Мәңгілік күн мен бір күн

Кіріспе

1998 жылғы Феодорос Ангелопулос режиссері "Мәңгілік және бір күн" (Μια αιωνιότητα και μια μέρα, Mia aioniótita kai mia méra) – Тео Ангелопулос режиссерлік еткен, Бруно Ганц, Изабелль Ренольд және Фабрицио Бентивольо бас рөлдерде ойнаған 1998 жылғы грек драмалық фильмі. Фильм 1998 жылғы Канн кинофестивалінде "Алтын пальма" сыйлығы мен Экуменикалық қазылар алқасының жүлдесін жеңіп алды. Ол 71-ші "Оскар" сыйлығының "Үздік шетелдік фильм" номинациясына грек өкілі ретінде ұсынылған, бірақ номинацияға ілікпеді.

Сюжет

Орта жастағы жазушы Александрос өзінің салоникидегі теңіз жағасындағы пәтерінен шығып, өлімге баратын аурумен ауырып жатқанын біліп, келесі күні тағы да зерттеулер жүргізу үшін ауруханаға кіруі керек. Ол өз істерін ретке келтіріп, иесіне қамқорлық көрсететін адамды іздеп жүр. Ол өзінің көз жұмған әйелі Аннамен ойланып сөйлеседі, ол оған әлі жас көрінеді. Александрос жас албандық баласын полициядан жасырады, олар оны басқа балаларды депортациялау үшін жол тоқтайтында ұстап жатыр. Кейін ол 22 жасар қызына барып, диагнозын айтпай-ақ қояды. Оның орнына ол қызына анасы жазған хаттарды береді, ол оларды дауыстап оқиды, бұл оның қызын жаңа туған сәбидің бала күту кешінде көргенін еске түсіреді. Ол қызы мен күйеуінің өздеріне тиесілі жағажайдағы үйді оған айтпай сатып жібергендерін біледі. Сонымен қатар, олар итті өздерімен бірге ұстауға қарсы. Қайтып келе жатқанда Александрос иммигрант баланы қайтадан кездестіреді және оны заңсыз асырап алуға сатуға тырысатын адам саудагерлері ұстап алғандығын көреді. Александрос жасырын кездесуге кіріп, шатасу сәтінде баланы алып қашып кетуге тырысады, бірақ оны адам саудагерлері тоқтатады және олар сұраған ақыны төлеуі керек. Ол баланы автобусқа, сосын таксиге отырғызады, бірақ ол қашып жүрді, сондықтан оны шекарадан Албанияға өзі алып кетуге шешім қабылдайды. Александрос қарлы таудың шекарасында тікенекті сыммен қоршалған қорқынышты қоршауды көреді, оған денелер жабысып қалғандай көрінеді. Екеуі қақпаның ашылуын күтіп отырғанда, олар өздерінің ойынан шығып, бала Албаниядағы өмірі туралы өтірік айтып жатқанын мойындайды. Екеуі шекара күзетшісінен қашып, Александровтың машинасына жетеді. Баланың өмір сүруі Александрға өзін аяуды және өзін аяуды үйретеді, сондай-ақ оны 19 ғасырдағы грек ақыны Дионисий Соломосқа деген махаббатына қайтадан сергітеді, ол оның аяқталмаған өлеңін аяқтауды қалайды. Қарт пен баланы қорқыныш байланыстырады. Біріншісі - алда не күтіп тұрғаны, оның өмірі қандай да бір әсер еткен-емегендігі туралы; екіншісі - таулар арасында миналар мен адам саудасымен қатар жол жүріп, Албанияға қауіпті сапарға шығуы туралы. Александрос үй шаруасын атқаратын Ораниаға барады. Ол жігітке ғашық болып, бірақ үйлену тойының ортасында және ұлы мен келінінің арасында би билейді. Александрос сөзін бүлдірмейінше, сахна жалғасады. Ол итті әйелге қалдырып, бір сәт тоқтаған би мен музыканы қайтадан бастайды. Ол аурухананың қираған жеріне барып, басқа оншама жастармен бірге шаммен күзету арқылы Селимді жоқтап жатыр. Олар автобуста жүріп, әртүрлі адамдармен кездеседі, бір шаршаған саяси наразылық білдірушіден бастап, дауласқан жұпқа дейін, классикалық музыка триосына дейін. Олар терезеден сыртқа қараса, жағажайда үш адам велосипедпен жүріп, жасыл жауын-шашын жамылғыларын киіп, таңғаларлықтай жаяу жүріп жатыр. Бала түн ортасында жолға шығады, үлкен, жарық кемеге отырып, баратын жері белгісіз. Александрос өзінің бұрынғы үйіне кіреді. Ол айналасына қарап, арткы есіктен шығып, Анна мен басқа достары ән шырқаған күндізгі өткенге қарай жүреді. Олар тоқтап, оған қосылуды сұрайды, содан кейін бәрі билейді, көп ұзамай тек ақын мен оның әйелі ғана қозғалады. Содан кейін әйел баяу қашады, ол есту қабілетін жоғалтты дейді. Ол да оны көре алмайды. Ол шақырады және сұрайды, қанша уақыт болады ертең, кейін ол оған айтты, ол бас тартады бару үшін ауруханаға жоспарланған. Ол ертеңгі күннің мәңгілік және бір күндік болатынын айтады.

