Нью-Йорктегі бұрынғы «Таймс Сквер» театры

Кіріспе

Манхэттендегі бұрынғы театр, Нью-Йорк.

Таймс-сквер театры – Нью-Йорк қаласындағы Манхэттеннің орталық ауданындағы Театр ауданындағы 215–217 Батыс 42-ші көшеде орналасқан, бұрынғы Бродвей және кинотеатр. 1920 жылы салынған, оны Юджин Де Роза жобалаған және Эдгар мен Арчибальд Селвиндер ағайындар салған. Қазірде активті театр ретінде пайдаланылмайтын ғимарат Нью-Йорк қаласы мен штатының меншігінде және «Нью 42-ші көшеге» жалға берілген. Таймс-сквер театры солтүстік-батысқа қарай орналасқан, қазір бұзылған Аполлон театрымен бір уақытта жобаланған. Театрлар 42-ші көшеде әк тастан жасалған, орталық колоннадасы бар симметриялық қасбетті бөліседі. Таймс-сквер театры қасбеттің басым бөлігін алып жатыр, ал батыс бөлігі Аполлон театрының кіреберісіне тиесілі болған. Ішінде Таймс-сквер театрында 1155 адам отыра алатын желкен пішіндес зал болған. Зал күміс, жасыл және қара түстерде безендірілген, балконы төмен, жайлы орындықтары мен қабырғаларында суреттер салынған. 2018 жылы ұсынылған реконструкция аясында театр ғимараты шыныдан жасалған қосымша құрылыс есебінен кеңейтіледі, бастапқы қасбеті көтеріледі және ішкі элементтердің бір бөлігі сақталды. Таймс-сквер театры 1920 жылдың 30 қыркүйегінде Эдгар Селвиннің «Мираж» пьесасымен ашылды. Театр алғашқы он жылдығында көбінесе театрлық қойылымдар өткізсе, 1926 және 1928 жылдары қысқа мерзімге фильмдер көрсетілді. Ерекше қойылымдарының ішінде «The Front Page» (1928), «Strike Up the Band» (1930) және «Private Lives» (1931) бар. Театр 1933 жылы соңғы қойылымын көрсетті, ал келесі жылы кинотеатрға айналды. Брандт отбасы Таймс-сквер театрын келесі бес онжылдық бойы басқарды, батыс және әрекет фильмдерін көрсетті. 1980 жылдары 42-ші көшедегі театрларды қайта жаңарту бойынша бірнеше ұсыныстар жасалды. «Нью 42-ші көше» 1990 жылы Таймс-сквер және бірнеше көршілес театрларды иелігіне алды, бірақ театр ғимаратын артқы кіреберісі болмағандықтан жалға беру қиын болды. Сәтсіз болған өтініштердің арасында MTV, Marvel Mania, Livent, Ecko Unltd. және 4D театр компаниясы болды. Stillman Development International 2017 жылы ғимаратты жалға алып, оны жаңарту үшін Beyer Blinder Belle компаниясын шақырды.

The Times Square Theater is a former Broadway and movie theater at 215–217 West 42nd Street in the Theater District of Midtown Manhattan in New York City, near Times Square. Built in 1920, it was designed by Eugene De Rosa and developed by brothers Edgar and Archibald Selwyn. The building, which is no longer an active theater, is owned by the city and state governments of New York and leased to New 42nd Street. The Times Square Theater was designed simultaneously with the now demolished Apollo Theatre immediately to the north and west. The theaters shared a symmetrical facade on 42nd Street, which is made of limestone and contains a central colonnade. The Times Square Theater took up most of the facade, though the western section was occupied by the Apollo Theatre's entrance. Inside, the Times Square Theater had a fan shaped auditorium that could seat 1,155 people. The auditorium was designed in a silver, green, and black color scheme and had a shallow balcony, box seats, and murals. As part of a renovation proposed in 2018, the theater building will be substantially expanded with a glass annex, the original facade will be raised, and some of the interior elements will be preserved. The Times Square opened on September 30, 1920, with Edgar Selwyn's play The Mirage. The theater mostly hosted legitimate shows in its first decade, but it briefly screened films in 1926 and 1928. Notable shows included The Front Page (1928), Strike Up the Band (1930), and Private Lives (1931). The theater staged its last show in 1933, and the theater became a cinema the next year. The Brandt family operated the Times Square for the next five decades, showing westerns and action films. There were several proposals to redevelop theaters along 42nd Street in the 1980s. New 42nd Street took over the Times Square and several neighboring theaters in 1990, but the theater building was difficult to lease out because of its lack of a rear entrance. Among the unsuccessful bids were those by MTV, Marvel Mania, Livent, Ecko Unltd., and a 4D theater company. Stillman Development International leased the building in 2017 and hired Beyer Blinder Belle to renovate it.

