Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Rock Island, Illinois және Davenport, Iowa қалаларын байланыстыратын көпір.
Bridge connecting Rock Island, Illinois and Davenport, Iowa
Үкіметтік көпір немесе Арсенал көпірі Миссисипи өзенін бойлап, Rock Island, Illinois және Davenport, Iowa қалаларын байланыстырады. Айова штаты аралық темір жолы бұрынғы Чикаго және Рок-Айленд темір жолының Council Bluffs, Айова және Чикаго, Иллинойс арасындағы бағыты үшін көпірдің жоғарғы палубасын пайдаланады. Көпірдің төменгі қабаты екі қала арасындағы автомобиль қозғалысын қамтамасыз етеді. Ол Үстіңгі Миссисипинің 483 милялық белгісіне жақын орналасқан, Миссисипи өзенінің №15 құрылысына іргелес. Қазіргі құрылыс (1896 жылы аяқталған) осы жердегі төртінші құрылыс. Көпірлердің барлығы өзен арқылы өтетін көліктерге ыңғайласу үшін айналмалы бөлігімен салынған. 1856 жылы аяқталған бірінші Рок-Айленд көпірі Миссисипи өзені арқылы салынған алғашқы теміржол көпірі болды. Көпірдің ұзындығы 482 метр, ал ашылатын бөлігі 87 метрді құрады. Ол қазіргі көпірден өзеннің жоғарғы ағысында орналасқан. Бұл Оңтүстікке (Тынық мұхитыға оңтүстік теміржол маршрутын құруға ұмтылған) және Сент-Луиске қауіп төндірді, өйткені оның бу кемелері Чикаго теміржолдарының бәсекелестігіне тап болды. Эффи Афтон көпір ашылғаннан кейін бірнеше апта өткен соң соқтығысты, ал бу кеме компаниялары сот шараларын көтерді. Көпір жөнделді, бірақ 1866 жылы сол жерде ағаштан жасалған құрылыммен ауыстырылды. 1868 жылы екінші көпір мұз жауыны мен дауылдан зақымдалды; алайда құрылысшылар көпірді жөндеп, қайта ашты. 1872 жылы оның орнына екі қабатты екі көпір салынды. Үшінші көпірдің ұзындығы 111,56 метр, ол қазіргі орналасқан жерде Рок-Айленд жағалауына жақын, өзеннен төмен салынды. 1880 жылдары көпірде атпен жүретін троллейбустар қозғалысы болды. Электр троллейбустары 1940 жылға дейін қазіргі көпірде жүріп тұрды.
The Government Bridge or Arsenal Bridge spans the Mississippi River, connecting Rock Island, Illinois and Davenport, Iowa. The Iowa Interstate Railroad uses the upper deck of the bridge for its ex Chicago and Rock Island Railroad route between Council Bluffs, Iowa and Chicago, Illinois. The lower deck carries automobile traffic between the two cities. It is located near Upper Mississippi Mile Marker 483, adjacent to the Mississippi River Lock and Dam No. 15. The current structure (which was completed in 1896) is the fourth at this location. The bridges all were built with a swing section to accommodate traffic navigating the river. The first Rock Island Bridge, which was finished in 1856, was the first railroad bridge across the Mississippi. The bridge was 1582 feet (482 m) long, and the draw span was 285 feet (87 m). It was located upstream from the current bridge. It was a threat to the South (which sought to create a southern rail route to the Pacific) and to St. Louis, whose steamboats faced competition from Chicago's railroads. The Effie Afton struck the bridge weeks after it opened, and steamboat companies brought lawsuits. It was repaired, but was replaced in 1866 by a wooden structure in the same location. In 1868, the second bridge was damaged by an ice storm and a tornado; however, construction crews repaired and reopened the bridge. It was replaced in 1872 by a twin double deck bridge. The third bridge, 111.56 m long, was built downstream near the Rock Island shore in the present location. During the 1880s, the bridge accommodated horse drawn trolley cars. Electric trolleys ran on the current bridge until 1940.
Бірінші Рок-Айленд көпірі 1856
1850 жылдары салынған және қазіргі көпірден шамамен 1500 фут (457 метр) ағысқа қарай орналасқан алғашқы Рок-Айленд көпірі Миссисипи өзенін кесіп өтетін алғашқы теміржол көпірі болды. Көпір 1856 жылғы 22 сәуірде ашылды.
