АҚШ Конституциясына енгізілмек болған түзетулер тарихы

АҚШ Конституциясына енгізілуі ұсынылған Бриккер попрамасы – 1950-жылдардағы Сенатта талқыланған, президенттік билікті шектеуге бағытталған түзету. Конституция, Сенат, президент.

29 мин оқу

100%

Дереккөз: Bricker Amendment — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

АҚШ Конституциясына түзету енгізу туралы заң жобасы

Брикер түзетуі – 1950 жылдары АҚШ Сенаты қараған АҚШ Конституциясына ұсынылған бірнеше сәл өзгеше түзетулердің ұжымдық атауы. Бұл түзетулердің ешқайсысы Конгрестен өтпеді. Олардың әрқайсысы үшін Конгрестің нақты мақұлдауы қажет болды, әсіресе Сенаттың үштен екі дауысымен мақұлданбаған атқарушы келісімдер үшін. Олар өз демеушісі, консервативті республикашыл сенатор Джон У. Брикердің (Огайо штаты) атымен аталады, ол Конгрестің тілегіне қайшы Құрама Штаттарды тарту үшін президенттің шексіз билігіне сенімсіздікпен қарады. Американың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы көптеген консерваторлар қарсы болған жаңа интернационализм сезімін тудырды. Америкалық адвокаттар қауымдастығының (ABA) президенті Фрэнк Э. Холман федералдық сот шешімдеріне, әсіресе Миссури – Голландия ісіне назар салды. Ол халықаралық шарттар мен келісімдерге АҚШ Конституциясынан басымдық беруге және шетелдіктерге американдық бостандықтарға қауіп төндіруге мүмкіндік беретінін мәлімдеді. Брикер ABA жұмысының нәтижесінде 1951 жылы конституциялық түзету жобасын алғаш рет ұсынды. 1952 жылғы сайлауда республикалық президент пен Конгресс сайланғаннан кейін, сондай-ақ көптеген оңтүстік демократтардың қолдауымен Брикердің жоспары Конгресте қажетті үштен екі дауыспен қабылданып, штаттардың үштен бірі бекіту үшін жеке штаттарға жіберілуі мүмкін болды. Брикер түзетуінің ең танымал нұсқасы, 1953-1954 жылдары Сенатта қарастырылды. Онда Құрама Штаттар Конституцияға қайшы келетін ешқандай шарт жасамайтыны, шарттар Конгресс арқылы қабылданатын қосымша заңсыз өздігінен күшіне енбейтіні және шарттар Конституцияда көрсетілгеннен тыс заңнамалық билік бере алмайтыны айтылды. Бұл президенттің шетелдік державалармен атқарушы келісімдер жасау өкілеттігін де шектеді. Брикердің ұсынысы екі партиялық кең қолдауға ие болды және интернационалистік либералды республикалық бағытты ұсынатын Эйзенхауэр әкімшілігі мен оқшауланған Орта Батыстағы консервативті республикалық сенаторлардың «Ескі оңшыл» фракциясы арасындағы партиялық қақтығыстың ошағы болды. Бастапқы қолдауға қарамастан, Брикер түзетуі президент Дуайт Д. Эйзенхауэр мен Сенаттағы азшылық көшбасшысы Линдон Джонсонның араласуымен тоқтатылды. 1954 жылы Сенатта бір дауыс айырмасымен қабылдана алмады және Палатада дауысқа қойылған жоқ. Үш жылдан кейін АҚШ Жоғарғы Соты Рейд – Коверт ісінде Құқықтар туралы Билльді шетелдік державалармен жасалған келісімдермен жоюға болмайтынын нақты айтты. Дегенмен, Брикердің идеялары әлі де қолдаушылары бар және оның түзетулерінің жаңа нұсқалары мерзімімен Конгреске енгізіліп келеді.

The Bricker Amendment is the collective name of a number of slightly different proposed amendments to the United States Constitution considered by the United States Senate in the 1950s. None of these amendments ever passed Congress. Each of them would require explicit congressional approval, especially for executive agreements that did not require the Senate's two thirds approval for treaty. They are named for their sponsor, conservative Republican Senator John W. Bricker of Ohio, who distrusted the exclusive powers of the president to involve the United States beyond the wishes of Congress. American entry into World War II led to a new sense of internationalism opposed by many conservatives. Frank E. Holman, president of the American Bar Association (ABA), called attention to federal court decisions, notably Missouri v. Holland, which he claimed could give international treaties and agreements precedence over the United States Constitution and could be used by foreigners to threaten American liberties. Bricker was influenced by the ABA's work and first introduced a proposed constitutional amendment in 1951. With substantial popular support and the election of a Republican president and Congress in the elections of 1952, together with support from many Southern Democrats, Bricker's plan seemed destined to pass Congress by the necessary two thirds vote and be sent to the individual states for ratification by three fourths of the state legislatures. The best known version of the Bricker Amendment, considered by the Senate in 1953–54, declared that no treaty could be made by the United States that conflicted with the Constitution; treaties could not be self executing without the passage of separate enabling legislation through Congress; and treaties could not give Congress legislative powers beyond those specified in the Constitution. It also limited the president's power to enter into executive agreements with foreign powers. Bricker's proposal attracted broad bipartisan support and was a focal point of intra party conflict between the Eisenhower administration, which represented the more internationalist liberal Republican element, and the Old Right faction of conservative Republican senators, based in isolationist Midwestern strongholds. Despite the initial support, the Bricker Amendment was blocked through the intervention of President Dwight D. Eisenhower and Senate Minority Leader Lyndon Johnson. It failed in the Senate by a single vote in 1954, and was never voted on by the House. Three years later the Supreme Court of the United States explicitly ruled in Reid v. Covert that the Bill of Rights cannot be abrogated by agreements with foreign powers. Nevertheless, Bricker's ideas still have supporters, and new versions of his amendment have been reintroduced in Congress periodically.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қайтадан қорқыныш

Перл-Харборға жасалған шабуыл американдық араласпаушылықты уақытша үнсіздікке мәжбүр етті; «Америка ең бірінші» комитеті бірнеше күн ішінде таратылды. Дегенмен, Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы күндерінде араласпаушылық қайта жандана бастады. Араласпаушылар Біріккен Ұлттар Ұйымының Хартасын ратификациялауға қарсы болды, бірақ АҚШ-тың Біріккен Ұлттар Ұйымының негізін қалаушы мүшесі болуына кедергі келтіре алмады. БҰҰ және оның айналасындағы халықаралық ұйымдарға деген күдік консерваторлар тарапынан, ең әйгілісі Вашингтон штатының Сиэтл қаласынан шыққан адвокат Фрэнк Э. Холманның «крест жорығы» деп аталатын шарасы арқылы күшейді. Юта штатында туған және Родс стипендиясын алған Холман 1947 жылы Америка адвокаттар қауымдастығының президенті болып сайланды және өзінің президенттік мерзімін американдықтарды «шарттық құқықтың» қауіп-қатері туралы ескертуге арнады. Біріккен Ұлттар Ұйымының Хартасының II бабында «Осы Хартада ешнәрсе Біріккен Ұлттар Ұйымына кез келген мемлекеттің ішкі құзырына жататын мәселелерге араласуға рұқсат бермейді» делінген, бұл оныншы түзетуге халықаралық аналог. Холман БҰҰ-ның ұсынылып жатқан Геноцид туралы конвенциясы және жалпыға бірдей Адам құқықтары декларациясы, сондай-ақ Ұлттар Лигасы құрамында құрылған Халықаралық Еңбек Ұйымының көптеген ұсыныстарын БҰҰ-ның өкілеттіктерінен тыс және американдық бостандықтарға қарсы шабуыл деп қарады. Холман геноцид туралы конвенция американдықтарды беймәлім процедуралармен және Құқықтар туралы заңда қамтамасыз етілмеген шетелдік соттардың құзырына бағындырады деп мәлімдеді. Ол конвенцияның тілі кең және түсініксіз екенін айтып, қара нәрестеге соққы беріп өлтірген ақ нәрестеге геноцид жасады деген айыппен Гаагаға экстрадиция жасалуы мүмкін сценарийді ұсынды. Холманның сыншылары оның тілі американдық соттар күнделікті түсіндіретін штаттық және федералды заңдардан артық емес деп мәлімдеді. Брикер түзетуінің жетекші тарихшысы Дюэн Тананбаум «АБА-ның геноцид туралы конвенцияға қарсылықтарының көпшілігі шындыққа негізделмеген» деп жазды және оның көлік апатының халықаралық оқиғаға айналуы туралы мысалы мүмкін емес еді. Эйзенхауэрдің бас прокуроры Герберт Брауннелл бұл сценарийді «қисынсыз» деп атады. Бірақ Холманның гипотезасы әсіресе оңтүстік штаттарының демократтарын алаңдатты, олар оңтүстік АҚШ-тағы нәсілдік сегрегация жүйесін жоюға бағытталған федералдық шараларға кедергі келтіру үшін барлық мүмкіндіктерді пайдаланды. Олар геноцид туралы конвенция ратификацияланса, Конституцияның қажетті және лайықты ережесімен бірге азаматтық құқықтар туралы федералды заңды қабылдауға болады деп қорқытты (ондай заңның I-баптың 8-тармағында көрсетілген өкілеттіктерден тыс болатыны консерваторлардың пікіріне қайшы). Холман өзінің кітабында Брикер түзетуін қолдап, БҰҰ Хартасы федералды үкіметке мүмкіндік беретінін жазды: барлық білім беруді, оның ішінде мемлекеттік және жеке мектептерді бақылау және реттеу; азаматтық құқықтар, неке, ажырасу және т.б. мәселелерді бақылау және реттеу; біздің барлық азық-түлік өндірісінің көздерін және фермалар мен фабрикалардың өнімдерін бақылау; еңбек және жұмыс жағдайларын реттеу.

