Үндістан қауымдастығы – 1876 ж. құрылған, Британ Үндістанындағы алғашқы ұлттық ұйым. Саяси, рухани және экономикалық дамуды мақсат етті. Тәуелсіздікке бастады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Үндістан қауымдастығы – 1876 жылы Сурендранатх Банерджи мен Ананд Мохан Бос Британдық Үндістанда құрған алғашқы жарияланған ұлтшыл ұйым. Осы қауымдастықтың мақсаты – «халықтың саяси, рухани және материалдық дамуын барлық заңды жолдармен ілгерілету» болды. Қауымдастық елдің түкпір-түкпірінен білімді үндістер мен қоғамдық қайраткерлерді тартты және Үндістанның тәуелсіздікке ұмтылысы үшін маңызды платформаға айналды. Кейіннен ол Үндістан Ұлттық Конгресімен бірікті. Үндістанның бұрынғы ұлтшыл ұйымы.
The Indian Association was the first avowed nationalist organization founded in British India by Surendranath Banerjee and Ananda Mohan Bose in 1876. The objectives of this Association were "promoting by every legitimate means the political, intellectual and material advancement of the people". The Association attracted educated Indians and civics leaders from all parts of the country, and became an important forum for India's aspirations for independence. It later merged with the Indian National Congress. Former nationalist organization of India
Уақыт шкаласы
1876 жылы құрылған Үндістан қауымдастығы – бүкіл Үндістанды көздейтін алғашқы саяси бірлестіктердің бірі болды. ХІХ ғасырдың екінші жартысында Үндістанда әлеуметтік және экономикалық өмірде елеулі өзгерістер болды. Осы кезеңнің ерекшелігі – саяси сананың артуы, саяси бірлестіктердің құрылуы және тәуелсіздік үшін ұлттық қозғалыстардың басталуы. Үндістан қауымдастығынан бұрын Сисир Кумар Гош 1875 жылдың 25 қыркүйегінде Калькуттада Самбу Чаран Мукерджимен бірге «Үндістан лигасы» деген ұйымды құрды. А. Бос, Д. Д. Дас, Н. Митра, С. Банерджи және тағы да басқалар сияқты ұлтшыл көшбасшылар осы ұйыммен байланысты болды. Бұл лига орта таптың өкілі болды және халық арасында ұлтшылдық сезімді ояту мен саяси білім беруді ынталандыру үшін жұмыс істеді. Бүкіл Үндістанды қамтитын кең көзқараспен, басшылар ұйымды провинциялық және діни саясаттан жоғары қойды. Бірақ көп ұзамай Лига күйреп, Сурендранатх Банерджи 1876 жылдың 26 шілдесінде өзінің досы Ананда Мохан Боспен бірге Үндістан қауымдастығын құрды. Бұл ұйыммен байланысты болған көшбасшылар: Шиванат Шастри, Христодас Пал, Двараканат Гангули, Нарендра Кишор және басқалар. Ассоциацияның бірінші президенті және хатшысы болып рев Кришна Мохан Банерджи мен Ананда Мохан Бос сайланды. «Үндістан лигасы» мен «Үндістан қауымдастығы» арасында мақсаттар мен көзқарастарда көп айырмашылық болған жоқ. Екеуі де ұлттық ояну мен білімді орта таптың саяси бірлігін дамытуға көмектесті. «Үндістан қауымдастығы» деген атаудың өзі ұлттық қозғалыстың көзқарасы мен ұстанымы бойынша бүкіл Үндістан сипатын қабылдап жатқанын көрсетеді. Ассоциация өзінің бағдарламасын бірқатар мақсаттармен бастады: а) елдегі қоғамдық пікірдің мықты құрамын құру; б) ортақ саяси мүдделер мен ұмтылыстар негізінде үнділік нәсілдер мен халықтардың бірлігі; в) индустар мен мұсылмандар арасындағы достық сезімді насихаттау және г) сол кездегі үлкен қоғамдық қозғалысқа көпшілікті қосу. Үнді ұлттық қауымдастығына дейін Бенгалияда орта тап пен шаруалардың мүддесін білдіретін саяси ұйым болған жоқ. Қауымдастық жас орта тапқа демократиялық негіздегі саяси платформа берді. Қауымдастықтың басшылары