Бруно Лёрцер: 1- және 2-дүниежүзілік соғыстардағы неміс авиаторы, 44 жеңіске ие болған аса көрнекті ұшқыш, генерал-полковник. Тарихы мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс әуе күштері офицері (1891–1960)
German air force officer (1891–1960)
Бруно Лерцер (22 қаңтар 1891 – 23 тамыз 1960) – Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар кезінде неміс әуе күштері офицері. Бірінші дүниежүзілік соғыста 44 әуе жеңісіне ие болған ол Германияның ең көрнекті ұшқыштарының бірі және алғашқы Императорлық неміс әуе қызметінің «Ягдешвадер» эскадрильяларының командирі болды. Лерцердің Герман Герингпен жақын достығы оның Екінші дүниежүзілік соғыста Люфтваффеде қызмет етуіне және соғыс аяқталғанда генерал-оберст шеніне көтерілуіне әкелді. Геринг Лерцерді «өте жалтақ генерал» деп атады, бірақ оған қатысты сынды елемеп, «Кешкісін бір бөтелке қызыл шарап ішетін адам маған керек» деді.
Bruno Loerzer (22 January 1891 – 23 August 1960) was a German air force officer during World War I and World War II. Credited with 44 aerial victories during World War I, he was one of Germany's leading flying aces, as well as commander of one of the first Imperial German Air Service Jagdeschwaders. Loerzer's close friendship with Hermann Göring led to Loerzer's service in the World War II Luftwaffe, with subsequent promotion to Generaloberst by the war's end. Göring described Loerzer as "his laziest general," but swept aside criticisms of him, commenting "I need someone I can drink a bottle of red wine with in the evening."
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Берлинде туған Лерцер 1914 жылы ұшуды үйренген соғысқа дейінгі әскери офицер болды. Герман Геринг 1914 жылдың 28 қазанынан 1915 жылдың жаз соңына дейін Лерцердің бақылаушысы ретінде ұшқан. 1916 жылы Лерцер екі жауынгерлік эскадрильяда ұшты, ал 1917 жылдың қаңтарында Жагдштаффель 26-ға қосылды. Ол кезде ол француз ұшақтарына қарсы екі жеңіс одны жеткен еді. Ол өзінің ұшағын ерекше қара және ақ жолақтармен бояды. Жеңістерінің саны арта келе, ол Бірінші дәрежелі Темір крестімен және Гогенцоллерн орденімен марапатталды. 1917 жылдың қарашасында ол және эскадрильялық әріптесі Герингтің әрқайсысы 15 жеңіс одны жеткізді, екеуі де Пруссияның ең жоғары наградасы – Pour le Mérite көк эмальді кресіне ие болуға ниеттенді. Отыз жыл өткен соң Лерцер әріптестеріне Геринг өзінің миссиялық көрсеткіштерін көбірек көрсеткенін айтып күлді. "Солай істеңдер, – деді Лерцер Герингтің айтуынша, – әйтпесе біз ешқашан алға жылжымаймыз!" Оның көрсеткіші қазан айының соңында 20 жеңіске жетті және ол 1918 жылдың ақпанында Pour le Mérite орденін алды. Сол айда ол жаңадан құрылған III Ягдгешвадерге, Германияның атақты «ұшақ цирктарының» үшіншісіне қолбасшылық етті. Оның құрамында 11 жеңіс одны жеткен ағасы Фриц те болды. Jasta 26 және тағы үш эскадрильяны басқарып, Герман Дальманның көмекші және қанатты серігі ретінде Лерцер табысты қанатты командир екенін дәлелдеді. Жаңа BMW қозғалтқышымен жабдықталған Fokker D. VII, JG III 1918 жылдың жазында одақтас құралымдарына қарсы кең аумақта шабуыл жасады, ал оның жеке көрсеткіші тұрақты түрде өсті. Ол қыркүйек айында соңғы он жеңісіне қол жеткізіп, жалпы 44 жеңіс одны жеткізді. Бітімге дейін ол гауптман (капитан) шеніне көтерілді.
Born in Berlin, Loerzer was a prewar army officer who learned to fly in 1914. Hermann Göring flew as Loerzer's observer from 28 October 1914 until late June 1915. Transferring to fighters, Loerzer flew with two Jagdstaffeln in 1916 before joining Jagdstaffel 26 in January 1917. By then he had scored two victories over French aircraft. He had his aircraft painted distinctively striped in black and white. As his victory score mounted, he was awarded the Iron Cross First Class and House Order of Hohenzollern. In November 1917, he and his squadron mate Göring each had 15 kills, and both still coveted the highest Prussian decoration the blue enamel cross of the Pour le Mérite. Thirty years later, Loerzer would snicker to colleagues that Göring had inflated his mission claims. "Do the same," Loerzer claimed Göring had urged him, "otherwise we'll never get ahead!" His tally reached 20 victories at the end of October and he received the Pour le Mérite in February 1918. The same month, he took command of the newly formed Jagdgeschwader III, the third of Germany's famed "flying circuses." His aces included his brother Fritz, who claimed 11 victories. Leading Jasta 26 and three other squadrons, with Hermann Dahlmann's support as adjutant and wingman, Loerzer proved a successful wing commander. Equipped with the new BMW engined Fokker D. VII, JG III cut a wide swath through Allied formations in the summer of 1918, and his own score mounted steadily. He achieved his last ten victories in September when he reached his final score of 44 victories. Shortly before the armistice, he was promoted to Hauptmann (captain).
