Бузонвиль: Тарихы мен мәдениетінің іздері

Кіріспе

Бузонвилл (buzɔ̃vil; Busendorf; Lorraine Franconian: Busendroff) – Францияның солтүстік-шығысындағы Гранд-Эст аймағындағы Мозель департаментіндегі коммуна. Айдлинг, Бентинг және Хеклинг елді мекендері осы коммуна құрамына кіреді. Ол Мецтен де, Тионвилден де шамамен бірдей қашықтықта жатыр.

Тарих

Рейн мен Мозель арасындағы "тұз жолында" салынған, Нид өзенінің су өткізгіш жерінде орналасқан, бұл жердегі кельттік Ла Тен мәдениетінің іздері ең айқын "Бузонвиль құмырасы" арқылы көрінеді. Онда скифтердің кельттік шеберлігіне әсері, оның тұтқасын құрайтын жануар бейнесінде және коралл инкрустацияларының сипатында, оны толықтыратын ұқсас түсті эмальмен, жоғарғы иықты ыдыстың негізі мен жиегін бойлап созылатын жолақтар түрінде анық байқалады. Бұл құмыра 1928 жылы Британ мұражайына қосылған Бузонвильден табылған қола заттардың бірі болды. Шағын римдік поселенің іздері, егіс жыртылған жерден табылган тастармен көрсетілген, ал тарихқа дейінгі кезеңнің белгілері аз. Қаланың шығысында жүзден астам қабірден тұратын үнсіз Меровингтер некрополі орналасқан, онда әйелдер қабірі ерлерден екі есе көп. Олардың тұрған жерлерінің іздері жоқ, бұл, әлдеқанда, виллаға қосымша салынған "ville" топонимін қамтамасыз еткен. Басқа элементтің кім екендігі туралы бірлік жоқ, бұл, әлдеқанда, Босо есімді көптеген франктердің бірі болған. Ауылдың нақты бастауы 1033 жылы Мец графы Адалберт пен оның әйелі Юдита құрған аббатханаға қарыздар. Ол Лотарингияның тұңғыш мұрагерлік герцогы Гебхардтың атасы болды. Минье Бозонис Вилла [de] S. Crucis S. Mariae, монастырь. ордені. С. Бенед. 1033 жылы Юдита Адалберттың әйелімен бірге тізімделген. Бозонис вилласы және оның қарастырылатын жерлері 1096 жылы Папа Урбан II-нің Ювинякенсис аббаты Галбергаға берген құқығында айтылған. Бүгінде Бузонвильдегі Сент-Кроис бенедиктиндер аббатшылығының шіркеуі приход шіркеуі ретінде қызмет етеді. XIII ғасырда Лотарингия герцогтары мұнда сот орнатқан, бұл қаланың аббатханаға тәуелділігін күшейте түсті, ол XI ғасырдың негізінде қайта салынды. Бузонвиль аббатханасы Лотарингия герцогтарының ықпалында болды, олар XVII ғасырдың соңына дейін абат лауазымын өз туыстарына сыйлауға дағдыланған. Қала Отыз жылдық соғыс кезінде қатты зардап шекті, сондықтан XVII ғасырдың соңында Бузонвильде екі оннан астам отбасы болды. 1719 жылы салынған және 1763 жылы кеңейтілген ратуша, 1726 жылы құрылған еврей қауымы сияқты, қаланың қайта жаңғыруының белгісі болды. Аббатхана революция кезінде таратылды, монахтар таратылды және кітапхана сатылды. XIX ғасырда қала экономикасын дамытқан былғары зауыттары мен иіру фабрикалары құрылды. 1893 жылы монастырь ғимараттары хоспистің қабылдауына жеткілікті деңгейде қалпына келтірілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс Бузонвильге зиян келтірмеді, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыстағы ауыр шайқастар көпірді және 139 үйді қиратты. Соңғы жылдары Бузонвиль жұмыс күшін Саардағы неміс өнеркәсібіне жоғалтты.

Built on the "salt road" between the Rhine and the Moselle, at the site of an easy ford of the Nied, the site's traces of Celtic La Tène culture are most vividly represented by the "Bouzonville flagon", in which Scythian influence on Celtic craftsmenship is clearly represented in the animal that forms its handle and in the nature of coral inlays, with enamels of similar colour supplementing it, that form bands around the base and rim of the high shouldered vessel; the beak flagon was among a group of bronze objects from Bouzonville acquired by the British Museum in 1928. A minor Roman vicus represented by tiles that the plough turns up, complements the few signs of prehistory, though essentially pre historic is the mute Merovingian necropolis of more than a hundred graves, holding twice as many women as men, east of the town; there is no trace of their habitations, which apparently supplied the villa attached to the ville toponym. There is no agreement on the identity of the other element, apparently of one of the numerous Frankish magnates named Boso. The village owes its real origins to the abbey founded here in 1033 by Adalbert, count of Metz and Juditha his wife; he was the grandfather of Gebhard, Duke of Lorraine, the first hereditary duke of Lorraine. Migne lists Bosonis Villa [de] S. Crucis S. Mariae, monast. ord. S. Bened. ann. 1033 a Juditha Adalberti comitio uxore The Bosonis villa with its dependencies, is mentioned in a privilege granted to Galberga, abbess of Juviniacensis by Pope Urban II in 1096. The church of the Benedictine Abbey de Sainte Croix de Bouzonville serves today as the parish church. In the thirteenth century the dukes of Lorraine established a court of justice here, which increased the life of the town, which depended on the abbey, which was rebuilt on its eleventh century foundations. The Abbey of Bouzonville remained very much in the gift of the dukes of Lorraine, who were in the habit of bestowing the post of abbot in commendam on their relations to the end of the seventeenth century. The town suffered so severely during the Thirty Years War that at the end of the seventeenth century Bouzonville numbered few more than two dozen hearths. An hôtel de ville, built in 1719 and enlarged in 1763 was symptomatic of the town's revival, as was a Jewish community, noted in 1726. The abbey was suppressed at the Revolution, the monks dispersed and the library sold. Tanneries and spinning mills developed the town's economy in the nineteenth century. The convent's buildings were restored sufficiently in 1893 to shelter a hospice. The First World War spared Bouzonville, but heavy fighting in the Second World War destroyed the bridge and 139 houses. More recently, Bouzonville has undergone a drain of its labour forces to German industry in Saarland.

Көлік

Бузонвиль станциясы Нид аңғары темір жолы (Нидтальбан) арқылы қызмет көрсетеді және 1945 жылға дейін Диллинген (Саар) және Метцке редовты жолаушылар пойыздары қатынайтын. Бүгінде станция жыл сайын Ұлы жұма күні ғана, Германия шекарасынан келетін бір пойызбен қызмет көрсетеді.