Авон Н. Уильямс: Теннесси штатының сенаторы және азаматтық құқықтар қозғалысының қайраткері

Кіріспе

Американдық саясаткер Авон Н. Уильямс, Jr. (22 желтоқсан 1921 – 29 тамыз 1994) 1972 жылдан 1992 жылға дейін Теннесси штатының сенаторы болды.

Өмірбаян

Авон Ньянза Уильямс кіші Ноксвилл қаласында дүниеге келді. Ол 1940 жылы Солтүстік Каролина штатының Шарлотта қаласында орналасқан тарихи қара университет – Джонсон Смит университетін бітірді. Кейін Бостон университетінің құқық мектебінде оқып, 1948 жылы Теннесси және Массачусетс штаттарының адвокатурасына қабылданды. 1949 жылдан 1953 жылға дейін Ноксвиллде заңгер болып жұмыс істеді, содан кейін Нэшвиллге көшті. 1956 жылы Фиск университетінің кітапханашысы және жазушысы Арна Бонтемпстің қызы Джоан Бонтемпске үйленді. Уильямстың туысы Тургуд Маршалл NAACP-тің Құқықтық қорғау және білім беру қорының бас заңгері болды. Нэшвиллде Уильямс NAACP-тің белсенді мүшесі болды, ұзақ жылдар бойы атқарушы кеңесінде қызмет етті, азаматтық құқықтарды қорғайтын заңгер және Нэшвилл аймағындағы Азаматтық құқықтар қозғалысының маңызды тұлғасы болды. Осы еңбектерінің нәтижесінде ол азаматтық құқыққа бағытталған афроамерикалық заңгер З. Александр Лоубимен танысты. Ол Лоубидің кеңсесіне қосылып, бірге қозғалысқа қатысқан афроамерикандықтарды қорғауға көмектесті. Сонымен қатар, ол Omega Psi Phi бауырластығының белсенді түлегі болды және АҚШ армиясының Бас сот адвокатының корпусындағы резервтегі подполковник болып қызмет етті. Ол сондай-ақ Нэшвиллдің Мехарри медициналық колледжінің стоматология факультетінде «тіс медицинасының құқығы» пәнінен оқытушы болды, бұл тарихи қара медицина мектептерінің бірі еді. Уильямс мектептердегі сегрегацияны жою ісінде өте белсенді болды, ұзақ жылдар бойы Нэшвиллдегі 40 жылдан астам жалғасқан мектептердегі сегрегацияны жою туралы сот ісінде талапкердің өкілі болды, бұл мәжбүрлі түрде автобусқа отыруға әкелді, осының салдарынан Нэшвиллдің ақ жұртшылығының бір бөлігі оны жақтырмады және тіпті ақ нәсілшілдерден өлім қаупі түсті. 1955 жылы Уильямс және Лоуби Нэшвилл мектеп жүйесіне қарсы сотқа шағым түсірді. Келли Нэшвилл білім беру кеңесіне қарсы сот ісі Браун Нэшвилл білім беру кеңесіне қарсы сот шешімін қабылдады және мектептердегі сегрегацияны жоюға ықпал етті. Бұл іс автобусқа қатысты дауды қамтыды және отыз жылға созылды. 1960 жылы Уильямс және басқа азаматтық құқықтарды қорғайтын заңгерлер Нэшвиллдегі отырыс акцияларына қатысқан студенттерді қорғады, ол туралы 1964 жылы Роберт Пенн Уорренмен «Негр үшін кім сөйлейді?» кітабына берген сұхбатында айтты. 1967 жылы Уильямс I-40 басқару комитетінің Солтүстік Нэшвиллді (Джефферсон көшесі) кесіп өтуіне қарсы заңдық күрестегі өкілі болды. Сот ісі губернатор Эллингтонға, комиссар Спейтке және Нэшвилл қаласының мэрі Брилиге қарсы қозғалды. 1969 жылы Уильямс Теннесси штатының Сенатына демократтық партиядан Солтүстік Нэшвиллдің тарихи қара бөлігін орталыққа алған жаңадан құрылған округтен сайланды. Ол Теннесси штатында сайланған алғашқы афроамерикалық сенатор болды. Осыдан бастап ол Нэшвиллдің қара қауымдастығына үлкен ықпал етті және бір кезде оның ең танымал көшбасшысы болды. Ол дәуірдің либералды-демократиялық және әсіресе азаматтық құқықтар бағдарламасын қатал түрде ұстанды. Жоғары беделді афроамерикалық заң шығарушы ретінде ол, әсіресе әріптестерінен гөрі, бақылаушының көзқарасына байланысты сын мен мақтауға ұшырады. 1970 жылдары Уильямс Теннесси университетінің Нэшвиллдегі кампусын тарихи қара Теннесси мемлекеттік университетімен (ТМУ) біріктіруге мүмкіндік берген маңызды құқықтық жеңіске жетті. Бұл штаттың жоғары білім беру жүйесінде интеграция процесін жеделдетті. 1980 жылдардың соңында Уильямс АЛС-тің («Лу Гериг ауруы») прогрессивті әсерінен денсаулығы нашарлай бастады және шофер/көмекшінің қызметіне мұқтаж болды. 1988 жылы Сенатқа қайта сайланбау мүмкіндігі туралы әртүрлі болжамдар тарады, бірақ ол сайланды және оңай қайта сайланды. Алайда, бұл оның соңғы мерзімі болды, өйткені ол Сенат қызметіне кейде қажетті физикалық күш-қуатқа енді төтеп бере алмайтынын түсінді және 1992 жылы тағы бір мерзімге үміткер болмады. Ол көп ұзамай, 1994 жылы қайтыс болды. Азаматтық құқықтар ісіне деген адалдығының құрметіне Теннесси мемлекеттік университетінің (бұрынғы Теннесси университеті) қалалық кампусы оның есімімен аталады. Уильямстың ұлы Авон Н. Уильямс III әкесі сияқты заңгер болды, бірақ одан айырмасы республикашыл болды. 2005 жылдың 9 шілдесінде Авон Уильямс III кенеттен қайтыс болды.

