2006 жылғы француз еңбек заңнамасы және «Жаңа жұмысқа орналасу шарты» (CPE)

Кіріспе

2006 жылғы жұмыс берушілер мен қызметкерлерге қатысты француз заңы

Контракт пермьере ембауш (CPE;) – 2006 жылдың көктемінде Франция премьер-министрі Доминик де Вильпен ұсынған жаңа еңбек шарты. Бұл еңбек шарты 26 жасқа дейінгі қызметкерлерге ғана қолжетімді болып, жұмыс берушіге қызметкерді жұмыстан босатуды жеңілдетуге мүмкіндік беретін еді. Ол үшін екі жылдық алғашқы «сынақ мерзімі» ішінде жұмыстан босату себептерін көрсету қажеттілігін алып тастау және қызметкерлерге белгілі бір қаржылық кепілдіктер беру көзделген. Мұның мақсаты жұмыс берушілердің қосымша қызметкерлерді жұмысқа алуға тартынбауын қамтамасыз ету болатын. Алайда, осы келісімшартты бекітетін «Тең мүмкіндіктер туралы заңға» (loi sur l'égalité des chances) енгізілген түзету соншалықты жағымсыз қабылданды ki, көп ұзамай жаппай наразылық акциялары өтті, оның көп бөлігін жас студенттер құрады. Үкімет түзетуді күштен шығарды. Президент Жак Ширак заңның қабылданатынын, бірақ қолданылмағанын мәлімдеді. 2006 жылғы 31 наурыздағы Тең мүмкіндіктер туралы заңның 8-бабы, CPE-ді орнатуға бағытталған, 2006 жылғы 21 сәуірдегі «Жастардың кәсіби өмірге қол жеткізуі» заңымен жойылды. Студенттер наразылығына ұшыраған Тең мүмкіндіктер туралы заңның қалған бөліктері күшінде қалды.

Заң шығару процесі

CPE үкімет тарапынан «Тең мүмкіндіктер туралы» заңға түзету (№3) ретінде енгізілді. Бұл заңды премьер-министр Доминик де Вильпен жастардың арасындағы 23% жұмыссыздық деңгейімен күресу және 2005 жылғы қазан айындағы әлеуметтік толқуларға жауап ретінде ұсынды. Үкімет CPE енгізуді негіздеуде жұмыссыздықты кедей аудандардағы құқықбұзушылықтың басты себептерінің бірі деп атады, еңбек заңнамасы жұмыстан босатудың негізділігін растау жүктемесін жұмыс берушіге салу арқылы жалдауды, әсіресе «қауіпті» саналатын азаматтарды жұмысқа алуды қиындатады, сондықтан босатуды жеңілдету мұндай жастардың жұмысқа орналасу мүмкіндіктерін жақсартады деп есептеді. Заң жобасы 31 қаңтар мен 9 ақпан аралығында Франция Ұлттық Ассамблеясында қарастырылды. Түзету 2006 жылдың 9 ақпанында, шамамен сағат 2-де, қызу пікірталасқаннан кейін Ассамблеяда қабылданды. Сол күні түстен кейін премьер-министр де Вильпен Ұлттық Ассамблеяға Франция Конституциясының 49-бабының 3-тармағын осы мәтінге қатысты қолданғанын хабарлады; бұл заңның қазіргі күйінде қабылданғаны, егер Ассамблея сенімсіздік білдіру туралы ұсынысты қабылдамаса, мақұлданбаған болып есептелетінін білдірді. Вильпеннің UMP партиясы Ассамблеяда абсолютті көпшілікке ие болғандықтан, мұндай ұсыныстың қабылдануына ешқандай мүмкіндік болмады. Сол қанаушылық оппозиция сенімсіздік білдіру туралы ұсыныс енгізді, ол 21 ақпанда Ассамблея тарапынан қабылданбады. Заң 23 ақпан мен 5 наурыз аралығында Сенатта қарастырылды және сол күні Сенатта мақұлданды. Ассамблея мен Сенаттан келген мәтіндер өзгеше болғандықтан және заңды премьер-министр шұғыл деп танығандықтан, заң жобасы келісімге келтірілген мәтінді әзірлеуге жауапты Ассамблея мен Сенаттың бірлескен комиссиясына жіберілді. Заң 8 наурызда Ассамблеяда, ал 9 наурызда Сенатта қабылданды. Ассамблея мен Сенаттың оппозициялық мүшелері мәтінді конституциялық тұрғыдан қарауды сұрағандықтан, заң Конституциялық Кеңеске жіберілді. Кеңес 30 наурызда заңды конституциялық деп таныды, бірақ бірқатар ескертулер жасады. Бұл ескертулер заңның қолданылуына қатысты нұсқаулар береді. Осыған қарамастан, француз халқының үлкен бөлігі бұл заңға қарсы болды. Орта және жоғары білім беру оқу орындарының студенттерінің басым көпшілігі қатысқан жаппай көше демонстрациялары басталды, ал премьер-министр де Вильпеннің беделі төмендеді. Бұл 1968 жылдан бері Франциядағы ең ірі наразылық қозғалысы болды. Акттың барлығына президент Жак Ширак 31 наурызда қол қойды. Алайда, Ширак заңның күшіне енуін кейінге жылдыруды сұрады (ол конституциялық түрде осыны істеуге құқылы емес), бұл консервативті «Халықтық көпшілік үшін одаққа» (UMP) «Тең мүмкіндіктер туралы» заңға түзетулер енгізуге мүмкіндік береді (әсіресе, екі жылдық «іс талпындыру кезеңін» бір жылға дейін қысқарту). Студенттік қозғалыс, сондай-ақ барлық кәсіби одақтар (CGT қоса алғанда) және Социалистік партия CPE-ні ғана емес, сонымен қатар 2005 жылдың қараша айында сол үкімет қабылдаған ұқсас CNE келісімін де жоюды талап етті. 10 сәуірде наразылықтар күшейген сайын, үкімет заңды толығымен кері тартып алды және оны жас мамандарды жұмысқа алған компанияларға берілетін салық жеңілдіктерімен ауыстырды.

