Тұрақты даму принциптерімен орманды басқару

Кіріспе

Орманды тұрақты даму принциптеріне сәйкес басқару

Тұрақты орман шаруашылығы (ТОШ) – ормандарды тұрақты даму принциптеріне сәйкес басқару. Тұрақты орман шаруашылығы үш негізгі тіректің – экологиялық, экономикалық және әлеуметтік-мәдени – арасындағы тепе-теңдікті сақтауы тиіс. Орман шаруашылығының тұрақты даму мақсаты – табиғи бұзылу мен жаңару үрдістерін сақтай отырып, ағаштарды пайдалану арасындағы тепе-теңдікті табу. Орман шаруашылығы саласы өсетін ағаштар мен топырақтағы көміртегінің мөлшерін арттыру арқылы, сондай-ақ тұрақты орман шаруашылығы арқылы жаңартылатын шикізаттың тұрақты жеткізілуін жақсарту арқылы климаттың өзгеруін жеңілдетуге көмектеседі. Тұрақты орман шаруашылығына сәтті қол жеткізу барлық тараптарға кешенді пайда әкеледі: жергілікті халықтың күнкөрісін қорғаудан бастап, орманнан келетін биологиялық әртүрлілік пен экожүйелерді қорғау, ауылдық кедейлікті азайту және климаттың өзгеруінің кейбір салдарынан сақтану. Климаттың өзгеруін тоқтату үшін орманды сақтау маңызды. Тұрақты орман шаруашылығы орман экожүйелерінің болашақ климаттық қауіптерге төзімділігін арттыру арқылы, сондай-ақ топырақты қалпына келтіріп, тұрақтандыру және оның суды ұстау қабілетін арттыру арқылы климаттың өзгеруіне бейімделуге де көмектеседі, соның салдарынан жердің қосымша бүліну қаупін азайтады. Ол маңызды экожүйелік қызметтердің кең ауқымын және биологиялық әртүрлілікті сақтауға, мысалы, жануарлардың тіршілік ету орталарына, демалыс үшін қолайлы жағдайларға және орманнан алынатын ағаш емес өнімдердің алуан түрлілігіне үлес қосады. Биологиялық әртүрлілікті сақтау – әлемдегі ормандардың шамамен 13%-ы үшін негізгі басқару мақсаты, ал топырақ пен су ресурстарын сақтау – 30%-дан астам аумақтағы негізгі басқару мақсаты болып табылады. Адамзатты тамақпен қамтамасыз ету, экожүйелерді сақтау және тұрақты пайдалану – өзара байланысты және толықтыратын мақсаттар. Орман сумен қамтамасыз етеді, климаттың өзгеруін жеңілдетеді және тұрақты азық-түлік өндірісі үшін маңызды болатын көптеген тозаңдаушыларға тіршілік ортасын ұсынады. Дүниежүзілік азық-түлік өндірісінің 35 пайызын құрайтын әлемдегі жетекші азық-түлік дақылдарының 75 пайызы жеміс, көкөніс немесе тұқым өндіру үшін жануарлардың тозаңдануынан пайда көреді деп есептеледі. 1992 жылы Рио-де-Жанейрода өткен Жер саммитінде (БҰҰ-ның қоршаған орта және даму жөніндегі конференциясы) қабылданған «Орман принциптері» сол кездегі тұрақты орман шаруашылығы туралы жалпы халықаралық түсінікті бейнеледі. Содан бері әлемдік, аймақтық, ұлттық және басқару деңгейінде ТОШ-қа қол жеткізуді бағалау үшін бірқатар критерийлер мен индикаторлар жинағы әзірленді. Бұл – орманды тұрақты басқарудың кең мақсаттарына қол жеткізу деңгейін бағалау және оларды жүйелеу үшін жасалған барлық күш-жігер. 2007 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас Ассамблеясы барлық типтегі ормандарға қатысты міндетті емес құралды қабылдады. Бұл құрал – тұрақты орман шаруашылығын іске асыруды ілгерілетуге бағытталған халықаралық міндеттемелерді көрсететін, барлық мүдделі тараптарды біріктіретін жаңа тәсілді ұсынатын өзінің түріндегі алғашқы құжат болды. Тұрақты даму мақсатының 15-і де тұрақты орман шаруашылығын іске асыруға бағытталған жаһандық бастама болып табылады.