The first Rock Island Bridge, constructed in the 1850s and located about 1500 feet (457 m) upstream of the present bridge, was the first railroad bridge to span the Mississippi River. The bridge opened on April 22, 1856.
Сипаттама
Көпірді салуға арналған геодезиялық топты полковник Роберт Э. Ли басқарды. Көпірдің жалпы ұзындығы 1582 фут (482 м) болды, ал оның ашылмалы бөлігі 285 фут (87 м) құрады. Көпір ағаш және темірден салынды, ол гранит тіреулерге орналастырылған. Ашылмалы бөлік бу кемелерінің өтуі үшін екі жағынан 120 фут (37 м) ашылатын тесік жасады. Көпірдің судан 35 фут (11 м) биіктіктегі төменгі қабатында арбалар, ал жоғарғы қабатында теміржол көлігі жүрді.
The Surveying party for laying the bridge was led by Colonel Robert E. Lee The total of the bridge was 1582 feet (482 m) long, and it’s draw span was 285 feet (87 m) long. The bridge was built by utilizing timber and iron, which rested on granite piers. The draw span allowed an opening of 120 feet (37 m) on both sides to let steamboats pass through. The lower deck of the bridge, which was 35 feet (11 m) above water, was used for wagons while the upper deck was used for railway traffic.
Аяқталғаннан кейінгі тарих
Көпір бұрын Армстронг фортының орны болған аралдан өткендіктен, Соғыс министрлігі оның салынуына қатысты. Соғыс министрі Джефферсон Дэвис және президент Франклин Пирс бастапқыда көпірді мақұлдады, себебі трансконтиненталдық теміржолдың Оңтүстік арқылы Лос-Анджелес қаласына дейін өтетінін ойлады. Бірақ ол кейіннен бұл жоспарға қарсылық туғандықтан және трансконтиненталдық теміржолдың енді солтүстік бағытқа бұрылуы мүмкін деген қорқыныштан ойын өзгертті. Дэвис құрылысты тоқтатуға бұйрық берді, бірақ оған көңіл бөлмеді. Хард пен Рок-Айленд көпірі арасындағы сот ісі Чикагодағы округтік сотта тең нәтижемен аяқталып, тоқтатылды. Апелляциялық сатыда бұл іс Жоғарғы Сотқа жетті. Соқтығысқан кезде көпір өзеннің қиын ағысы бар бөлігінде салынған еді, ал оның көтергіш бөлігі ағысқа бұрышпен орналасқан (бұл бу кемелері үшін көпірден өтуді қиын еткен). Көптеген адамдар көпірдің бу кемелерінің қозғалысына кедергі келтіру үшін салынғанын ойлады. 1862 жылдың 18 желтоқсанында Жоғарғы Сот келесі сот ісі бойынша шешім шығарды және көпір жұмыс істей берді. Екінші көпір екі қабаттан тұрды: төменгі қабаты жаяу жүргіншілерге, ал жоғарғы қабаты теміржол көлігіне арналған. 1868 жылы мұз жауыны көпірдің тіректері мен ағаш конструкцияларын зақымдады. Осы жылы сондай-ақ торнадо көпірге ауыр зақым келтірді, бірақ Чикагодан келген құрылысшылар оны қайта ашуға қол жеткізді.
Since the bridge crossed the island which used to be the home of Fort Armstrong, the Department of War had a say in its construction. Secretary of War Jefferson Davis and President Franklin Pierce initially approved the bridge; thinking that the transcontinental railroad would go through the South to Los Angeles. He later changed his mind as resistance to that plan began to surface, fearing that the transcontinental railroad would now take a northern route. Davis ordered the construction halted, but he was ignored. The case, Hurd v. Rock Island Bridge Co., ended in a hung jury in the circuit court in Chicago, and was dismissed. The case ultimately worked its way to the Supreme Court. At the time of the collision, the bridge was built in a difficult part of the rapids, and its draw span was at an angle to the current (making the bridge hard for steamboats to clear). Many felt that the bridge had been designed to interfere with steamboat traffic. and was dismissed; the Supreme Court ruled on a subsequent suit on December 18, 1862, and the bridge remained operational. The second bridge had two decks: a lower deck for pedestrians and an upper deck for railroad traffic. In 1868, an ice storm damaged the bridge's piers and timber spans. Later that year, a tornado also severely damaged the bridge; construction crews from Chicago were able to reopen it.
