Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1689 жылғы Корольдік және Парламентті мойындау туралы заң (2 Will. & Mar. c. 1) – 1690 жылғы сәуірде қабылданған, бірақ парламенттік сессияның 1690 жылғы 20 наурызда басталуына дейін кері күшінде қолданылған Англия Парламентінің заңы. Ол Англия королі III Уильям мен королева II Мэридің таққа мұрагерлік құқығын бекіту және Даңқты революциядан кейін, сондай-ақ II Джеймс патшаның билігінің аяқталуынан кейін, бұрынғыдан безгек шақырылған Конвент Парламенті қабылдаған заңдардың заңдылығын растау мақсатында жасалды. Бұл Заң Англия мен Уэльсте толық күшінде әлі де қолданылуда.
The Crown and Parliament Recognition Act 1689 (2 Will. & Mar. c. 1) was an Act of the Parliament of England, passed in April 1690 but backdated to the start of the parliamentary session, which started on 20 March 1690. It was designed to confirm the succession to the throne of King William III and Queen Mary II of England and to confirm the validity of the laws passed by the Convention Parliament which had been irregularly convened following the Glorious Revolution and the end of James II's reign. This Act is still wholly in force in England and Wales .
Актінің себебі
Бұл заң 1688 жылы Англия королі Джеймс II-нің биліктен алынуына (ол тақтан бас тартқан деп есептелді) және оның орнына Уильям мен Мэридің бірлесіп билік жүргізуіне байланысты қабылданды. Бірақ бұл Парламент актісіз мүмкін емес еді. Ол кезде парламент болмағандықтан, оны шақыру қажет болды, бірақ конституция бойынша парламентті тек патша шақыра алады. Патшаның мұндай мүмкіндігі болмағандықтан, бұрынғы парламент мүшелері корольдік шақырусыз жаңа парламентті өздері шақырды, оның орнына Уильямнан шақыруды беруді сұрады, ол 1689 жылғы 22 қаңтарда осылай істеді. Бұл ресми емес Парламент 13 ақпанда отырыс өткізді. Олар Джеймстің тақтан бас тартқанын жариялады, содан кейін Мэриді (оның қызын) және Уильямды (оның күйеуі және туысы) оның орнына таңдады және оны заңды ету үшін акт қабылдады. Осы акт 1689 жылғы Құқықтар туралы билль болды. (Шотландияда жеке акт қабылданды, ол Джеймстің заңсыз әрекеттері мен тәж кигізу антына орай алмауы салдарынан тақтан бас тартқанын мәлімдеді.) Дегенмен, Конвенция Парламенті қабылдаған Құқықтар туралы билльдің және басқа да актілердің заңдылығына күмән туды. Парламент ресми түрде шақырылмағандықтан, ол парламент емес деп таласуға болады және оның заңнамасының құқықтық күші болмайды (мұндай жағдай ағылшын тарихында бұрын-соңды болған емес). Сондықтан Конвенция Парламенті таратылғаннан кейін және келесі парламент Патша мен Королева тарапынан әдеттегідей шақырылғаннан кейін, патшалық мұрагерліктің заңдылығын және бұрынғы парламенттің заң шығару құзыретін растау үшін Корольдік және Парламентті мойындау туралы акт қабылданды.
The Act was passed because in 1688 King James II of England was deposed (he was deemed to have abdicated) and replaced as king by William and Mary, who ruled jointly. However this could not be achieved without an Act of Parliament to approve it. Since no parliament was in existence at the time, it was necessary to convene one, but under the constitution only the King could summon a parliament. In the absence of a king to do so, the members of the previous parliament convened a new one themselves, without a royal summons, instead asking William to issue the summons, which he did on 22 January 1689. This irregular Parliament sat on 13 February. They declared James to have abdicated, and then chose Mary (his daughter) and William (her husband and first cousin) to succeed him, and passed an Act to make it legal. This Act was the Bill of Rights 1689. (In Scotland a separate Act was passed, the Claim of Right, which stated that James had forfeited the throne by his illegal actions and his failure to take the coronation oath.) However, doubts arose as to the validity of the Bill of Rights and the other Acts passed by the Convention Parliament. Since the Parliament had not been summoned in the regular way, it was arguable that it was no parliament at all and its legislation was of no legal effect (although this occurrence was not unprecedented in English history). Therefore after the Convention Parliament was dissolved and the next parliament was summoned by the King and Queen in the normal manner, the Crown and Parliament Recognition Act was passed to confirm the validity of the royal succession and the previous parliament's legislative competence.