Sustainable forest management (SFM) is the management of forests according to the principles of sustainable development. Sustainable forest management must keep a balance between the three main pillars: ecological, economic and socio cultural. The goal of sustainable forestry is to allow for a balance to be found between making use of trees while maintaining natural patterns of disturbance and regeneration. The forestry industry mitigates climate change by boosting carbon storage in growing trees and soils and improving the sustainable supply of renewable raw materials via sustainable forest management. Successfully achieving sustainable forest management will provide integrated benefits to all, ranging from safeguarding local livelihoods to protecting biodiversity and ecosystems provided by forests, reducing rural poverty and mitigating some of the effects of climate change. Forest conservation is essential to stop climate change. Sustainable forest management also helps with climate change adaptation by increasing forest ecosystems' resistance to future climatic hazards and lowering the danger of additional land degradation by repairing and stabilizing soils and boosting their water retention capacity. It contributes to the provision of a wide range of vital ecosystem services and biodiversity conservation, such as wildlife habitats, recreational amenity values, and a variety of non timber forest products. Conservation of biodiversity is the major management aim in around 13% of the world's forests, while preservation of soil and water resources is the primary management goal in more than 30%. Feeding humanity and conserving and sustainably using ecosystems are complementary and closely interdependent goals. Forests supply water, mitigate climate change and provide habitats for many pollinators, which are essential for sustainable food production. It is estimated that 75 percent of the world's leading food crops, representing 35 percent of global food production, benefit from animal pollination for fruit, vegetable or seed production. The "Forest Principles" adopted at the Earth Summit (United Nations Conference on Environment and Development) in Rio de Janeiro in 1992 captured the general international understanding of sustainable forest management at that time. A number of sets of criteria and indicators have since been developed to evaluate the achievement of SFM at the global, regional, country and management unit level. These were all attempts to codify and provide for assessment of the degree to which the broader objectives of sustainable forest management are being achieved in practice. In 2007, the United Nations General Assembly adopted the Non Legally Binding Instrument on All Types of Forests. The instrument was the first of its kind that reflected the strong international commitment to promote implementation of sustainable forest management through a new approach bringing all stakeholders together. The Sustainable Development Goal 15 is also a global initiative aimed at promoting the implementation of sustainable forest management.