Сайт

Таймс-сквер театры 215–217 Батыс 42-ші көшеде, Сегізінші және Жетінші даңғылдар арасындағы солтүстік жаяу жолында, Таймс-сквердің оңтүстік жағында, Нью-Йорк қаласының Манхэттен ауданында орналасқан. Ғимарат дерлік шаршы пішіндес жер учаскесінде орналасқан, 42-ші көше бойында 32,00 метр, ал тереңдігі 30,63 метрді құрайды. 20-шы ғасырдың басындағы екі онжылдықта, Жетінші және Сегізінші даңғылдар арасындағы Батыс 42-ші көшенің бір блогында Заңды театрға арналған он бір зал салынды. Бұл залдардың көпшілігі 1930-шы жылдары кинотеатрларға айналдырылды, ал олардың көпшілігі 1970-шы жылдары порнография көрсетуге бейімделді.

Дизайн

Таймс-сквер театры, солтүстік және батысқа қарай орналасқан Аполлон театрымен бірге, 1920 жылы Эдгар және Арчибальд Селвиндер ағайындар салған. Екі театр да бір уақытта салынды және оларды Юджин Де Роза жобалады. «Архитектуралық жабын» компаниясы театрдың сыртқы сграффито жұмыстарын жасады, ал Л. С. Фишльдің ұлдары ішкі кеңістікті безендірумен айналысты.

Фасад

Театрдың бұрынғы Аполлон театрымен бөлісетін бастапқы қасбеті әк таспен салынған және симметриялық. Оның жоспарлауы әлі күнге дейін сақталған Музыкалық қорап театрына ұқсас. Екі театрдың кіреберістерінің дизайны дайын болғанда бірдей болды. "Нью-Йорк таймс" газеті бағаналардың дориялық тәртіпте екенін жазды. Бастапқыда жеті темір тор орнатылған, олардың әрқайсысы бағаналардың арасында болған. Аудитория қасбеті бағаналы қатардың артында сәл ішке қарай орналасқан, бұл галереяны құрайды. Екінші қабаттағы ең шеткі бөліктерінде дөңгелек арканы қолдау үшін пилястрлармен шектелінген терезелер болған. Аркалардың бұрыштарындағы пилястрлар өрнектелген. Қасбеттің үстінен карниз бойлап созылған. Бұл аудиторияны көшеге параллель, шығысқа қаратып орналастыруға мүмкіндік берді. Қазіргі қасбет 1,52 метрге көтеріледі, бұл бірінші қабаттағы төбелердің биіктігін арттыру үшін жасалады. Екінші қабатта бағаналы қабаттың алдына шыныдан жасалған қоршау орнатылады, бұл келушілерге бұрынғы театрдың ішін көруге мүмкіндік береді. Биіктігі 7,01 метр болатын қоршау 42-ші көшедегі тротуардың үстінен ішінара көтеріледі. Сондай-ақ, ғимараттың сыртына LED тақталар орнату жоспарлануда. Үйдің шатырында ашық ауадағы мейрамхана да орналасады. Ал "Бродвей лигасы" мен "Playbill" 1055 орындық дейді, ал театр тарихшысы Мэри К. Хендерсон 1035 орындықты атап көрсеткен. Кейінгі жылдары жасыл әшекейлер сұр түске айналды. Аудиторияның алдыңғы жағында, балконың екі жағында екі орындықтан тұратын қабырға бөлігі болған.

Ұсынылған конверсия

Ғимарат 2019 жылдан бастап аралас мақсаттағы кеңістікке айналдыру ұсынылып отыр. Манхэттеннің театр ауданы ХХ ғасырдың басында Юнион-сквер мен Мэдисон-скверден көше бастады. 1901 жылдан 1920 жылға дейін Манхэттеннің орталық бөлігінде, Бродвей маңында қырық үш театр салынды. Сельвин ағайындылары 42-ші көшеде бірнеше Бродвей театрларын салды. Таймс-сквер театры салынар алдында, олар Харрис пен Селвин (қазір Тодд Хаймс) театрларын басқарды. 1918 жылы Селвин театры жақын маңда ашылды. Ол театр толыққаннан бұрын, Сельвин ағайындылары өз серіктесі Кросби Гейджге қосымша театрлар салуға болатын жерлерді іздеуді тапсырды. Ағайындылар Селвин театрының шығысында екі учаске сатып алды: 42-ші көшедегі 105 фут (32 м) жер, онда Джордж Стерджестің табыссыз Брайант театры орналасқан, сондай-ақ 43-ші көшедегі 100 фут (30 м) бос учаске. Сельвин ағайындылары 1918 жылдың шілдесінде Сперри мен Хатчинсон компаниясынан шығыс учаскені жалға алды, ол жер бұрыннан қазылған болатын. 1919 жылдың мамырында Нью-Йорк қаласының Құрылыс департаменті Сельвин ағайындыларының 42-ші көшеде 1100 орындық, ал 43-ші көшеде 1200 орындық театр салу жоспарларын бекітті. Екі театрдың құрылысын жүргізу үшін О’Дэй құрылыс компаниясы шақырылды.