The attack on Pearl Harbor temporarily silenced American non interventionism; the America First Committee disbanded within days. However, in the final days of World War II, non interventionism began its resurgence— non interventionists had spoken against ratification of the United Nations Charter but were unsuccessful in preventing the United States from becoming a founding member of the United Nations. Suspicions of the UN and its associated international organizations were fanned by conservatives, most notably by Frank E. Holman, an attorney from Seattle, Washington, in what has been called a "crusade". Holman, a Utah native and Rhodes scholar, was elected president of the American Bar Association in 1947 and dedicated his term as president to warning Americans of the dangers of "treaty law." While Article II of the United Nations Charter stated "Nothing contained in the present Charter shall authorize the United Nations to intervene in matters which are essentially within the domestic jurisdiction of any state," an international analogue to the Tenth Amendment, Holman saw the work of the UN on the proposed Genocide Convention and Universal Declaration of Human Rights and numerous proposals of the International Labour Organization, a body created under the League of Nations, as being far outside the UN's powers and an invasion against American liberties. Holman argued that the Genocide Convention would subject Americans to the jurisdiction of foreign courts with unfamiliar procedures and without the protections afforded under the Bill of Rights. He said the Convention's language was sweeping and vague and offered a scenario where a white motorist who struck and killed a black child could be extradited to The Hague on genocide charges. Holman's critics claimed the language was no more sweeping or vague than the state and federal statutes that American courts interpreted every day. Duane Tananbaum, the leading historian of the Bricker Amendment, wrote "most of ABA's objections to the Genocide Convention had no basis whatsoever in reality" and his example of a car accident becoming an international incident was not possible. Eisenhower's Attorney General Herbert Brownell called this scenario "outlandish". But Holman's hypothetical especially alarmed Southern Democrats who had gone to great lengths to obstruct federal action targeted at ending the Jim Crow system of racial segregation in the American South. They feared that, if ratified, the Genocide Convention could be used in conjunction with the Constitution's Necessary and Proper Clause to pass a federal civil rights law (despite the conservative view that such a law would go beyond the enumerated powers of Article I, Section 8). In Holman's own book advancing the Bricker Amendment he wrote the UN Charter meant the federal government could:
control and regulate all education, including public and parochial schools, it could control and regulate all matters affecting civil rights, marriage, divorce, etc; it could control all our sources of production of foods and the products of the farms and factories; it could regiment labor and conditions of employment.

Құқықтық негіз

1789 жылы күшіне енген АҚШ Конституциясы федералды үкіметке сыртқы істерде билік берді және жеке штаттардың осы саладағы өкілеттіктерін шектеді. I баптың 10-тарауында «Ешбір штат ешқандай шартқа, одаққа немесе конфедерацияға қатыспайды» делінген, сондай-ақ «Ешбір штат Конгрестің келісімінсіз . басқа штатпен немесе шетелдік мемлекетпен кез келген келісім немесе шарт жасамайды» делінген. Федералды үкіметтің басымдылығы VI баптың Басымдық туралы ережесінде нақты көрсетілген, онда былай делінеді: «Осы Конституция және оған сәйкес қабылданатын АҚШ заңдары; сондай-ақ Америка Құрама Штаттарының билігімен жасалған немесе жасалатын барлық шарттар елдің Жоғарғы Заңы болып табылады; және әрбір штаттағы судьялар осыған міндетті, Конституцияның немесе кез келген штаттың заңдарында керісінше айтылған жағдайларға қарамастан». Конституцияда атқарушылық келісімдер туралы тізілмегенімен, Конгресс оларды 1792 жылдан бастап почта жөнелтуге рұқсат берді.

Ертедегі прецеденттер

Конституциялық зерттеушілер жоғарылық туралы ереженің Америка Құрама Штаттарының жасасқан жалғыз маңызды шартты қорғау үшін жасалғанын атап өтеді: 1783 жылғы Париж шарты, ол Тәуелсіздік соғысын аяқтады және Ұлыбритания он үш бұрынғы колонияны он үш тәуелсіз және толыққанды егеменді мемлекеттер ретінде мойындады. Дегенмен, оның мәтіні бастапқыда келісімдік құқықтың теріс пайдаланылуынан қауіптенуді тудырды. Мысалы, Конституцияны бекіткен Солтүстік Каролина ратификациялық конвенті Конституцияға түзету енгізуді талап ететін шарт қосты: Конгресс жиналған кезде АҚШ-тың қазіргі заңдарына тікелей қайшы келетін ешбір шарт заңдар күшін жойғанға дейін немесе шартқа сәйкес келгенге дейін жарамсыз болады; сондай-ақ, АҚШ Конституциясына қайшы келетін ешбір шарт жарамсыз болады. Федералдық келісімдермен жасалған халықаралық шарттарға қайшы келетін штаттық заңдарды жою бойынша алғашқы сот прецеденттері Ұлыбританиямен жасалған бейбітшілік шартынан туындады, бірақ кейінгі шарттар қалалық жарлықтарды, шетелдіктерге тиесілі жерді иемденуге қатысты штаттық заңдарды және 20 ғасырда зиян келтіру туралы талаптарға қатысты штаттық заңдарды күштен шығарды. Кейіннен, Чероки үндістерімен жасалған шартқа қатысты іс бойынша Жоғарғы Сот былай деп мәлімдеді: «Шарт Конституцияны өзгерте алмайды немесе оны бұзу жағдайында жарамды деп танылмайды. Бұл үкіметіміздің сипаты мен негізгі қағидаларынан туындайды. Шарттар мен Конгресс актілерінің қайшылығы жағдайындағы әсері Конституциямен реттелмейді. Бірақ оның дұрыс шешілуіне қатысты күмәнді мәселе туындамайды. Шарт Конгрестің бұрынғы актісін жоюға, ал Конгресс актісі бұрынғы шартты жоюға құқылы». Сол сияқты, шетелдік азаматтардың жер иелігіне қатысты іс бойынша сот былай деп жазды: «Конституцияда көрініс тапқан шарттық құқық, үкіметтің немесе оның бөлімшелерінің әрекеттеріне, сондай-ақ үкіметтің және штаттардың табиғатына қарсы қойылған шектеулерден басқа, шексіз. Конституция тыйым салған нәрсені рұқсат етуге немесе үкіметтің немесе штаттардың бірінің сипатын өзгертуге немесе олардың келісімінсіз аумағының бір бөлігін беруге дейін оның құзыреті жетеді деп есептелмейді. Бірақ, осы ерекшеліктерді ескере отырып, шетелдік елмен келіссөздер жүргізуге қатысты кез келген мәселені реттеуге шектеулер жоқ деп саналады». 1898 жылғы азаматтық іс бойынша АҚШ-тың Вонг Ким Арк ісінде Жоғарғы Сот судьясы Хорас Грей «Конгресс қабылдаған заңдар, сондай-ақ Президент пен Сенат жасаған шарттар Конституцияның жоғары және басты заңына бағынуға тиіс» деп жазды.

Constitutional scholars note that the supremacy clause was designed to protect the only significant treaty into which the infant United States had entered: the Treaty of Paris of 1783, which ended the Revolutionary War and under which Great Britain recognized the thirteen former colonies as thirteen independent and fully sovereign states. Nonetheless, its wording ignited fear of the potential abuse of the treaty power from the beginning. For example, the North Carolina ratifying convention that approved the Constitution did so with a reservation asking for a constitutional amendment that
No treaties which shall be directly opposed to the existing laws of the United States in Congress assembled shall be valid until such laws shall be repealed, or made conformable to such treaty; nor shall any treaty be valid which is contradictory to the Constitution of the United States. Early legal precedents striking down State laws that conflicted with federally negotiated international treaties arose from the peace treaty with Britain, but subsequent treaties were found to trump city ordinances, state laws on escheat of land owned by foreigners and, in the 20th Century, state laws regarding tort claims. Subsequently, in a case involving a treaty concluded with the Cherokee Indians, the Supreme Court declared "It need hardly be said that a treaty cannot change the Constitution or be held valid if it be in violation of that instrument. This results from the nature and fundamental principles of our government. The effect of treaties and acts of Congress, when in conflict, is not settled by the Constitution. But the question is not involved in any doubt as to its proper solution. A treaty may supersede a prior act of Congress, and an act of Congress may supersede a prior treaty." Likewise, in a case regarding ownership of land by foreign nationals, the court wrote, "The treaty power, as expressed in the constitution, is in terms unlimited, except by those restraints which are found in that instrument against the action of the government, or of its departments, and those arising from the nature of the government itself, and of that of the states. It would not be contended that it extends so far as to authorize what the constitution forbids, or a change in the character of the government, or in that of one of the states, or a cession of any portion of the territory of the latter, without its consent. But, with these exceptions, it is not perceived that there is any limit to the questions which can be adjusted touching any matter which is properly the subject of negotiation with a foreign country." Justice Horace Gray, in the Supreme Court's opinion in the 1898 citizenship case United States v. Wong Kim Ark, wrote "that statutes enacted by Congress, as well as treaties made by the President and Senate, must yield to the paramount and supreme law of the Constitution."

Миссуридің Голландияға қарсы ісі

"Келісім заңын" сынға алушылар ең көп еске алатыны – Миссуриге қарсы Голландия ісі. Конгресс көшіп-қоныс жасайтын құстарды заңмен қорғауға тырысты, бірақ федералдық және штаттық соттар бұл заңның конституцияға қайшы екенін жариялады. Содан кейін АҚШ Канадамен келіссөздер жүргізіп, келісімге қол қойды. Конгресс 1918 жылғы Көшіп-қоныс жасайтын құстар туралы келісім актісін қабылдап, оны күшіне енгізді. Миссуриге қарсы Голландия ісінде АҚШ Жоғарғы Соты жаңа заңның конституциялық екенін растады. Соттан Оливер Венделл Холмс сот атынан былай деп мәлімдеді:
Конгресс актілері Конституцияға сәйкес қабылданған жағдайда ғана елдің жоғарғы заңы болып табылады, ал келісімдер АҚШ билігімен жасалған кезде осылай жарияланады. АҚШ билігі конвенция жасау үшін қабылданған ресми актілерден артық ма деген сұрақ туындайды. Біз келісім жасау өкілеттігіне ешқандай шектеулер жоқ деп айтпаймыз, бірақ оларды өзгеше жолмен анықтау керек. Ұлттың игілігі үшін ең қажетті мәселелердің бар екенін көруге болады, оларды Конгресс актісімен шешу мүмкін емес, бірақ одан кейін қабылданған келісімшартпен шешуге болады. Сондықтан ұлттық шараларды қажет ететін мәселелерде "әрбір өркениетті үкіметке тиесілі және бір жерде орналасқан билік" жоқ деп есептеуге болмайды. Брикер түзетуін жақтаушылар бұл тілді Конституцияға келісім жасау өкілеттігіне нақты шектеулер қосуды қажет етеді деді. Реймонд Моли 1953 жылы Голландияның "халықаралық үйректерді қорғау американдық азаматтардың конституциялық құқықтарынан басым" екенін білдіретінін жазды. Оған жауап ретінде Принстон университетінің профессоры Эдвард Сэмюэл Корвин және басқа да заңгерлер Конституцияның "АҚШ билігімен" келісімдерге қатысты тілі Холмс тарапынан дұрыс түсінілмегенін, және ол 1783 жылғы Ұлыбританиямен жасалған бейбіт келісімді қорғау үшін жазылғандығын айтты; бұл "ішінара сенатор Брикердің наразылығының бастауы" болды. Гарвард құқық мектебінің профессоры Захария Чафи "Құрылтайшылар ешқашан келісімдерді Конституциямен бірдей деңгейде қарастырған жоқ. Олардың қалағаны – мемлекеттің енді заңды шараларға қарсы шығуына жол бермеу" еді. Чафи Конституцияның VI бабында қолданылған "Жоғары" сөзінің "мемлекеттерден жоғары" деген мағынаны білдіретінін мәлімдеді.