Анықтама

SFM анықтамасын Еуропадағы ормандарды қорғау жөніндегі министрлік конференциясы (FOREST EUROPE) әзірледі және кейіннен Азық-түлік және ауыл шаруашылығы ұйымы (FAO) қабылдады. Онда тұрақты орман шаруашылығы деп мынаны анықтайды: Орман және орманды жерлерді басқару мен пайдалану олардың биологиялық әртүрлілігін, өнімділігін, жаңару қабілетін, тіршілік күшін және қазіргі және болашақта жергілікті, ұлттық және жаһандық деңгейде тиісті экологиялық, экономикалық және әлеуметтік функцияларды орындау мүмкіндіктерін сақтайтын, сондай-ақ басқа да экожүйелерге зиян келтірмейтін жағдай мен қарқынмен жүзеге асырылады. Тұрақты орман шаруашылығын қарапайым тілмен айтқанда, қоғамның орман өнімдері мен игіліктеріне арта түсетін талаптары мен орманның денсаулығы мен әртүрлілігін сақтау арасындағы тепе-теңдікке қол жеткізу деп түсінуге болады. Осы тепе-теңдік ормандардың өмір сүруіне және орманға тәуелді қауымдастықтардың өркендеуіне маңызды. Орман шаруашылығын жүзеге асырушылар үшін, нақты бір орман учаскесін тұрақты басқару дегеніміз, болашақта да осындай игіліктерді, денсаулықты және өнімділікті қамтамасыз ету үшін оны бүгін қалай пайдалану керектігін анықтау. Орман шаруашылығын жүзеге асырушылар коммерциялық және коммерциялық емес құндылықтар, экологиялық талаптар, қауымдастықтың қажеттіліктері, тіпті жаһандық әсер сияқты кейде қарама-қайшы келетін факторларды бағалауы және ескеруі керек, осының негізінде дұрыс орман жоспарларын жасау қажет. Көп жағдайда орман шаруашылығын жүзеге асырушылар өздерінің орман жоспарларын азаматтармен, кәсіпкерлермен, ұйымдармен және басқа да мүдделі тараптармен кеңесе отырып әзірлейді. Орманды басқарудың жақсы тәжірибесін дамыту үшін құралдар мен визуализация жақында жаңарып келеді. Біріккен Ұлттар Ұйымының Азық-түлік және ауыл шаруашылығы ұйымы 2014 жылы мүше мемлекеттердің өтініші бойынша «Тұрақты орман шаруашылығы құралдар жинағын» әзірледі және іске қосты, ол – елдерге тұрақты орман шаруашылығын жүзеге асыруға көмектесу үшін құралдардың, ең жақсы тәжірибелердің және оларды қолдану мысалдарының онлайн жинағы. Орман мен қоғам үнемі өзгеріп отыратындықтан, тұрақты орман шаруашылығының күтілетін нәтижесі тұрақты емес. Орманды тұрақты басқарудың мәні, қоғамның құндылықтары өзгеруіне байланысты, уақыт өте келе өзгеріп отырады.

A definition of SFM was developed by the Ministerial Conference on the Protection of Forests in Europe (FOREST EUROPE) and has since been adopted by the Food and Agriculture Organization (FAO). It defines sustainable forest management as:

The stewardship and use of forests and forest lands in a way, and at a rate, that maintains their biodiversity, productivity, regeneration capacity, vitality and their potential to fulfill, now and in the future, relevant ecological, economic and social functions, at local, national, and global levels, and that does not cause damage to other ecosystems. In simpler terms, the concept can be described as the attainment of balance: balance between society's increasing demands for forest products and benefits, and the preservation of forest health and diversity. This balance is critical to the survival of forests, and to the prosperity of forest dependent communities. For forest managers, sustainably managing a particular forest tract means determining, in a tangible way, how to use it today to ensure similar benefits, health and productivity in the future. Forest managers must assess and integrate a wide array of sometimes conflicting factors: commercial and non commercial values, environmental considerations, community needs, even global impact to produce sound forest plans. In most cases, forest managers develop their forest plans in consultation with citizens, businesses, organizations and other interested parties in and around the forest tract being managed. The tools and visualization have been recently evolving for better management practices. The Food and Agriculture Organization of the United Nations, at the request of Member States, developed and launched the Sustainable Forest Management Toolbox in 2014, an online collection of tools, best practices and examples of their application to support countries implementing sustainable forest management. Because forests and societies are in constant flux, the desired outcome of sustainable forest management is not a fixed one. What constitutes a sustainably managed forest will change over time as values held by the public change.

