Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық жазушы Энни Софи Кори (1 қазан 1868 – 2 тамыз 1952) – Виктория Кросс(е), Вивиан Кори және В. С. Гриффин псевдонимдерімен жазылған, оқырмандарға кең таралған, ашық, экзотикалық «Жаңа әйел» романдарының британдық авторы болған.
British writer
Annie Sophie Cory (1 October 1868 – 2 August 1952) was a British author of popular, racy, exotic New Woman novels under the pseudonyms Victoria Cross(e), Vivian Cory and V. C. Griffin.
Өмір
Энни Софи Кори полковник Артур Кори мен оның әйелі Фанни Элизабет Гриффиннің үш қызының кішісі болды. Оның үлкен әпкелері ақын Адела Флоренс Николсон және Үндістанда "Синд газеті" газетінің редакторы Изабелл Тейт болды. Ол Панджабтың Равалпинди қаласында дүниеге келді және 1868 жылдың 27 қазанында сол жерде крещениеден өтті. Кори 1888 жылы он тоғыз жасында Лондон университетіне түсті, бірақ бітірмеді. 1891 жылғы Англиядағы халық санағында Кори анасымен бірге 35 Тависток Крессент, Паддингтон, Лондон мекенжайында тұрғаны көрсетілген. 1903 жылы Артур қайтыс болғаннан кейін Энни анасының ағасы Хеннеги Маккензи Гриффинмен бірге континентте кеңінен саяхаттады. Гриффин Колорадо штатының Боулдер қаласындағы "Жеті отыз" күміс кенішінің иесі және кен өндіру өнеркәсібіндегі ең бай кәсіпкерлердің бірі болды. Олар 1916 жылдан 1939 жылға дейін, оның Италияда қайтыс болғанға дейін бірге өмір сүрді. Қарындасының барлық мүлігін мұра еткен Кори Монте-Карлоға әйел достарымен бірге тұруға көшті. Оның Швейцарияда, Виа Кантонель Легано 8 мекенжайында да үйі болды. 1952 жылы Италияның Милан қаласында қайтыс болғаннан кейін Кори қарындасының қасына жерленді. "The Bookman" журналының мәліметінше, ол осы псевдонимді "өйткені оның әріптері V. C. және ол V. C. (Виктория кресі медалін алған адамның) ұрпағы" болғандықтан таңдады. Ол өзінің алғашқы туындысы "Теодора, үзінді" 1895 жылы "Сары кітапта" жариялады. Сол жылы ол Грант Алленнің "Іс қиған әйел" кітабына жауап ретінде "Іс қылмаған әйел" деген шығарма жазды.
Annie Sophie Cory was the youngest of three daughters born to Colonel Arthur Cory and his wife Fanny Elizabeth Griffin. Her older sisters were the poet Adela Florence Nicolson and the editor Isabell Tate, who edited the Sind Gazette in India. She was born in Rawalpindi, Punjab, and was also baptized there on 27 October 1868. Cory attended London University at nineteen years old in 1888, but did not graduate. In the 1891 England Census, Cory is listed as residing at 35 Tavistock Crescent, Paddington, London with her mother. After Arthur's death in 1903, Annie traveled extensively over the Continent with her maternal uncle, Heneage McKenzie Griffin, who was the owner of the Seven Thirty silver mine in Boulder, Colorado and prominently involved in the mining industry as one of its richest entrepreneurs. They lived together from 1916 to 1939, until his death in Italy. Having been bequeathed her uncle's entire fortune, Cory settled in Monte Carlo to live with female friends. She also had a residence at 8 Via Cantonale Legano, Switzerland. After her death in Milan, Italy, Cory was buried beside her uncle in 1952. According to The Bookman, she chose this pseudonym, "because her initials are V. C. and she is the descendent of a V. C." (Victoria Cross medal recipient). She had her first piece, Theodora, a Fragment, published in The Yellow Book in 1895. In the same year she wrote The Woman Who Didn't, a response to Grant Allen's book The Woman Who Did.
