Кіріспе

Бруно ди Сегни (шамамен 1045 – 18 шілде 1123) – итальяндық рим-католик дін қызметкері және Әйіргі Сент-Бенедикт орденінің мүшесі, Сегни епископы және Монтекассино аббаты болған. Ол Болоньядағы бенедиктиндермен оқығаннан кейін Сиена кафедралық соборында канон болып тағайындалды. Римге шақырылып, епископ болып, қатарынан төрт папаға кеңес берді. Монтекассино аббаты қызметін атқарды, бірақ 1111 жылы Понте-Маммоло конкордаты жөнінде Папа Паскаль II-ні сынағандықтан, папа оны аббат міндетінен босатып, Бруноға өз епархиясына оралуын бұйырды, ол он жылдан астам соң қайтыс болды.

Ерте мансап

Бруно шамамен 1045 жылы Солерода туған, ата-анасы Андреа мен Гуглиельмина кішігірім текті немесе қарапайым адамдар болған. Осы шамада ол өзінің алғашқы еңбектерінің бірі – «Expositio in psalterium Gallicanum» атты туындысын жазды, оны Асти епископы Ингоға (1072-1079) арнады. 1073 жылы Бруно Сиенада канон болды және канондар арасындағы өмірін еске алады; мүмкін, дін қызметкеріне кіргені де осы кезеңге сәйкес келеді, сондай-ақ ол сол уақытта пасторлық қызметке тағайындалды. Бұл Монтекассино аббаттығына монах болып кіруге шешім қабылдағаннан кейін болды, бірақ сапар барысында Сиенада ауырып қалды, сол себепті епископ Рудольфтың (1073-1083) қажеттіліктеріне бағынышты болды, ол Бруноны соборлық тараудың каноны етіп тағайындады. 1079 жылы ақпанда Папа Григорий VII-нің алтыншы Рим синодына қатысты. Ол Синодта Турлық Беренгарийдің іліміне қарсы транссубстанциация теориясы және Қасиетті Тағамның теологиясы туралы сөз сөйлегендердің бірі болды; Синодта Беренгарий өзінің жаңылысынан бас тартып, Папа Григорий оны кешірді. 1079 жылы Сегни соборының канондары оны таңдағаннан кейін Бруно Сегни епископы болып тағайындалды. Бруноның жақын досы және кеңесшісі болған Папа Григорий VII оны епископ етіп киялады. Пётр Диаконның айтуынша, Сегнидің бұрынғы епископы Эразм қайтыс болған кезде Папа Бруноны Сегни шіркеуінің әкімшісі ретінде тағайындады. Бруно, дәстүр бойынша, өзін лайықсыз деп санап, қызметтен бас тартты. Алайда Папаның қалауы берік болғандықтан, Бруно Сегниге аттанды. Сол кезде Папа Сегнидегі шіркеу басшыларына Бруноны өздерінің епископы етіп тағайындауды бұйырып, митра жіберді. Бруно жағдайды түсінген соң, қашып кетуге тырысты, бірақ түнгі уақытта жолда патшалық киім киген әйелге кездесті, оның беті күндей жарқырады (Сегни шіркеуінің бейнесі), ол оны өз қалыңдығынан қашуы үшін айыптады. Осы көріністен қатты әсерленген Бруно қайта оралып, епископ болып киялауға келісті. 1081 жылдың мамыр және маусым айларында император сайланған Генрих IV өзінің әскерін және Климент III (Равенналық Виберт) атты жақтасын Римнің маңына әкеліп, қаланы қоршады. Жазда ол солтүстікке шегінуге мәжбүр болды, бірақ келесі жылы қайта оралып, барлық Үлкен Ораза уақытын өткізді. Осы кездердің бірінде Бруно Сегниден Римге жол тартқанда Генрих IV-тің қолдаушысы Адольфо ди Сегни, епископтың орнына Сегнидің иесі болуға ниеттенген, Бруноны тұтқындап, үш айға түрмеге қамады. Кейін ол босатылып, Римге қайтып келді. 1082 жылдың соңында Генрих патша жеті айға созылған қоршауға кірісті, оның барысында Леонин қаласының маңындағы қақтығыстар Папа Григорийді Кастель Сант-Анжелоға паналауға мәжбүр етті. Бруно тағы да Рим папасымен бірге Сант-Анжело қамауында отырды. Хартмут Хоффманн келесі он жылда ол өз епархиясымен әдеттегідей айналысуға мүмкіндік алатынына күмән келтіреді. Сегни епископы Бруно 1082 жылдың 4 мамырында Папа Григорий VII-нің сегізінші Рим синодына қатысты.

