Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Daibyonin (大病人), сонымен қатар «Соңғы би» деп, ал сирек жағдайда «Ауыр науқас» деп аталады, 1993 жылғы жапондық фильм. Бұл фильмді Джузо Итами рактан зардап шеккен сәтті кинорежиссердің өмірінің соңғы жылы туралы түсірген. Фильм жапон дәрігерлерінің пациенттерге қатысты дәстүрлі көзқарасын, әсіресе, өлімге ұшыраған науқастардан ақпаратты жасыруын сынап көрсетуі мүмкін. Итами мұны "адам құқықтарының бұзылуы" деп есептеген. Сонымен қатар, фильмде өлімге ұшыраған науқастардың өмірінің соңындағы басқа да мәселелер мен жапон қоғамының өмір мен өлімге қатысты көзқарастары көрсетілген. Фильмде Рентаро Микуни (Бухей Мукай, кинорежиссер), Масахико Цугава (Доктор Огата) және Нобуко Миямото (Бухейдің әйелі) сомдаған. Микуни 1994 жылғы Жапон академиясы сыйлықтарында «Daibyonin» және «Tsuribaka nisshi 6» фильмдеріндегі рөлдері үшін «Ең үздік актер» номинациясына ұсынылды.
Daibyonin (大病人), also known as The Last Dance and more rarely The Seriously Ill, is a 1993 Japanese film directed by Juzo Itami about the final year of a successful film director suffering from cancer. The film can be seen as a criticism of the traditional attitudes of Japanese doctors to their patients, especially the withholding of information from patients with terminal illnesses, which Itami saw as "a violation of human rights". It also touches on other end of life issues for the terminally ill, and how Japanese society deals with both life and death. The film's cast includes Rentarō Mikuni (Buhei Mukai, the film director), Masahiko Tsugawa (Doctor Ogata) and Nobuko Miyamoto (Buhei's wife). Mikuni was nominated for Best Actor at the 1994 Japanese Academy Awards for his role in both Daibyonin and Tsuribaka nisshi 6.
Сюжет
Бұхей Мукай - табысты актер және кинорежиссер. Ол қатерлі ісік ауруынан қайтыс болып жатқан орта жастағы ерлі-зайыптылар туралы фильм түсіруде. Ол сүйіктісімен бірге болған кезде қанды құсудан кейін, Бухейдің әйелі оны ауруханаға апарады, онда дәрігер оған өлім аузындағы қатерлі ісік диагнозын қойып, асқазанына операция жасайды. Алайда ол бұл ақпаратты Бухейден жасырып, өзінің жарасы бар екенін айтады. Бірнеше рет емделгеннен кейін, Бухей қайтадан ауырады, екінші рет операция жасалып, ауруханаға жатқызады. Ол әйелі мен дәрігерінің үнемі оған керісінше уәде беріп тұрғанына қарамастан, ол бірте-бірте қатерлі ісікпен ауырып жатқанын түсінеді. Бір адам өзін-өзі өлтіруге тырысқаннан кейін, дәрігер мен оның әйелі оған шындықты айтуды шешеді. Ар-ожданымен күрескеннен кейін, доктор Огата Бухейге фильмінің соңғы сахнасын түсіруге рұқсат береді, тіпті бұл күш-жігер оның өмірін қысқартса да, және оның өмірін ұзартатын дәрі-дәрмектерді қолдануға келіседі. Бухей өзінің фильмін аяқтайды. Ол дәрігерге өзінің жағдайы туралы шыншыл болғаны үшін және соңғы апталарын толықтай өткізгені үшін риза екенін айтады. Соңғы сахнада ол әйелі, дәрігер, медбике және фильмнің продюсерлік ұжымының мүшелерімен бірге қайтыс болады.
Buhei Mukai is a successful actor and film director, and is making a film about a middle aged married couple, both of whom are dying of cancer. After he vomits blood when he is with his mistress, Buhei's wife takes him to the hospital, where the doctor diagnoses him with terminal cancer and operates on his stomach. However, he withholds this information from Buhei, and tells him he has an ulcer. After a remission, Buhei again becomes ill, is operated on for a second time, and is confined to hospital. Gradually he guesses that he must be suffering from cancer, despite constant reassurances to the contrary from his wife and doctor. After a suicide attempt, the doctor and wife decide to tell him the truth. After wrestling with his conscience, Dr. Ogata also allows Buhei to direct the final scene of his film, even though the effort will shorten his life, and agrees not to administer drugs that would prolong his life at the cost of more pain and suffering. Buhei completes his film. He tells the doctor how grateful he is that he was honest about his condition and could live his final weeks to the full. In the last scene, he dies, surrounded by his wife, doctor, nurse and members of the film production crew.