Екінші дүниежүзілік соғыстағы шектеусіз су асты кеме соғысының бастауы: 154-нші соғыс бұйырығы
War Order No. 154
Екінші дүниежүзілік соғыстағы Германияның теңіз күштерінің (Kriegsmarine) шектеусіз су асты кеме соғысы тактикасын қолдануы туралы №154 жарлық. Теңіз шарттары, келісімдер талданды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Соғыс бұйрығы № 154 1939 жылдың қараша айының соңында немесе желтоқсан айының басында Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жарияланды. Бұл нацистік Германияның Кригсмаринасының (теңіз күштерінің) шектеусіз су асты кемелер соғысын жүргізу тактикасын қолдану жөніндегі алғашқы тікелей тапсырмасы болды.
War Order No. 154 was issued during World War II at the end of November or the beginning of December 1939. It was the first explicit instruction by Nazi Germany's Kriegsmarine (navy) to use the tactics of unrestricted submarine warfare.
22-бап
Кригсмарин Екінші дүниежүзілік соғысты Бірінші Лондондық теңіз келісімінің 22-бабына сәйкес келетін жүлделік ережелермен бастады. Үшінші рейх 1935 жылғы ағылшын-неміс теңіз келісімі арқылы 1936 жылғы Екінші Лондондық теңіз келісімімен тікелей байланысты болды, ал Екінші Лондондық теңіз келісімі 1930 жылғы келісімнің 22-бабының күшінде қалатынын және «барлық басқа елдер осы бапта қамтылған ережелерге келісімдерін білдіруге шақырылғанын» растады. Жалпы, 22-бапта «тоқтауға түйінсіз бас тарту» немесе «белсенді қарсылық» көрсетпеген сауда кемелерін, кеме экипажы мен жолаушыларын «қауіпсіз жерге» жеткізбей батыруға болмайды делінген. Кемедегі құтқару шалқандары, егер басқа кемелер немесе құрлық жақын болмаса, қауіпсіз орын есептелмейді. Британдықтар мен немістердің екеуі де өз флоттарына бұйрықтар берді, бұл 22-бапқа бастапқы сәйкестікті тез арада мүмкін емес етіп шығарды.
The Kriegsmarine started World War II with Prize Rules which complied with Article 22 of the First London Naval Treaty. The Third Reich was indirectly bound to the Second London Naval Treaty of 1936 by the 1935 Anglo German Naval Agreement and the Second London Naval Treaty affirmed that Article 22 of the 1930 treaty remained in force, and that "all other Powers [were invited] to express their assent to the rules embodied in this Article." In general, Article 22 stated that merchant vessels which did not demonstrate "persistent refusal to stop" or "active resistance" could not be sunk without the ship's crew and passengers being first delivered to a "place of safety." The ship's lifeboats were not a place of safety, unless other shipping or land was close at hand. both the British and the Germans issued orders to their respective fleets which quickly made any initial compliance with Article 22 less and less possible.
Нюрнберг соты
Соғыс бұйрығы № 154, 1942 жылғы "Лакония бұйрығымен" бірге, соғыстан кейінгі Нюрнберг процесінде айыптау тарапынан ұсынылды. Сот шешімінде осы екі бұйрықты шығару арқылы Германияның 1936 жылғы Екінші Лондон теңіз келісімін бұзғаны анықталды. Алайда, оның ісінде одақтастардың да ұқсас әрекеттерінің дәлелдері ұсынылғандықтан, оның жазасы осы халықаралық құқық бұзушылығы негізінде емес, басқа негіздер бойынша белгіленді.
War Order No. 154, along with the "Laconia Order" of 1942, were introduced by the prosecution at the post war Nuremberg Trial of Grand Admiral Karl Dönitz. In the judgment it was found that by issuing these two orders, he caused Germany to be in breach of the Second London Naval Treaty of 1936. However, as evidence of similar conduct by the Allies was presented at his trial, his sentence was not assessed on the grounds of this breach of international law.