Дау
Заңның қиындығы – егер Конвенция Парламентінің билігі болмаса, онда Уильям мен Мэридің мұрагерлігі заңды күшіне енбеген болар, яғни олар келесі парламенттегі ешбір заңға патшалық келісім бере алмайтын еді, нәтижесінде тіпті Тақ пен Парламентті мойындау туралы заң да күшін жойған болар. Осы мәселе 1944 жылы Херефорд округінің сотында «Hall v. Hall» ісі бойынша өзін-өзі қорғаған сот ісінде қарастырылды. Ол 1857 жылғы Мұрагерлік сот актісінің (ол оның ісіне қарсы болды) ешқандай заңды күші жоқ екенін, себебі ол ешқашан патшалық келісім алмағанын мәлімдеді. Ол Корольдік келісім Виктория патшайымнан алынғанын мойындады, бірақ оның пікірінше Виктория ешқашан заңды түрде таққа отырмаған, өйткені Құқықтар туралы заң мен 1701 жылғы Елдестіру актісі (таққа мұрагерлік жолын өзгертетін заңдар) күшін жойған, себебі екеуіне де нағыз патша емес Уильям III келісім берген. Демек, Виктория ешқашан нағыз патшайым болған жоқ, сондықтан Мұрагерлік актісі (1689 жылдан бергі барлық заңдар сияқты) заң емес. Күтілгендей, судья оған қарсы шешім шығарды және бұл мәселе содан бері сотта талқыланбады. Судья шешімінің толық себептерін айтпаса да, ғалымдар жоғарыдағы аргументке қарсы пікір келтірді: «Орта ғасырлардағы кейінірек орын алған тәжірибелерді ескере отырып, патшалық билікті басып алулар жиі болған кезде, мемлекеттік қажеттілік тұрғысынан, де-факто корольдің заңды Парламент шақыруға құқылы екендігін айтуға болады».
The difficulty with the Act is that if the Convention Parliament had no authority, then the succession of William and Mary was of no legal effect, which meant that they were not capable of giving royal assent to any bill in the next parliament, with the result that even the Crown and Parliament Recognition Act was of no effect either. This very point was argued before the Hereford County Court in 1944 by a litigant who represented himself in a probate case called Hall v. Hall. He argued that the Court of Probate Act 1857 (which undermined his case) was of no legal effect whatsoever, since it had never received royal assent. It had received royal assent from Queen Victoria, but according to his argument Victoria had never legally inherited the throne, because the Bill of Rights and the Act of Settlement 1701 (which also altered the line of succession to the throne) were of no effect, since both had been assented to by William III, who was not the real king. Therefore Victoria had never been the real queen and so the Probate Act (like every other Act passed since 1689) was not the law. Predictably, the judge ruled against him, and the point has never been argued in court since. Although the judge did not give detailed reasons for his decision, a counterpoint to the above argument has been advanced by academics: "One possible answer, deducible from rationalizations of later medieval practice when usurpations of the throne were not uncommon, is that [a]s a matter of State necessity a de facto King had been regarded as competent to summon a lawful Parliament."
Ирландия
Ирландия Корольдігінде олардың Ирландия Тажына деген даусыз құқықтарын мойындау туралы акт (4 Will. & Mar. c. 1 (I)) 1692 жылы Ирландия Парламентімен қабылданды, және ол ұқсас қағидаларды қамтыды. Ирландия Республикасында бұл акт 1962 жылғы Статуттық құқықтарды қайта қарау (Одаққа дейінгі ирландиялық заңдар) заңының 1-тармағымен және оған қосымшамен күштен шығарылды.
In the Kingdom of Ireland another act, entitled An Act of Recognition, of their undoubted Right to the Crown of Ireland (4 Will. & Mar. c. 1 (I)) was passed in 1692 by the Parliament of Ireland, which made similar provision. In the Republic of Ireland this was repealed by section 1 of, and the Schedule to, the Statute Law Revision (Pre Union Irish Statutes) Act 1962.