Селвин жылдары

Таймс-сквер 1920 жылдың 30 қыркүйегінде ашылды, Флоренс Рид Эдгар Селвиннің «Мираж» пьесасында ойнады. 1921 жылдың наурызына дейін 192 қойылым көрсетіліп, пьеса салыстырмалы түрде табысты болды. Осы пьеса кезінде Г.К. Честертон «Тағдырды жоя саламыз ба?» тақырыбында театр сахнасында сөз сөйледі. Одан кейін «The Right Girl» музыкалық комедиясы, сондай-ақ «The Broadway Whirl» музыкалық ревюі қойылды. «Дэми Виргин», «Ардалар тең» және «Махаббат армандары» пьесалары 1921 жылдың соңында Таймс-скверде қысқа мерзімге қойылды. Театр актриса Рут Дрейпердің концерттерін де қабылдады, ол бірнеше жыл бойы онда өнер көрсетті. 1922 жылы Таймс-скверде «Шарлатан», сондай-ақ Таллула Банкхедпен бірге «The Exciters» сияқты пьесалар қойылды және келесі жылы 200-ден астам қойылым өтті. Эксперимент ретінде Сельвин ағайындары 1923 жылдың ортасында бірнеше қонақ труппаларды шақырып, әдеттегі актерлердің орнына «Ақымақ» пьесасын орындады. Әр труппа үш күн бойы өнер көрсеткеннен кейін, қойылымды басқа театрларда көрсетті. 1923 жылдың қазанында «Трояның Хелен» пьесасы Сельвин театрынан көшірілді; одан кейін желтоқсанда Джейн Коулмен бірге «Пеллеас және Мелисанда» қойылымы болды, ол 13 қойылымнан кейін сәтсіз аяқталды. Шарлоттың ревюі 1924 жылдың сәуір айында Сельвин театрына көшірілді, музыкалық «Battling Buttler»мен үйлер алмастырылды. Сол қыркүйекте театр Джером Керн мен Говард Дицтің «Құрметті мырза» мюзикліне қонақ болды, онда Оскар Шоу мен Уолтер Кэтлетт өнер көрсетті. Қараша айында Клиффорд Грей, Клэр Кумер және Зигмунд Ромбергтің «Энни Диар» мюзиклі болды, онда Билли Берк те қатысты.

Құлдырау

Селвин ағайындылары 1925 жылы фирмасын таратып жіберді. «Кошер Китти Келли» мюзиклі Таймс-сквер театрында және Дейлидің 63-ші көше театрында барлығы 166 қойылым көрсетілді, ал Поллоктың «Дұшпан» пьесасы 1925 жылдың соңында ашылып, 202 қойылымға дейін сахналанды. Содан кейін Таймс-сквер театры 1926 жылдың басында «Волгалық қайықшы» және «Сыбырлау» мен «Пилсеннің ханзадасы» фильмдерінің бірге көрсетілуі сияқты түрлі фильмдерді көрсетті. Театрдың келесі толыққанды қойылымы «Love 'Em and Leave 'Em» болды, ол 1926 жылдың мамырында «Аполлодан» көшірілді. Анита Лоустың «Gentlemen Prefer Blondes» пьесасы 1926 жылдың қыркүйегінде ашылып, екі театр сахнасында барлығы 199 қойылым көрсетілді. Одан кейін авиатор Алан Кобхэм ұсынған деректі фильм мен балет қойылымы көрсетілді. 1927 жылдың наурызында «Блондинкалар» Таймс-скверден көшіп кеткеннен кейін А. Х. Вудс өзінің «Қылмыс» пьесасын театрға көшіруді жоспарлады. Бірақ, Таймс-сквер 1927-1928 жылдар маусымында үнсіз фильмдерді көрсетті. 1928 жылдың мамырында «Таң» фильмі көрсетілді. 1920 жылдардың соңында 42-ші көшедегі басқа театрлар ұзаққа созылатын қойылымдарды табуда қиындыққа тап болғанымен, Таймс-сквер әлі де бірнеше сәтті қойылымдарды ұйымдастыра алды. Ол Бен Хехт пен Чарльз Макартурдың «Фронт Пейдж» комедиясының Бродвейдегі тұңғыш қойылымын ұсынды, ол 1928 жылдың тамызында ашылды. «Фронт Пейдж» 1929 жылдың сәуір айына дейін 276 қойылым көрсетілді, содан кейін келесі бес айда тағы 191 қойылым сахналанды. 1930-1931 жылдар маусымында жалпы алты қойылым болды. Маусым Ноэль Ковард пен Гертруд Лоуренс бас рөлде ойнаған Ковардтың «Жеке өмір» пьесасымен аяқталды, ол 256 қойылымға дейін сахналанды. Бұл маусымда «Clear All Wires!», «Foolscap» және «Forsaking All Others» қойылымдары көрсетілді. Ленора Ульрик қатысқан «Ангел» пьесасы 1933 жылдың мамыр айында Таймс-скверде қойылмақ еді, бірақ ол ешқашан сахналандырылмады.