Alexandros, a middle aged writer, leaves his seaside apartment in Thessaloniki after learning he has a terminal illness and must enter a hospital the next day to perform more tests. He is trying to get his affairs in order and to find someone who would take care of his dog. He speaks in his mind to his dead wife, Anna, who appears still young to him. Alexandros hides a young Albanian squeegee kid from the police who are arresting other boys like him at a traffic stop in order to deport them. Later, he pays a visit to his 22 year old daughter, but he does not tell her of his diagnosis. Instead he gives her some letters written by her mother, which she reads out loud, triggering his memories of the time when their daughter was a newborn at her baby shower. He learns that his daughter and her husband have sold the family's beach house without telling him. Also, they refuse to keep his dog with them. On his way back, Alexandros meets the immigrant boy again, and witnesses his capture at the hands of human traffickers who try to sell him into illegal adoption. Alexandros infiltrates the clandestine meeting and in a moment of confusion tries to sneak away with the kid but is stopped by the traffickers and must pay what they ask for him. He tries to put the kid on a bus and then a taxi, but he keeps running away, so he decides to take him across the border to Albania himself. Alexandros sees at the snowy mountain border an eerie barbed wire fence with what seem to be bodies stuck to it. As the pair waits for the gate to open, they have a change of mind about crossing, when the boy admits he has been lying about his life in Albania. The two of them barely escape a border sentry and make it back to Alexandros's automobile. The boy's perilous existence brings Alexandros out of his stupor and self pity, and seemingly re energizes him in his love for a 19th century Greek poet, Dionysios Solomos, whose unfinished poem he longs to complete. The old man and the boy are connected by fear. The former over what lies ahead for him, and whether his life has had any impact; the latter over the perilous return trip to Albania on a path over the mountains lined with land mines, as well as traffickers. Alexandros pays a visit to his housekeeper, Ourania. She is manifestly smitten with him, but is in the middle of a wedding party and dances between her son and his bride. The scene plays on until Alexandros interrupts. He leaves the dog with her, and then the dance and music, which had stopped, resume as if nothing had halted them. The boy goes to the ruins of a hospital, mourning another young boy, Selim, via a candlelight vigil, with dozens of other youths. The pair take a bus trip and encounter all sorts of people, from a tired political protester to an arguing couple to a classical music trio. They also look out the window as a trio of people on bicycles pedal by them, oddly dressed in bright yellow raincoats. The boy departs in the middle of the night, stowing aboard a huge, brightly lit ship whose destination is unknown. Alexandros enters his old home. He looks about, exits out the back door, and into the sunny past where Anna and other friends are singing. They stop, ask him to join them, then they all dance, and soon, there is only the poet and his wife in motion. Then, she slowly pulls away, and he claims his hearing is gone. He also cannot see her, it seems. He calls out and asks how long tomorrow will be, after he had told her he refuses to go into the hospital as planned. She tells him tomorrow will last eternity and a day.

Саундтрек

Елени Караиндрудың музыкасы 1998 жылы ECM New Series лейблі арқылы жарық көрді.