Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық романист
American novelist
Джордж Липпард (10 сәуір 1822 – 9 ақпан 1854) – 19 ғасырдағы американдық романист, журналист, драматург, әлеуметтік белсенді және еңбек ұйымдастырушысы. Ол соғысқа дейінгі Америкада кең танымал жазушы болған. Эдгар Аллан Поның досы Липпард социалистік саяси философияны жақтады және туындыларында жұмысшы табының құқығы үшін күресті. Ол құпия қайырымдылық қоғамын құрды – Одақтың бауырластығын, оған діннің барлық атрибуттарын енгізді; еңбек ұйымдарының алға басушысы болған бұл қоғам 1994 жылға дейін сақталды. Ол екі түрлі әңгімелердің авторы: үлкен қалалардың әдепсіздігі, қорқынышты жағдайлары, жамандықтары мен тәлкекке салу туралы готикалық әңгімелер, мысалы, «Монах Холлдың монахтары» (1844), «Квакер қаласы» (1844) деген атпен қайта басылды; сондай-ақ, «романстар» деп аталатын тарихи көркем әдебиеттер, мысалы, «Брандивайннің Бланшасы» (1846), «Мексика жырлары» (1847) және танымал «Революция жырлары» (1847). Екі түрлі туынды да жазылған кезде сенсация тудырып, үлкен сұранысқа ие болған, бірақ бүгінде көбінесе ұмытылып кеткен. Липпард 1854 жылдың 9 ақпанында Филадельфияда 31 жасында қайтыс болды.
George Lippard (April 10, 1822February 9, 1854) was a 19th century American novelist, journalist, playwright, social activist, and labor organizer. He was a popular author in antebellum America. A friend of Edgar Allan Poe, Lippard advocated a socialist political philosophy and sought justice for the working class in his writings. He founded a secret benevolent society, Brotherhood of the Union, investing in it all the trappings of a religion; the society, a precursor to labor organizations, survived until 1994. He authored two principal kinds of stories: Gothic tales about the immorality, horror, vice, and debauchery of large cities, such as The Monks of Monk Hall (1844), reprinted as The Quaker City (1844); and historical fiction of a type called romances, such as Blanche of Brandywine (1846), Legends of Mexico (1847), and the popular Legends of the Revolution (1847). Both kinds of stories, sensational and immensely popular when written, are mostly forgotten today. Lippard died at the age of 31 in Philadelphia, Pennsylvania, on February 9, 1854.
Ерте өмір және білім
Джордж Липпард 1822 жылдың 10 сәуірінде Пенсильвания штатының Батыс Нантмел қалашығында, әкесі Дэниел Б. Липпардтың фермасында дүниеге келді. Отбасы екі жылдан кейін Филадельфияға көшіп келді, оның әкесі фермадағы апаттан жарақат алғаннан кейін көп ұзамай. Жас Липпард Филадельфияда, Германтаунда (қазіргі Филадельфия қаласының бір бөлігі) және Нью-Йорктің Райнбек қаласында (онда ол Классикалық академияда оқыды) өсті. Ол методист діни қызметкері болу мүмкіндігін қарастырды, бірақ христиан дінінің "теориясы мен тәжірибесі арасындағы қайшылық" себепті одан бас тартты, содан кейін заң оқыды, бірақ ол адам әділеттігі туралы сенімдерімен келіспегендіктен оны да тастады. 1837 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Липпард біраз уақыт үйсіз богемиялық өмір салған, кездейсоқ жұмыстар істеп, тастап кетілген ғимараттар мен студияларда тұрды. Филадельфия көшелеріндегі өмір оған 1837 жылғы экономикалық дағдарыстың қаланың кедей халқына тигізген әсерін тікелей сезінуге мүмкіндік берді. Көрген қайғысына қатты күйініп, "Липпард халыққа арналған жазушы болуға шешім қабылдады".
George Lippard was born on April 10, 1822, in West Nantmeal Township, Pennsylvania, on the farm of his father, Daniel B. Lippard. The family moved to Philadelphia two years later, shortly after his father was injured in a farming accident. Young Lippard grew up in Philadelphia, in Germantown (presently part of the city of Philadelphia), and Rhinebeck, New York (where he attended the Classical Academy). After considering a career in the Methodist religious ministry and rejecting it because of a "contradiction between theory and practice" of Christianity, he began the study of law, which he also abandoned, as it was incompatible with his beliefs about human justice. Following the death of his father in 1837, Lippard spent some time living like a homeless bohemian, working odd jobs and living in abandoned buildings and studios. Life on Philadelphia's streets gave him firsthand knowledge of the effects the Panic of 1837 had on the urban poor. Distressed by the misery he witnessed, "Lippard decided to become a writer for the masses."