Фильмдер

Театр 1933-1934 жылдар аралығында жабық болып қалды, тіпті 1934 жылдың ақпан айында «Шақырылған армия» спектаклінің ашылуы жоспарланған болатын. Театрдың иесі Burgwyn Realty Corp. 1934 жылдың мамыр айында кинотеатр ретінде пайдалану үшін театры Брандт отбасына жалға берді. Брандттар үздіксіз көрсетілімдермен «гриндхаус» форматында жұмыс істеуді жоспарлады. Бұл 20-ғасырдың ортасында Бродвей театр индустриясының құлдырауының бір бөлігі болды; 1931 жылдан 1950 жылға дейін нақты театрлардың саны 68-ден 30-ға дейін азайды. Алғашқы келісімшарт бес жылға жасалды. Таймс-сквер және Аполлон театрлары аукционға қойылды; Timap Inc. оларды 1935 жылдың маусым айында 110 000 долларға сатып алды және 800 000 долларлық ипотекаға жауапкершілікті өз мойнына алды. 1939 жылы театрдың бұрынғы сахналық бөлігі сауда орынына айналдырылғанда, просцена аркасы толтырылды, себебі театр кинотеатрға айналғаннан кейін бұл құрылым қажет болмады. Брандттар осы театрлардың жетісіне ие болды, ал қалған үшеуі «Кино» желісі арқылы басқарылды. Брандт театрларына 42-ші көшенің солтүстік жағындағы Селвин, Аполлон, Таймс-сквер, Лирик және Жеңіс театрлары, сондай-ақ оңтүстік жағындағы Элтинг және Либерти театрлары кірді. Уильям Брандт 1946 жылы 42-ші көшенің солтүстік жағындағы театрларды көкжаймен алмастыру мүмкіндігін айтты. Ол кезде 42-ші көшедегі кинотеатрларда жаңа фильмдердің жетіспеуі келушілердің азаюына әкелді. 1950 жылдардың соңында Таймс-сквер «вестерн және әрекет фильмдері» көрсетіліп, сол жанрға қатысты фильмдерді ұсынды. Билеттердің бағасы 25-тен 65 центқа дейін болды, бұл 42-ші көшедегі театрлардың арасындағы ең төмен баға. Таймс-сквер және 42-ші көшедегі басқа театрлар күніне 8:00-ден 3:00-ге дейін, үш сменада жұмыс істеді. Блоктағы он театр жылына шамамен бес миллион келушіні тартты. 42-ші көше компаниясы 1961 жылы 42-ші көшедегі Брандттардың жеті театрын басқару үшін құрылды. 1960 жылдардың басында айналасы құлдырап кетті, бірақ блоктың өркендеген кезеңінен қалған көптеген ескі театр ғимараттары, соның ішінде Таймс-сквер де сақталды. 1972 жылы Мартин Левин мен Ричард Брандт 42-ші көше компаниясын басқаруды өз қолына алды. Алайда, аймақ құлдырауға ұшырады; Брандттардың театрлары 1977 жылы үш миллионнан астам келушіні қабылдады, бұл 1963 жылғы көрсеткіштің жартысынан кем. Аймақ сонымен қатар қауіпті және тозыққан күйге келді. 1977 және 1980 жылдары жеке оқиғаларда келушілер қаза тапты. Брандттардың 42-ші көшедегі кинотеатрлары 1980-ші жылдардың ортасына дейін жұмыс істеді, сол кезде Таймс-сквер «сирек кездесетін қорқыныш/әрекет фильмдерінің үштігін» көрсетті.