Рим куриясындағы мансап

Папа Виктор III (1086–1087) оны Киелі Рим шіркеуінің кітапханашысы етіп тағайындады, және ол 1099 жылы Монтекассиноға аттанғанға дейін осы лауазымды иеленді. 1089 жылдың 1 шілдесіне қарай, Санта-Мария-ин-Космединнің кардинал-диаконы кардинал Джованни Гаетани папалық канцлер болды. Папа Урбан II 1088 жылдың 12 наурызында сайланды. Епископ Бруно Папа Урбанмен бірге Оңтүстік Италияға саяхат жасады және 1093 жылдың 14 қаңтарында Салернода болды, онда ол Кава аббаты Петрге жеңілдіктер берді. 1093 жылдың 24 тамызында ол Монтекассиноның қарастырылған монастыры болған Сан-Мария-де-Пансо монастырында болды, онда папа бас шіркеуді қасиеттеп, Бруно монастырьдегі капелланы қасиеттеді. Ол Римдегі Санта-Мария-Нуовада 1094 жылдың 6 ақпанында папалық құжатқа қол қойды; сондай-ақ 19 наурыз және 5 сәуірде де қол қойды. 1095 жылы Папа Урбанды Тоскана графесі Матильда өзінің иеліктеріне шақырды. Папа Урбан Март айының бірінші аптасында Пьяченцада кеңес өткізді, және ол барлық жақтан алған қабылдауынан қуанып, жігерленді. Ол крест жорығы туралы хабарламасын туған жері Францияға жеткізуге бекінді. Бруноның Папа Урбан II-мен байланысы болды, және ол 1095 жылдың 11 қыркүйегінде Авиньонға жақын Тарасконда, 13 қыркүйекте Авиньонда және 25 қазанда Клуниде папалық сүйесінде кездеседі. Епископ Бруно 1095 жылдың 18 қарашасында Папамен бірге Клермонт кеңесіне қатысты, онда Бірінші крест жорығы басталды. Кеңес аяқталғаннан кейін Бруно 23-31 желтоқсан аралығында Папаны Лиможға ертіп барды. 31 желтоқсанда папа жаңа базиликаны қасиеттеді. Папалық делегация 1096 жылдың 22 қаңтарында Пуатьеге барудан бұрын Шарроға бет бұрды. Бруно Урбан II-ге Моенмутьеге, Турға жақын жерге еріп барды, онда 3 наурызда ол капелла инфирматорын қасиеттеуге шақырылды. Олар 3-25 наурызда Турда болды, онда папа синод өткізді; содан кейін 29-31 наурызда Пуатьеге қайта оралды. Олардың соңғы екі бағыты - 12 шілдеде Ним, онда Папа Урбан синод өткізді, және 20 шілдеде Сент-Жилль. 1096 жылдың тамызында папалық сүйе Италияға қайта оралды, 9 қыркүйекте Астиде болды; Рождествоға дейін Римге жетті. Папа Урбан II 1099 жылдың 29 шілдесінде Римде қайтыс болды, ал 13 тамызда оның орнына Кардинал Ранерий да Биеда келді, ол Паскаль II деген атпен танылды.