Avon Nyanza Williams, Jr. was born in Knoxville, Tennessee. He was a 1940 graduate of Johnson C. Smith University, an historically black university located in Charlotte, North Carolina. He subsequently studied law at the Boston University School of Law and was admitted to the Tennessee and Massachusetts bars in 1948. He practiced law in Knoxville from 1949 to 1953, then he moved to Nashville. In 1956, he married Joan Bontemps, the daughter of Fisk University Librarian and author, Arna Bontemps The couple had two children, Avon Williams III and Wendy Janette Williams. Williams’ first cousin, Thurgood Marshall, was the chief lawyer for the Legal Defense and Educational Fund of the NAACP. In Nashville, Williams was an active member of the NAACP, long serving on its executive board, and active as a civil rights attorney and a key figure in the Nashville area Civil Rights Movement. Through these efforts he met Z. Alexander Looby, a fellow African American lawyer focused on civil rights. He joined Looby’s practice and together they helped defend African Americans participating in the movement. Additionally, he was an active alumnus of the Omega Psi Phi fraternity and served as a Reserve lieutenant colonel in the United States Army Judge Advocate General's Corps. He also was an instructor in "dental jurisprudence" in the dental department of Nashville's Meharry Medical College, one of the few historically black medical schools. Williams was extremely active in school desegregation, long serving as a plaintiff's counsel in Nashville's long running (40 year plus) school desegregation lawsuit which resulted in forced busing, making him extremely unpopular with elements of Nashville's white community and even the subject of death threats by white supremacists. In 1955, Williams and Looby filed suit against the Nashville school system. Kelley v. Board of Education of Nashville followed the Brown v. Board of Education ruling and pushed for school desegregation. The case highlighted the busing controversy and lasted for thirty years. In 1960, Williams other civil rights lawyers represented the students arrested for the Nashville sit ins, an event he discussed in relation to other civil rights issues in a 1964 interview with Robert Penn Warren for the book Who Speaks for the Negro?. In 1967 Williams represented the I 40 Steering Committee in their legal battle to stop Interstate 40 from dissecting North Nashville (Jefferson Street). The lawsuit was filed against Governor Ellington, Commissioner Speight, and Mayor Briley of Nashville. In 1969 Williams was elected as a Democrat to the Tennessee State Senate from a newly configured district centering on the historically black section of North Nashville. He was the first African American senator elected in the state of Tennessee. From this base, he became highly influential in the Nashville black community and perhaps for a period its most high profile leader. He was unrelenting in his pursuit of the liberal Democratic agenda of the era in general and the civil rights agenda in particular. As a high profile African American legislator, he was, perhaps even more than most of his peers, a lightning rod for both criticism and praise, depending upon the observer's point of view. In the 1970s Williams won a significant legal victory that allowed the merging of the University of Tennessee Nashville with the historically black Tennessee State University (TSU). This expedited the process of integration in the state’s system of higher education. In the late 1980s Williams began to be debilitated by the progressive effects of ALS ("Lou Gehrig's disease") and began to require the services of a chauffeur/attendant. Speculation was rife that he would not seek another Senate term in 1988; however he did so and was easily re elected. However, this was to prove to be his final term, as he came to realize that he was no longer capable of the physical rigors that Senate service occasionally entailed and did not seek another term in 1992. He died shortly thereafter, in 1994. In honor of his unfailing devotion to the Civil Rights cause, the downtown campus of Tennessee State University (formerly the University of Tennessee at Nashville) has been named for him. Williams' son Avon N. Williams III, was an attorney like his father, but unlike him a Republican. Avon Williams III died suddenly on July 9, 2005.