The theater remained dark for the 1933–1934 season, even though the play Ragged Army had been planned to open there in February 1934. The theater's owner Burgwyn Realty Corp. leased the theater to the Brandt family for use as a cinema in May 1934. The Brandts planned to operate the theater under a grindhouse format, with films running continuously. This was part of a decline in the Broadway theater industry in the mid 20th century; from 1931 to 1950, the number of legitimate theaters decreased from 68 to 30. The lease originally ran for five years. The Times Square and Apollo theaters were auctioned off; Timap Inc. acquired them in June 1935 for $110,000 and assumed responsibility for the existing $800,000 mortgage. The proscenium arch was infilled in 1939 when the former stage house was converted to a haberdashery, since the theater no longer needed these facilities after its conversion into a cinema. The Brandts owned seven of these theaters, while the Cinema circuit operated the other three. The Brandt theaters included the Selwyn, Apollo, Times Square, Lyric, and Victory theaters on the north side of 42nd Street, as well as the Eltinge and Liberty theaters on the south side. William Brandt indicated in 1946 that he might replace the theaters on the north side of 42nd Street with a skyscraper. By then, there was a shortage of new films in the theaters along 42nd Street, which led to decreased attendance. By the late 1950s, the Times Square was classified as a "western and action outlet", displaying films that related to that genre. Tickets cost 25 to 65 cents apiece, the cheapest admission scale for any theater on 42nd Street. The Times Square and the other 42nd Street theaters operated from 8 a. m. to 3 a. m., with three shifts of workers. The ten theaters on the block attracted about five million visitors a year between them. The 42nd Street Company was established in 1961 to operate the Brandts' seven theaters on 42nd Street. By the early 1960s, the surrounding block had decayed, but many of the old theater buildings from the block's heyday remained, including the Times Square. Martin Levine and Richard Brandt took over the 42nd Street Company in 1972. However, the area was in decline; the Brandts' theaters only had three million visitors by 1977, about half of the number in 1963. The area had also become dangerous and rundown as well. Patrons were fatally shot in separate incidents in 1977 and 1980. The Brandts' movie theaters on 42nd Street continued to operate through the mid 1980s, at which point the Times Square was showing "obscure horror/action triple bills".

Қайта дамыту

42-ші көше даму корпорациясы 1976 жылы Таймс-скверді қайта дамыту жоспарларын талқылау мақсатымен құрылған. Сол жылы Нью-Йорк қалалық университетінің аспирантура орталығы Таймс-сквер театры мен басқа театрлардың фотосуреттерінен көрме ұйымдастырып, аймақты қалпына келтіруді қолдады. 1978 жылы ұсынылған тағы бір жоспар бойынша, Сельвин, Аполлон және Харрис театрларын опера мен би үшін, театрлық мақсатта емес, қайта жаңарту қажет болды. Парк құру үшін Таймс-сквер театры сияқты басқа жақын орналасқан ғимараттар да бұзылуы мүмкін еді.

Сақтау әрекеттері

42-ші көшедегі қала деп аталатын тағы бір жоспар 1979 жылдың желтоқсанында Таймс-сквер маңындағы Батыс 42-ші көшені қайта жаңарту ұсынысының аясында жарияланды. Аталған жоспар бойынша Таймс-сквер театры сақталса, қалған театрлардың бір бөлігі өзгертілуі тиіс болған. Нью-Йорк қаласының мэрі Эд Кох жоспарға қатысты пікірін өзгертіп, оны "42-ші көшедегі Диснейленд" деп сынады. Кейін Хью Харди 1980 жылы 42-ші көшедегі театрлар бойынша баяндама жасады. Оның баяндамасы, сондай-ақ жақын орналасқан Хелен Хейс және Мороско театрларын бұзуға қарсы күрес, Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясын (LPC) 1980 жылдардың басында Манхэттеннің орталық бөлігіндегі елу театрды зерттеуге итермеледі. 1982 жылы LPC Таймс-сквер театры сияқты театрларды ескерткіштер тізіміне енгізуді қарастыра бастады, бұл мәселе келесі бірнеше жыл бойы талқыланды. LPC 1987 жылдан бастап көптеген Бродвей театрларына ескерткіш мәртебесін бергенімен, Таймс-сквер театрының сыртқы және ішкі бөлігіне қатысты шешімдерді кейінге шегерді. Ескерткіш мәртебесін беру туралы талқылаулар бірнеше онжылдыққа созылды. 2015 жылдың соңында LPC Таймс-сквер және тағы алты театрды ескерткіштер ретінде тану мәселесі бойынша қоғамдық тыңдаулар өткізді. Алайда, 2016 жылдың ақпан айында LPC театрларды ескерткіштер тізіміне енгізуден бас тартты, себебі театрлар мемлекеттік билік органдары белгілеген тарихи ескерткіштерді сақтау ережелеріне жататын.