CPE was introduced by the Government as an amendment (n°3) to the "Statute on the Equality of Opportunities" law. This law was proposed by Prime Minister Dominique de Villepin allegedly to tackle a 23% unemployment rate among the young, and also as a response to the civil unrest in October 2005. The reasoning of the government for introducing CPE was that unemployment was one of the major causes of lawlessness in poorer neighbourhoods, that workforce laws putting the burden of proof for valid reasons for dismissal on the employer discouraged hiring, especially of people with "risky" profiles, and thus that making dismissal easier would improve the employment prospects of such youngsters. The bill was examined by the French National Assembly between 31 January and 9 February. The amendment was adopted by the Assembly around 2 AM on 9 February 2006, after much heated debate. On the same day, in the afternoon, Prime Minister de Villepin announced to the National Assembly that he invoked article 49 3 of the Constitution of France on that text; this meant that the law would be considered adopted in its current state, without being approved by the National Assembly, unless a motion of censure were adopted by the Assembly. Since Villepin's UMP party had an absolute majority in the Assembly, there was no chance that such a motion could be adopted. Predictably, a motion of censure was proposed by the left wing opposition and was rejected by the Assembly on 21 February. The Law was then examined by the Senate between 23 February and 5 March, at which date the Senate approved it. Since the texts from the Assembly and the Senate were different, and the law was deemed urgent by the Prime Minister, the bill was sent before a mixed Assembly/Senate commission charged with the drafting of a compromise text. The law was then adopted on 8 March by the Assembly, and on 9 March by the Senate. Because opposition members of the Assembly and the Senate requested constitutional review of the text, the law was sent before the Constitutional Council. The Council considered the law constitutional, but made a number of reservations, on 30 March. Those reservations impose guidelines under which the law was to be applied. Meanwhile, the law was disapproved by a sizable proportion of the French population. Massive street protests began, mostly by students from high schools and universities, and Prime Minister de Villepin's approval rate began to plummet. The protest movement was certainly the biggest seen in France since 1968. The whole act was signed into law on 31 March by president Jacques Chirac. However, Chirac paradoxically asked for a delay of application of the law (which he is not constitutionally empowered to do), to allow the conservative Union for a Popular Majority (UMP) to prepare a new law modifying the "Statute on the Equality of Opportunities" law (changing, in particular, the two years "probationary period" to only one year). The student movement as well as all trade unions (including the CGT) and the Socialist Party asked not only for the suppression of the CPE but also of the CNE, a similar contract passed in November 2005 by the same government. On 10 April, as the protests were still getting bigger, the government completely withdrew the law, and substituted for it fiscal incentives to firms employing young people.