The precedent most often cited by critics of "treaty law" was Missouri v. Holland. Congress had attempted to protect migratory birds by statute, but federal and state courts declared the law unconstitutional. The United States subsequently negotiated and ratified a treaty with Canada to achieve the same purpose, Congress then passed the Migratory Bird Treaty Act of 1918 to enforce it. In Missouri v. Holland, the United States Supreme Court upheld the constitutionality of the new law. Justice Oliver Wendell Holmes, writing for the court, declared:
Acts of Congress are the supreme law of the land only when made in pursuance of the Constitution, while treaties are declared to be so when made under the authority of the United States. It is open to question whether the authority of the United States means more than the formal acts prescribed to make the convention. We do not mean to imply that there are no qualifications to the treaty making power; but they must be ascertained in a different way. It is obvious that there may be matters of the sharpest exigency for the national well being that an act of Congress could not deal with but that a treaty followed by such an act could, and it is not lightly to be assumed that, in matters requiring national action, 'a power which must belong to and somewhere reside in every civilized government' is not to be found. Proponents of the Bricker Amendment said this language made it essential to add to the Constitution explicit limitations on the treaty making power. Raymond Moley wrote in 1953 that Holland meant "the protection of an international duck takes precedence over the constitutional protections of American citizens". In response, legal scholars such as Professor Edward Samuel Corwin of Princeton University said the language of the Constitution regarding treaties—"under the authority of the United States"—was misunderstood by Holmes, and was written to protect the 1783 peace treaty with Britain; this became "in part the source of Senator Bricker's agitation". Professor Zechariah Chafee of Harvard Law School wrote, "the Framers never talked about having treaties on the same level as the Constitution. What they did want was to make sure a state could no longer flout any lawful action taken by the nation". Chafee claimed that the word "Supreme", as used in Article VI, simply meant "supreme over the states".

Белмонт пен Пинк

Түзетуді жақтағандар жиі сілтеме жасайтын тағы екі жағдай, екеуі де Рузвельт әкімшілігінің 1933 жылы Кеңес үкіметін мойындауымен байланысты болды. КСРО-ны мойындау процесінде, екі ел арасындағы талаптарды реттеу үшін Кеңес Одағының сыртқы істер министрі Максим Литвиновпен хат алмасылды, бұл келісім Сенатқа жіберілмеді және ратификацияланбады. «АҚШ-қа қарсы Белмонт» ісінде атқарушылық келісімдердің конституциялықтығы Жоғарғы Сотта тексерілді. Көпшіліктің атынан жазған судья Джордж Сазерленд президенттің өкілеттігін қолдады: «Келіссөздер, міндеттемені қабылдау және оған қатысты келісімдер мен түсіністіктер президенттің құзыретіне кіретініне күмән жоқ. Сыртқы істерге қатысты үкіметтік билік бөлінбейді, ол толығымен ұлттық үкіметке жүктеледі. Осы жерде жасалған істерге қатысты, атқарушы билік осы үкіметтің жалғыз өкілі ретінде сөйлеуге құқылы. Міндеттеме және оған байланысты келісімдер, Конституцияның келісімшарт жасау туралы бабында (2-бап, 2-тармақ) қолданылатын «келісімшарттар» сияқты, Сенаттың кеңесі мен келісімін қажет етпейді». Литвинов келісімінен туындаған екінші іс, «АҚШ-қа қарсы Пинк» ісі де Жоғарғы Сотқа жіберілді. «Пинк» ісі бойынша Нью-Йорк штатының сақтандыру басқарушысы Литвиновтың міндеттемесіне сәйкес ресейлік сақтандыру компаниясына тиесілі активтерді беруге бұйрық берді. АҚШ Нью-Йоркке сақтандыру басқармасының қолындағы ақшаны талап етіп, төменгі соттарда жеңіліске ұшырады. Алайда, Жоғарғы Сот Нью-Йорк Конституциядағы ешқандай тілге қарамастан, президенттің сыртқы істер жөніндегі ерекше өкілеттігіне кедергі келтірді деп шешті, бұл доктринаны «АҚШ-қа қарсы Куртисс Райт Экспорт Корпорациясы» ісінде жариялады және Нью-Йоркке ақшаны федералдық үкіметке төлеуге бұйрық берді. Сот «Бесінші түзету Литвинов міндеттемесіне толық күш беруге кедергі келтірмейді» деп мәлімдеді және Президенттің сыртқы қатынастарды жүргізудегі өкілеттіктеріне Сенаттың келісімінсіз Ресейдің ұлттандыру туралы жарлықтарына қатысты АҚШ-тың мемлекеттік саясатын анықтау құқығы кіреді. Қандай үкіметті шетелдік егемен мемлекеттің өкілі деп санау керек деген мәселе соттық емес, саяси мәселе болып табылады және оны үкіметтің саяси бөлімі анықтайды. Бұл өкілеттік тек мойындалатын үкіметті анықтаумен ғана шектелмейді. Ол сондай-ақ мойындау мәселесін реттейтін саясатты анықтау құқығын қамтиды. Негізгі саясатқа қарсылықтарды, сондай-ақ мойындауға қарсылықтарды сотқа емес, саяси бөлімге жолдау керек.

Two additional cases frequently cited by proponents of the Amendment were both related to the Roosevelt Administration's recognition of the Soviet government in 1933. In the course of recognizing the USSR, letters were exchanged with the Soviet Union's foreign minister, Maxim Litvinov, to settle claims between the two countries, in an agreement neither sent to the Senate nor ratified by it. In United States v. Belmont the constitutionality of executive agreements was tested in the Supreme Court. Justice George Sutherland, writing for the majority, upheld the power of the president, finding:
That the negotiations, acceptance of the assignment and agreements and understandings in respect thereof were within the competence of the President may not be doubted. Governmental power over external affairs is not distributed, but is vested exclusively in the national government. And in respect of what was done here, the Executive had authority to speak as the sole organ of that government. The assignment and the agreements in connection therewith did not, as in the case of treaties, as that term is used in the treaty making clause of the Constitution (article 2, 2), require the advice and consent of the Senate. A second case from the Litvinov Agreement, United States v. Pink, also went to the Supreme Court. In Pink, the New York State superintendent of insurance was ordered to turn over assets belonging to a Russian insurance company pursuant to the Litvinov assignment. The United States sued New York to claim the money held by the Insurance Superintendent, and lost in lower courts. However, the Supreme Court held New York was interfering with the President's exclusive power over foreign affairs, independent of any language in the Constitution, a doctrine it enunciated in United States v. Curtiss Wright Export Corp. and ordered New York to pay the money to the federal government. The court declared that "the Fifth Amendment does not stand in the way of giving full force and effect to the Litvinov Assignment" and
The powers of the President in the conduct of foreign relations included the power, without consent of the Senate, to determine the public policy of the United States with respect to the Russian nationalization decrees. What government is to be regarded here as representative of a foreign sovereign state is a political rather than a judicial question, and is to be determined by the political department of the government. That authority is not limited to a determination of the government to be recognized. It includes the power to determine the policy which is to govern the question of recognition. Objections to the underlying policy as well as objections to recognition are to be addressed to the political department and not to the courts.

Конгресс талқылауындағы шешімдер

Пинк пен Белмонттан айырмасы, Канададан картоп импорты жөніндегі атқарушы келісім, АҚШ-тың Гай В. Каппс, Инк. ісінде, тағы бір жиі сілтеме жасалатын сот ісінде, сот келісімді күшін жойды деп жариялады. Каппс ісінде сот Конгресс қабылдаған заңға тікелей қайшы келетін келісімді орындауға болмайтынын анықтады. Бірақ бас судья Фред М. Винсонның Youngstown Sheet & Tube Co. v. Sawyer (көбінесе "болатты тартып алу ісі" деп аталады) ісіндегі қарсылығы консерваторларды алаңдатты. Президент Гарри С. Трумэн Корей соғысының барысына кедері келтіретін ереуілді болдырмақ болып, американдық болат өнеркәсібін мемлекеттік меншікке алды. АҚШ Жоғарғы Соты мұны заңсыз деп тапса да, Винсонның осы кең ауқымды атқарушы билікті қорғауы Брикер түзетуін негіздеу үшін қолданылды. "Келісім құқығы" туралы ескерту жасағандар болашақта американдықтар Винсон қолдаған атқарушы биліктің қолданылуынан қауіп көруі мүмкін екенін мәлімдеді.

