Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үндістанның ұлтшыл көшбасшысы (1848–1925)
Indian nationalist leader (1848–1925)
Сэр Сурендранатх Банерджи (10 қараша 1848 – 6 тамыз 1925), көбінесе Раштрагуру деп танылатын, британдық үстемдік кезеңіндегі үнді ұлтшыл көшбасшысы болды. Ол индустар мен мұсылмандарды біріктіріп, саяси әрекеттерге тарту мақсатымен "Үнді ұлттық қауымдастығы" деп аталатын ұлтшыл ұйым құрды. Ол Үнді ұлттық конгресінің негізін қалаушылардың бірі болды. Сурендранат Конгреске қарамастан Монтегю-Челмсфорд реформаларын қолдады және көптеген либералды көшбасшылармен бірге Конгрестен шығып, 1919 жылы "Үнді ұлттық азаттық федерациясы" деп аталатын жаңа ұйым құрды.
Sir Surendranath Banerjee (; 10 November 18486 August 1925), often known as Rashtraguru was Indian nationalist leader during the British Rule. He founded a nationalist organization called the Indian National Association to bring Hindus and Muslims together for political action. He was one of the founding members of the Indian National Congress. Surendranath supported Montagu–Chelmsford Reforms, unlike Congress, and with many liberal leaders he left Congress and founded a new organisation named Indian National Liberation Federation in 1919.
Ерте өмір
Сурендранат Банерджи Бенгал провинциясының Калькутта қаласында Раххи Кулин брахман отбасында дүниеге келді. Оның ата-бабалары бір кездері Шығыс Бенгалияға көшіп, Фаридпур ауданындағы Лонесинг деген ауылға қоныстанған. Оның арғы атасы Бабу Гур Кишире Банерджи көшіп келіп, Баракпурдың жанындағы Монирампур деген ауылға қоныстанды. Әкесі, дәрігер Дурга Чаран Банерджи, оған либералдық және прогрессивтік ойлаудың терең ықпалын тигізді. Калькутта университетін бітіргеннен кейін, 1868 жылы Ромеш Чундер Датт және Бехари Лал Гуптамен бірге Үндістанның азаматтық қызметіне емтихан беру үшін Англияға сапар шекті. Ол 1869 жылы бәйге емтиханын тапсырды, бірақ жасын дұрыс емес көрсеткені үшін қабылдаудан бас тартты. Өз жасын туған күнінен емес, индустар дәстүрі бойынша, баланың бойға біту күнінен бастап есептегенін сотта дәлелдеген соң, Банерджи Лондон университетінің колледжінде оқуын жалғастырды. 1871 жылы қорытынды емтихандарын тапсырып, 1871 жылдың тамызында Үндістанға оралды. 1874 жылы Банерджи Лондонға қайтып, Мидл Темплде студент болып қабылданды. Аз ғана сот қатесі үшін ол қызметтен шұғыл түрде босатылды. Ол Англияға босату туралы шағымдану үшін барды, бірақ нәсілдік дискриминация салдарынан сәтсіз аяқталды. Ол ағылшыздарға ашуланып, көңілі тоқыған күйде Үндістанға оралды. Англияда болған кезінде (1874–1875) Эдмунд Берк және басқа да либералды философтардың еңбектерін зерттеді. Осы еңбектер оның британдық билікке қарсы наразылығына бағыт берді. Оны «Индиялық Берк» деп атады. Оның табандылығы үшін британдықтар оны «Банерджи – еңбегі кетпес» деп атады. Сурендранатқа итальяндық ұлтшыл Джузеппе Маццинидің жазбалары үлкен әсер етті. Ол Анандмоханның ұсынысымен Англияда болған кезінде (1874–1875) Маццинидің еңбектерін зерттеді.
Surendranath Banerjee was born in Calcutta, in the province of Bengal to a Rarhi Kulin Brahmin family, suggesting that the ancestral seat of the family was at Rarh region of present day West Bengal. His ancestors had migrated to East Bengal at some point of time and settled in a village called Lonesingh in Faridpur district. It was his great grandfather Babu Gour Kishire Banerjee who emigrated and settled in a village called Monirampur near Barrackpore. He was deeply influenced in liberal, progressive thinking by his father Durga Charan Banerjee, a doctor. After graduating from the University of Calcutta, he travelled to England in 1868, along with Romesh Chunder Dutt and Behari Lal Gupta, to compete in the Indian Civil Service examinations. He cleared the competitive examination in 1869, but was barred owing to a claim he had misrepresented his age. After clearing the matter in the courts by arguing that he calculated his age according to the Hindu custom of reckoning age from the date of conception rather than from birth, Banerjee also attended classes at University College, London. He took his final exams in 1871 and returned to India in August 1871. In 1874, Banerjee returned to London and became a student at the Middle Temple. Banerjee was soon dismissed for making a minor judicial error. He went to England to appeal his discharge, but was unsuccessful because, he felt, of racial discrimination. He would return to India bitter and disillusioned with the British. During his stay in England (1874–1875), he studied the works of Edmund Burke and other liberal philosophers. These works guided him in his protests against the British. He was known as the Indian Burke. For his tenacity he was called 'Surrender Not Banerjee' by the British. Surendranath was influenced by the writings of Italian nationalist Giuseppe Mazzini. He studied the writings of Mazzini in his stay in England (1874–1875) on Anandmohan's suggestion.