Экожүйелік тәсіл

Экожүйелік тәсіл 1995 жылдан бері Биологиялық әртүрлілік туралы конвенцияның (БАК) күн тәртібінде маңызды орын алады. Экожүйелік тәсілдің БАК анықтамасы және оны қолдану қағидаларының жиынтығы 1995 жылы Малавиде өткен сарапшылар кездесуінде әзірленді, бұл Малави қағидалары деп белгілі. Анықтама, 12 қағида және 5 "операциялық нұсқаулық" тармағы 2000 жылы Бесінші Тараптар конференциясы (COP5) тарапынан қабылданды. Экожүйелік тәсіл – жерді, суды және тірі ресурстарды сақтау мен тұрақты пайдалануды теңдік принципі бойынша қолданатын интеграцияланған басқару стратегиясы. Экожүйелік тәсілді қолдану Конвенцияның үш мақсатына тепе-теңдікке қол жеткізуге көмектеседі. Экожүйелік тәсіл биологиялық ұйым деңгейлеріне бағытталған тиісті ғылыми әдістемелерді қолдануға негізделеді, ол организмдер мен олардың ортасы арасындағы маңызды құрылымдарды, процестерді, функцияларды және өзара әрекеттесуді қамтиды. Ол адамдардың, олардың мәдени әртүрлілігімен бірге, көптеген экожүйелердің ажырамас бөлігі екенін мойындайды. Орманды тұрақты басқару 2004 жылы Биологиялық әртүрлілік туралы конвенцияға қатысушы тараптар (COP7 VII/11 шешімі) орман экожүйелеріне Экожүйелік тәсілді қолданудың нақты құралы ретінде мойындады. Орманды тұрақты басқару және экожүйелік тәсіл – бұл екі ұғым экологиялық, әлеуметтік және экономикалық тұрғыдан тұрақты, қазіргі және болашақ ұрпақтар үшін пайда әкелетін және оны сақтайтын сақтау және басқару тәжірибелерін ілгерілетуге бағытталған. Еуропада MCPFE және Паневропалық биологиялық және ландшафттық әртүрлілік стратегиясы жөніндегі кеңес (PEBLDS) 2006 жылы тұрақты орман шаруашылығының Экожүйелік тәсілмен үйлесімді екенін бірлесіп мойындады.