Үшінші көпір 1872
Ағаш құрылысты 1872 жылы темірден жасалған, екі қабатты көпір алмастырды, ол бір рельстік темір жол желісі мен автомобиль жолын алып жүрді. Бұл көпір Арсенал аралының батыс шетінде жаңа орында салынды, ал ескі көпір мен темір жол желісі пайдасыз деп танылды. Осы ауыстыруды АҚШ федералды үкіметі жүзеге асырды, ол әлі де аралға иелік етіп, оны қару-жарақ қоймасы ретінде қайта жаңартуды жоспарлаған. Ескі көпір мен темір жол желісі мүлікті екіге бөліп тұрған еді, ал көпірді аралдың бір шетіне көшіру арқылы дамуға кедергі келтіретін фактор жойылды. Федералды үкімет осы көпірді темір жолға қатынау үшін пайдаланды, содан оның аты шықты. 1895 жылдың 2 наурызында Конгресс Соғыс министрлігіне жаңа көпір салуға рұқсат берді. 2006 жылы жүргізілген сынақтар көрсеткендей, көпір өзінің қызмет ету мерзімінің тек "10-12 пайызын" ғана пайдаланған, және ол болашақ темір жол бағытының бір бөлігі ретінде қарастырылды. Төменгі деңгейдегі 11 футтық биіктік шегінен көп жүк көліктері көпірден өтуге тырысқанда зақымдануға ұшырады. Осы оқиғалардың нәтижесінде ол "Жүк көлікті жейтін көпір" деген лақап атқа ие болды. Давенпорттағы тағы бір көпір де осылай аталды. 1956 жылы алғашқы көпірдің құрылысы аяқталғанына 100 жыл толуына орай, төрт қалаға бумен жүретін пойыз жеткізілді. 2006 жылдың 14 қыркүйегінен 17 қыркүйегіне дейін төрт қала көпірдің 150 жылдығын тойлады, мерекелік шараларға "бу локомотивтерімен саяхаттар, өзен кемелерімен саяхаттар, каноэ және каяк жарыстары, әңгіме айту фестивалі және ерекше 'призрак көпір' көрмесі" кірді. 1965 жылы көпір Давенпортқа жақын орналасқанда жабылды, сол жылы Миссисипи өзенінде рекордтық су тасқыны болған еді. 2019 жылдың 2 мамырында Миссисипи және Рок өзендеріндегі су тасқыны мен Давенпорттағы бөгеттің бұзылуына байланысты төрт қала аймағындағы көпір және басқа да бірнеше көпірлер барлық көлік қозғалысына жабылды. Көпір 8 мамырда қайта ашылды. 2019 жылдың 10 шілдесінде пойыздың рельстен шығуынан кейін көпір бір күнге жабылды. Көпір мен қақпалар жабылып, бір күннен кейін қайта ашылды.
The wooden structure was replaced by an iron, twin double deck bridge in 1872 which carried a single track rail line and a roadway. This bridge was at a new location on the western tip of Arsenal Island, and the original bridge and rail line were abandoned. The relocation was driven by the federal government, which still owned the island and wished to redevelop it as an arsenal. The original bridge and rail line divided the property in two, and the development constraint was removed by moving the bridge to one end of the island. The federal government used this bridge for access to the railroad, giving rise to its name. On March 2, 1895, Congress authorized the War Department to build the new bridge. A 2006 stress test indicated that the bridge used only "10 to 12 percent" of its service life, and was listed as part of a proposed rail trail. The height restriction of 11 feet on the lower deck means that many trucks have been damaged in an attempt to cross the bridge. It has gained the nickname "Truck eating bridge" from the incidents reported. Another nearby bridge in Davenport also has this nickname. In 1956, a steam powered train was brought to the Quad Cities to celebrate the 100th anniversary of the first bridge's completion. The Quad Cities again celebrated the 150th anniversary of the bridge completion from Thursday September 14 to Sunday September 17 2006 in a festival that included "steam locomotive excursions, riverboat rides, canoe and kayak races, a story telling festival and a unique 'ghost bridge' display". In 1965, the bridge closed when the Davenport approach was flooded in the record setting Upper Mississippi flood of that year. On May 2, 2019, the bridge and several others in the Quad Cities region were closed to all traffic due to severe flooding of the Mississippi and Rock Rivers and a levee breach in Davenport. The bridge was reopened on May 8. On July 10, 2019, the bridge closed for a day after a train derailed. The bridge and gates reopened a day after it closed.