Мансап
Содан кейін Липпард Филадельфиядағы «Spirit of the Times» күнделікті газетінде жұмыс істей бастады. Оның көркем суреттері мен полиция сотының хабарлары оқырмандарды қызықтырып, газет таралымын арттырды. Ол жиырма жасында «Филипп де Аграмон» атты алғашқы әңгімесін «The Saturday Evening Post» басылымында жариялады. Липпард «тарихи ойдан туған шығармалар мен аңыздар» деп атаған туындыларын «тарихтың егжей-тегжейлілігі мен нәзік түстерімен, гүлдер мен жұмсақ шықтың әлі де жаңа болған күйінде, бірақ құмарлық, поэзия және отбасылық тілмен бізге жеткізілген!» деп түсіндірді. Осы туындылар, сол кезде, не болды дегеннен гөрі, Липпардтың пікірінше не болуы керек еді деген туралы болды. Оның танымал аңыздар романдары: «Леди Аннабель» (1842); «Прейри-Еденнің Бел» (1848); «Брандивайнның Бланш» (1846); «Назареттік» (1846); «Мексика аңыздары» (1847); және «Революция аңыздары» (1847). «Революция аңыздары» ішіндегі бірі «1776 жылдың 4 шілдесі» деп аталды, бірақ ол бізге «Қоңырла, Әке, Қоңырла» деген атпен жетті. Бұл әңгіме алғаш рет 1847 жылдың 2 қаңтарында «Philadelphia Saturday Courier» газетінде жарияланды, содан кейін «Washington and His Generals» жинағында жарияланды. Ол «қара халат киген, бойы ұзын, жіңішке адамды» таныстырды, оның кім екені белгісіз, оның құмарлық сөзі Екінші Континенттік Конгрестің әлсіз мүшелерін Тәуелсіздік Декларациясына қол қоюға шабыс тартты. Липпардтың айтуынша, құжатқа қол қойылғаннан кейін, 4 шілдеде Азаттық қоңырауының соққан дыбысымен халыққа тәуелсіздік жарияланды, бұл оқиға болмаса да, оның аңызға айналған жарылуына себеп болды. Липпардтың тағы бір аңызы Иоганн Келпиус пен Виссахикон өзені бойындағы оның жақтастарының сенімдерін шамалы бұрмалайды; Джон Гринлиф Уиттиер өзінің ұзақ поэмасы «Pennsylvania Pilgrim» үшін Липпардтың Келпиус туралы аңызына сүйенді. Липпардтың тағы бір аңызы, Бенедикт Арнольд туралы «Қараңғы бүркіт», кейінгі оқырмандар тарапынан сынсыз қабылданды, бірақ оның замандас оқырмандарының көпшілігі осылай қабылдамас еді. Көптеген аңыздар «Saturday Courier» газетінде қайта жарияланды; оның өлімінен 22 жыл өткен соң, 1876 жылы «Революция аңыздары» тағы бір рет жарық көрді.
Lippard then commenced employment with the Philadelphia daily newspaper Spirit of the Times. His lively sketches and police court reporting drew readers and increased the paper's circulation. He was but twenty when The Saturday Evening Post published his first story, a "legend" called "Philippe de Agramont." Lippard wrote what he called "historical fictions and legends", which he defined as "history in its details and delicate tints, with the bloom and dew yet fresh upon it, yet told to us, in the language of passion, of poetry, of home!" These works, then, were not so much about what happened, as what Lippard believed ought to have happened. Some of his legendary romances include: The Ladye Annabel (1842); 'Bel of Prairie Eden (1848); Blanche of Brandywine (1846); The Nazarene (1846); Legends of Mexico (1847); and Legends of the Revolution (1847). One of the particular Legends of the Revolution was called "The Fourth of July, 1776," though it has come down to us under the name "Ring, Grandfather, Ring". The story was first published on January 2, 1847, in the Philadelphia Saturday Courier before being collected in Washington and His Generals. The story introduced "a tall slender man dressed in a dark robe", left unidentified, whose stirring speech inspired the faint hearted members of the Second Continental Congress to sign the Declaration of Independence. After the document was signed, Lippard claimed, independence was announced to the people by the ringing of the Liberty Bell on the 4th of July, causing its fabled crack, though this event did not happen. Another of Lippard's legends misrepresents somewhat the beliefs of Johannes Kelpius and his community of followers along the Wissahickon Creek; John Greenleaf Whittier relied on Lippard's legend about Kelpius for his long poem Pennsylvania Pilgrim. Another of Lippard's legends, "The Dark Eagle," about Benedict Arnold, was received uncritically by later readers, though few of its contemporary readers would have done the same. Many of the legends were republished in the Saturday Courier; another edition Legends of the Revolution was published 22 years after his death in 1876.