Мемлекеттік прецеденттер

Кейбір мемлекеттік соттар 1940-1950 жылдары Холман мен басқаларды қатты алаңдатқан Біріккен Ұлттар Ұйымының Жарғысына сүйенген шешімдер шығарды. Фудзи Калифорнияға қарсы істе Калифорнияның шетелдіктердің жер иелігін шектеу туралы заңы мемлекеттік апелляциялық сотпен БҰҰ Жарғысын бұзады деп танылды. Фудзи ісінде сот «Жарғы елдің ең жоғары заңы болып табылады, кез келген мемлекеттің Конституциясы мен заңдарындағы ешқандай ережеге қарамастан» деп мәлімдеді. Бұл елдің халықтар отбасындағы орны мәнді жалпыламалармен сауда жасауға тыйым салады, бірақ Одақтағы әрбір штаттың Жарғыны оның анық тіліне және оның айқын мақсатына сәйкес қабылдап, іс жүзінде қолдануын талап етеді. Алайда Калифорнияның Жоғарғы соты бұл шешімді күштен шығарып, Жарғының «әрбір мүше елдің соттары мен заң шығарушы органдары тарапынан құрметпен қаралуға лайық» болғанымен, «қолданыстағы ішкі заңнаманы жоюға бағытталмаған» деп мәлімдеді. Сонымен қатар, Нью-Йорк соты БҰҰ Жарғысының 2-бабына сілтеме жасап, «бұл келісімдердің ішкі мәселелерге қатысы жоқ» деп тұрғын үй саласындағы нәсілдік шектеулерді жоюға бағытталған Жарғыны қарастырудан бас тартты. Тағы бір келісім ісінде Мичиганның Жоғарғы соты Жарғыны қолдануға жасалған әрекеттерді ескермей, «бұл мәлімдемелер тек қана қалаулы әлеуметтік тенденцияны көрсетеді және барлық зиялы адамдар құлшынатын мақсатты білдіреді» деді. Бұл сөздер Айованың Жоғарғы соты Жарғыға сүйенген төменгі соттың шешімін жоққа шығарып, «оның заңдарымызды жоюға күші немесе әсері жоқ» деп атап өтілгенде мақұлданып айтылды.

Халықаралықласу және Біріккен Ұлттар Ұйымы

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін БҰҰ қамқорлығымен түрлі келісімдер ұсынылды, бұл алдыңғы жылдардағы жаһандық қақтығыстан кейін ұжымдық қауіпсіздік және халықаралықтық рухымен жасалды. Атап айтқанда, "ұлттық, этникалық, нәсілдік немесе діни топқа" "ауыр психикалық зиян келтіруді" қылмыс деп жариялаған Геноцид конвенциясы және денсаулық сақтау, жұмыспен қамту, демалыс және келісімдердің дәстүрлі шеңберінен тыс басқа да мәселелер туралы кең ауқымды ережелерді қамтитын Адам құқықтары жөніндегі жалпы декларация, араласпаушылықты жақтағандар мен үкіметтің шектеулі өкілеттіктерін қолдаушылар үшін мәселелі болып саналды. Америкалық адвокаттар қауымдастығы бұл жағдайды "елдегі ең ірі конституциялық дағдарыстың бірі" деп мәлімдеді. Консерваторлар бұл келісімдер халық пен штаттардың есебінен федералды үкіметтің билігін кеңейту үшін пайдаланылуы мүмкін деп алаңдады. 1952 жылдың 11 сәуірінде Луисвиллде (Кентукки штаты) өткен Америкалық адвокаттар қауымдастығының аймақтық мәжілісінде сөз сөйлеген Американың Біріккен Ұлттар Ұйымындағы өкілі Джон Фостер Даллес: "Келісімдер халықаралық заңды жасайды, сонымен қатар олар ішкі заңды да жасайды. Біздің Конституциямыз бойынша келісімдер елдің жоғары заңы болып табылады. Шын мәнінде, олар қалыпты заңдардан да жоғары, өйткені Конституцияға сәйкес келмесе, Конгресс қабылдаған заңдар жарамсыз, ал келісімдер Конституцияны жоққа шығара алады" деді. Даллес келісімдер жасау билігі "әдепсіздікке бейім ерекше билік" екенін айтты. Фрэнк Э. Холман 1948 жылдың қараша айында Адам құқықтары декларациясының қауіптілігі туралы Мемлекеттік хатшы Джордж Маршаллға хат жазды, бірақ келісім "тек декларативтік сипатта" және заңдық күші жоқ деген жауап алды. Консервативті Америкалық адвокаттар қауымдастығы атқарушы биліктің теріс пайдалануы деп санайтын мәселені шешу үшін Конституцияға түзету енгізуді талап етті. Холман қауіпті былай сипаттады: Біріккен Ұлттар Ұйымының құрылуымен бірге интернационализмнің жаңа түрі пайда болды, ол халықаралық құқық пен келісімдердің тарихи тұжырымдамасын кеңейтіп, оларды тәуелсіз елдердің ішкі істері мен ішкі заңдарына қатыстыруға тырысты. Сенатор Брикер 1940 жылғы сайлауда Рузвельттің республикалық қарсыласы Венделл Уилки сияқтылар қолдаған "бір әлем" қозғалысы американдық бостандықтарды бұзу үшін келісімдерді пайдалануға тырысады деп ойлады. Консерваторлар БҰҰ Адам құқықтары жөніндегі комиссиясының бірінші директоры Джон П. Хамфридің мына сөзін дәлел ретінде келтірді: "Біріккен Ұлттар Ұйымының істеуге тырысып жатқандары революциялық сипатқа ие. Адам құқықтары көбінесе мемлекет пен жеке тұлғалар арасындағы қарым-қатынас мәселесі болып табылады, сондықтан дәстүрлі түрде мемлекеттің ішкі құзыретіне кіретін мәселе ретінде қарастырылады. Қазір ұсынылып отырған нәрсе - бұл қарым-қатынастың үстінен ұлттық бақылауды орнату". Франк Э. Холман Сенаттың сот комитеті алдында Брикер түзетуінің "біздің көршілікке адалдығымызды көрсету және әлемге бауырластық рухымызды білдіру үшін 'келісім арқылы заң' арқылы негізгі американдық құқықтарымыздан айырылып қалу қаупін жою үшін қажет" екенін куәландырды. Огайо штатының Цинциннати қаласындағы Уильямсон жылыту компаниясының президенті У. Л. Макграт Сенатқа өзінің американдық делегаты болған Халықаралық еңбек ұйымы "дүние жүзінің көптеген елдеріне келісімдерді ратификациялау арқылы социалистік заңдарды әзірлеуге тырысып, өзін халықаралық заң шығарушы орган ретінде белгілеуге ұмтылып отырғанын" айтты. Алайда Брикер доктриналық араласпаушылықты жақтаған жоқ, ол Маршалл жоспары мен Солтүстік Атлант келісіміне қолдау көрсеткен. Президент Эйзенхауэр түзетудің қажеттілігі туралы келіспей, 1953 жылдың сәуір айында күнделігіне былай деп жазды: "Сенатор Брикер Конституцияға түзетулер енгізуді қалайды. Жалпы алғанда, мәселенің логикасы сенатор Брикерге қарсы, бірақ ол бұл мәселеде психопаттыққа ұшырады және көптеген заңгерлер оның ұстанымын қолдады. Бұл факт маған қатты әсер етпейді. Заңгерлер кез келген мәселенің екі жағын да қорғауға және өздері қабылдаған көзқарастарын ақылмен және құлшыныспен қорғауға үйренген". Тарихшылар Брикер түзетуін "1950-ші жылдардағы араласпаушылық толқынының ең жоғары нүктесі" және "Ескі гвардияның Конгрестің конституциялық өкілеттіктерін президенттің жиырма жылдық узурпациясы деп қарастырған ашуының көрінісі" деп сипаттайды, ол "демократтарға да, президентке де қарсы сезімдерден туындады". Брикердің мәселені қысыммен шешуі, деп жазды Time басылымы дауыс берудің алдында, "ГОП бірлігі мен Ақ үйдің Конгресспен келісіміне қауіпті бомба" болды. Сенатор Брикер "Американың сыртқы саясатын анықтау бойынша Конгрестің конституциялық билігі қауіптің астында" екенін ескертті.

Following the Second World War, various treaties were proposed under the aegis of the United Nations, in the spirit of collective security and internationalism that followed the global conflict of the preceding years. In particular, the Genocide Convention, which made a crime of "causing serious mental harm" to "a national, ethnic, racial, or religious group" and the Universal Declaration of Human Rights, which contained sweeping language about health care, employment, vacations, and other subjects outside the traditional scope of treaties, were considered problematic by non interventionists and advocates of limited government. It was, the American Bar Association declared, "one of the greatest constitutional crises the country has ever faced." Conservatives were worried that these treaties could be used to expand the power of the federal government at the expense of the people and the states. In a speech to the American Bar Association's regional meeting at Louisville, Kentucky, on April 11, 1952, John Foster Dulles, an American delegate to the United Nations, said, "Treaties make international law and they also make domestic law. Under our Constitution, treaties become the Supreme Law of the Land. They are indeed more supreme than ordinary laws, for Congressional laws are invalid if they do not conform to the Constitution, whereas treaty laws can override the Constitution." Dulles said the power to make treaties "is an extraordinary power liable to abuse." Frank E. Holman wrote Secretary of State George Marshall in November 1948 regarding the dangers of the Human Rights Declaration, receiving the dismissive reply that the agreement was "merely declaratory in character" and had no legal effect. The conservative ABA called for a Constitutional amendment to address what they perceived to be a potential abuse of executive power. Holman described the threat:
More or less coincident with the organization of the United Nations a new form of internationalism arose which undertook to enlarge the historical concept of international law and treaties to have them include and deal with the domestic affairs and internal laws of independent nations. Senator Bricker thought the "one world" movement advocated by those such as Wendell Willkie, Roosevelt's Republican challenger in the 1940 election, would attempt to use treaties to undermine American liberties. Conservatives cited as evidence the statement of John P. Humphrey, the first director of the United Nations Commission on Human Rights:
What the United Nations is trying to do is revolutionary in character. Human rights are largely a matter of [the] relationship between the State and individuals, and therefore a matter which has been traditionally regarded as being within the domestic jurisdiction of states. What is now being proposed is, in effect, the creation of some super national supervision of this relationship. Frank E. Holman testified before the Senate Judiciary Committee that the Bricker Amendment was needed "to eliminate the risk that through 'treaty law' our basic American rights may be bargained away in attempts to show our good neighborliness and to indicate to the rest of the world our spirit of brotherhood." W. L. McGrath, president of the Williamson Heater Company in Cincinnati, Ohio, told the Senate that the International Labour Organization, to which he had been an American delegate, was "seeking to set itself up as a sort of international legislature to formulate socialistic laws which it hopes, by the vehicle of treaty ratification, can essentially be imposed upon most of the countries of the world." However, Bricker was not a doctrinaire non interventionist; he had voted in favor of the Marshall Plan and the North Atlantic Treaty. President Eisenhower disagreed about the necessity of the Amendment, writing in his diary in April 1953, "Senator Bricker wants to amend the Constitution . By and large the logic of the case is all against Senator Bricker, but he has gotten almost psychopathic on the subject, and a great many lawyers have taken his side of the case. This fact does not impress me very much. Lawyers have been trained to take either side of any case and make the most intelligent and impassioned defense of their adopted viewpoint." Historians describe the Bricker Amendment as "the high water mark of the non interventionist surge in the 1950s" and "the embodiment of the Old Guard's rage at what it viewed as twenty years of presidential usurpation of Congress's constitutional powers" which "grew out of sentiment both anti Democrat and anti presidential." Bricker's pressing the issue, wrote Time just before the climactic vote, was "a time bomb threat to both G. O. P. unity and White House Congressional accord." Senator Bricker warned "the constitutional power of Congress to determine American foreign policy is at stake."