Саяси мансап
1875 жылы маусымда Үндістанға оралғаннан кейін Банерджи 1882 жылы өзі құрған Метрополитен институтында, еркін шіркеу институтында және Риппон колледжінде, қазіргі Сурендранатх колледжінде ағылшын тілі профессоры болды. Ол студенттерін жаңа, қалыптасудағы үнді ұлтшылдығының рухымен шабыттандырды. Ол ұлттық және либералды саяси тақырыптар, сондай-ақ Үндістан тарихы туралы көпшілік алдында лекция оқуын бастады. 1876 жылдың 26 шілдесінде Анандамохан Боспен бірлесіп, Үндістанның алғашқы саяси ұйымдарының бірі – Үнді ұлттық қауымдастығын құрды. 1878 жылы үнді халқына уағыз айту жиынында ол былай деді: «Хиндулар мен мұсылмандар, христиандар мен парсылар, тіпті еліміздің барлық топтары арасындағы бейбітшілік пен жақсы қарым-қатынас туралы ұлы доктрина гүлдене берсін. "Бірлік" деген сөзді жарқыраған алтын әріптермен жазып беріңіздер. Біздің арамызда діни айырмашылықтар болуы мүмкін. Біздің арамызда әлеуметтік айырмашылықтар болуы мүмкін. Бірақ біздің барлығымыз жинала алатын ортақ платформа бар, ол – еліміздің игілігі жолындағы платформа». Ол бұл ұйымды үнді студенттерінің ICS емтихандарына қатысу жас шегі мәселесін шешу үшін пайдаланды. Ол бүкіл елде сөз сөйлеп, британдық шенеуніктердің Үндістанда жасаған нәсілдік дискриминациясын айыптап, оны өте танымал етті. 1879 жылы ол Гириш Чандра Гош 1862 жылы құрған «The Bengalee» газетін сатып алып, 40 жыл бойы бас редакторлық қызметін атқарды. 1883 жылы Банерджи газетінде сотқа қарсы пікір жариялағаны үшін тұтқындалғанда, Бенгалияда және Агра, Файзабад, Амритсар, Лахор және Пуна сияқты үнді қалаларында наразылықтар мен харталдар (ішкі тәртіпсіздіктер) болды. Ол түрмеге қамалған алғашқы үнді журналисі болды. INC (Үнді ұлттық конгресі) айтарлықтай кеңейді, ал Калькуттадағы жылдық конференциясына қатысу үшін бүкіл Үндістаннан жүздеген делегаттар келді. 1885 жылы Бомбей қаласында Үнді ұлттық конгресі құрылғаннан кейін, Банерджи 1886 жылы олардың ортақ мақсаттары мен мүшелігіне байланысты өз ұйымын осы конгреске біріктірді. Ол 1895 жылы Пунада және 1902 жылы Ахмадабадта Конгресс төрағасы болып сайланды. Сурендранат 1905 жылы Бенгал провинциясының бөлінуіне қарсы наразылық білдірген маңызды қоғамдық қайраткерлердің бірі болды.
Upon his return to India in June 1875, Banerjee became an English professor at the Metropolitan Institution, the Free Church Institution and at the Rippon College, now Surendranath College, founded by him in 1882 and he inspired his students with a new spirit of nascent Indian nationalism. He began delivering public speeches on nationalist and liberal political subjects, as well as Indian history. He founded the Indian National Association with Anandamohan Bose, one of the earliest Indian political organizations of its kind, on 26 July 1876. In 1878 in a meeting to preach the Indian people he said 'The great doctrine of peace and goodwill between Hindus and Muslims, Christians and Paresees, aye between all sections of our country's progress. Let the word "Unity" be inscribed therein characters of glittering gold There may be religious difference between us. There may be social difference between us. But there is a common platform where we may all meet, the platform of our country's welfare'. He used the organization to tackle the issue of the age limit for Indian students appearing for ICS examinations. He condemned the racial discrimination perpetrated by British officials in India through speeches all over the country, which made him very popular. In 1879, he bought the newspaper The Bengalee (founded in 1862 by Girish Chandra Ghosh) and edited it for 40 years. In 1883, when Banerjee was arrested for publishing remarks in his paper, in contempt of court, protests and hartals erupted across Bengal, and in Indian cities such as Agra, Faizabad, Amritsar, Lahore and Pune. He became the first Indian journalist to be imprisoned. The INC expanded considerably, and hundreds of delegates from across India came to attend its annual conference in Calcutta. After the founding of the Indian National Congress in 1885 in Bombay, Banerjee merged his organization with it owing to their common objectives and memberships in 1886. He was elected the Congress President in 1895 at Poona and in 1902 at Ahmedabad. Surendranath was one of the most important public leaders who protested the partition of the Bengal province in 1905.