Әлемдік соғыстар аралығы
Лоерцер 1918 жылдың желтоқсанынан 1920 жылдың наурызына дейін коммунистерге қарсы фрейкорптардың әскери жасақтарымен тікелей қатысты. Ол Балтық аймағында FA 427 құрамасын басқарды және тактикалық авиациялық қолдауды «Ейзерн» дивизиясына көрсетті. 1930 жылдары ол әртүрлі азаматтық авиация ұйымдарында (Ұлттық-социалистік Ұшу корпусы: NSFK) жетекші болды және 1935 жылы Oberst (полковник) шенімен Люфтваффеге қайта оралды. 1937 жылдың 15 наурызында Лоерцерге 334-ші истребитель эскадрильясын (JG 334) құру міндеті тапсырылды және ол оның алғашқы Geschwaderkommodore (эскадрилья командирі) болып тағайындалды. Ол бұл лауазымда 1938 жылдың 31 наурызына дейін қызмет етті, содан кейін Inspekteur der Jagdflieger (истребитель авиациясы инспекторы) болып тағайындалды. JG 334 басқаруы Oberstleutnant Werner Junck-ке жүктелді.
Loerzer irregularly fought with Freikorps anti communist paramilitary units from December 1918 until March 1920. He commanded FA 427 in the Baltic area, supporting the Eiserne Division in the tactical air role. During the 1930s he was a leader in various civil aviation organizations (National Socialist Flying Corps: NSFK), and rejoined the Luftwaffe in 1935 with the rank of Oberst (colonel). On 15 March 1937, Loerzer was tasked with the creation of Jagdgeschwader 334 (JG 334—334th Fighter Wing) and appointed its first Geschwaderkommodore (wing commander). He held this position until 31 March 1938 when he was appointed Inspekteur der Jagdflieger (Inspector of Fighters). Command of JG 334 was then passed on to Oberstleutnant Werner Junck.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Соғыстың басында ол II Әуе корпусының командирі болды және 1940 жылғы мамыр айында Темір крестің рыцарь кресімен марапатталды. Оның II Әуе корпусы 1941 жылғы жазда Кеңес Одағына басып кіруге қатысты, бұл шабуылда ол Кессельрингтің 2-ші Әуе флотының бір бөлігі ретінде, фельдмаршал фон Бокқа көмектесті. 1941 жылғы қазан айында оның бөлімшесі Сицилиядағы Мессинаға ауыстырылды және ол 1943 жылдың ортасына дейін онда қалды, содан кейін ауыр шығындарға ұшырағаннан кейін Италия материгіне қайтып келді. 1942 жылғы желтоқсанда III/Kampfgeschwader 30 тобының командирі, аса қабілетті ұшқыш Вернер Баумбах, сол кездегі Люфтваффе Бас штабының бастығы Ханс Ешонекке Лерцер басшылығымен II Әуе корпусының ауыр шығындары туралы хат жазды. Лерцер 1943 жылғы ақпан айында II Әуе корпусының командирлігінен алынып, кейін Геринг оны генерал-оберст шеніне көтерді, сондай-ақ Люфтваффе кадрлық бөлімінің бастығы және Люфтваффе қарулануы мен Ұлттық-социалистік басшылығының бастығы қызметтерін тапсырды. Лерцер 1944 жылғы қаңтар айында Рейхсмаршалдың туған күніне орай Герингке Италиядан қара нарықтан әкелген тауарларды – әйелдердің шұлықтарын, сабындарын және басқа да сирек кездесетін заттарды, сонымен қатар Германия бойынша қара нарық бағаларын біркелкі ұстау үшін баға тізімін қоса сыйлады. 1944 жылғы желтоқсанда ол Фюрер резервіне жіберілді. 1945 жылғы сәуірде зейнетке шығып, 1945 жылғы мамыр айында американдықтар тарапынан тұтқындалды және 1948 жылға дейін ұсталды.
During the early war years he was commander of II Air Corps, being awarded the Knight's Cross of the Iron Cross in May 1940. His II Air Corps participated in the invasion of the Soviet Union in the summer of 1941, as a section of Kesselring's 2nd Air Fleet—in support of Field Marshal von Bock. His unit was transferred to Messina, Sicily in October 1941, and he remained there until the middle of 1943, when his section returned to the Italian mainland after suffering heavy losses. In December 1942, fighter ace Werner Baumbach, Group Commander of III/Kampfgeschwader 30, wrote a letter to Hans Jeschonnek, then Chief of the General Staff of the Luftwaffe, regarding the heavy losses suffered by the II Air Corps under Loerzer's leadership. Loerzer was removed from command of the II Air Corps in February 1943, and subsequently promoted by Goering to Generaloberst as Chief of the Luftwaffe Personnel Department and Chief of Personnel Armament and National Socialist Leadership of the Luftwaffe. Loerzer showed his gratitude on the occasion of the Reichsmarshall's birthday in January 1944, where he presented Goering with a carload of black market goods from Italy women's stockings, soaps, and other rare items, complete with a price list in order to keep black market prices uniform throughout Germany. In December 1944 he was assigned to the Führerreserve. He retired in April 1945, and was captured by the Americans in May 1945, and held until 1948.
Соғыстан кейінгі
1960 жылы Гамбургте 69 жасында қайтыс болды.
Loerzer died in Hamburg in 1960, at the age of 69.