Кіріспе
Пифферо (piffero) немесе пиффаро – қос қамыспен тартатын музыкалық аспап, обой туысына жатады, конустық саңылауы бар (Сакс Хорнбостель санаты 422.112). Ол Италияның солтүстік-батысындағы Апеннин таулары мен аңғарларының аймағында орналасқан Кватро провинциясы дәстүріндегі музыканы ойнау үшін қолданылады, ол төрт провинцияның – Алессандрия, Генуя, Пьяченца және Павия – бөліктерін қамтиды. Ол сондай-ақ Оңтүстік Италияда жергілікті дәстүрге сәйкес әртүрлі саусақпен тарту әдістерімен таралған. Бұл аспап ортағасырлық шомның (shawm) ұрпағы және бомбарда (bombarde) туысына жатады. Пифферо қолданатын қамысы қола түтікшеге салынады, ал түтікше өзі пируетке (pirouette) орналасады. Бұл ерекшелік, Шығыс және ежелгі обойлармен ортақ болатын, Италияда бірегей. Пифферода сегіз дыбыс тесігі бар, олардың бірі, аспаптың артқы жағында, әдетте сол қолдың бас бармағымен жабылады және қоңыраумен аяқталады, онда қамыс тазалауға арналған әтештің құйрық қауырсыны орындау кезінде орналасады. Дәстүр бойынша Солтүстік Италияда оған Апеннин сыбызғысы (мюса – müsa) қосылған. ХХ ғасырдың басында мюсаның орнын музыканттар көбірек пайдалы деп тапқан аккордеон көп жағдайда иеленді. Дегенмен, ХХ ғасырдың соңына қарай сыбызғылар қайтадан танымал болды, және бүгінде пифферо көбінесе осы екі аспаптың бірімен немесе екеуімен бірге орындалады. Оңтүстік Италияда пиффероның басқа аймақтық атаулары – "чиаремелла" (ciaramella) немесе "пипита" (pipita). Ол әлі де Оңтүстік Италияның зампогна (Zampogna) аспабымен бірге ойналады, ол өзі бірнеше пифферолардан тұрады, олар бірге тізілген және ешкі терісінен жасалған қап арқылы ауамен қамтамасыз етіледі. Пифферомен байланысты, Сицилияда қолданылатын үлкен аспап – бифора (bifora) немесе пифара (pifara). Итальян тілінде пифферо ойнаушыны пифферай (pifferaio) немесе пиффераро (pifferaro) деп атайды.
Alessandria, Genoa, Piacenza and Pavia. It is also played throughout Southern Italy with different fingering styles dictated by local tradition. The instrument is a descendant of the Medieval shawm and belongs to the family of the bombarde. The reed used by the piffero is inserted in a conical brass tube, which is itself inserted in a pirouette. This peculiarity, which is shared with oriental and ancient oboes, is unique in Italy. The piffero has eight tone holes, one of which, on the back of the instrument, is usually covered by the left hand thumb, and ends with a bell, where a cock tail feather (used to clean the reed) typically rests during execution. Traditionally in Northern Italy it was accompanied by an Apennine bagpipe known as the müsa. In the early 20th century the müsa was largely displaced by the accordion, which musicians found in some ways more versatile. However, towards the end of the twentieth century the bagpipes made a comeback, and today the piffero is commonly accompanied by either of these instruments, or by both. Other regional names for the piffero in Southern Italy are "ciaramella" or "pipita". It is still commonly played in accompaniment with the Southern Italian Zampogna, an instrument which itself is essentially a series of pifferos stuck into a common stock and supplied with air through the use of a goat skin bag. Related to the piffero is a larger Sicilian instrument known as the bifora, or pifara. Italian speakers refer to the player of a piffero as a pifferaio or as a pifferaro.
Пифферо терминінің басқа қолданыстары
Пифферо кейде шалмалы аспаптар тобына жататын аспаптардың дыбысын имитациялайтын орган тізілімінің атауы ретінде қолданылады; ал Пиффаро (немесе: Фиффаро) – бұл орган тізілімінің атауы, сонымен қатар Voce Umana деп те аталады, оның дыбысы вибратомен ойналатын көлденең флейтаға ұқсайды. Итальян тіліндегі "пифферо" сөзі флейтаға да қатысты болуы мүмкін, мысалы, Майкл Хайднның До мажордағы симфониясында, Пергер 10 (Шерман, MH 188, Симфония № 18) пифферилерді пайдалану көзделген. Пиффаро – АҚШ-тағы Ренессанс музыкасына маманданған орындаушылар тобының атауы.