Квакерлер қаласы
Джордж Липпардтың ең әйгілі туындысы – «Квакер қаласы» немесе «Монк Холл монахтары» (1845) – соғысқа дейінгі Филадельфиядағы қалалық өмірдің құпиялы және терең сюжетті ашып көрсететін әңгімесі. Липпардтың идеялары бойынша, ол капитализмге қарсы болды, Филадельфия элитасының екіжүзділігін, сондай-ақ американ капитализмінің және урбанизацияның қараңғы жақтарын жария етуді мақсат етті. Липпардтың Филадельфиясында ақшаға құмар банкирлер, әдепсіз маскүнемдер, адал жандарды алдаушылар, садистік кісі өлтірушілер, ізгілікпен сыпайы сөйлейтін дін қызметкерлері және сұңғыла адамарлар бейнеленген. Автор олардың барлығын Республикаға қауіп тудырушы тұлғалар ретінде көрсетеді. Бұл роман «Том ағаның үйі» романынан бұрын Америкадағы ең көп сатылған туынды деп есептеледі. 1845 жылы жарық көрген кезде, алғашқы жылы 60 000 дана, ал келесі он жылдық ішінде кем дегенде 10 000 дана сатылды. Оның сәттілігі Липпардты 1840 жылдардың ең жоғары жалақы алатын американдық жазушыларының біріне айналдырды, ол жылына 3000-ден 4000 долларға дейін табыс тапты. «Квакер қаласы» 1843 жылғы наурызда Нью-Джерсиде өткен Синглтон Мерсердің ісіне негізделген. Мерсер 1843 жылғы 10 ақпанда Филадельфия-Камден паром кемесі «Джон Финч» бортында Махлон Хатчинсон Хебертонды өлтірді деген айып тағылды. Хебертон Мерсердің он алты жасар қарындасын азғынға салу арқылы (немесе зорлап) жеңген. Мерсер ақыл-есі дұрыс емес екенін мәлімдеді және кінәсіз деп танылды. Сот процесі Эдгар Аллан Поның «Жүректің айғағы» атты әңгімесінен кейін екі ай өткен соң өтті, бұл әңгіме де ақыл-есі дұрыс емес деп танылған басқа да кісі өлтіру істеріне негізделген. Мерсердің адвокаты ақыл-есі дұрыс емес деп танылудың «күлкі ошағына» айналғанын ашық мойындады. Дегенмен, қазылар алқасы бір сағаттан да аз уақыттан кейін айыпсыз деп шешім шығарды, ал Мерсердің отбасы мен адвокаты сол Филадельфия-Камден паром желісінен түскенде қуанышпен қарсы алынды. Липпард сот процесіндегі азғындық жағдайын әлсіздерге жасалған қысымның метафорасы ретінде пайдаланды. «Монк Холл монахтары» кейбір оқырмандарды «көкіректердің қозғалысы» туралы егжей-тегжейлі сипаттамаларымен ашуландырды, бірақ осындай сипаттамалар оқырмандарды қызықтырды және ол көптеген кітаптарды сата алды. Спектакльдік қойылым дайындалды, бірақ Филадельфияда тәртіпсіздіктерден қорқып, тыйым салынды. Оның алғашқы саны 1848 жылғы 30 желтоқсанда жарық көрді.
