Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Импорттау туралы 1667 жылғы заң (19 & 20 Cha. 2. c. 12) – Англия Парламентінің заңы, ол Ирландиядан Англияға мал әкелуге тыйым салды. Ол 1863 жылғы «Заң кодексін қайта қарау туралы» заңмен күшін жойды. Бұл заң жобасы алғаш рет 1663 жылы ұсынылып, өте даулы болды. Оны Джордж Вильерс, Букингемнің 2-ші герцогы жасады, ол оны өзінің жауы Джеймс Батлер, Ормондтың 1-ші герцогы мен Эдвард Хайд, Кларендонның 1-ші графына зиян келтіру құралы ретінде қарастырды. Ирландияның Лорд-лейтенанты Ормонд бұл Ирландияның экономикалық дамуына кедергі келтіретініне сенді, ал Кларендон, ирландтық мәселелерге аса қызығушылық танытпаса да, өзінің жақын досы және үкіметтегі одақтасы Ормондқа оны жеңу үшін өкілеттігін пайдалануға уәде берді. Заңның қабылдануы оларды саяси тұрғыдан әлсіретіп, Букингемді күшейтетін еді. Букингем «Бұл заң жобасына қарсы шыққандардың барлығының либо ирландтық мүддесі, либо ирландтық түсінігі бар» деді, бұл Ормонд пен оның отбасына қатты ренжітті, бірақ Англияда бірыңғай «мүдде» болмады. Бұл заң жобасын Сэмюэл Пепис «Батыс джентльмендері» деп атаған Англияның солтүстігі мен батысы және Уэльстегі жер иелері күшпен қолдады. Олар заң жобасы малдың құнын арттырады деп сенді. Норфолк пен Саффолк жайылымдары қарсылық білдірді, олар ирландтық малдың майға тоқтырылуы арқылы өмір көріп, лондондықтар, ирландтық еттің ең ірі нарығы болды. Пепис сондай-ақ заң жобасының қабылдануы 1641 жылғы Ирландия көтерілісінің қайталануына әкелуі мүмкін деген қорқыныштар туралы хабарлады. 1666 жылдың қыркүйегінде үкіметтің қарсылығына қарамастан, заң жобасы Өкілдер палатасына қайта енгізілді. Пепис бұл «Палатаның жалпы сезіміне қайшы» деп ойлады, бірақ «Батыс джентльмендері» оны аз ғана көпшілікпен қабылдауы мүмкін. Кларендон екі палата оны қабылдамайды немесе егер бәрі сәтсіз аяқталса, король вето қояды деп тым кеш сенді; бірақ екінші ағылшын-голландия соғысымен айналысқандықтан, ол қарсыластарын бағаламады. Сэр Уильям Ковентри, көбірек реалист болды, Ормондқа оның пікірінше, заң жобасы Өкілдер палатасынан өтеді, Лордтар палатасы қиындық тудырмайды және король, ішкі проблемалар мен голландиялық соғысқа араласып, парламенттің наразылығына қаламайды деп ескертті. Ковентридің болжамы дұрыс болды: король өте тарсылдап келісім бергенімен, ол 1667 жылдың қаңтарында Импорттау заң жобасы заңға айналған жағдайда, екі маңызды қаржылық заң жобасын қабылдауға парламенттің бейресми уәдесіне сәйкес әрекет етті. 18 қаңтарда Лордтарға корольдің айтқан «өте өткір сөзі», Пепис оны күнделігінде атап өткен, актқа келісім беруден оның наразылығын көрсетеді.
The Importation Act 1667 (19 & 20 Cha. 2. c. 12) was an act of the Parliament of England which banned Irish cattle from being sold in England. It was repealed by the Statute Law Revision Act 1863. The bill was first introduced in 1663 and proved extremely contentious. It was the work of George Villiers, 2nd Duke of Buckingham, who saw it as a means to injure his enemies James Butler, 1st Duke of Ormonde and Edward Hyde, 1st Earl of Clarendon. Ormonde, Lord Lieutenant of Ireland, believed that it would prevent any proper economic development in Ireland, while Clarendon, though he was not greatly interested in Irish affairs, promised Ormonde, his close friend and ally in government, to use his authority to see it defeated. Its passage would therefore greatly weaken them politically, and correspondingly strengthen Buckingham. Buckingham said that "whoever was against the bill had either an Irish interest or an Irish understanding", giving great offence to Ormonde and his family as a result, but his difficulty was that England did not have a single "interest". The bill was strongly supported by those whom Samuel Pepys called "the Western gentlemen", the landed gentlemen of the North and West of England, and Wales, who believed that the bill would increase the value of their cattle. It was opposed by the graziers of Norfolk and Suffolk, who made their living partly by fattening Irish cattle, and by Londoners, who were the biggest market for Irish beef. Pepys also reports fears, unfounded in the event, that passing the bill would lead to a repetition of the Irish Rebellion of 1641. In September 1666, against government opposition, the bill was reintroduced in the House of Commons. Pepys thought that this was "against the general sense of the House" but that the "Western gentlemen" might carry it by a small majority. Clarendon until too late was confident that the two Houses would reject it or that if all else failed the King would veto it; but preoccupied as he was with the Second Anglo Dutch War, he seriously underestimated his opponents. Sir William Coventry, more realistically, warned Ormonde that in his view it would pass the Commons, that the House of Lords would make no difficulty, and that the king, embroiled with domestic problems and the Dutch war, would not risk offending Parliament by using his veto. Coventry's predictions were correct: although the King gave his assent with great reluctance, he was acting on Parliament's unofficial pledge to pass two crucial financial Bills on condition that the Importation Bill become law, as it duly did in January 1667. The King's "very sharp speech" to the Lords on 18 January, which Pepys mentions in his diary, is an indication of his displeasure at having to assent to the Act.