көбінесе білімді жас жігіттер, заңгерлер және журналистер болды. Бір қызығы, оған ірі бизнес басшылары мен жер иелері мүше болған жоқ. Анил Силдің сөздері бойынша, Үндістан қауымдастығы «орта таптың» өкілімін деп есептеген түлектер мен кәсіби мамандар үшін қысым тобы ретінде жұмыс істеді. Ассоциацияны С. Банерджи және А. М. Бос сияқты қоңыр басшылар құрған, олар да оның істерін басқарды. Мұсылмандарға деген достық пен ізгі ниеттің белгісі ретінде олар Наваб Мұхаммед Әлиді екінші жыл сайынғы конференцияға төрағалық етуге шақырды. Шын мәнінде, Үндістан қауымдастығы ұлттық ояну мен саяси сананың өсуіне негіз салды, нәтижесінде 1885 жылы Үнді ұлттық конгресі құрылды, бұл үшін Сурендранат Банерджиге алғыс айтуға лайық. Шындығында, Ассоциация Конгрестің алдашысы болды. Қауымдастық өз жұмысын бастағаннан бері жан-жақты жұмыс істеп келеді. 1877 жылы азаматтық қызметке түсу үшін талапкерлердің жасы 21-ден 19-ға дейін төмендетіліп, ол үшін бүкілхалықтық қозғалысты бастаудың тамаша мүмкіндігі туды. С. Банерджидің басшылығымен Ассоциация бұл әділетсіз шешімге қарсы наразылық білдірді. Сурендранатх Ассоциация Британ Парламентіне жібермекші болған мемориалға қолдау табу үшін Үндістанның әртүрлі жерлерін аралау үшін арнайы делегат ретінде таңдалды. Сурендранатхтың Үндістан сапары үлкен жетістікке жетті. Бұл жаңа ұлттық рухты оятып, маңызды саяси мәселелерде ұлттық бірлік сезімін туғызды. Ол бүкіл Үндістанның танымалдылығын алған алғашқы саясаткер болды. Оның басшылығымен Ассоциация Англия мен Үндістанда бір мезгілде мемлекеттік қызмет емтиханын өткізуді және жоғары әкімшілік лауазымдарды үндістеуді талап етті. Бұдан басқа, Ассоциация репрессивті қару-жарақ туралы заңға (1878), жергілікті баспасөз туралы заңға және мақта тауарларына баж салығын төлеуден босатуға қарсы науқанға жетекшілік етті. Калькуттада үндістер мен еуропалықтар арасындағы нәсілдік теңсіздікті жоюды және тұз салығын төмендетуді талап ететін қоғамдық жиналыстар өткізілді. Ассоциация 1885 жылғы Бенгалияның жалға алу туралы заңын қолдап, Үндістанда өзін-өзі басқаруды талап етті. Рас, Үндістан ұлттық конгресінің құрылуымен бірлестік өзінің саяси маңыздылығын бірте-бірте жоғалтты. Дегенмен, оған барлық провинциялардан өкілдер жинап, жалпыхалықтық конференция өткізу идеясын бастаған құрмет тиесілі. Бірінші Үнді ұлттық конференциясы сәйкесінше 1883 жылы Калькуттада өтті. Ассоциация ұйымдастырған екінші Ұлттық конференция 1885 жылы Калькуттада өтті. Ол желтоқсан айында Бомбейде өткен Ұлттық Конгреске сәйкес келді. Үндістан қауымдастығы Ұлттық Конгреске қолдау білдірді және 1886 жылғы желтоқсан айында Калькуттада ұйымдастырылған Ұлттық Конгрестің екінші жыл сайынғы конференциясында оның құрамына қосылуға шешім қабылдады. Конгресс бүкіл Үндістандық ұйым ретінде жұмыс істегеннен кейін Үндістан қауымдастығы бұрынғы саяси маңыздылығын жоғалтты. Дегенмен, Бенгалияның бөлінуі (1905) болған кезде, Сурендранат Банерджидің басшылығымен Ассоциация өте белсенді болды. Сурендранаттың басшылығымен Ассоциация бөлінуге қарсы бойкот және свадеши қозғалысын ұйымдастырды, Ұлттық қор жинады, Ұлттық білім беру саясатын жасады және 1906 жылы Ұлттық білім кеңесін ресми түрде ашты. Күшті наразылық Бенгалияның бөлінуін жоюға мәжбүр етті (1911 жылғы желтоқсан). Бөліну жойылғаннан кейін Үндістан қауымдастығы өзінің саяси маңыздылығын жоғалтты және негізінен әлеуметтік жұмыстармен айналысып, өмір сүре берді.