Орманды басқару

Орманның көп бөлігі формалды түрде үкіметке тиесілі болып қала берсе де, орман шаруашылығының тиімділігі формалды меншік құқығына тәуелсіз болып келеді. 1980-ші жылдардағы неолибералдық идеология мен климаттың өзгеруіне байланысты туындаған мәселелерден кейін, мемлекеттің қоршаған орта ресурстарын тиімді басқаруға қабілетсіздігіне қатысты дәлелдер пайда болды. Дамып келе жатқан елдерде неолибералдық режимдерде мемлекеттің рөлі азайды және нарық күштері үстем әлеуметтік-экономикалық рөлді күшейтті. Неолибералдық саясатты сынағандар нарық күштерінің қоршаған ортаны сақтау үшін ғана емес, сонымен қатар қоршаған ортаның жойылуына басты себеп екенін айтады. Хардиннің "Ортақ иеліктің трагедиясы" (1968) еңбегі халыққа жерді немесе қоршаған орта ресурстарын қалауынша пайдалануға рұқсат етілмейтінін көрсетті. Осылайша, орман шаруашылығын орталықсыздандыру орманды басқаруға балама шешім ұсынады. Рондинилли мен Чима (1983) бойынша, орталықсыздандырудың төрт түрлі нұсқасы бар: (i) жекешелендіру – билікті орталық үкіметтен үкіметтік емес секторларға беру, яғни нарыққа негізделген қызмет көрсету, (ii) өкілеттік беру – орталықтан тағайындалған жергілікті билік, (iii) билікті деволюциялау – билікті жергілікті деңгейде қабылданатын билікке беру және (iv) деконцентрация – билікті орталық үкіметтен орталық үкіметтің жергілікті бөлімшелеріне қайта бөлу. Тиімді орталықсыздандырудың кілті – жергілікті мемлекеттік шешімдерді қабылдауға кеңінен қатысу. 2000 жылы Дүниежүзілік банк есебінде жергілікті билік ұлттық үкіметке қарағанда өз сайлаушыларының қажеттіліктері мен тілектерін жақсы білетіні, сонымен қатар жергілікті басшыларды жауапкершілікке тарту оңайырақ екені көрсетілді. Батыс Африканың тропикалық орманды зерттеу нәтижесінде, төменнен жауап беретін және/немесе маңызды дискрециялық өкілеттіктерге ие өкілді органдар тиімділікке, дамуға және теңдікке әкелетін орталықсыздандырудың негізгі институционалдық элементі болып табылады деген қорытынды жасалды. Бұл Дүниежүзілік банктің 2000 жылғы есебімен сәйкес келеді, онда орталықсыздандыру ресурстарды бөлуді, тиімділікті, жауапкершілікті және теңдікті "жергілікті қызметтердің құны мен пайдасын тығыз байланыстыра отырып" жақсартуы керек деп айтылған. Орман шаруашылығын орталықсыздандыруды қолдаудың көптеген себептері бар. (i) Ауылдық дамудың интеграцияланған жобалары көбінесе жергілікті халықтың қажеттіліктері мен тілектерін ескермеген жоғарыдан төменге қарай бағытталған жобалар болғандықтан сәтсіз аяқталады. (ii) Ұлттық үкімет кейде өз бақылауында жоқ, кең орман аумақтарына заңды билік береді, сондықтан көптеген қорғалған аумақ жобалары биоәртүрліліктің жоғалуына және әлеуметтік қақтығыстардың күшеюіне әкеледі. Орман шаруашылығы саласында, бұрыңғыдай, орталықсыздандырудың ең тиімді нұсқасы – билікті жергілікті жауапты органдарға беру, яғни билікті деволюциялау. Алайда жергілікті билік туралы алаңдаушылық негізсіз емес. Олар көбінесе ресурстар жетіспейді, білімі төмен адамдармен жұмыс істейді және кейде демократиялық қатысудың орнына клиенттік қарым-қатынасты қолдайтын жергілікті элиталар басып алады. Энтерс пен Андерсон (1999) атап өткендей, бұрынғы орталықтандырылған сақтау және даму тәсілдерінің проблемаларын шешуге бағытталған қоғамдық жобалардың нәтижелері де көңіл көншітпейді. Жалпы алғанда, орманды сақтау мақсаты тарихи түрде орындалмады, себебі жерді пайдаланудағы өзгерістер азық-түлік, отын және пайдаға деген сұраныспен салыстырғанда нашар болды. Болашақтағы негізгі адам қажеттіліктерін қанағаттандыруда, экожүйе мен биоәртүрлілікті сақтауда, сондай-ақ климаттың өзгеруін азайту және оған бейімделу мақсатын іске асыруда орманның маңыздылығын ескере отырып, орманды жақсы басқаруды мойындау және нығайту қажет. Орман шаруашылығының тұрақты жүргізілуі Халықаралық Еңбек Ұйымының адам және әлеуметтік құқықтарына қатысты 18 критерийін сақтауға тиіс. Гендерлік теңдік, денсаулық және әл-ауқат, қоғамдық кеңес беру сияқты құқықтар осы критерийлердің мысалдары болып табылады.

