Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық эволюциялық эмбриолог (1899–1972)
British evolutionary embryologist (1899–1972)
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол тағы да Гренадерлік гвардияда қызмет етіп, уақытша подполковник шеніне жетті. Ол барлау, үгіт-насихат және психологиялық соғыс салаларында жұмыс істеді. 1940 жылы ол Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. 1945 жылы де Бэр зоология профессоры болды және 1946–1949 жылдары Линнеев қоғамының президенті болды. Содан кейін ол 1950 жылдан 1960 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Британдық мұражайының (Табиғи тарих) (қазіргі Табиғи тарих мұражайы) директоры болды. 1954 жылы ол рыцарь атағына ие болды, ал 1957 жылы Корольдік қоғамның Дарвин медалімен марапатталды. 1961 жылы ол Лондон Корольдік қоғамында Уилкинс лекциясын оқыды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін де Бэр Швейцарияға көшіп, Чарльз Дарвин туралы бірнеше жарияланымдарда жұмыс істеді, соның ішінде Дарвиннің қолжазбаларын, оның жеке жазбаларын алғаш рет жариялады, осылай ғалымдарға «Дарвин индустриясы» деп аталған зерттеулерге жол ашты. Ол сондай-ақ өзінің «Эволюция атласын» және Швейцария мен Альп таулары туралы кітаптар сериясын жазды. 1971 жылы Англияға оралды және 1972 жылғы 21 маусымда Суссекс округіндегі Альфристонда қайтыс болды.
During the Second World War, he again served with the Grenadier Guards reaching the rank of temporary lieutenant colonel. He worked in intelligence, propaganda and psychological warfare. In 1940, he was elected as a Fellow of the Royal Society. In 1945, de Beer became professor of zoology and was, from 1946 to 1949, president of the Linnean Society. Then he was director of the British Museum (Natural History) (now the Natural History Museum), from 1950 until his retirement in 1960. He was knighted in 1954, and awarded the Darwin Medal of the Royal Society in 1957. In 1961 he gave the Royal Society of London's Wilkins Lecture. After his retirement, de Beer moved to Switzerland and worked on several publications on Charles Darwin, including first publication of Darwin's manuscripts including his private notebooks, opening them to scholarship which became the "Darwin Industry". He also wrote his own seminal Atlas of Evolution and a series of books about Switzerland and the Alps. De Beer returned to England in 1971 and died at Alfriston, Sussex on 21 June 1972.
Жұмыс
Де Бьердің Оксфордтағы алғашқы жұмыстарына Дж. Б. С. Холдейн, сондай-ақ Джулиан Хаксли мен Э. С. Гудрих (оның екі ұстазы) әсер еткен. Оның алғашқы еңбектері тәжірибелік эмбриология саласында болды; олардың бір бөлігі қазіргі синтездің жетекші тұлғаларының бірі болған Хакслимен бірлесіп жасалды. Хакслимен бірге жазылған «Эксперименталды эмбриология элементтері» сол кездегі (1934 ж.) саланың ең толық жинағы болды. «Эмбриондар мен ата-тегі» (1930) еңбегінде де Бьер эволюциядағы гетерохронияның, әсіресе педоморфоздың маңыздылығын атап көрсетті. Оның теориясына сәйкес, педоморфоз (ересек нысанда жас белгілерді сақтау) геронтоморфозға қарағанда эволюцияда маңыздырақ, себебі жас тіндер салыстырмалы түрде жай және одан әрі эволюцияға қабілетті, ал жоғары мамандандырылған тіндер өзгеріске аз бейім. Ол сондай-ақ жасырын эволюция идеясын ұсынды, ол Дарвиннің эволюция теориясына қайшы келетіндей көрінген қазба деректеріндегі кенеттен болатын өзгерістерді түсіндіруге көмектесті. Егер жаңа белгі жануардың жас кезінде біртіндеп дамыса, онда оның дамуы қазба деректерінде байқалмайды, бірақ егер түр неотенияға (жасөспірімдік нысанда жыныстық жетілуге жететін педоморфоздың бір түрі) ұшыраса, онда бұл белгі біртіндеп дамығанына қарамастан, қазба деректерінде кенеттен пайда болады. Де Бьер палеорнитология және жалпы эволюциялық теория салаларында жұмыс істеді және 1954 жылы «Археоптерикс» туралы шолуында көрсетілгендей, мозаикалық эволюция тұжырымдамасын түсіндіруде маңызды рөл атқарды. Де Бьер 1956 жылы Геккельдің гетерохрония тұжырымдамасын, әсіресе құстардың, соның ішінде қанатсыз құстардың эволюциясындағы рөлін ерекше атап өтті. Ғылымды насихаттауға арналған ол ЮНЕСКО-ның «Калинга» сыйлығына ие болды. Де Бьер алғаш рет Ганнибалдың пілдерімен Альп тауларын кесіп өткен жері ретінде Кол-де-ла-Траверсеттені ұсынды.
De Beer's early work at Oxford was influenced by J. B. S. Haldane and by Julian Huxley and E. S. Goodrich (two of his teachers). His early work was in experimental embryology; some of it was done in collaboration with Huxley, who would go on to be one of the leading figures of the modern synthesis. The Elements of experimental embryology, written with Huxley, was the best summary of the field at that time (1934). In Embryos and Ancestors (1930) de Beer stressed the importance of heterochrony, and especially paedomorphosis in evolution. According to his theories, paedomorphosis (the retention of juvenile features in the adult form) is more important in evolution than gerontomorphosis, since juvenile tissues are relatively undifferentiated and capable of further evolution, whereas highly specialised tissues are less able to change. He also conceived the idea of clandestine evolution, which helped to explain the sudden changes in the fossil record which were apparently at odds with Darwin's gradualist theory of evolution. If a novelty were to evolve gradually in an animal's juvenile form, then its development would not appear in the fossil record at all, but if the species were then to undergo neoteny (a form of paedomorphosis in which sexual maturity is reached while in an otherwise juvenile form), then the feature would appear suddenly in the fossil record, despite having evolved gradually. De Beer worked on paleornithology and general evolutionary theory, and was largely responsible for elucidating the concept of mosaic evolution, as illustrated by his review of Archaeopteryx in 1954. De Beer's also reviewed Haeckel's concept of heterochrony, with particular emphasis on its role in avian evolution, especially that of the ratites, in 1956. Dedicated to the popularisation of science, he received the Kalinga Prize from UNESCO. De Beer was the first to propose the Col de la Traversette as the likely site where Hannibal had crossed the Alps with his elephants.