Ертедегі қайта құру ұсыныстары

Қалалық даму корпорациясы (UDC), Нью-Йорк штаты үкіметінің бір агенттігі, 1981 жылы Батыс 42-ші көшесінің бір бөлігін қоршаған аумақты қайта дамытуды ұсынды. Жоспар 42-ші көше мен Бродвей және жетінші авенюдің қиылысында салынуы тиіс төрт мұнараны қамтиды, оларды Park Tower Realty және Prudential Insurance Company of America компаниялары салған. 1982 жылдың маусымында 42-ші көшенің солтүстік жағындағы Брандттардың бес театры, оның ішінде Таймс-сквер театры, қайта құру жоспарына қосылды. 1984 жылдың тамызында UDC Jujamcyn Theaters-ке Selwyn, Apollo және Lyric театрларын басқару құқығын берді; сол жобаның бір бөлігі ретінде Таймс-сквер театры сауда орынына айналдыру жоспарланған. Бұған жауап ретінде Брандт пен Cine Theater Corp. UDC-ге шағымданып, бұл әрекеттер тәуелсіз театр операторларын ығыстырды деп мәлімдеді. Майкл Дж. Лазар Jujamcyn үшін төрт театрды жаңартуға тиіс болған, бірақ 1986 жылы паркингке байланысты даудан кейін қала мен штат оны жобадан шеттетіп жіберді. Брандттар сондай-ақ 42-ші көшедегі барлық кинотеатрларын, оның ішінде Таймс-скверді 1986 жылы Cine 42nd Street Corporation-ке жалға берді. Стерн бес театр үшін үш балама нұсқаны ұсынды. Қалалық және штаттық шенеуніктер 1988 жылдың қыркүйегінде 42-ші көшенің оңтүстік жағындағы Liberty театрымен бірге бес театрқатысты жоспарларын жариялады. Стерн келесі айда жоспарының макетін ұсынды. Жоспарда "жайлы драма" үшін Selwyn театрының көлемін кішірету, сондай-ақ Selwyn ғимаратын репетициялық студиялары бар жаңа құрылыммен алмастыру көзделген. UDC сол қазан айында алты театрға қатысты ұсыныстарды қабылдауды жариялады. Liberty және Victory театрлары коммерциялық емес ұйымдарға арналған өнер орындарына айналдырылатын болса, Selwyn, Apollo, Lyric және Times Square театрлары коммерциялық мақсатта пайдаланылатын болып жоспарланған. Жыл соңына қарай жоспарлар қаржы тапшылығынан қауіп төнді. 1989 жылдың басында бірнеше ондаған коммерциялық емес театр компаниялары UDC-ге алты театрды иелену жоспарларын ұсынды. Көптеген ұсыныстар Liberty және Victory театрларына қатысты болды, бірақ Selwyn, Apollo, Lyric және Times Square театрларына барлығы 13 ұсыныс түсті. Сол жылы Durst Organization Таймс-сквердегі сегіз театрдың, оның ішінде Selwyn театрының жалға алу құқығын сатып алды. Ол кейіннен 1990 жылдың ақпан айында сегіз театрды жаңарту жоспарларын жариялады. Театрлар Нью-Йорк штаты үкіметі театрлардың жерлерін сәуір айында мәжбүрлеп сатып алғаннан кейін жабылды. Қала театрларды жалға алуды жоспарлаған еді, бірақ 42-ші көше компаниясы театрларды басқа девелоперге жалға беретінін мәлімдегеннен кейін ол жоспардан бас тартты. Durst бұл шешімге қарсылық білдіргенімен, Нью-Йорк Жоғарғы сотының судьясы мәжбүрлеп сатып алуға рұқсат берді.

The Urban Development Corporation (UDC), an agency of the New York state government, then proposed redeveloping the area around a portion of West 42nd Street in 1981. The plan centered around four towers that were to be built at 42nd Street's intersections with Broadway and Seventh Avenue, developed by Park Tower Realty and the Prudential Insurance Company of America. efn|The sites were: In June 1982, the Brandts' five theaters on the north side of 42nd Street, including the Times Square, were added to the redevelopment plan. In August 1984, the UDC granted Jujamcyn Theaters the right to operate the Selwyn, Apollo, and Lyric theaters; as part of the same project, the Times Square Theater would have become retail space. In response, Brandt and Cine Theater Corp. sued the UDC, claiming that the moves shut out independent theatrical operators. Michael J. Lazar would have renovated the four theaters for Jujamcyn, but the city and state removed him from the project in 1986 following a parking scandal. The Brandts also leased all their movie theaters on 42nd Street, including the Times Square, to the Cine 42nd Street Corporation in 1986. Stern devised three alternatives for the five theaters. City and state officials announced plans for the five theaters, along with the Liberty Theatre on the south side of 42nd Street, in September 1988. Stern presented a model of his plan the next month. The plan called for reducing the size of the Selwyn Theatre to accommodate "intimate drama", as well as replacing the Selwyn Building with a structure containing rehearsal studios. The UDC opened a request for proposals for six of the theaters that October. The Liberty and Victory were to be converted into performing arts venues for nonprofit organizations, while the Selwyn, Apollo, Lyric, and Times Square were to be converted to commercial use. By the end of the year, the plans were threatened by a lack of money. In early 1989, several dozen nonprofit theater companies submitted plans to the UDC for the takeover of six theaters. Most of the bids were for the Liberty and Victory, but the Selwyn, Apollo, Lyric, and Times Square theaters received 13 bids between them. That year, the Durst Organization acquired the leases to eight theaters in Times Square, including the Selwyn. It subsequently announced plans to renovate the eight theaters in February 1990. The theaters closed when the New York state government acquired the theater sites that April via eminent domain. The city had planned to buy out the theaters' leases but withdrew after the 42nd Street Company indicated it would lease the theaters to another developer. Although Durst protested the move, a New York Supreme Court judge ruled that the condemnation could occur.