Although a majority of forests continue to be owned formally by government, the effectiveness of forest governance is increasingly independent of formal ownership. Since neo liberal ideology in the 1980s and the emanation of the climate change challenges, evidence that the state is failing to effectively manage environmental resources has emerged. Under neo liberal regimes in the developing countries, the role of the state has diminished and the market forces have increasingly taken over the dominant socio economic role. Though the critiques of neo liberal policies have maintained that market forces are not only inappropriate for sustaining the environment, but are in fact a major cause of environmental destruction. Hardin's tragedy of the commons (1968) has shown that the people cannot be left to do as they wish with land or environmental resources. Thus, decentralization of management offers an alternative solution to forest governance. According to Rondinelli and Cheema (1983), there are four distinct decentralization options: these are: (i) Privatization – the transfer of authority from the central government to non governmental sectors otherwise known as market based service provision, (ii) Delegation – centrally nominated local authority, (iii) Devolution – transfer of power to locally acceptable authority and (iv) Deconcentration – the redistribution of authority from the central government to field delegations of the central government. The major key to effective decentralization is increased broad based participation in local public decision making. In 2000, the World Bank report reveals that local government knows the needs and desires of their constituents better than the national government, while at the same time, it is easier to hold local leaders accountable. From the study of West African tropical forest, it is argued that the downwardly accountable and/or representative authorities with meaningful discretional powers are the basic institutional element of decentralization that should lead to efficiency, development and equity. This collaborates with the World Bank report in 2000 which says that decentralization should improve resource allocation, efficiency, accountability and equity "by linking the cost and benefit of local services more closely". Many reasons point to the advocacy of decentralization of forest management. (i) Integrated rural development projects often fail because they are top down projects that did not take local people's needs and desires into account. (ii) National government sometimes have legal authority over vast forest areas that they cannot control, thus, many protected area projects result in increased biodiversity loss and greater social conflict. Within the sphere of forest management, as state earlier, the most effective option of decentralization is "devolution" the transfer of power to locally accountable authority. However, apprehension about local governments is not unfounded. They are often short of resources, may be staffed by people with low education and are sometimes captured by local elites who promote clientelist relation rather than democratic participation. Enters and Anderson (1999) point that the result of community based projects intended to reverse the problems of past central approaches to conservation and development have also been discouraging. Broadly speaking, the goal of forest conservation has historically not been met when, in contrast with land use changes; driven by demand for food, fuel and profit. It is necessary to recognize and advocate for better forest governance more strongly given the importance of forest in meeting basic human needs in the future and maintaining ecosystem and biodiversity as well as addressing climate change mitigation and adaptation goal. Sustainable forestry operations must also adhere to the International Labour Organization's 18 criteria on human and social rights. Gender equality, health and well being and community consultation are examples of such rights.

Ұлттық орман қорлары

Ұлттық орман қорларын дамыту – тұрақты орман шаруашылығын қаржыландыру мәселесін шешудің бір жолы. Ұлттық орман қорлары (ҰОҚ) – орман ресурстарын сақтау және тұрақты пайдалануды қолдауға арналған, мемлекеттік мекемелер басқаратын арнайы қаржыландыру механизмдері. 2014 жылғы мәліметтер бойынша, әлемде 70 ҰОҚ жұмыс істейді. Сонымен қатар, 120 жылдық регрессиялық модельде RIL (төмендетілген әсерлі кесу) әдісінің 30 жыл ішінде дәстүрлі ағаш кесумен салыстырғанда ("14,0 м3/га") едәуір жоғары орманға айналуы ("18,3 м3/га") анықталды. Болашақта орманды қайта өсіруді жақсарту үшін RIL әдісін мүмкіндігінше ертерек қолдану қажет. Мысалы, бір зерттеуде Бразилияда ағаш кесуді 40%-ға дейін азайту қажеттігі көрсетілді, егер қазіргі "гектарына 6 ағаш, 30 жылдық кесу циклы" шаралары сақталса. Бұл болашақ жер үсті биомассасының жинау алдындағы бастапқы биомасса деңгейіне қайта қалпына келуін қамтамасыз ету үшін қажет.