Қабылдау
Уильям Томас Стид Анна Ломбардтың "үлкен жетістігін" мақтап, оның ашық тақырыптарына қарамастан, "Жүрегімнің өмірі" (1905) атты серік кітабына қатысты, ондағы нәсілдер аралық қарым-қатынастардың оң даму ретінде бейнеленуіне алаңдаушылық білдірді. Ол: "Виктория Кросс, махаббат үшін бар нәрсені құрбан етуді осылай жоғары қою арқылы батыл қадам жасады, егер ол кітаптың соңғы бөлігінде жанын сүйген адамын идеалдамаса, қыздың ең дұрысы – ең сұлу жігітпен қашып кетуі мүмкін еді, ақ немесе қара болуының маңызы жоқ, егер ол оның жолына шықса. Бірақ қандай байлық үшін Виктория Кросс тума халқының күйеу ретіндегі басымдығын осылай жоғары қоюға құштар?" Жақында жарық көрген "Ертең?" (1904) романындағы Коридің сюжеті мен тілінің құмарлығын сипаттай келе, The Navy and Army Illustrated былай деп жазды: "Есімізге келетін бейне – құлайтын жұлдыз; қараңғылыққа ұшырап, жоғалып кету үшін қараңғылықта тікелей және жылдам қозғалатын қызған нәрсе. Тоқтау немесе бұрылу жоқ, барлығы тікелей, жылдам қозғалысқа бағынған, ал жұлдыз қараңғылықта неғұрлым жылдам қозғалса, соғұрлым үзіліс көп болады. Ашу мен бақытсыздық арасында, ақ және қызу жарқырап тұр. Виктория Кросс ашумен толы қызу күйде жазады." Феминистік утопиялық фантазия, Коридің соңғы романы "Марта Браун, Парламент депутаты" (1935) Англияны әйелдер басқаратын болашақты суреттейді.
While praising Anna Lombard's "great success" despite its racy themes, William Thomas Stead reviewed its companion volume Life of my Heart (1905) with concern over its clear portrayal of interracial relationships as a positive development. He complained, "Victoria Cross has done a daring thing in thus exalting the sacrifice of everything for the love of a bronze archangel in disguise, and if she had not idealised her lover in the latter part of the book, she would have gone perilously near suggesting that the best thing a girl can do is to elope with the best looking fellow – white or coloured makes no matter – who crosses her path But what, in the name of fortune, makes Victoria Cross so crazy about exalting the superiority of natives as husbands over the typical Anglo Indian?" Describing the passion of Cory's plot and language in the recently published novel Tomorrow? (1904), The Navy and Army Illustrated remarks, "The image that comes to mind is that of a falling star; a white hot thing rushing straight and swift through darkness to be lost in darkness. There is no stopping or turning aside; all is straight, swift motion to the end, and the swifter the star travels through the gloom, the more friction there is, so to speak. Between passion and unhappiness, the whiter and fiercer it glowers Miss Victoria Cross writes in a white heat of passion." A feminist utopian fantasy, Martha Brown MP (1935), Cory's last novel, describes a future in which women rule England.
Мұра
Жаңа әйел әдебиетінің авторы ретінде танымал болғанымен, Кори қазір көбінесе декаденттік әдебиеттің авторы ретінде еске алынады. Мэри Талбот Кросстың «Fate Knows No Tears» (2008) романы – Коридің әпкесі Аделаның Үндістандағы жас кезіндегі өмірін көркем түрде қайта баяндайды; романда Энни Софи екінші дәрежелі кейіпкер ретінде бейнеленеді.
Though her reputation as a writer of New Woman fiction is now more obscure, Cory is remembered chiefly as an author of decadent literature. Fate Knows No Tears (2008) by Mary Talbot Cross is a fictional retelling of the life of Cory's sister Adela as a young woman in India; Annie Sophie appears as a secondary character in the novel.