Indian Association formed in 1876 was one of the pioneer political associations with an all India outlook. During the second half of the 19th century, India witnessed marked changes in social and economic life. One of the striking developments of this time was the growth of political consciousness leading to the birth of political associations and national movements for independence. Prior to the Indian Association, Sisir Kumar Ghosh along with Sambhu Charan Mukherjee founded 'The India League' in Calcutta on 25 September 1875. The nationalist leaders like Ananda Mohan Bose, Durga Mohan Das, Nabagopal Mitra, Surendranath Banerjee and others were associated with this organisation. The League represented the middle class and worked to stimulate the sense of nationalism among the people and to encourage political education. With a broad vision of an all India outlook, the leaders kept the organisation above provincial and communal politics. But soon the League foundered and shortly afterwards Surendranath Banerjee founded the Indian Association along with his friend Ananda Mohan Bose on 26 July 1876. The leaders who were associated with this organisation were Sivanath Sastri, Kristodas Pal, Dwarakanath Ganguly, Narendra Kishore, and others. Rev Krishna Mohan Banerjee and Ananda Mohan Bose were elected the first President and Secretary respectively of the Association. There was not much difference between the India League and the Indian Association in objectives and outlook. Both of them had worked to help the growth of national awakening and political unity among the educated middle class in India. The very name 'Indian Association' implied that national movement was assuming an all India character in outlook and approach. The Association started its programme with a number of objects: (a) the creation of a strong body of public opinion in the country; (b) the unity of the Indian races and peoples on the basis of common political interest and aspirations; (c) the promotion of friendly feeling between Hindus and Muslims and (d) the inclusion of the masses in the great public movement of the time. Prior to Indian National Association, there was no political organisation in Bengal that represented the interest of the middle class and the raiyats. The Association gave the young middle class community a political platform on a more democratic basis. The leaders of the Association were mostly educated young men, lawyers, and journalists. Surprisingly it did not include big business leaders and landlords as members. In the words of Anil Seal, the Indian Association had worked as a pressure group for graduates and professional men, which claimed to represent 'The middle class'. Being founded by moderate leaders like Surendranath Banerjea and Ananda Mohan Bose, who were also at the helm of its affairs, the Association was above extreme and narrow Hindu nationalism and parochialism. As a gesture of friendship and goodwill towards the Muslims, they invited Nawab Mohammad Ali to preside over its second annual conference. Indeed, the Indian Association had laid the foundation for the growth of national awakening and political consciousness that ultimately saw the establishment of the Indian national congress in 1885, and for this Surendranath Banerjea deserves credit. In fact, the Association was the forerunner of the Congress. Right from its birth, the Association started its work in right earnest. The reduction of age limit (1877) from 21 to 19 years for the candidates of the Indian Civil Service examination gave it an excellent opportunity to start an all India movement. Under the leadership of Surendranath Banerjee, the Association strongly protested against this unjust decision. Surendranath was chosen as a special delegate to visit different parts of India to secure support for the memorial that the Association intended to send to British Parliament. Surendranath's tour of India was a great success. It enkindled a new spirit of nationalism, which helped to create a feeling of national unity on important political issues. He was the first politician to receive all India popularity. Under his able leadership, the Association demanded simultaneous holding of civil service examination in England and India and Indianisation of higher administrative posts. Besides, the Association led the campaign against the repressive arms act (1878), the vernacular press act, and the exemption of duties on cotton goods. Public meetings were held in Calcutta demanding the removal of racial inequality between Indians and Europeans and reduction of the salt tax. The Association gave its support to the Bengal tenancy act of 1885 and demanded self Government in India. It is true that with the establishment of the Indian National Congress, the Association gradually lost much of its political importance. Yet it must be given the credit for initiating the idea of holding an all India conference with representatives from every province. The first Indian National Conference was accordingly held in Calcutta in 1883. The second National Conference, organised by the Association, held in 1885 in Calcutta. It coincided with that of the National Congress, which was meeting for the first time in Bombay in December 1885. The Indian Association expressed its solidarity and decided its merger with the Congress when the National Congress was organising its second annual conference in Calcutta in December 1886. It is true that the Indian Association lost its earlier political importance as soon as Congress began to function as an all India organisation. Even then when the partition of Bengal (1905) occurred, the Association under the leadership of Surendranath Banerjea became very active. The Association, under the leadership of Surendranath, organised the Boycott and swadeshi movement against the partition, raised a National Fund, drew up a National Educational Policy and, in 1906, formally inaugurated the National Council of Education. Violent agitation compelled the government to revoke the partition of Bengal in December 1911. After the annulment of the partition, the Indian Association lost much of its political importance and continued its existence being engaged mainly in social works.