Бруно мен Паскаль II

1100 жылдың жазында Папа Паскаль Оңтүстік Италияға сапар шекті. Епископ Бруно оған ілесіп, 1100 жылдың 30 тамызында Салернода Кава аббаты Петрдің игілігі үшін Папалық жеңілдікке қол қойды. Бернхард Гигальски 1102 жылдың екінші жартысында, шамамен тамыз бен желтоқсан аралығында Епископ Бруно Монтекассинодағы монастырлық өмірге кіргенін айтады. Бруно Папа Паскальмен бірге Беневентоға сапар жасап, Паскальдың ондағы синодына қатысты. Сапар барысында ол ауыр сырқатқа шалдығып, әлемдік істерінен бас тартып, монастырға кіруге шешім қабылдады. Ол анонимді өмірде (IV. 5) Бруноның 1107 жылдың 13 қарашасында абат сайланғанға дейін бес жыл (quinquennio peracto) өткенін айтады. Монтекассиноның диаконы Петр Сегни халқының Бруноның шешіміне наразы болғанын және Папа Паскальға шағымданғанын хабарлайды. Папа Бруноға елшілер жіберіп, оған "қойына қамқорлық жасауды" және шіркеу мәселелері бойынша Папаға әрдайым дайын болуды бұйырды. Бруно Папа мен Сегни халқынан бас тартты, бұл Папаның Монтекассино аббаты Одеризийден Бруноға Рим шіркеуіне жыл сайын қырық күн қызмет етуге рұқсат беруін сұрауға әкелді. Папа Паскаль 1105 жылдың қыркүйек және қазан айының басында Чивита Кастелланаға сапар жасады. Бруно 8 қыркүйекте Генрикусты Сан-Донато провасты лауазымына бекітетін бұйрыққа қол қойды. 1104 және 1106 жылдары ол Францияға екі рет легат ретінде жіберілді. 1106 жылы Папа Паскаль II үшін Антиохия князі Богемонд I-мен бірге Франция Корольдігіне сапар жасап, 1106 жылдың 25 маусымында Пуатьеде кеңес өткізді. Миссияның басты мақсаты крест жорығын уағыздау болды. Папа 1106 жылдың қараша айының алғашқы екі аптасын Пармада өткізді, ал 1106 жылдың 2 қарашасында Сегни епископы Бруно Италияға оралғаннан кейін бірнеше ай Папамен бірге болды. Аббат Одеризий 1105 жылдың 2 желтоқсанында қайтыс болды, оның орнын 1107 жылдың 1 қазанында қайтыс болған Аббат Отто иеленді. Қырық төрт күннен кейін, 1107 жылдың 13 қарашасында Бруно Сегни Монтекассино аббаты болып сайланды. 1108 жылдың қазан айында Папа Паскаль Беневентоға бара жатқанда Монтекассиноға барды. Бруно Папа Паскальға ілесіп, синодқа қатысты. Синодта ол лайықты инвеститураға қарсылығын қайталады және дін қызметкерлеріне қымбат киім киюге тыйым салды. Сондай-ақ, 1108 жылдың 8 қарашасында Ландольфоны Беневенто архиепископы етіп тағайындады. Бруно 1109 жылдың 4 маусымында Папаны қарсы алу үшін Сегниде болды, ол Бруноның ескі досы Пьетро ди Анагнидің қанонизациясын өткізуге келген еді. Бруноға "postulatio" жазғандықтарын айтады. Петр, крест жорысына қатысқан және шіркеу құрылысшысы, бұдан төрт жыл бұрын ғана қайтыс болған еді. Папа Паскаль Бруноның епископтық және аббаттық лауазымдарындағы плюрализмге наразылық білдірмеді, Бруно 1111 жылы Папаның Понте-Маммоло конкордатына қол қоюын айыптағанға дейін. Папа мен он алты кардинал, соның ішінде Порто епископы Пьетро, алпыс бір күнге тұтқынға алынды, ал король Генрих V Папаны инвеституралық дауды шешу үшін келісімге келуге мәжбүрледі. Патшаны келісімге көндіру үшін Паскаль императорға инвеститура мәселесінде жеңілдік берді. 18 сәуірде Анио өзенінің жанындағы Понте Маммолода Папамен бірге тұтқынға алынған кардиналдар Генрих жасаған келісімді сақтауға арналған Папалық уәдеге қол қоюға мәжбүр болды. Бұл жеңілдікке барлық тарап бірден наразылық білдірді. Бруно Папа Паскальға тікелей хат жазуды ойлады, ол жауларының Паскальға ол Папа туралы жаман сөйлеп жатқанын айтып жатқанын естігенін айтып, шағымданады; ол опасыздықпен жасалған келісімді айыптады; Паскальдан өзінің елшілік конституциясын тағы бір рет растауын сұрады. Лука мен Парма епископтары және Камалдолес және Валломброзия бөлімдерінің министрлері оның инвеститураны ересь ретінде және Папаның не ойлағанын сұрағанда, Бруно ақылсыздықпен Папаның оны ұнатпайтынын және онымен кеңеспегенін жазды; бірақ ол өзі Григорий VII мен Урбан II саясатын жалғастырды. Ол өз хатшыларына өз мәлімдемелерін кімге де болса бөлісуге шақырды. 1112 жылдың наурызында Латеранда өткен кеңесте Паскаль өзінің жеңілдігін қайтарып алуға және инвеституралық даудағы пікірлерін өзгертуге мәжбүр болды. 1112 жылғы Латеран кеңесіне билік басына тағайындауға қатаң қарсылық білдірген Епископ Бруно қатысты. 1116 жылдың наурыз айында Латеран синодында ол өзінің пікірін өте ашық білдірді. Паскаль өзінің мінез-құлқын ақтап тағы бір сөз сөйледі, ал Бруно: "Құдайға мақтау айтайық және Оған алғыс айтайық, өйткені біздің иесіміз және басшымыз осы ереске қосылғаны үшін өкініп отыр" деді. Бұл инвеститураның ересь екені туралы Бруноның талабына қарсылық тудырды және Паскаль король Генрихпен мәжбүрлі түрде келісімге келгенін мәлімдеді.