Дау

CPE саяси топтар арасында пікірталастар туғызды және Франция көшелерінде студенттердің күшеюлі наразылықтары мен кенеттен басталған ереуілдерге себеп болды. ЕЭК-тің мазмұны да, оның қабылдану жолы да сынға ұшырады. Үкімет Парламентке ұсынған заң жобасына CPE құру ережелерін енгізудің орнына, оны өз мәтініне түзету ретінде ұсынды. Бұл Conseil d'État-тан міндетті құқықтық сараптаманы өткізбеуге және Парламент мүшелеріне қарау үшін берілген уақытты қысқартуға әкеп соқты. 2006 жылдың басында Ассамблея төрағасы Жан Луи Дебре, UMP мүшесі болғанымен және Вильпеннің одақтасы болса да, Вильпен үкіметінің өз заң жобаларына ұзақ түзетулер енгізгеніне наразылық білдірді, бұл заң жобаларының нашар дайындалғанын көрсетеді деді. Сонымен қатар, премьер-министр Доминик де Вильпен Конституцияның 49.3-бабын қолданып, заңды Ассамблеяда бірінші оқылымда мақұлдауға мәжбүрледі: 49.3-бап бойынша, егер Ассамблея премьер-министрді қызметтен босату туралы шешім қабылдамаса, заң жобасы Ассамблеяда қабылданған болып есептеледі. Мұндай қадам өте сирек кездеседі, себебі Ассамблея мен премьер-министр бір коалициядан шыққан. 49.3-бапты қолдану Парламенттің заң шығару өкілеттігін бұзушылық деп қарастырылады және осылайша, ерекше жағдайларда ғана қолданылады. Көптеген адамдар атап өткендей, әсіресе премьер-министр 49.3-бапты қолдануды жариялағанда, Доминик де Вильпен ешқашан сайлауға түскен емес. Студенттік қозғалыстың басты нысаны – CPE болғанымен, «Мүмкіндіктер теңдігі туралы» заңның басқа да шаралары да қарсылық тудырды. Олардың ішінде 14 жастан бастап оқушылыққа қабылдауға рұқсат беру (жасөспірімдерге мемлекеттік білім беру жүйесінен шығуға мүмкіндік беру), 15 жастан бастап (қазіргі 16 жастың орнына) түнгі жұмыс істеу және үштен астам баласы бар отбасыларға мемлекеттік қаржылық көмек көрсету құқығын қамтитын әлеуметтік жәрдемақының кейбір түрлерін тоқтату (егер оқушылар мектеп сабақтарын жіберсе). Соңғы шара ұзақ уақыт бойы оңшыл «Ұлттық майдан» қозғалысының бағдарламасында болды, осылайша халықтың наразылығының бір бөлігін түсіндіреді. Жаңа заңның ең даулы бөлігі – жұмыс берушілерге икемділік беруіне байланысты: бұл келісімшарт француз жұмыс берушілеріне 26 жасқа дейінгі жұмыскерлерді келісімшарттың алғашқы екі жылында заңдық негізсіз жұмыстан босатуға мүмкіндік береді. Егер жұмыскер заңсыз босату туралы сотқа шағымданса, дәлелдеу міндеті жұмыс берушіге ауысады. Мерзімізсіз келісімшартта сынақ мерзімінде дәлелдеу міндеті ауыстырылды, ол жұмыс түріне байланысты бірнеше күннен үш айға дейін созылды, бұл жұмыскерден сотқа жүгіну үшін жұмыстан босатудың заңсыз екенін дәлелдеуді талап етеді, ал жұмыс беруші босатудың негізділігін дәлелдеуге міндетті болды.

