Кіріспе

Seconda pratica, итальян тілінде "екінші практика" деген мағынаны білдіреді, prima pratica-ның қарсы тұратын түрі болып табылады және кейде Stile moderno деп аталады. "Seconda pratica" термині алғаш рет 1603 жылы Джованни Артузидің "Seconda Parte dell'Artusi, overo Delle imperfettioni della moderna musica" (Артузидің екінші бөлігі немесе қазіргі заманғы музыканың кемшіліктері) кітабында пайда болды, онда ол белгілі бір L'Ottuso Accademico-ға жатқызылды. Артузидің (1600) бірінші бөлігінде Артузи Клаудио Монтевердидің жарияланбаған бірнеше мадригалдарын қатаң сынады. Бұл еңбектің екінші бөлігінде кім екені белгісіз L'Ottuso Accademico Монтевердиді және "осы жаңа екінші практиканы қабылдағандарды" қорғайды. Монтеверди бұл терминді өзінің кейбір музыкасын, мысалы, Джованни Пьерлуиджи да Палестрина мен Джозеффо Зарлиноныкінен айырып көрсету үшін және барокко кезеңінің алғашқы музыкасын сипаттау үшін қолданды, ол prima pratica-ға тән диссонанстар мен контрапункттың қатаң шектеулерінен көбірек еркіндік беретін. Stile moderno терминін 1602 жылы Джулио Каччини көптеген монодияларын қамтитын "Le nuove musiche" еңбегінде қолданды. Каччинидің әндері үшін жаңалық – ырғақтың сүйемелдеуіне қарағанда толық бағынуы болды; сондықтан, дәлірек айтқанда, Каччинидің Stile moderno монодияларында әшекейлер нотада көрсетілген, бұрын оларды орындаушы қосуға тиіс болған. Бұл сонымен қатар бассо континуоның басталуы болып табылады, ол да Каччинидің туындыларының ерекшелігі болды. Мадригалдардың 5-ші кітабының (1605) алғы сөзінде Монтеверди өзінің жеке кітабын жариялады: "Seconda pratica, overo perfettione della moderna musica" (Екінші практика немесе заманауи музыканың кемелділігі). Мұндай кітап сақталмаған. Бірақ оның Мадригалдар кітабының 8-ші кітабының (1638) алғы сөзі оның бір бөлігі сияқты көрінеді. Онда Монтеверди музыканы "толық/жетілдіру" ("perfetto") үшін жаңа "көтерілісті" (Genere concitato, кейін Stile concitato деп аталды) стилін ойлап тапқанын мәлімдейді.