Епархияға қайта оралу

Бруноның папаны сынауы, өз кезегінде, Паскаль II-ні Бруноны міндеттерін орындамағаны үшін жазалауға алып келді, және оны Монтекассино аббаты лауазымынан кетіп, Сегниге епископ ретінде оралуға мәжбүр етті. Паскаль Монтекассино монахтарына хат жіберіп, оларға Бруноға бағынуды тоқтатып, жаңа аббат сайлауға кірісуді бұйырды. Аббат Бруно 1111 жылдың 13 қазанында Монтекассинодан кетіп, 17 қазанда аббат Герард оны алмастырды. Бруно бір рет қателік жасады, ол симониялық істерге қатысқан ділдарлар қасиетті ритуаларды орындай алмайды деп мәлімдеді, бірақ ол қате екені дәлелденді, себебі бұл дінге қатысты тағайындау қасиетті ритуалын жойған жоқ, оның қаншалықты ауыр болғанына қарамастан. 1122 жылдың 23 қыркүйегінде Вормс келісіміне қол қойылып, 1123 жылдың 27-30 наурызында өткен Бірінші Латеран соборында Папа Каликст II оны бекітті, бұл шіркеу лауазымдарына мирян араласу мәселесіне нүкте қойды. Епископ Бруно 1123 жылдың ортасында, 3 шілдеде немесе 31 тамызда Сегниде қайтыс болды және соборға жерленді. Оның мерекесі, 18 шілде, кейде оның қайтыс болған күні ретінде қарастырылады.

Кардинал ?

Бруноның кардинал атанғаны туралы пікірталас бар. Ол кардиналдыққа бас тартқан деген қауесет бар, ал басқа дереккөздер ол сол кезде субрбикарий епархиясы құрылмаған болатын Сегни кардинал-епископы болған деседі. Кейбір ғалымдар оны 1086 жылы кардинал еткенін айтады, ал басқалары оны 1079 жылғы 18 шілдеде кардинал еткенін сендіреді. Ол Әйүп кітабы мен Псалмдарға, сондай-ақ төрт Евангелияға түсіндірмелер жазған.

Қасиеттілік

Бруноның қасиеттілікке көтерілуі 1181 жылдың 5 қыркүйегінде Сегниде Папа Люций III тұсында тойланды. Ол Сегни қаласының қасиетті қамқоршысы саналады. 1584 жылы Папа Григорий XIII оның құрметіне арналған ерекше литургиялық рәсімдерді бекітті.