The CPE sparked debates among the political classes, and drew massive protests from students in the streets of France, along with sudden strikes. Criticism was levied at both the substance of the CPE and the way it was enacted. Instead of putting the clauses creating CPE inside the bill it was proposing to Parliament, the government chose to submit it as an amendment of its own text. This bypasses some compulsory legal review by the Conseil d'État and reduces the time available for examination by members of the Parliament. Earlier in 2006, president of the Assembly Jean Louis Debré, though a fellow member of UMP and an ally of Villepin, complained about the Villepin government submitting lengthy amendments of its own bills and said that it showed these bills were badly prepared. Furthermore, Prime Minister Dominique de Villepin forced approval of the law by the Assembly on its first reading by invoking article 49 3 of the Constitution: under 49 3, a bill is considered approved in its present state by the Assembly unless the Assembly chooses to dismiss the Prime Minister. Such a move hardly ever occurs, since both the Assembly and the Prime Minister are from the same majority. Use of 49 3 is seen as an infringement on the legislative prerogatives of Parliament and is thus reserved for exceptional cases. As many have pointed out, especially when the Prime Minister announced the use of 49 3, Dominique de Villepin has never run for elected office. Although the CPE is the primary target of the student movement against the law, other measures of the "Statute on the Equality of Opportunities" have also been contested. Among them, allowing apprenticeships from as young as 14 years old (allowing a youth to leave the standard public education system), night work from the age of 15 (instead of 16 now) and suspension of certain type of welfare measures (families with more than three children have the right to some governmental financial support in France) when students skip school. This last measure has been for a long time in the program of the far right movement Front National, thus also explaining part of the popular protests. The most controversial part of this new law lies in the way it brings flexibility to employers: this contract allows French employers to fire workers under the age of 26 without juridicial motive during the first two years of the contract, among other things. If the employee seeks juridical recourse against arbitrary firing, the burden of proof would be reversed. In an indefinite contract, the burden of proof was reversed during the probationary period, which lasted from just a few days to three months, depending on the type of job, requiring an employee seeking legal recourse to prove they were unjustly fired rather than the employer to prove just cause for the dismissal.

Қолдаушылар

CPE ресми түрде жұмыс берушілерді 26 жасқа дейінгі қызметкерлерді көптеп жұмысқа алуға ынталандыру үшін салық жеңілдіктері мен жұмыс берушілерге икемділік беру мақсатымен жасалды және бұрыннан жоқ жұмыс нарығына жастардың қол жеткізуін қамтамасыз етуді күтілді (Франциядағы жастардың төртінші бірі жұмыссыз, ал бұл көрсеткіш кедей аудандарда 50%-ға дейін жетеді). АҚШ және Ұлыбритания сияқты консервативті еңбек орталарынан өзгеше, француз жұмыс берушілері үшін ұзақ мерзімді келісімшарт бойынша жұмыс істейтін қызметкерді сынақ мерзімі (көптеген жағдайда үш айға дейін) аяқталғаннан кейін босату қиынға соғады. "Адамдарды жұмыстан шығару қиын және қымбатқа түседі, осы себепті компаниялар жылдар бойы адамдарды жұмысқа алудан тартынды" делінген. CPE заңының мақсаты осы тартыншақты жою болды. CPE-ні қолдаушылар оның жоғары жұмыссыздық деңгейін, әсіресе кедей жастар арасында азайтатынына сенімді. Олардың пікірінше, егер жұмыс берушілер Францияның жұмысқа орналасу қауіпсіздігі заңдарымен шектелмесе, жас қызметкерлерді жұмысқа алуға көбірек дайын болады. Олар жұмыссыздықтың себебі шектеуші еңбек заңдары екенін, олардың пікірінше, бұл заңдар бизнес құру мен кеңейтуге кедерес келтіріп, экономикалық өсімді деңгейі төмен ұстап тұрғанын айтады. "Қатаң еңбек кодексін" жұмсарту MEDEF және жалпы жұмыс берушілердің жылдар бойғы ұраны болды, ал француз либералдары (еркін нарық саясатын қолдаушылар) оның экономикалық өсім мен жұмыспен қамтуға көмектесетін маңызды жол екенін мәлімдейді. CPE-ні қолдаушылар мен университеттерді блокадалауға қарсылар наурыз және сәуір айларында көшеде демонстрациялар ұйымдастырды. Үкіметке қолдау білдірген бұл демонстрацияларға жүздеген адам қатысты, ал үкіметке қарсы наразылықтар миллионға жетті.

Сыншылар

Заңды сынағандардың қатарында барлық кәсіподақтар болды (саяси бағыты әртүрлі кәсіподақтар CGT, CFDT, FO, CFTC, CGC CGE және т.б. арасында сирек кездесетін бірауыздылықты көрсетті). Сондай-ақ, көптеген студенттер (мысалы, студенттер одағы UNEF), барлық солшыл саяси партиялар, және шамалы дәрежеде орталықтандырылған оппозиция өкілдері, мысалы, орташа консервативті Франция демократиясы үшін одақ (UDF) да болды. Олардың пікірінше, CPE жұмыс берушілерге қызметкерлерге қысым көрсетуді жеңілдетеді (жалақыны төмендету, сексуалдық қысым көрсету және т.б.), себебі олар жас қызметкерлерді кез келген уақытта, сотқа шағымдануға болатын ешқандай себепсіз жұмыстан шығара алады. Кейбір қарсыластар оны "Клинекс шарты" деп атады, яғни CPE жұмыс берушілерге жастарды бет матасы сияқты тастауға мүмкіндік береді дегенді білдіреді. Олардың сөзіне қарағанда, бұл заң жұмыс істейтін кедейлердің санын арттырып, тұрақсыздық құбылысын күшейтеді, сондай-ақ 1973 жылы қабылданған француз еңбек заңының талаптарын және Еуропалық әлеуметтік хартаның 24-бабын бұзады, онда жұмыс беруші қызметкерді жұмыстан шығару себебін көрсетуі керек делінген. Алпыс социалистік депутат және алпыс социалистік сенатор заңға қарсы Конституциялық кеңеске шағым түсірді; толығырақ төменде қараңыз.