1990 жылдардағы ұсыныстар

1990 жылдың қыркүйегінде "Жаңа 42-ші көше" атты коммерциялық емес ұйым құрылды, оның мақсаты алты театрда жөндеу жұмыстарын жүргізіп, оларды пайдалануға беру болатын. Үкімет шенеуніктері театрлардың дамуы 42-ші көше, Бродвей және жетінші авеню маңындағы төрт мұнараның салынуына жағдай жасап, мүмкіндік береді деп үміттенді. 1992 жылы "Жаңа 42-ші көше" Prudential және Park Tower компанияларымен жасалған келісім аясында алты театрда жөндеу жұмыстарын жүргізу үшін 18,2 миллион доллар көлемінде грант алды. 1993 жылы Донна Деннис бос театрдың фасадын ескі афишаларды қамтитын көрме үшін пайдаланды. Сол жылы Нью-Йорк ақпараттық орталығын ашу ұсынылды, ол Times Square және Apollo немесе Lyric театрларында орналасуы тиіс еді. 1994 жылы Disney New Amsterdam театрын қайта жаңартуға міндеттенгеннен кейін, 42-ші көшедегі қалған театрлардың көпшілігі тез жалдауға берілді. 1995 жылдың шілде айында канадалық Livent компаниясының президенті Гарт Драбинский Apollo және Lyric театрларына ұзақ мерзімді жалдау шартына қол қойды, ал қазіргі Lyric театры (сол кезде Ford Performing Arts орталығы деп аталған) 1998 жылы есігін ашты. 1994 жылдың қыркүйегінде MTV Apollo, Lyric және Times Square театрларын сатып алу опциясын алды, оларды өндіріс студиясына айналдыруды жоспарлады. Бірақ MTV-мен келіссөздер сәтсіз аяқталды. 1996 жылдың мамырында Marvel Entertainment Marvel Mania ресторанының құрылысы туралы ниет хатына қол қойды. Алайда, Marvel Entertainment Group компаниясы жыл соңында банкроттықтан қорғануға өтініш бергеннен кейін бұл жоспарлар тоқтап қалды. 1997 жылдың ортасында Billboard Live International Times Square театрын тікелей концерттер өткізу үшін жаңарту туралы келіссөздер жүргізді. Егер бұл жоспар орындалса, театр ғимараты концерттерге арналған кеңістікті ұлғайту үшін кеңейтілген болар еді, сонымен қатар театрдың архитектуралық ерекшеліктері сақталған болар еді. Бірақ CBS жалдау шартына қол қоймады. 1998 жылдың тамызында "Жаңа 42-ші көше" театры Livent компаниясына жалға берілді, ол 500 орындық зал және тақырыптық мейрамханадан тұратын ойын-сауық кешенін ұсынды. 1998 жылдың қарашасына қарай Livent 11-ші тарау бойынша банкроттықтан қорғануға өтініш берді және Times Square театрын қайта дамыту жоспарларын тоқтатты. Продюсер Стюарт Ф. Лейн театрды тікелей пайдалану үшін қайта жаңартуды ұсынды, бірақ Кахан 1999 жылдың қаңтарында бұл ұсынысты қабылдамады. Осы уақыт аралығында TDI жарнама агенттігі театрдың бағаналары арасында жеті жарнамалық панно орнатты. Каханның сөзіне сүйенсек, үш ай ішінде бұл жарнамалар "Жаңа 42-ші көше" ұйымының жанындағы репетициялық студияларға 100 мың доллар көмектеседі. Ал аудандағы көптеген нысандар жаңадан құрылған немесе жөнделген.