George Lippard's most notorious story, The Quaker City, or The Monks of Monk Hall (1845) is a lurid and thickly plotted exposé of city life in antebellum Philadelphia. Highly anti capitalistic in its message, Lippard aimed to expose the hypocrisy of the Philadelphia elite, as well as the darker underside of American capitalism and urbanization. Lippard's Philadelphia is populated with parsimonious bankers, foppish drunkards, adulterers, sadistic murderers, reverend rakes, and confidence men, all of whom the author depicts as potential threats to the Republic. Considered the first muckraking novel, it was the best selling novel in America before Uncle Tom's Cabin. When it appeared in print in 1845, it sold 60,000 copies in its first year and at least 10,000 copies throughout the next decade. Its success made Lippard one of the highest paid American writers of the 1840s, earning $3,000 to $4,000 a year. The Quaker City is partly based on the March 1843 New Jersey trial of Singleton Mercer. Mercer was accused of the murder of Mahlon Hutchinson Heberton aboard the Philadelphia Camden ferry vessel John Finch on February 10, 1843. Heberton had seduced (or raped sources differ upon this point), Mercer's sixteen year old sister. Mercer entered a plea of insanity and was found not guilty. The trial took place only two months after Edgar Allan Poe's short story "The Tell Tale Heart," a story based on other murder trials employing the insanity defense; Mercer's defense attorney openly acknowledged the "object of ridicule" which an insanity defense had become. Nonetheless, a verdict of not guilty was rendered after less than an hour of jury deliberation, and the family and the lawyer of young Mercer were greeted by a cheering crowd while disembarking from the same Philadelphia Camden ferry line on which the killing took place. Lippard employed the seduction aspect of the trial as a metaphor for the oppression of the helpless. The Monks of Monk Hall outraged some readers with its lingering descriptions of "heaving bosoms" but such descriptions also drew readers and he sold many books. A stage version was prepared but banned in Philadelphia for fear of riots. Its first issue was published December 30, 1848.
Әлеуметтік реформашы
1850 жылы Липпард «Одақ бауырластығын» құрды, кейіннен оны Америка бауырластығы деп атады – бұл құпия қайырымдылық қоғамы, кедейлік пен қылмысты оларды тудыратын әлеуметтік кемшіліктерді жоюды мақсат еткен. Ұйымдағы оның лауазымы «Жоғарғы Вашингтон» болды. Оның аңызға толы көрегендігі – мұндай ұйым адамдарға шынайы дінді адал түрде ұстануға мүмкіндік береді деген сенімді білдірді. Ұйым 1917 жылға қарай 30 000 мүшеге дейін өсті, бірақ кейіннен азайып, 1994 жылы таратылды. Ол танымал лектор, журналист және драматург болды, жазған әңгімелерімен де, әлеуметтік әділетті қатал түрде қорғауымен де әйгілі болды. Ол 1848 жылғы Ұлттық реформалық конгреске және 1853 жылғы Сегізінші Ұлттық өнеркәсіптік конгреске қатысты, сондай-ақ 1850 жылы Одақ бауырластығын құрды. Дегенмен, ол замандастарының кейбір әділетсіздіктерінен тыс қалған жоқ. «Монахтар залының монахтары» (сонымен қатар «Квакер қаласы» деген атпен жарияланған) ақша үшін жалғандыққа, алаяқтыққа, шантажға және кісі өлтіруге баруға дайын, жаман мінезді, дөңгелектеген еврей кейіпкері Габриэль Ван Гелтті бейнелейді. Липпардтың қара нәсілділерді бейнелеуі де сол кездегі кейбір стереотиптерді көрсетеді, бұл оның сенсациялық қылмыс романдарының бірінің ұзақ атауында айқын көрінеді: «Қылмыскерлер: Филадельфиядағы нағыз өмір туралы әңгіме»: онда қылмыскерлердің істері мен 1849 жылдың 10 қазанындағы сайлау түніндегі үлкен тәртіпсіздік егжей-тегжейлі сипатталған: сондай-ақ, бұл тәртіпсіздікке қатысқан үш танымал тұлғаның оқиғалары: Кромвелл Д. З. Хикс, Қылмыскерлердің жетекшісі; Дон Хорхе, Куба экспедициясының жетекшілерінің бірі; және «Булгин», Моэнсингтің әйгілі қара нәсілді бұзақысы. «Булгин» – теңіздік бу машинасы немесе кішкентай портовый локомотивтің қысымды айту үшін қолданылатын сөзі. Бұл термин бірнеше халық әндерінде еске алынады, соның ішінде «Элиза Ли» деп белгілі «Clear the Track, Let the Bulgine Run» әнінде. Липпард өз заманының көптеген еңбек реформаторларынан айырмашылығы, Мексика-Америка соғысын ынталы түрде қолдады. 1848 жылы сөйлеген сөзінде ол Батыс кеңеюі жұмысшы табының американдықтарына өздерін жер иелері ретінде орнықтыруға және осылайша қалалық фабрикалардың қатал жағдайларынан құтылуға мүмкіндік береді деп мәлімдеді. Оның «Мексиканың аңыздары: Тейлордың шайқастары» (1847) және «Прейри-Едемнің Бел» (1848) романдары готикалық стильдік ерекшеліктерді қолданып, соғысты Америка революциясының теңдік уәдесінің батыл орындалуы ретінде көрсетті. Кейін Липпард соғысқа қатысты көңілсіздік танытты. 1851 жылы ол «Мексика аңыздарының жалғасы» атты эскиз жариялады, онда ол романдарының қақтығысты бейнелеуі «жас жүректерді қан төгуге құмартуы мүмкін» деген алаңдаушылығын білдірді.
