgrown arboretum. These Darians resemble futuristic cave people—filthy, with unkempt hair and rotten teeth, wearing garments of homespun mixed with synthetic fabrics and adorned with accessories fashioned from technological items. There are no elderly or infirm members in the group. The brutish man is their chief, Hadin, who orders the prisoners secured in what was once a laboratory module. In another area of the ship, Koenig awakens in a tastefully appointed rest chamber to find himself under the scrutiny of a strikingly beautiful woman. She apologises for the assault, but Koenig and Bergman were intruding. Introducing herself as Kara, the vessel's Director of Reconstruction, she tells him the plight of her people. The distress signal was triggered 900 years ago, when all but one of their nuclear reactors exploded. Most of the vessel was heavily damaged. Thousands survived the explosions, but fell victim to the radiation. Out of 50,000 Darians, only the fourteen in the command area were shielded from the catastrophe. As Koenig boggles over the magnitude of the disaster, Kara states this chance encounter could be vital to their survival. In the settlement, the prisoners are brought before a shrine, dominated by a wall painting of a male god. The tribe, who call themselves 'The Survivors', gathers in a circle and Hadin thrusts the female mute into the centre. There, the high priest benevolently examines her—then proclaims, 'Mutant!' The pitiful wretch is dragged to a cubicle recessed in the wall and sealed in by a transparent door. A switch is ritualistically thrown and the chamber floods with blinding light; to the Alphans' horror, the mute's body evaporates. Lowry is selected next and, during the examination, is declared a mutant when the priest discovers a joint of his left ring finger is missing. He, too, is sent to his death. Guided to the Survivors' settlement by the male mute, Morrow and Carter arrive in time to witness this butchery. Helena's turn comes next. She sobs, petrified, as the high priest runs his hands over her face and body. Finding no deformity, he cries out, 'Clear!' Turning to the icon on the wall, he orders the summoning of the Spirits. In the command area, Kara presents Koenig and Bergman to Neman, the ship's commander. (Unknown to them, he is the spitting image of the painting depicting the Survivors' god.) Koenig insists the Darians locate his missing people immediately. Leading them along a mile long gantry suspended above massive mechanical structures, Neman drolly demonstrates the vastness of this ship and the absurdity of Koenig's demand. He informs them the Daria is a generation ship, preserving the life and skills of the Darian race after the destruction of their home planet—à la Earth's own Noah's Ark. The ship's drive is still functioning; in one hundred years, they will arrive at a new world. Neman invites the Alphans to join them and share the future that awaits them. At the Survivors' camp, Helena has been dressed in tribal garb. In the name of the Survivors of Level Seven, the high priest offers her perfect body to the god Neman. The icon wall opens and two silver Spirits—Darians wearing radiation suits—emerge to take Helena. Carter and Morrow burst from the underbrush and attack the 'Spirits'. In the ensuing mêlée, Morrow fells one with a stun blast, but the other 'Spirit' manages to hustle Helena through the door. Following, Morrow dives through the closing hatch. Carter, though, is overwhelmed by the savages. Seriously considering Neman's offer, Koenig and Bergman investigate the feasibility of co existing with the Darians. The professor soon makes an unsettling discovery. The Darians are practically human and have the same nutritional requirements. A study of their food production system shows no inventory of raw materials on the ship—yet the recycling plants are stocked with a steady supply of all the essential elements. Bergman concludes the only possible source of these elements could be living human bodies. Appalled, Koenig confronts Kara with these findings. Indignant, the Darian woman justifies their actions in the name of survival. When their own resources were exhausted, they discovered that descendants of the original survivors existed in the radioactive 'wilderness'—savage, degenerate creatures wiped clean of all civilised behaviour. The Darians managed to teach them the basics of survival, giving them a god who taught them to preserve only the fit. The weak, the sick, the mutants were to be sacrificed—as fodder for the food recycling system. Kara informs him their motivation was not self preservation, but a greater survival

Елді мекенде Картер құдай Неманға қарсы жасаған "қылмыстары" үшін қиналып жатқанда, бас діни қызметкер "Рухтың" қозғалмайтын денесіне дұға оқиды. Соққыдан жазылғаннан кейін, тайпаның барлығы таңғалып, ол қозғалады...

In the settlement, as Carter is brutalised for his 'crimes' against the god Neman, the high priest prays over the 'Spirit's' motionless form. The entire tribe is awestruck when, reviving from the stun ray, it stirs. Carter dashes over, rips the helmet off and reveals its true identity—a mortal man. Under threat of violence, the Darian declares he is not a spirit. He offers to lead Carter to his missing comrades and they, with Hadin and the Survivors following, depart for the 'Place of the False Spirits'. Neman and Kara reveal their sacred cause: a gene bank containing genetic material preserved and protected before radiation damaged their people. When they reach the new world, it will be used to produce the new Darian race. They confess the survivor tribes are dying out and, without them, all life on the ship will perish. The Alphans' resources will enable them to complete the voyage and save their race. Koenig refuses to commit himself until the rest of his party is found. Morrow follows Helena's trail to the command area and is reunited with Koenig and Bergman. He relates the grisly events in the Survivors' camp and the fact that the doctor was brought here, though he has lost track of her and her captor. Koenig accosts Kara, presenting her with these facts. Frightened, she leads them to a room where they encounter the ultimate Darian horror—the gutted bodies of those Survivors recently offered to the god Neman. The savages have been harvested for the organs needed to maintain the well being of the fourteen 'true' Darians. Rendered sterile by the radiation, Neman, Kara and the rest were forced to prolong their lives with transplant surgery. Koenig is enraged when he discovers an unconscious Helena in this charnel house. As Kara revives her, he comes to the realisation that this was the intended fate of the Alpha people had they joined the Darians. Weapon in hand, Neman appears and confirms this fact. The Darian commander tries to tempt Koenig, offering unlimited life for him and his friends in exchange for the population of Alpha. Disgusted, Koenig refuses. At this time, Carter and company arrive and the Survivors begin pillaging the command area. The genteel Darians are swiftly overwhelmed by the savages. Neman enters his command centre to find Hadin approaching the gene bank. When he runs to protect this sacred object, he is grabbed by Hadin. The disillusioned savage declares that Neman is not a god—then smashes his head through the gene bank. His skull fractured, Neman dies, drenched in the material that was to be the salvation of his race. Hadin then seizes a horrified Kara. Seeing this as a turning point, Koenig puts an end to the violence. With both factions gathered around him, the Commander declares their only hope for any future is to work together. The encounter ends hopefully, with Hadin and Kara sizing each other up. Some time later, Eagle One departs the Daria. Helena, traumatised by her experience, is comforted by Bergman. Carter turns to Koenig, asking him if the similar events were to occur on Alpha, would he choose differently? Koenig does not answer, silently praying he never has to make that choice