Орман генетикалық ресурстарын сақтау

Орман генетикалық ресурстарын тиімді пайдалану және ұзақ мерзімді сақтау – тұрақты орман шаруашылығының маңызды бөлігі. Бұл, әсіресе орманды климат өзгеруіне бейімдеу және орман шаруашылығын басқару тұрғысынан аса қажет. Генетикалық әртүрлілік орман ағаштарының өмір сүруіне, өзгеріп жатқан қоршаған ортаға бейімделуіне және эволюциялануына кепілдік береді. Орманның генетикалық әртүрлілігі ағаштардың күшті болуына, зиянкестер мен ауруларға қарсы тұру қабілетін арттырады. Сонымен қатар, орман генетикалық ресурстары түрлер және экожүйе деңгейінде орманның биологиялық әртүрлілігін сақтауда маңызды рөл атқарады. Ормандық көбелек материалды таңдауда жоғары генетикалық әртүрлілікке баса назар аудару, біркелкі ағаштар емес, тұрақты пайдалану үшін өте маңызды. Тұқымның шығу тегін ескеру де маңызды. Мысалы, климат өзгеруіне байланысты жергілікті материалдың өзгерген жағдайларда жақсы өнім беруіне жеткілікті генетикалық әртүрлілігі немесе фенотиптік икемділігі болмауы мүмкін. Орманды қайта жаңартуға арналған аумақтың болашақтағы жағдайларына ұқсас жағдайларда табиғи іріктеуден өткен, алыс жерден алынған басқа популяция, тиімдірек тұқым көзі болуы мүмкін.

Қоғамдық орман шаруашылығы

Қоғамдық орман шаруашылығы (ҚОШ) – мемлекеттік орман агенттіктері мен жергілікті қауымдастықты бұзылған ормандарды жаңарту, орманды алқаптарды қайта ормандандыру және климаттың өзгеруіне себеп болатын көміртегі шығарындыларын азайту жөніндегі күш-жігерді үйлестіретін жүйе. Бұл серіктестік тек қоршаған ортаға келтірілген зиянды жою ғана емес, сонымен қатар зардап шеккен аймаққа экономикалық және әлеуметтік пайда әкелу мақсатында іске асырылады. Жергілікті қауымдастықтың орманды басқару мен қорғауға қатысуының негізгі артықшылықтары – жұмыс орындарын ұйымдастыру және жалақы еңбегінен және қосымша ауыл шаруашылығынан түсетін табысты арттыру болып табылады, бұл жергілікті экономиканы нығайтып, экологиялық жағдайды жақсартады және климаттың өзгеруін жеңілдетуге көмектеседі. Сондықтан, ҚОШ жүйесін енгізу ауылдық жерлерді дамытуға, климаттың өзгеруін азайтуға және аймақтағы биологиялық әртүрлілікті сақтауға мүмкіндік береді. Жергілікті қауымдастықтың мүшелерін, олардың көпшілігі жергілікті тұрғындар екенін ескере отырып, қатыстыру маңызды, себебі олар жергілікті экожүйелер туралы терең білімге және олардың уақыт өте келегі өмірлік циклдеріне ие. Олардың қатысуы сонымен қатар олардың мәдени дәстүрлерін сақтауға да көмектеседі. REDD шараларына ресми түрде «орманды жою және орманның деградациясынан туындайтын шығарындыларды азайту; және дамып келе жатқан елдерде орманды сақтау, орманды тұрақты басқару және орман көміртегі қорын арттыру рөлі» жүктеледі. REDD+ үш кезеңнен тұрады. Бірінші кезеңде тиімді стратегиялар әзірленеді, ал екінші кезеңде REDD+ шараларына қатысатын дамып келе жатқан елдерге технологияны дамыту және технологияны беру жұмыстары басталады. Соңғы кезеңде қабылданған шаралардың орындалуы өлшеніп, есеп беріледі. 2021 жылы тропикалық және субтропикалық ормандарды қорғайтын елдерге 1 миллиард доллар көмек көрсету мақсатында LEAF коалициясы құрылды.

Еуропалық Одақ

2022 жылы Еуропалық парламент орманды жоюмен байланысты импортты тоқтатуға бағытталған заңды мақұлдады. Бұл заң, мысалы, Бразилияда ауыл шаруашылығы өндірісі үшін орманды жоюды тоқтатуға және қолда бар ауыл шаруашылығы жерлерінің өнімділігін арттыруға ықпал етуі мүмкін. Заңнама Еуропалық кеңес тарапынан 2023 жылдың мамыр айында бірқатар өзгерістермен қабылданды және бірнеше аптадан кейін күшіне енуі күтілуде. Заңға сәйкес, Еуропалық Одаққа белгілі бір тауар түрлерін импорттауды жоспарлаған компаниялар, осы тауарлардың өндірісі 2020 жылдың 31 желтоқсанынан кейін орманды қырқып тасталған жерлермен байланысты емес екенін растауы керек. Адам құқықтарын бұзумен байланысты өнімдерді импорттауға да тыйым салынады. Өнімдер тізіміне келесілер кіреді: пальма майы, мал, ағаш, кофе, какао, каучук және соя. Сондай-ақ, осы өнімдердің кейбір туындылары да кіреді: шоколад, жиһаз, баспа қағазы және бірнеше пальма майынан жасалған туындылар.