82-ші конгресс

82-ші Конгресте сенатор Брикер өзінің түзетуінің бірінші нұсқасын ұсынды – S. J. Res. 102, оны Брикер және оның қызметкерлері дайындаған. Американдық адвокаттар қауымдастығы «келісім-шарт құқығын» теріс пайдаланудың алдын қалай алу мәселесін зерттеп жатқанда, Брикер 1951 жылдың 17 шілдесінде АБА-ның қатысуынсыз өзінің қарарымен шықты, бірақ сенатор өзі маңызды деп санайтын мәселе бойынша дереу пікірталас бастауды қалады. Брикер кейбір консервативті әріптестерінің мақсаттарына қарамастан, Ялта келісімін кері қайтаруға тырыспады; оны Біріккен Ұлттар Ұйымы немесе атқарушы келісім арқылы ненің істелуі мүмкін екенінен көбірек алаңдатты. Брикер 1952 жылдың 7 ақпанында екінші ұсынысты – S. J. Res 130-ды, елу сегіз қолдаушымен, оның ішінде Колорадо штатының Юджин Милликиннен басқа барлық республикашылдармен бірге енгізді. Президент Гарри С. Трумэн атқарушы биліктің шектелуіне қатысты түрде қарсы болды және барлық атқарушы органдарға Брикер түзетуі олардың жұмысына қалай әсер ететіні туралы есеп беруді және осы ақпаратты Сот комитетіне ұсынуды бұйырды. Осыған байланысты Комитет Ауыл шаруашылығы, Сауда, Қорғаныс, Еңбек және Пошта департаменттерінің, сондай-ақ Ішкі кірістер қызметінің, Бағалы қағаздар және биржалар комиссиясының, Федералды есірткілер бюросының өкілдерін тыңдады. Дуэн Таннанбаум тыңдаулар «түзетуді қолдаушыларға конституциялық түзетудің қажеттігі туралы аргументтерін кеңірек талқылауға мүмкіндік берді» деп жазды және қарсыластарға мәселенің мәнін талқылауға мүмкіндік жасады. Брикердің түзетуі 1952 жылғы қайта сайлау науқанында талқыланды. Толедо қаласының мэрі Майкл ДиСалле түзетутің «Конституцияның қағидаларына негіссіз араласу» екенін айтты, бірақ Брикер екінші мерзімге оңай сайланды.

83-ші конгресс: жаңа Республикалық көпшіліктің қарауы

Брикер өзінің ұсынысын 83-ші Конгрестің бірінші күні енгізді және көп ұзамай алты жиырма үш қолдаушыға ие болды, бұл Америкалық адвокаттар қауымдастығы ұсынған түзету тіліне жақын болды. Бұл жолы әрбір республикалық сенатор, Милликин сияқты, сондай-ақ он сегіз демократ демеуші болды. Брикерді қоса алғанда, бұл толық Сенаттың үштен екі бөлігін құрайтын, конституциялық түзетуді мақұлдау үшін қажетті 64 дауысқа тең болды. АҚШ Өкілдер палатасында да ұқсас шаралар ұсынылды, бірақ олар бойынша ешқандай әрекет жасалмады; назар Сенатқа аударылды. Айзенхауэр әкімшілігі бұл жағдайға тосыннан келді, өйткені Айзенхауэрдің бас штабы Шерман Адамс Брикермен әкімшілік мәселені зерткенге дейін түзетуді кейінге қалдыру туралы келісімге келгенін ойлады. "Брикер жаңа әкімшіліктің қолдарын байлап тастауға тырысқан", - деп жазды Дуэн Тананбаум. Сенаттағы азшылық көшбасшысы Линдон Б. Джонсонның Техас штатындағы кеңесшісі Джордж Риди, бұл шараға халықтың қолдауы оның "бастапқыда тікелей дауыс беру арқылы жеңілуі мүмкін емес екенін көрсетті. Ешкім Брикер түзетуіне қарсы дауыс беріп, жазасыз қала алмайды және оған қарсы дауыс беріп аман қалуға да аз ғана мүмкіндік бар еді. Оны тікелей қарсылықпен тоқтатуға ешқандай үміт болмады". Джонсон өзінің кеңесшісі Бобби Бейкерге бұл "мен ойлап тапқан ең нашар заң жобасы" және "біз сайлаған әрбір президенттің қарғысы болады" деді және түзетудің мүлдем қажетсіз екенін айтты, Стивен Амброузге бұл "Конституцияға қосымша, сіз Конституцияны бұза алмайсыз" деген сөз екенін түсіндірді. Айзенхауэрдің "Мемлекеттік хатшы маған талдап бергендей" деген сөздері Брикерді және басқа консерваторларды Даллесті Айзенхауэрді жаңылыстыруда айыптауға итермеледі және Мемлекеттік хатшының шығыс интернационалистік мүдделердің құралы екеніне күдік тудырды. Айзенхауэр бас прокурор Герберт Браунеллді Брикермен кездесуге жіберді, бұл әкімшілік мәселені зерткенге дейін қарастыруды кейінге қалдыруға тырысу үшін; Брикер бас тартты, өйткені оның бастапқы ұсынысы алдыңғы Конгресс сессиясында бір жылдан астам бұрын енгізілгенін атап өтті. Алайда Брикер, Фрэнк Холманнан айырмашылығы, түзету тілінде келісімге келуге дайын болды, ол нақты сөздерге ұстанып қалды. Бірақ әкімшілік, әсіресе Даллес, Брикерді оның ұсынысына балама ұсынудан бас тартуымен ашуландырды. Айзенхауэр жеке түрде түзетуді қатты сынады, оны "надан, соқыр адамдардың Конституцияны бұзуы" деп атады және "егер сіз өлген кезде сізді ең көп мазалаған нәрселердің аты сіздің бас сүйегіңізге ойылып жазылса, мен Франциядағы шабуыл кезіндегі лай мен кірді және сенатор Брикердің атын онда көретінімді білем" деді.

Bricker introduced his proposal, S. J. Res 1, on the first day of the 83rd Congress and soon had sixty three co sponsors on a resolution much closer to the language of the amendment proposed by the American Bar Association. This time, every Republican senator, including Millikin, was a co sponsor, as were eighteen Democrats. Including Bricker, this totaled exactly the sixty four votes that comprised two thirds of the full Senate, the number necessary to approve a constitutional amendment. Companion measures were introduced in the United States House of Representatives, but no action was taken on them; the focus was on the Senate. The Eisenhower Administration was caught by surprise as Sherman Adams, Eisenhower's Chief of Staff, thought an agreement had been reached with Bricker to delay introduction of his amendment until after the Administration had studied the issue. "Bricker hoped to force the new administration's hand," wrote Duane Tananbaum. George E. Reedy, aide to Senate minority leader Lyndon B. Johnson of Texas, said popular support for the measure made it "apparent from the start that it could not be defeated on a straight out vote. No one could vote against the Bricker Amendment with impunity and very few could vote against it and survive at all . There was no hope of stopping it through direct opposition." Johnson told his aide Bobby Baker it was "the worst bill I can think of" and "it will be the bane of every president we elect." and considered the Amendment entirely unnecessary, telling Stephen Ambrose it was "an addition to the Constitution that said you could not violate the Constitution." Eisenhower's phrasing, "as analyzed for me by the Secretary of State," led Bricker and other conservatives to blame Dulles for misleading Eisenhower, and raised their suspicion that the Secretary of State was a tool of Eastern internationalist interests. Eisenhower sent Attorney General Herbert Brownell to meet with Bricker to try to delay consideration of the resolution while the administration studied it; Bricker refused, noting his original proposal was introduced over a year earlier in the previous session of Congress. Bricker was willing, however, to compromise on the language of an amendment, unlike Frank Holman, who was intent on a particular wording. However, the administration, particularly Dulles, irritated Bricker by refusing to offer an alternative to his resolution. Eisenhower privately continued to disparage the Amendment with strong language, calling it "a stupid blind violation of the Constitution by stupid, blind non interventionists" and stating "if it is true that when you die the name of the things that bothered you the most are engraved on your skull, I'm sure I'll have there the mud and dirt of France during the invasion and the name of Senator Bricker."