Наразылықтар

Заң студенттер, кәсіподақтар және солшыл белсенділердің күшті қарсылығына ұшырады, бұл 2006 жылдың ақпан және наурыз айларында (және сәуірде де жалғасты) Францияның 180-нен астам қалалары мен қалашықтарында жүздеген мың адам қатысқан наразылықтарға әкеп соқты. 18 наурызда Франция бойынша 1,5 миллионға дейін адам демонстрацияға шықты, студенттер ұйымдастырған блокадалар салдарынан елдің 84 мемлекеттік университетінің жартысынан астамы жабылды, ал Францияның бес ірі кәсіподағының бірі – CGT-нің төрағасы Бернар Тибо заң күшін жойса, бүкіл елде жалпы ереуіл болатынын мәлімдеді. 4 сәуірде үлкен шеру жоспарланған, ал студенттік ұйымдар жалпы ереуілге шақырды. 1968 жылдан бергі ең ірі студенттік қозғалыс аясында көптеген университеттерде жаппай жиналыстар өтті (Тулузада 4000-нан астам студент кездесу өткізу үшін регби стадионын басып алды). Тас жолдар тосылып, жұмыс берушілер ұйымдарының кеңселерi басылып алынды. Бұл шараларға (көбінесе) барлық ірі кәсіподақ федерациялары мен солшыл саяси партиялар қолдау көрсетті (әртүрлі деңгейде ынтамен). Наразылықтар жоғары мектептерге де тарады, онда беделді университеттерден, техникалық училищтерден және басқа да білім ошақтарынан, негізінен жұмысшы табының балаларынан құралған көптеген жастар қатысты.

Шабуылдар

Жалпы ереуілге шақырулардың арасында, қарсыластар заңға қарсы 28 наурызда ереуілдер, демонстрациялар және Франция бойынша университеттерді басып алу акцияларын қоса алған "әрекет күнін" өткізуге келісті. Ереуілдер көлік, мемлекеттік білім беру және почта қызметтерін тоқтатты, ал бір миллионнан үш миллионға дейін адам заңға қарсы шеруге қатысты. Бағалаулар әртүрлі: полиция бір миллионға жуық деп бағаласа, кәсіподақтар одан әлдеқайда көп санды есептейді. 4 сәуірде Парижде 93 000 (полиция бағасы бойынша) және 700 000 (кәсіподақ бағасы бойынша) аралығында, ал Францияның барлық аймақтарында үш миллион адам демонстрацияға қатысты.