Ұлыбритания

Орман шаруашылығы комиссиясы 1919 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Ұлыбританиядағы ормандарды қалпына келтіру мақсатымен құрылды. Комиссия жекеменшік және мемлекеттік ормандарды реттейді, сондай-ақ жекеменшік ормандарды басқарады. Шаруашылыққа пайдаланылатын жерлер сатып алынып, өзгертілді, соның нәтижесінде британдық орман алқаптарының 35 пайызы бір кезде комиссияның меншігінде болды.

Канада

Канаданың жаһандық тұрақты орман шаруашылығына қосқан үлесі зор, оның 166 миллион гектар орман жері тәуелсіз түрде тұрақты басқарылатындығы расталған, бұл әлемдегі сертификатталған орманның 40% құрайды, бұл кез келген басқа елден көп. Канаданың орман жерлерінің шамамен 94% мемлекеттік меншікте. Орманды тұрақты басқару стратегиялары орманның болашақ ұрпақтарға да пайдасын тигізуді қамтамасыз ете отырып, бірнеше бірдей қажеттіліктерді қанағаттандыруға бағытталған. Онтарио провинциясының да өз тұрақты орман шаруашылығы шаралары бар. Онтарионың мемлекеттік меншіктегі орманның жартысынан азырақ бөлігі басқарылатын орман болып табылады және «Атамекен орманды сақтау туралы» заңға сәйкес тұрақты басқарылуға міндетті. Тұрақты басқару көбінесе 20 жылға жарамды Тұрақты орман пайдалану лицензиясын алған орман компаниялары арқылы жүзеге асырылады. Онтарионың тұрақты орман шаруашылығы шараларының басты мақсаты – орманның денсаулығын және өнімділігін сақтау, биологиялық әртүрлілікті сақтап, сонымен қатар жергілікті қауымдастықтар мен орман өнеркәсібіндегі жұмыс орындарын қолдау. Барлық басқару стратегиялары мен жоспарлары қатаң реттеледі, 10 жылдық кезеңге жоспарластырылады және Орман шаруашылығын жоспарлау нұсқаулығының қатаң талаптарына сәйкес келеді. Мемлекеттік тұрақты орман шаруашылығымен қатар, Онтарио үкіметі жеке орман иелерін де ынталандырулар арқылы орманды тұрақты басқаруға ынталандырады. Қазіргі таңдағы деректер бойынша, Онтарионың мемлекеттік орманның 44% басқарылуда. (топырақ абразиясы және эрозиясы, судың ластануы, жабайы табиғат). Заңды бұзу айыппұл салуға, қызметін тоқтата тұруға, орманды жинау құқығынан айыруға, жиналған ағашты тәркілеуге және қамауға алып келуі мүмкін.

Америка Құрама Штаттары

2020 жылдың басында "Save the Redwoods League" ұйымы табысты краудфандинг науқанынан кейін 583 акр жерді, ішінде 483 үлкен секвойя ағашы және әлемдегі 5-ші ең үлкен ағашы бар "Alder Creek" учаскесін сатып алды. Ұйымдар орманда ағаштарды сирете түсуді жоспарлап отыр, бұл даулы операция.

Камерун

2020 жылдың тамызында Камерун үкіметі Эбо орманында орман шаруашылығына рұқсатты тоқтатты.