Республикалық ішкі жанжалдар

Шерман Адамс «Айзенхауэр осылайша республикалық консерваторлар мен Мемлекеттік департамент арасындағы қақтығысқа ілігіп қалды» деп жазды және президент Айзенхауэр Брикер түзетуін АҚШ-тың «өзіне жүктелген әлемдік демократияның көшбасшылығын қабылдаудан бас тартуы» деп есептеді. 1954 жылы Эйзенхауэр Калифорния штатының Сенаттағы көпшілік көшбасшысы Уильям Ф. Ноулендке: «Сенат Брикер түзетуін қазіргі күйінде қабылдаса, бұл біздің елдің әлемдік істердегі көшбасшылықтан бас тарту ниеті бар екенін достарымыз бен жауларымызға хабарлау болады» деп хат жазды. Түзетутің танымалдығына және көптеген қолдаушыларына қарамастан, көпшілік көшбасшысы Тафт президент Эйзенхауэрдің өтінішімен заң жобасын сот комитетінде тоқтатты. Бірақ 10 маусымда денсаулығының нашарлауына байланысты Тафт көпшілік көшбасшысы қызметінен кетіп, бес күннен кейін Сот комитеті бұл шараны Сенатқа жолдады. Сессия тамызда аяқталғанға дейін ешқандай шара қабылданбады, ал пікірталас 1954 жылдың қаңтарында басталды. Ұзақ кешігу оппозицияның күш жинауына мүмкіндік берді. Гарвард құқық мектебінің деканы Эрвин Грисуолд пен АҚШ Жоғарғы Сотының зейнеткер судьясы Оуэн Робертс Конституцияны қорғау комитетін құрды. Оларға адвокат Джон В. Дэвис, бұрынғы бас прокурор Уильям Д. Митчелл, бұрынғы соғыс министрі Кеннет С. Ройолл, бұрынғы бірінші ханым Элеонора Рузвельт, губернатор Адлай Стивенсон, бұрынғы президент Гарри С. Трумэн, судья Джон Дж. Паркер, Жоғарғы Сот судьясы Феликс Франкфуртер, «Денвер пост» газетінің баспагері Палмер Хойт, пастор Гарри Эмерсон Фоски, социалист Норман Томас және генерал Люциус Д. Клей қосылды. Комитет түзету Конгреске тым көп билік береді және АҚШ-тың келісімдерді бекіту жүйесін «әлемдегі ең қиынға соқтырады» деп мәлімдеді. Робертс түзетутің қажеттілігін жоққа шығарып, «біз ұлттық қауіпсіздіктің ақымақ ұранына сүйенуге бола ма, жоқ па, соны шешуіміз керек» деді, бұл түзетутің жақтастары қуана қарсы алды. Консерваторлар Кларенс Манион, Нотр-Дам университеті құқық мектебінің бұрынғы деканы және газет баспашысы Франк Ганнет түзетуді қолдау үшін ұйымдар құрды, ал түрлі топтар пікірталасқа қатысты. Брикер түзетуін қолдағандар: Ұлттық бас прокурорлар қауымдастығы, Американдық легион, Шетелдегі соғыс ардагерлері, Теңіз жаяу әскерлері лигасы, Ұлттық сергектер, Католик соғыс ардагерлері, Кивани, АҚШ Сауда палатасы, Ұлттық Гранж, Америка фермерлері бюросы федерациясы, Америка революциясының қыздары, Американың отаршыл әйелдері, Евангелистердің ұлттық қауымдастығы, Америка медициналық қауымдастығы, Әйелдер клубтарының жалпы федерациясы және Америка дәрігерлері мен хирургтарының қауымдастығы. Оларға қарсы шыққандар: Демократиялық әрекет үшін американдықтар, Американдық еврей конгресі, Американдық еңбек федерациясы, Бнай Брит, Біріккен әлем федералистері, Американдық азаматтық бостандықтар одағы және Университет әйелдерінің американдық қауымдастығы – бұл топтарды Холман «шығыс жағалауының интернационалистері» деп сипаттады.

Sherman Adams wrote "Eisenhower thus found himself caught in a crossfire between the Republican conservatives and the State Department" and stated President Eisenhower thought the Bricker Amendment was a refusal of the United States "to accept the leadership of world democracy that had been thrust upon it." In 1954, Eisenhower wrote Senate majority leader William F. Knowland of California stating, "Adoption of the Bricker Amendment in its present form by the Senate would be notice to our friends as well as our enemies abroad that our country intends to withdraw from its leadership in world affairs." Despite the Amendment's popularity and large number of sponsors, Majority Leader Taft stalled the bill itself in the Judiciary Committee at the behest of President Eisenhower. However, on June 10, ill health led Taft to resign as Majority Leader, and five days later, the Judiciary Committee reported the measure to the full Senate. No action was taken before the session adjourned in August; debate would begin in January 1954. The long delay allowed opposition to mobilize. Erwin Griswold, dean of the Harvard Law School, and Owen Roberts, retired Justice of the United States Supreme Court, organized the Committee for the Defense of the Constitution. They were joined by such prominent Americans as attorney John W. Davis, former Attorney General William D. Mitchell, former Secretary of War Kenneth C. Royall, former First Lady Eleanor Roosevelt, Governor Adlai Stevenson, former President Harry S. Truman, Judge John J. Parker, Supreme Court Justice Felix Frankfurter, Denver Post publisher Palmer Hoyt, the Reverend Harry Emerson Fosdick, socialist Norman Thomas, and General Lucius D. Clay. The Committee claimed the Amendment would give Congress too much power and make the United States' system to approve treaties "the most cumbersome in the world." Roberts dismissed the Amendment, declaring "we must decide whether we are to stand on the silly shibboleth of national security," a statement supporters of the Amendment eagerly seized upon. Conservatives Clarence Manion, former dean of the University of Notre Dame Law School, and newspaper publisher Frank Gannett formed organizations to support the Amendment while a wide spectrum of groups entered the debate. Supporting the Bricker Amendment were the National Association of Attorneys General, the American Legion, the Veterans of Foreign Wars, the Marine Corps League, National Sojourners, the Catholic War Veterans, the Kiwanis, the U. S. Chamber of Commerce, the National Grange, the American Farm Bureau Federation, the Daughters of the American Revolution, The Colonial Dames of America, the National Association of Evangelicals, the American Medical Association, the General Federation of Women's Clubs, and the Association of American Physicians and Surgeons. In opposition were Americans for Democratic Action, the American Jewish Congress, the American Federation of Labor, B'nai B'rith, the United World Federalists, the American Civil Liberties Union, and the American Association of University Women: groups that Holman characterized as "eastern seaboard internationalists."

Айзенхауэрге демократтар қолдау көрсетті

Өз партиясының Сенаттағы фракциясының біріккен қарсылығына тап болған Эйзенхауэрге түзетуді жеңу үшін демократтардың көмегі қажет болды. Каро мәселені былай түйіндеді: "Түзетуді жеңіп, президенттік билікті сақтап қалу – оның бірінші мақсаты – тіпті ол өз партиясының либералды және орталық сенаторларын оған қарсы біріктірсе де, орындалмады; олардың саны жеткіліксіз болды. Ол консервативті сенаторларды да оған қарсы бұру керек еді, консерваторлар сол кезде шын жүректен оны қолдады – және бұл тек демократ консерваторлары ғана емес, сондай-ақ республикалық ескі гвардияның бірнеше мүшесі болды." Президент Эйзенхауэр қарсылығын жалғастырды. Қаңтар айында ол Брикер түзетуі АҚШ-тың келіссөздердегі ұстанымын әлсіретеді деп мәлімдеді, себебі штаттар сыртқы саясатқа қатысып, Конфедерация мақалаларындағы бөліністерді еске түсіретін болар еді. 83-ші Конгрестің екінші сессиясы шақырылғанға дейін түзету "үрдішті және түсініксіз өзгерістерге ұшырады, өйткені әртүрлі сенаторлар президентті де, Брикерді де қанағаттандыратын нақты формулировка табуға тырысты". Шын мәнінде, 1954 жылдың қаңтарында президент Эйзенхауэрдің өзі Брикер түзетуін ешкім түсінбейтінін айтты, бірақ оның позициясы "ашық болды; ол президенттің сыртқы саясатты жүргізу өкілеттігін шектеуге бағытталған кез келген түзетуге қарсы болды". Түзетуге қарсы күресте Эйзенхауэр Сенаттағы азшылық көшбасшысы Линдон Б. Джонсонның көмегін алды, ол Джорджия сенаторы Уолтер Ф. Джорджты Брикердің қолдауын әлсірету үшін өзінің ұсынысын енгізуге көндірді. 1954 жылдың 27 қаңтарында ұсынылған Джорджтың түзетуі, әсіресе Брикерді ашуландырды, себебі Джордж келісімдерге де шектеулер қоюды қалады. Джордж Сенатта: "Мен АҚШ президентінің түнде үйімнің артқы көшесінде мысықты өлтіруді заңсыз ететін келісім жасауына келіспеймін, сондай-ақ АҚШ президентінің Үндістанмен менің өз жайылымымда сиыр союыма тыйым салатын келісім жасауына да келіспеймін" деді. Сенатор Джордж қарсыласы ретінде өте қолайлы болды, өйткені ол екі партияның консерваторлары үшін де Жаңа курсқа қарсылығымен және 1938 жылы қайта сайлануға тырысқан кезде президент Франклин Д. Рузвельттің тазалау әрекетінен аман қалғаны үшін батыр болды. "Демократтар да, республикашылар да оны құрметтеді және оның ықпалын мойындады". Эйзенхауэр дауыс беруді болдырмауға тырысты, республикалық сенаторларға президент Рузвельттің жасамайтын нәрселерді жасағанын, бірақ түзету Ялта келісіміне кедергі келтірмейтінін айтты. S. J. Res. 1 бастапқы нұсқасы 42–50 есебімен сәтсіз аяқталды. 61–30 есебімен Сенат Джорджтың формулировкасын Брикердің орнына қоюға келісті – егер тоқсан бір сенатор дауыс берсе, соңғы бекіту үшін қажетті үштен екі дауыс алпыс бір болды. Алайда Джонсон мұқият жоспарлап, бірнеше дауысты резервте қалдырған. Түзетулерге қаралғанда, вице-президент Ричард Никсон Сенат төрағасы болған кезде, Батыс Вирджиния сенаторы Харли М. Килгор "жоқ" деп дауыс берді. Бұл шара 60–31 есебімен жеңіліске ұшырады. Соңғы санауда 32 республикашыл түзетілген Брикер түзетуіне дауыс берді, ал 14 қарсы дауыс берді. Сенатор Брикер жеңіліске қатты ренжіді. "1950-ші жылдардың ортасына қарай, – деп жазды сенатордың өмірбаян авторы, – Брикер өзінің партиясының бағытынан алыстап, саяси спектрдің оң жағындағы радикалды ұстанымдарға көшті". Жеңіліске ұшырағаннан кейін де ондаған жылдар бойы ашулы болды. "Ик солай істеді!" – деді ол. "Ол менің түзетуімді жойды".