Ресми жауап

21 наурызда премьер-министр бастапқы позициясынан бас тартпады, былай деді: «Осы заңмен үш нәрсе мүмкін емес. Біріншісі – оны кері қайтару, себебі бұл біздің ультиматумдар мен шарттардың логикасына мойынұрып беруімізді білдіреді. Бұл сайлаушыларымыз қаламайтын нәрсе, және олар бізге мұны кешірмес еді. Екіншісі – оны тоқтату, өйткені бұл Конституциямызға қайшы келеді. Үшіншісі – заң жобасын қайта қарау, себебі ол тепе-теңдігін жоғалтса, сәттілікке жетудің қандай да бір мүмкіндігінен айырыламыз». 30 наурызда Конституциялық Кеңес, ең жоғары конституциялық орган, заңның басым бөлігін, соның ішінде бірінші жұмыс келісімін белгілейтін 8-бабын жарамды деп тапты. Заң Франция Конституциясына сәйкес келеді деп саналды; Конституциялық Кеңес халықаралық және еуропалық құқыққа сәйкестік туралы мәселе бойынша шешім қабылдамады, себебі оған мұндай мәселелерді қарауға өкілеттік берілмеген. Конституциялық Кеңеске заңдық шағым түсірген социалистік депутаттар мен сенаторлар заңның Еуропалық әлеуметтік хартаның 24-бабына қайшы келеді деп мәлімдеді, онда жұмыс беруші қызметкерді жұмыстан босату алдында заңды негіз келтіруі керек, сондай-ақ Халықаралық еңбек конвенциясы (№158) талаптарына сәйкес келмейді. Еңбек соттары осы мәселе бойынша сот практикасын қалыптастыруы керек. 31 наурыз күні кешке президент Ширак ұлтқа жолдаған сөзінде заңға қол қоятынын мәлімдеді, бірақ сонымен бірге үкіметтен екі түзетуді қамтитын жаңа заң әзірлеуді сұрады: сынақ мерзімі бір жылға дейін қысқартылады және жұмыс берушілер енді жұмыстан босату себебін көрсетуге міндетті болады. Алайда Ширак бұл себеп заңды негіз бола ма, әлде заңдық мәні жоқ қарапайым хат бола ма, соны нақтыламады. Ол сондай-ақ жұмыс берушілерден осы түзетулер күшіне енгенге дейін келісімшартты қолдануды тоқтатуды өтінді, бірақ оны орындау механизмін ұсынбады. Ширактың парадоксалды шақыруы (заңды ресми түрде жариялап, сонымен бірге оны тоқтатуды бейресми түрде сұрауы) заңның жақтастары мен қарсыластарын қыңырқалды. Президенттің бұл қадамы баспасөз тарапынан оның премьер-министрі Доминик де Вильпенді 2007 жылғы сайлаудағы қарсыласы Николя Саркозиге қарсы қолдауы ретінде кеңінен талданды, Саркози Ширактың саяси партиясы UMP-нің жетекшісі болған еді. Вильпен Ширак заңға қол қоймаған жағдайда отставкаға кететінін мәлімдеген болатын. Шамамен 2000 студент Ширактың ұлтқа жолдаған сөзін Бастилия алаңында күтіп отырды. Оны тыңдағаннан кейін олар түнгі шеру ұйымдастырды, ол Хотель-де-Вил мен Опера арасында 6000-ға жуық адамды біріктірді. Бірнеше жүз наразылар таңғы сағат төртке дейін шеруді жалғастырды.

On 21 March, the Prime Minister refused to change tack, saying that "with this law, there are three things which are impossible. The first is its withdrawal, because that would mean that we are surrendering to the logic of ultimatums and prerequisites. This is obviously what our electorate does not want, and they would not forgive us for it. The second is its suspension, quite simply because that is against our Constitution. And the third is reworking the bill, because if it loses its balance, any chance for success would be deprived." On 30 March, the Constitutional Council, the highest constitutional authority, validated most of the law, along with its 8th article instituting the First Employment Contract. The law was considered to abide by the Constitution of France; the Constitutional Council didn't pronounce on the question of conformity to international and European law, which it is not empowered to consider. The Socialist deputies and senators who had deposed the legal recourse before the Constitutional Council notably claimed that the law was superseded by article 24 of the European social charter, which states that the employer must give a juridical motive before firing an employee, and against the International Labour Convention (n°158). Labor courts would have to create jurisprudence concerning this point. On the evening of 31 March, President Chirac announced in an address to the nation that he would promulgate the law, but asked the government at the same time to prepare a new law including two modifications: the trial period would be reduced to one year, and employers would now have to give a reason for the dismissal of the employment. However, Chirac did not specify whether this reason would be a juridical motive or a simple letter without any juridical value. He also asked employers not to start using the contract until these modifications came into force, but suggested no means of enforcement. Chirac's paradoxical call (officially promulgating the law while unofficially asking at the same time for its suspension) has only baffled both partisans and opponents of the text. The president's move was widely analyzed by the press as support for his prime minister Dominique de Villepin against his 2007 election rival, Nicolas Sarkozy, who was the leader of Chirac's political party, the UMP. Villepin had declared that he would have resigned had Chirac refused to promulgate the law. Some 2,000 students were waiting on the Place de la Bastille for Chirac's address to the nation. After hearing it, they carried out a night demonstration, which collected as many as 6,000 persons between the Hôtel de Ville and the Opéra. A few hundred demonstrators continued until four in the morning.

Орналастыру

10 сәуірде Франция үкіметі ЖЕҰ-ны (CPE) кері тартып алып, жаңа шаралар қосып қайта жазуға шешім қабылдады. Бұл шешім Доминик де Вильпен үшін күрт бетбұрысқа ұқсайды.