Кейінгі мансап
Модерат үнді саясаткерлерінің беделінің төмендеуі Банерджидің үнді саясатындағы рөліне әсер етті. Банерджи 1909 жылғы Морли-Минто реформасын қолдады, бірақ үнді халқының көпшілігі мен ұлтшыл саясаткерлер оны жеткіліксіз және мағынасыз деп сынап, келемеждеді. Банерджи Махатма Ганди ұсынған азаматтық наразылықтың жолын сынға алса да, «Ганди мырзаның индус-мұсылман бірлігін қамтамасыз етудегі жоғары қамқорлығы мен адал тырыстарына риза екенін» айтты. Бенгал үкіметінде министрлік лауазымын қабылдағаны ұлтшылдар мен көпшіліктің наразылығын тудырды, және ол 1923 жылы Бенгал заң шығару жиналысына сайлауда Сварадж партиясының үміткері Бидхан Чандра Ройдан жеңіліп, іс жүзінде саяси мансабын аяқтады. Ол Ұлыбритания империясын саяси тұрғыдан қолдағандығы үшін рыцарь атағына ие болды. Банерджи Бенгал үкіметінде министр болып қызмет еткен кезде Калькутта қалалық корпорациясын демократиялық мекемеге айналдырды. Ол бүгінде үнді саясатының алғашқы дамуына үлес қосқан, үнді халқының саяси құқықтарын күшейту жолын ашқан піонер-көшбасшы ретінде есте қалады және құрметтеледі. Бірақ Үндістандағы ұлтшылдық саясат оппозицияны білдірді, сонымен қатар қарсылығы күштірек және сахнаның ортасына шыққан басқалар да болды. Банерджи саяси әрекеттердің экстремистік көзқарасын да, ұлттық қозғалыстың маңызды факторы ретінде пайда болған Гандидің қарсылығын да қабылдай алмады. Банерджи 1919 жылғы Монтегю-Челмсфорд реформаларын Конгрестің талаптарын толыққанды орындағанын көрді, бұл оны одан әрі оқшаулады. 1921-1924 жылдары жергілікті басқару министрі лауазымын атқарды. 1923 жылғы сайлаудағы жеңілісі оның саяси мансабына нүкте қойды, және ол 1925 жылы жарық көрген, көпке танымал «Құрылыс үстіндегі ұлт» атты кітабын жазды. Сурендранат 1925 жылдың 6 тамызында Баракпурда қайтыс болды.
The declining popularity of moderate Indian politicians affected Banerjee's role in Indian politics. Banerjee supported the Morley Minto reforms 1909 – which were resented and ridiculed as insufficient and meaningless by the vast majority of the Indian public and nationalist politicians. Though Banerjee was a critic of the proposed method of civil disobedience advocated by Mahatma Gandhi, he added the he "admire the supreme solicitude and the earnest efforts of Mr. Gandhi to secure Hindu Muslim unity". Accepting the portfolio of minister in the Bengal government earned him the ire of nationalists and much of the public, and he lost the election to the Bengal Legislative Assembly in 1923 to Bidhan Chandra Roy, the candidate of the Swarajya Party – ending his political career for all practical purposes. He was knighted for his political support of the British Empire. Banerjee made the Calcutta Municipal Corporation a more democratic body while serving as a minister in the Bengal government. He is remembered and widely respected today as a pioneer leader of Indian politics — for being among the first treading the path for Indian political empowerment. But nationalist politics in India meant opposition, and increasingly there were others whose opposition was more vigorous and who came to center stage. Banerjee could accept neither the extremist view of political action nor the noncooperation of Gandhi, then emerging as a major factor in the nationalist movement. Banerjee saw the Montagu–Chelmsford Reforms of 1919 as substantially fulfilling Congress's demands, a position which further isolated him. and held office as minister for local self government from 1921 to 1924. His defeat at the polls in 1923 brought his political career to a close and he went on to write the widely acclaimed A Nation in Making, published in 1925. After Surendranath died at Barrackpore on 6 August 1925.
Еске алу
Оның есімі келесі мекемелердің атауында мәңгі есте қалды: Баракпурдағы Растрагуру Сурендранатх колледжі, Райгандж Сурендранатх Махавидьялаясы, Сурендранатх колледжі, Сурендранатх әйелдер колледжі, Сурендранатх кешкі колледжі, Сурендранатх құқық колледжі (бұрынғы Рипон колледжі) және Ранчидегі Сурендранатхқа арналған жүз жылдық мектеп, сондай-ақ Сурендранатх Банерджи көшесі (көбінесе С. Н. Банерджи көшесі деп аталады).
His name is commemorated in the names of the following institutions: Barrackpore Rastraguru Surendranath College, Raiganj Surendranath Mahavidyalaya, Surendranath College, Surendranath College for Women, Surendranath Evening College, Surendranath Law College (formerly Ripon College) and the Surendranath Centenary School in Ranchi and the Surendranath Banerjee Road (popularly known as S. N. Banerjee Road).