Faced with essentially united opposition from his own Party's Senate caucus, Eisenhower needed the help of Democrats to defeat the Amendment. Caro summarized the problem: "Defeating the amendment and thereby preserving the power of the presidency—his first objective—could not be accomplished even if he united his party's liberal and moderate senators against it; there simply were not enough of them. He would have to turn conservative Senators against it too, conservatives who were at the moment wholeheartedly for it—and not just Democratic conservatives but at least a few members of the Republican Old Guard." President Eisenhower continued his opposition. In January, he claimed that the Bricker Amendment would fatally weaken the bargaining position of the United States because the states would be involved in foreign policy, recalling the divisions under the Articles of Confederation. Before the Second Session of the 83rd Congress convened, the Amendment "went through a complex and incomprehensible series of changes as various Senators struggled to find a precise wording that would satisfy both the President and Bricker." In fact, President Eisenhower himself in January 1954 said that nobody understood the Bricker Amendment, but his position "was clear; he opposed any amendment that would reduce the President's power to conduct foreign policy." In his opposition to the Amendment, Eisenhower obtained the help of Senate Minority Leader Lyndon B. Johnson, who persuaded Senator Walter F. George of Georgia to sponsor his own proposal in order to sap support from Senator Bricker's. The George Substitute introduced on January 27, 1954, especially infuriated Bricker since George also wanted limits on treaties. George warned in the Senate, "I do not want a president of the U. S. to conclude an executive agreement which will make it unlawful for me to kill a cat in the back alley of my lot at night and I do not want the President of the U. S. to make a treaty with India which would preclude me from butchering a cow in my own pasture." Senator George was ideal as an opponent as he was a hero to conservatives of both parties for his opposition to the New Deal and his survival of President Franklin D. Roosevelt's unsuccessful effort to purge him when he sought re election in 1938. "Democrats and Republicans alike respected him and recognized his influence." Eisenhower worked to prevent a vote, telling Republican Senators that he agreed that President Roosevelt had done things he would not have done, but that the Amendment would not have prevented the Yalta Agreement. The original version of S. J. Res. 1 failed 42–50. By a 61 30 vote, the Senate agreed to substitute George's language for Bricker's— if only ninety one senators voted, sixty one was the necessary two thirds vote for final approval. However, Johnson had planned carefully and had several votes in reserve. When revised Amendments came to a vote, with Vice President Richard Nixon presiding over the Senate, Senator Harley M. Kilgore of West Virginia arrived to cast the deciding vote of "nay." The measure was defeated 60 31. In the final count, thirty two Republicans voted for the revised Bricker Amendment and fourteen voted against. Senator Bricker was embittered by the defeat. "By the mid 1950s," wrote the Senator's biographer, "Bricker had become alienated from the mainstream of his own party fulminating on the far right of the political spectrum." Decades after his defeat he was still furious. "Ike did it!" he said. "He killed my amendment."

Салдары

Айзенхауэр бұл түзетуді жоюды басымдыққа қойды. Бірақ, жеткілікті республикалық дауыс жинау үшін ол БҰҰ-ның адам құқықтары бастамасына американдық қолдау көрсетуден бас тартуға мәжбүр болды. Бұл оқиға оқшауланған республикашылдар үшін соңғы мүмкіндік болды, себебі жас консерваторлар сенатор Барри Голдуотер сияқты агрессивті антикоммунизмге негізделген интернационализмге көшкен сайын, олардың ықпалы азайды. Сенатор Брикер 83-ші Конгресс кезінде тағы бір ұсыныс енгізді, ал 84-ші және 85-ші Конгресстерде ұқсас конституциялық түзетулерді ұсынды. 84-ші және 85-ші Конгресстерде тыңдаулар өткізілгенімен, Сенат ешқандай нақты шара қабылдамады және Конституцияға түзетулер енгізу туралы идея қайтадан қарастырылмады. Бұл, ішінара, Жоғарғы Соттың оны қолдау үшін келтірілген аргументтерді жоққа шығарған шешімдеріне байланысты болды, әсіресе Рид ісі мен Коверт ісі бойынша. 1957 жылы Жоғарғы Сот АҚШ-тың халықаралық келісімдер арқылы Конституцияда кепілденген азаматтардың құқықтарын жоя алмайтынын мәлімдеді. Рид ісі мен Коверт ісі, сондай-ақ Кинселла ісі мен Крюгер ісі екі әскери қызметшінің әйелдеріне қатысты, олар өз күйелерін шетелде өлтірген және күштер туралы келісімдерге сәйкес американдық әскери трибуналдарында сотталды. Сот Конгрестің әскери қызметшілердің тәуелділерін әскери әділет кодексіне бағынуға конституциялық құқығы жоқ деп шешті және сот үкімдерін жоққа шығарды. Сот судьясы Хьюго Блэктің пікірі бойынша:

Seery v. United States (1955) ісінде үкімет атқарушы келісімге сәйкес, американдық азаматқа тиесілі Австриядағы мүлікті өтемақысыз тәркілеуге рұқсат берді деп мәлімдеді. Бірақ бұл қабылданбады, ал Сот мүліктік талаптар жөніндегі сот «біздің ойымызша, Конституцияда тізілмеген мәміле болып табылатын атқарушы келісім конституциялық құқықтарды бұза алмайды» деп шешті. АҚШ соңында 1986 жылы БҰҰ-ның Геноцид конвенциясын ратификациялады. Конвенцияға шарттар қосылды, олар Конституцияға қайшы келсе, заңның күшіне енуіне кедергі келтірді. Бірнеше штат бұл конвенцияның қағидаларын әлсіретеді деп алаңдады. Брикер түзетуі Конгресте кейде қайта көтеріледі. Мысалы, 1997 жылы Айдахо штатының өкілі Хеллен Ченоует 105-ші Конгресте Брикер түзетуінің өзіндік нұсқасын ұсынды.

Істер кестесі

Асакура Сиэтл қаласына қарсы, 265 U.S. 332 (1924). Ботиллер Домингеске қарсы, 130 U.S. 238 (1889). «Шероки темекісі», 78 U.S. (11 Wall.) 616 (1870). «Қытайлықтарды шеттету ісі» (Чхэ Чан Пинг АҚШ-қа қарсы), 130 U.S. 581 (1889). Ширак пен Ширактың жалға алушысы, 15 U.S. (2 Wheat.) 259 (1817). Де Геофрой Риггске қарсы, 133 U.S. 258 (1890). Доу Брэденге қарсы, 57 U.S. (16 How.) 635 (1835). Фэрфакс девайсиі Хантердің жалға алушысына қарсы, 11 U.S. (7 Cran.) 603 (1813). Фостер Нильсонға қарсы, 27 U.S. (2 Pet.) 253 (1829). Фудзи штатка қарсы, 217 P.2d 481 (Cal. App. 2d 1950), қайта қараудан бас тартылды 218 P.2d 596 (Cal. App. 2d 1950), күшін жойды 242 P.2d 617 (1952). Гарсия Pan American Airways-ге қарсы, 269 App. Div. 287, 55 N.Y.S.2d 317 (1945), расталды 295 N.Y. 852, 67 N.E.2d 257. Хауенштейн Линхэмге қарсы, 100 U.S. 483 (1879). Хиггинсон Мейнге қарсы, 8 U.S. (4 Cran.) 415 (1808). Хопкирк Беллге қарсы, 7 U.S. (3 Cran.) 454 (1806). Кэмп Рубинге қарсы, 69 N.Y.S.2d 680 (Sup. Ct. Queens 1947). Кинселла Крюгерге қарсы, 351 U.S. 470 (1956), қайта тыңдаудан кейін күшін жойды, 354 U.S. 1 (1957). Ли Pan American Airways-ге қарсы, 89 N.Y.S.2d 888, 300 N.Y. 761, 89 N.E.2d 258 (1949), сертификатқа қабылданбады 339 U.S. 920 (1950). Мартин Хантердің жалға алушысына қарсы, 14 U.S. (1 Wheat.) 603 (1816). Миссури Голландияға қарсы, 252 U.S. 416 (1920). Орр Ходгсонға қарсы, 17 U.S. (4 Wheat.) 453 (1819). Рид Ковертке қарсы, 351 U.S. 487 (1956), қайта тыңдаудан кейін күшін жойды, 354 U.S. 1 (1957). Райс Сиу Сити Мемориал Парк зиратына қарсы, 245 Iowa 147, 60 N.W.2d 110 (1954), сертификат дұрыс емес деп есептелді, 349 U.S. 70 (1955). Сери АҚШ-қа қарсы, 127 F. Supp. 601 (1955). Сипс МакГиге қарсы, 316 Mich. 615 (1947). Шетелдік елдердегі Ізгі хабарды тарату қоғамы Нью-Хейвенге қарсы, 21 U.S. (8 Wheat.) 464 (1823). Шетелдік елдердегі Ізгі хабарды тарату қоғамы Паулет қаласына қарсы, 29 U.S. 480 (1830). Штат МакКаллахқа қарсы, 153 Pac. 557 (Kan. 557). Штат Сауерге қарсы, 94 Atl. 886 (Мейн, 1915). Террас Томпсонға қарсы, 263 U.S. 197 (1923). АҚШ-тың Белмонтқа қарсы ісі, 301 U.S. 324 (1937). АҚШ-тың Гай В. Каппсқа қарсы ісі, Inc., 100 F. Supp. 30 (E.D. Va. 1952), расталды 204 F.2d 655 (4th Cir. 1953), расталды 348 U.S. 296 (1955). АҚШ МакКаллаға қарсы, 221 Fed. 288 (D. Kan. 1915). АҚШ Пинкке қарсы, 315 U.S. 203 (1942). АҚШ Шауверге қарсы, 214 Fed. 154 (E.D. Ark. 1914). АҚШ Вонг Ким Аркқа қарсы, 169 U.S. 649 (1898). Уэр Хилтонға қарсы, 3 U.S. (3 Dall.) 199 (1796). Youngstown Sheet & Tube Co. v. Sawyer, 343 U.S. 569 (1952).

