Кіріспе
Le Dépeupleur The Lost Ones - бұл Сэмюэл Беккеттің 1966 жылы жазып тастап, 1970 жылы аяқтаған новелласы. Алғаш рет француз тілінде жарық көрген, ал келесі жылы автордың өзі оны ағылшын тіліне аударған. Беккет тығыз, бірақ қарапайым стильде, жалпақ цилиндр мен оның жалқы тұрғындарынан тұратын шағын әлемді суреттейді. Сюжет жоқ, Беккет кейбір фразаларды және мәліметтерді жиі қайталайды. Ол 1966 жылы «шешілмейтін күрделіліктері» салдарынан осы әңгімеден бас тартып, ал негізгі идеясы «Бинг» (1966, «Пинг» деп аударылған) туындысында пайдаланылды. Беккет: «Бингті Le Dépeupleur-дің нәтижесі немесе кішірейтілген нұсқасы деп қарастыруға болады» деп жазған. Бұл туынды Беккеттің Миес ван дер Роэ мен Адольф Лоостың «өрнек – қылмыс» деген архитектуралық теорияларын қолдану кезеңінен шыққан. Бұл «Қалай болды» прозасы көбінесе сананың ішкі кеңістігіне ден қояды. Беккет «Ватт» үшін жазған қолжазбасында: «Бес саналы ой! Қысқа әңгіме үшін қандай тақырып!» деп атап көрсеткен.
The Lost Ones is a novella by Samuel Beckett, who abandoned it in 1966 and completed it in 1970. It was then first published in French and translated into English by the author himself the following year. In dense but spare prose, Beckett describes a small world consisting of a flattened cylinder and its pitiable inhabitants. There is no plot, and Beckett frequently repeats certain phrases and bits of information. He abandoned the story in 1966 because of its "intractable complexities", and the basic idea was reused in Bing (1966, translated as Ping). Beckett wrote, "Bing may be regarded as the result or miniaturization of Le Dépeupleur " The story comes from a period where Beckett was implementing the architectural theories of Mies van der Rohe and Adolf Loos, who said that "ornament is a crime". This post How It Is prose is largely fixated on the interior landscape of the mind. As Beckett noted in the typescript for Watt, "the unconscious mind! What a subject for a short story! ".
Қысқаша мазмұны
"The Lost Ones" "жоғалған денелер өз жоғалғандарын іздеп шарлайтын мекенде" орналасқан. Бұл мекен – жалпақ цилиндр, резеңке қабырғаларының шеңбері елу метр, биіктігі он сегіз метр. Ол үнемі әлжуаз сары жарықпен жарықтандырылады, температура 5°C мен 25°C аралығында ауытқиды, кейде тіпті төрт секунд ішінде. Бұл терінің қатты құрғауына алып келеді, ал денелер құрғақ жапырақтар сияқты бірін-бірі сүртіп өтеді. Өбісу "сипаттауға келмейтін дыбыс" шығарады, ал резеңке қадамдарды көбінесе дыбыссыз етеді. 200 тұрғын бар, яғни әрбір шаршы метрге бір адамдан. Кейбіреулері туыс. Кейбіреулері тіпті үйленген, бірақ жағдайларды ескергенде бір-бірін тану қиын. Цилиндрдің жоғарғы жартысында әртүрлі өлшемдегі нишалар орналасқан. Кейбіреулері жеке-жеке. Ал кейбіреулері туннельдер арқылы байланысқан. Жоғалғандар цилиндр бойына орналасқан баспалдақтар арқылы нишаларға көтеріле алады. Баспалдақтарда көбінесе ретсіз аралықта сатылар жетіспейді. Жоғалғандардың көпшілігі баспалдаққа көтерілуге құштар, сондықтан әрқайсысының түбінде үлкен кезектер тізіліп тұрады, олар көтерілу кезегін күтеді. Цилиндрде үш бөлек, ресми емес белсенділік аймағы бар. Шетінде баспалдақтарда кезек күтіп тұрғандар шоғырланған. Сондай-ақ, шетінде іздеуге немесе көтерілуге мүддесі жоқ, шаршаған және жеңілген жоғалғандар қабырғаға сүйеніп тұрады. Олар баспалдаққа көтерілушілердің аяғының астында болғандықтан, көбінесе ыңғайсыздық тудырады. Сыртқы аймақтан ішке қарай шардың ортасында іздеуден шаршаған жоғалғандардың бір қатарлы тізімі бар, көпшілігі сол жерде жүреді. Климаттың салдарынан эрекцияға қол жеткізу және оны сақтау қиындықтарына байланысты жыныстық қатынас сирек кездеседі. Эрекция туғанда, ол "жақын орналасқан түтікке" еніп кетеді. Егер ықтималдықты ескерсек, ерлі-әйелдің осылай бірігу мүмкіндігі өте төмен. Жер жетіспеуіне байланысты цилиндрде ешкім жатпайды.
Бейімделулер
Бекет "Жоғалғандарды" сахнаға қоюға "Мабу Майнз" компаниясына автордың жақын досы болған драматург Жан Риви арқылы, тек "тура оқылым" шартымен рұқсат берді. Репетициялар барысында оқылым Ли Брюердің режиссерлігімен толыққанды қойылымға айналды. Дэвид Уоррилоу мәтінді қараңғы, көбікті резеңкеден жасалған цилиндр тәрізді кеңістікте, кішкентай HO масштабты пластикалық фигуралар мен баспалдақтармен орындады. Музыкасын Филип Гласс жазды. Кейін Бекетт Ревке: "Меніңше, бұл тура оқылым емес, бұрмаланған нұсқасы естіледі" деп жазды. 2008 жылы Сара Кендердин мен Джеффри Шоу "Жоғалғандар" әңгімесіне негізделген Unmakeablelove деп аталатын көркем инсталляция жасады. Олар әңгімедегі кейіпкерлерді жандандыру үшін қозғалысты түсіру технологиясын пайдаланды. Көрермендер кейіпкерлерді тек виртуалды шамдар арқылы ғана көре алады, бұл шамдар анимациямен өзара әрекеттесіп, жасанды шындық құрайды. Unmakeablelove Le Havre қаласындағы Le Volcan, Шанхай ғылым және технология мұражайында және Гонконг халықаралық өнер жәрмеңкесінде көрсетілді.