In 1850, Lippard founded the Brotherhood of the Union, later renamed the Brotherhood of America, a secret benevolent society aiming to eliminate poverty and crime by removing the social ills causing them. His own title in the organization was "Supreme Washington". His legend like vision was that such an organization would establish a means for men to sincerely follow a living religion. The organization grew and achieved a membership of 30,000 by 1917, but declined some time thereafter, ceasing to exist in 1994. He was a popular lecturer, journalist, and dramatist, renowned for both the stories he wrote and for his relentless advocacy of social justice. He was a participant in the National Reform Congress (1848) and the Eighth National Industrial Congress (1853), and in 1850 founded the Brotherhood of the Union. He was not, however, immune from some of the particular prejudices of his day. The Monks of Monk Hall (also published as Quaker City) portrays a malevolent hump backed Jewish character, Gabriel Van Gelt, one who forges, swindles, blackmails, and commits murder for money. Lippard's portrayal of blacks also reflects some of the stereotypes of his day; this is certainly hinted at in the lengthy full title of one of his sensational crime novels: The killers: A narrative of real life in Philadelphia: in which the deeds of the killers, and the great riot of election night, October 10, 1849, are minutely described : Also, the adventures of three notorious individuals, who took part in that riot, to wit: Cromwell D. Z. Hicks, the leader of the Killers; Don Jorge, one of the leaders of the Cuban expedition; and "The Bulgine," the celebrated Negro Desperado of Moyamensing. A bulgine is a derisive term for a nautical steam engine or a small dockside locomotive; the term is recalled in several folk songs, including the capstan shanty "Eliza Lee", also known as "Clear the Track, Let the Bulgine Run". Unlike many labor reformers of his time, Lippard was an enthusiastic supporter of the Mexican–American War. In an 1848 speech, he argued that Western expansion could provide working class Americans with an opportunity to establish themselves as landholders, and thus to escape the oppressive conditions of urban factories. His novels Legends of Mexico: The Battles of Taylor (1847) and 'Bel of Prairie Eden (1848) used Gothic conventions to represent the war as a heroic fulfillment of the American Revolution's egalitarian promise. Later in his career, Lippard seemed to grow more ambivalent about the war, and in 1851 he published a sketch called "A Sequel to the Legends of Mexico" in which he expressed a concern that the way he depicted the conflict in his novels might "lead young hearts into an appetite for blood shedding".
Әдеби өмір
Оның көптеген әңгімелері Америка Құрама Штаттарының алғашқы басшыларына, Джордж Вашингтон мен Бенедикт Арнольдқа тоқталды. Липпард Вашингтонды ерекше құрметтеді және оған сол кезге дейін ешбір көркем әдебиет авторы арнамағаннан да көп беттерді арнады, бірақ оның әңгімелері көбінесе сенсациялық және готикалық элементтерге толы болды. 1852 жылы Липпард Филадельфияда Томас Пэйннің 115 жылдығында сөз сөйлеп, саяси мұрасын және беделін қайта жаңғыртуға тырысты, олардың "Ақыл дәуірі" кітабынан кейін біразға дейін әлсіреген еді. Пэйннің өмірбаянында Пэйн Джон Адамс, Бенджамин Раш және Бенджамин Франклинге Американың тәуелсіздігін іздеуге көндірген адам ретінде бейнеленді. Ол сондай-ақ Филадельфия баспасымен дауға түсті, олар Липпардтың тек олармен ғана жариялануға келіскенін дұрыс емес айтты. Осының салдарынан басқа таратушылар да зардап шекті, ал Липпард Петерсонды "менің есебімнен мыңдаған доллар тапқан" "жалдамалы жаратылыс" деп атады.