Asakura v. City of Seattle, 265 U. S. 332 (1924). Botiller v. Dominguez, 130 U. S. 238 (1889). The Cherokee Tobacco, 78 U. S. (11 Wall.) 616 (1870). The Chinese Exclusion Case (Chae Chan Ping v. United States), 130 U. S. 581 (1889). Chirac v. Chirac's Lessee, 15 U. S. (2 Wheat.) 259 (1817). De Geofroy v. Riggs, 133 U. S. 258 (1890)
Doe v. Braden, 57 U. S. (16 How.) 635 (1835). Fairfax's Devisee v. Hunter's Lessee, 11 U. S. (7 Cran.) 603 (1813). Foster v. Nielson, 27 U. S. (2 Pet.) 253 (1829). Fujii v. State, 217 P.2d 481 (Cal. App. 2d 1950), rehearing denied 218 P.2d 596 (Cal. App. 2d 1950), reversed 242 P.2d 617 (1952). Garcia v. Pan American Airways, 269 App. Div. 287, 55 N. Y. S. 2d 317 (1945), affirmed 295 N. Y. 852, 67 N. E. 2d 257. Hauenstein v. Lynham, 100 U. S. 483 (1879). Higginson v. Mein, 8 U. S. (4 Cran.) 415 (1808). Hopkirk v. Bell, 7 U. S. (3 Cran.) 454 (1806). Kemp v. Rubin, 69 N. Y. S.2d 680 (Sup. Ct. Queens 1947). Kinsella v. Krueger, 351 U. S. 470 (1956) , reversed on rehearing, 354 U. S. 1 (1957). Lee v. Pan American Airways, 89 N. Y. S. 2d 888, 300 N. Y. 761, 89 N. E. 2d 258 (1949), cert. denied 339 U. S. 920 (1950). Martin v. Hunter's Lessee, 14 U. S. (1 Wheat.) 603 (1816)
Missouri v. Holland, 252 U. S. 416 (1920). Orr v. Hodgson, 17 U. S. (4 Wheat.) 453 (1819). Reid v. Covert, 351 U. S. 487 (1956), reversed on rehearing, 354 U. S. 1 (1957). Rice v. Sioux City Memorial Park Cemetery, 245 Iowa 147, 60 N. W.2d 110 (1954), cert dismissed as improvidently granted, 349 U. S. 70 (1955)
Seery v. United States, 127 F. Supp. 601 (Ct. Claims 1955). Sipes v. McGhee, 316 Mich. 615 (1947). Society for the Propagation of the Gospel in Foreign Parts v. New Haven, 21 U. S. (8 Wheat.) 464 (1823). Society for the Propagation of the Gospel in Foreign Parts v. Town of Pawlet, 29 U. S. 480 (1830). State v. McCullagh, 153 Pac. 557 (Kan. 557). State v. Sawyer, 94 Atl. 886 (Maine 1915). Terrace v. Thompson, 263 U. S. 197 (1923). United States v. Belmont, 301 U. S. 324 (1937)
United States v. Guy W. Capps, Inc., 100 F. Supp. 30 (E. D. Va. 1952), affirmed 204 F.2d. 655 (4th 1953), affirmed 348 U. S. 296 (1955)
United States v. McCullagh. 221 Fed 288 (D Kan. 1915). United States v. Pink, 315 U. S. 203 (1942)
United States v. Shauver, 214 Fed 154 (E. D Ark. 1914). United States v. Wong Kim Ark, 169 U. S. 649 (1898)
Ware v. Hylton, 3 U. S. (3 Dall.) 199 (1796). Youngstown Sheet & Tube Co. v. Sawyer, 343 U. S. 569 (1952).

Статуттар, шарттар мен халықаралық келісімдер кестесі

Шетелдіктерге қатысты заң. 1798 жылғы 25 маусымдағы акт, тарау 58, 1 Stat. 570. Америка Құрама Штаттарына қарсы жасалған белгілі бір қылмыстар үшін жазалау туралы акт. 1798 жылғы 14 шілдедегі акт, тарау 74, 1 Stat. 596. Шетелдік жауларға қатысты акт. 1798 жылғы 6 шілдедегі акт, тарау 66, 1 Stat. 577. Табиғаттанудың бірыңғай ережесін белгілеу туралы акт. 1798 жылғы 18 маусымдағы акт, тарау 54, 1 Stat. 566. Америка Құрама Штаттарында почта кеңсесі мен почта жолдарын құру туралы акт. 1792 жылғы 20 ақпандағы акт, тарау 7, 1 Stat. 232. Америка Құрама Штаттары мен Жапония арасындағы қауіпсіздік шартының III бабына сәйкес әкімшілік келісім. 1952 жылғы 28 ақпандағы келісім. 3 UST 3343. TIAS 2492. Көшіп-қонушы құстарды қорғау жөніндегі 1916 жылғы 16 тамыздағы конвенция, T. S. No. 628, 39 Stat. 1702. Америка Құрама Штаттары мен Ұлыбритания патшалығы арасындағы бейбітшілік шарты. 1783 жылғы 3 қыркүйектегі шарт, 8 Stat. 80. Америка Құрама Штаттары мен Ұлыбритания және Солтүстік Ирландия Біріккен Корольдігі арасында қарулы күштер жасаған қылмыстық құқық бұзушылықтарына қатысты сот юрисдикциясы туралы 1942 жылғы 27 шілдедегі атқарушы келісім. 57 Stat. 1193, E. A. S. 355. Ұлыбританияда Америка Құрама Штаттары (Жеңіс күштері туралы заң) 1942, 5&6 Geo. 6, тарау 31 ретінде қабылданды. 1987 жылғы геноцид конвенциясын іске асыру туралы заң, сондай-ақ Проксмир заңы ретінде белгілі, Pub. L. 100–606, 1988 жылғы 4 қарашадағы акт, 102 Stat. 3045, және одан кейінгілері ретінде кодификацияланған. Көшіп-қонушы құстар туралы заң. 1918 жылғы 3 шілдедегі акт, тарау 148, 40 Stat. 755, 18 U. S. C. §703. 1935 жылғы бейтараптық туралы заң. 1935 жылғы 31 тамыздағы акт, тарау 837, 49 Stat. 1081. 1936 жылғы бейтараптық туралы заң. 1936 жылғы 18 ақпандағы акт, тарау 106, 49 Stat. 1153. 1937 жылғы бейтараптық туралы заң. 1937 жылғы 1 мамырдағы акт, тарау 146, 50 Stat. 121. Біріккен Ұлттар Ұйымының хартасы. 59 Stat. 1031, T. S. 993.

Негізгі дереккөздер

АҚШ. Конгресс. Сенат. Әділет жүйесі жөніндегі комитет. Шарттар мен атқарушы келісімдер: Әділет жүйесі жөніндегі комитеттің кіші комитетінің алдындағы тыңдаулар, сексен екінші Конгресс, екінші сессия, S. J. Res 130, АҚШ Конституциясына шарттар мен атқарушы келісімдерді жасауға қатысты түзету енгізуді ұсынатын. Вашингтон, АҚШ: 1952 жылғы АҚШ Үкіметтік баспаханасы. АҚШ. Конгресс. Сенат. Әділет жүйесі жөніндегі комитет. Конституциялық түзетулер жөніндегі кіші комитет. Шарттар мен атқарушы келісімдер: Әділет жүйесі жөніндегі комитеттің кіші комитетінің алдындағы тыңдаулар, сексен үшінші Конгресс, екінші сессия, S. J. Res 1, шарттар мен атқарушы келісімдерді жасауға қатысты АҚШ Конституциясына түзету енгізу туралы ұсыныс, және S. J. Res 43, кейбір шарттардың құқықтық салдарына қатысты АҚШ Конституциясына түзету енгізу туралы ұсыныс. Вашингтон, АҚШ: 1953 жыл. АҚШ. Конгресс. Сенат. Әділет жүйесі жөніндегі комитет. Шарттар мен атқарушы келісімдерге қатысты конституциялық түзетулер, сексен үшінші Конгресс, бірінші сессия. Сенаттың 412-ші баяндамасы. Күнтізбе 408. Вашингтон, АҚШ: 1953 жыл. АҚШ. Конгресс. Сенат. Әділет жүйесі жөніндегі комитет. Конституциялық түзетулер жөніндегі кіші комитет. Шарттар мен атқарушы келісімдер: Әділет жүйесі жөніндегі комитеттің кіші комитетінің алдындағы тыңдаулар, сексен төртінші Конгресс, бірінші сессия, S. J. Res 1, кейбір шарттар мен басқа халықаралық келісімдердің құқықтық салдарына қатысты АҚШ Конституциясына түзету енгізу туралы ұсыныс. Вашингтон, АҚШ: 1955 жылғы АҚШ Үкіметтік баспаханасы. АҚШ. Конгресс. Сенат. Әділет жүйесі жөніндегі комитет. Конституциялық түзетулер жөніндегі кіші комитет. Шарттар мен атқарушы келісімдер: Әділет жүйесі жөніндегі комитеттің кіші комитетінің алдындағы тыңдаулар, АҚШ Сенаты, сексен бесінші Конгресс, бірінші сессия, S. J. Res 3, кейбір шарттар мен басқа халықаралық келісімдердің құқықтық салдарына қатысты АҚШ Конституциясына түзету енгізу туралы ұсыныс. Вашингтон, АҚШ: 1958 жылғы АҚШ Үкіметтік баспаханасы.

United States. Congress. Senate. Committee on the Judiciary. Treaties and Executive Agreements: Hearings Before a Subcommittee of the Committee on the Judiciary, Eighty second Congress, Second Session, on S. J. Res 130, Proposing an Amendment to the Constitution of the United States Relating to the Making of Treaties and Executive Agreements. Washington, D. C.: United States Government Printing Office, 1952. United States. Congress. Senate. Committee on the Judiciary. Subcommittee on Constitutional Amendments. Treaties and Executive Agreements: Hearings Before a Subcommittee of the Committee on the Judiciary, Eighty third Congress, Second Session, on S. J. Res 1, Proposing an Amendment to the Constitution of the United States Relating to the Making of Treaties and Executive Agreements, and S. J. Res 43, Proposing an Amendment to the Constitution of the United States Relating to the Legal Effects of Certain Treaties. Washington, D. C.: United States Government Printing Office, 1953. United States. Congress. Senate. Committee on the Judiciary. Constitutional Amendment Relative to Treaties and Executive Agreements, 83rd Congress, 1st session. Senate Report 412. Calendar 408. Washington, D. C.: United States Government Printing Office, 1953. United States. Congress. Senate. Committee on the Judiciary. Subcommittee on Constitutional Amendments. Treaties and Executive Agreements: Hearings Before a Subcommittee of the Committee on the Judiciary, Eighty fourth Congress, First Session, on S. J. Res 1, Proposing an Amendment to the Constitution of the United States Relating to the Legal Effects of Certain Treaties and Other International Agreements. Washington, D. C.: United States Government Printing Office, 1955. United States. Congress. Senate. Committee on the Judiciary. Subcommittee on Constitutional Amendments. Treaties and Executive Agreements: Hearings Before a Subcommittee of the Committee on the Judiciary, United States Senate, Eighty fifth Congress, First Session, on S. J. Res 3, Proposing an Amendment to the Constitution of the United States Relating to the Legal Effect of Certain Treaties and Other International Agreements. Washington, D. C.: United States Government Printing Office, 1958.