A nonprofit organization, New 42nd Street, was formed in September 1990 to restore six of the theaters and find uses for them. Government officials hoped that development of the theaters would finally allow the construction of the four towers around 42nd Street, Broadway, and Seventh Avenue. In 1992, New 42nd Street received a $18.2 million grant for restoring the six theaters as part of an agreement with Prudential and Park Tower. Donna Dennis used the vacant theater's facade in 1993 for an art exhibition that included old playbills. That year, officials proposed opening the New York Information Center, which would occupy the Times Square Theater and either the Apollo or Lyric theaters. After Disney committed to restoring the New Amsterdam Theatre in 1994, most of the other theaters around 42nd Street were quickly leased. Garth Drabinsky, president of Canadian company Livent, signed a long term lease for the Apollo and Lyric theaters in July 1995, and the present Lyric Theatre (then known as the Ford Center for the Performing Arts) opened in 1998. In September 1994, MTV took an option on the Apollo, Lyric, and Times Square theaters, which it planned to convert into a production studio. However, the negotiations with MTV fell through. Marvel Entertainment signed a letter of intent to build a Marvel Mania restaurant inside in May 1996. These plans were placed on hold after Marvel Entertainment Group filed for bankruptcy protection at the end of the year. In mid 1997, Billboard Live International was negotiating to renovate the Times Square into a live concert venue. Had this plan been successful, the theater building would have been expanded to to accommodate live concerts, and much of the theater's architectural details would have been preserved. Ultimately, CBS never signed a lease. New 42nd Street leased the theater in August 1998 to Livent, which proposed an entertainment complex with a 500 seat auditorium and a themed restaurant. By November 1998, Livent had filed for Chapter 11 bankruptcy protection, and the company canceled its plans to redevelop the Times Square Theater. Producer Stewart F. Lane had proposed converting the theater for live use, but Cahan rejected the plan in January 1999. In the meantime, advertising firm TDI installed seven advertisement panels between the theater's columns. Cahan said that, in three months, the ads could raise $100,000 for New 42nd Street's adjacent rehearsal studios. and most sites in the neighborhood had already been redeveloped.

2000 және 2010 жылдардың басында

Таймс-сквер театры 2000 жылы қалған барлық театрлар жаңартылғаннан кейін бос тұрды. Мәселенің бірі – театр ретінде тиімсіздігі, себебі оның жалғыз кіреберісі 42-ші көшеде болды, бұл декорациялар мен құрал-жабдықтарды тиеуді қиындатты. Сонымен қатар, Таймс-сквер ескі, кішкентай вестибюлі бар және шуға ұшырады. Сол жылы «Жаңа 42-ші көше» Эко Unltd. компаниясына жалға беруге келісті, ол оны хип-хоп дүкеніне айналдыруды жоспарлады. Эко төрт қабаттан тұратын дүкен салуды көздеді. Janson Goldstein фирмасы кеңістікті жаңарту үшін шақырылды; сол кезде дүкеннің 2006 жылы аяқталуы күтілді. 2010 жылы София Малдонадо салған сурет бос театрдың қабырғасына орнатылды. 2011 жылдың басында The Observer газеті 4D театрының салынуы жоспарланып отырғанын хабарлады. Келесі жылы Broadway 4D Theaters, LLC тобы театрды ұзақ мерзімге жалға алуға келісім жасады. Таймс-сквер Бродвей тарихына арналған 4D фильм көрсетіліміне қалыпқа келтірілуі керек еді, «Бродвей сенсациясы» атты жобаны заңгер Роберт Кори және продюсер/режиссер Гэри Годдард жасады. Атракцион 2015 жылдың басында ашылуы күтілді. 2014 жылы БАҚ қаржылық қиындықтарға байланысты жоба тоқтатылғанын хабарлады. 2015 жылдың тамызында Эли Самаха мен Дональд Кушнер Broadway 4D Theaters компаниясының активтерін сатып алғанын және жобаны жалғастыратынын мәлімдеді. 2016 жылдың наурыз айында Сингапурлық Oracle Projects International компаниясы театрды іс-шаралар өткізу үшін жалға алды деген хабар тарады.

Жаңарту

Stillman Development International LLC 2017 жылы Таймс-сквер театрын 73 жылға жалға алды. Келесі жылы Стиллман және оның серіктесі 대신증권 ғимаратты 100 миллион долларға қайта жаңартуды жариялады. Colliers International компаниясы да ғимаратты сатуға тарту үшін шақырылды. Стиллман Беер Блиндер Беллді қайта жаңартуды жобалауға, бірнеше қабат салуға және фасадты бес футқа көтеруге жалдады. Қайта жаңарту 2020 жылы аяқталуға жоспарланғанмен, 2021 жылдың басында ол әлі аяқталмады, ал әзірлеушілер жаңа мерзімді көрсетпеді.