Many of his stories dealt with the early leaders of the United States, including George Washington and Benedict Arnold. Lippard particularly admired Washington and devoted more pages to him than any other writer of fiction up to that time, though his stories are often sensationalized and immersed in Gothic elements. In 1852, Lippard spoke in Philadelphia on the 115th birthday of Thomas Paine, attempting to redeem his political legacy and reputation, which had faltered somewhat due to his book The Age of Reason. In his version of Paine's life, Paine was responsible for convincing John Adams, Benjamin Rush, and Benjamin Franklin to seek American independence. He was also caught in a controversy with Philadelphia publisher, who incorrectly claimed that Lippard had agreed to publish exclusively with him. Other distributors suffered as a result and Lippard referred to Peterson as a "mercenary creature" who had "made his thousands of dollars off of me".
Өлім
Өмірінің соңғы жылдары денсаулығы нашар болған Липпард туберкулезбен ауырады. Ауруға байланысты үйіне қамалып, Липпард өмірінің соңғы айларын қашқан құлдар туралы заңға қарсы газет мақаласын жазумен өткізді. Ол 1854 жылдың 9 ақпанында өз үйінде, сол кездегі 1509 Лоренс көшесінде қайтыс болды. Ол Филадельфиядағы 24-ші және Даймонд көшелеріндегі Odd Fellows зиратына жерленді, бірақ жылдар өткен соң оның мәйіті мен әсерлі жерлеу монументі осы зираттан көптеген басқа қабірлермен бірге алынып, Rockledge, Пенсильваниядағы Odd Fellows зираты – Lawnview Memorial Park-қа көшірілді. Оның қазіргі ескерткішін Одақ бауырластығы орнатты. Липпард өзінің жазуына Чарльз Брокден Браунның (1771–1810) әсерін мойындады және оған бірнеше кітап арнады. Липпардтың жазуларында стильдің кейбір жарқыраған тұстары бар, бірақ оның сөздері сапасынан гөрі көлемімен, ал жазуы әдеби стилінен гөрі қаржылық табысымен есте қалады. Ол сөз өнері арқылы күнкөріс табуға болатынын дәлелдеді. Егер оны бүгін еске алатын болса, онда оның тілі мен әдеби стилінен гөрі прогрессивті әлеуметтік ой-пікірлері үшін көбірек еске алады. Бір замандас сыншы Липпардтың әлеуметтік сыншы ретіндегі еңбегін былай бағалады: "Оның міндеті – әлеуметтік кемшіліктерге қарсы күресу, жоғары мәртебелілердің киімдерін жыртып, жамандықтардың шірігенін біздің қалтқысыз көз алдымызға көрсету, тирандықты мойнынан ұстап, өлтіру еді". Рейган Джордж Липпардтың "Вашингтон және оның генералдары" (1847) кітабынан "Белгісіз сөз" деген цитата келтірді, онда 1776 жылы делегаттарды Тәуелсіздік декларациясына қол қоюға итермелеген анонимді делегаттың сөзі соңғы ынталандырушы күш болғаны айтылады. Липпард романдар жазушы ретінде жетістікке жеткеннен кейін, халыққа арналған әдебиетті әлеуметтік реформа құралы ретінде пайдалануға тырысты.
Always frail, Lippard suffered from tuberculosis for the last years of his life. Confined to his house with the disease, Lippard spent the final months of his life writing a newspaper story protesting against the Fugitive Slave Law. He died on February 9, 1854, at his home, then 1509 Lawrence Street, He was buried at Odd Fellows Cemetery at 24th and Diamond Streets in Philadelphia, Pennsylvania, but his remains and an impressive burial monument were years later removed along with many other graves from this cemetery to Lawnview Memorial Park, an Odd Fellows Cemetery in Rockledge, Pennsylvania. His current monument was added by the Brotherhood of the Union. Lippard acknowledged the influence of Charles Brockden Brown (1771–1810) on his writing and dedicated several books to him. Lippard's writing has occasional glimmers of style, but his words are more memorable for quantity than for quality, and his writing for its financial success than for its literary style. He proved that one could make a living by wordsmithing. If he is remembered at all today, it is more for his social thinking, which was progressive, than for his language and literary style. One contemporary reviewer noted Lippard's efforts as a social critic: "It was his business to attack social wrongs, to drag away purple garments, and expose to our shivering gaze the rottenness of vice—to take tyranny by the throat and strangle it to death." Reagan quoted from George Lippard's "Speech of the Unknown" in Washington and His Generals: or, Legends of the Revolution (1847), which relates how a speech by an anonymous delegate was the final motivation that spurred delegates to sign the Declaration of Independence in 1776. After Lippard became successful as a novelist, he tried to use popular literature as a vehicle for social reform.