Аргентинаның «Соңғы нүкте» заңы: кешірім және жазасыздық туралы
Full stop law
Аргентинаның «Соңғы нүкте» заңы (1986) әскери диктатурадан кейін демократияны қалпына келтірді. Саяси қуғын-сүргіншіліктерге қатысқандар сотталды, құрбандар саны 15-30 мыңға жетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Толық тоқтату туралы заң, Ley de Punto Final, Аргентинаның Ұлттық конгресінде 1986 жылы, Proceso de Reorganización Nacional (1976–1983) әскери диктатурасы аяқталғаннан және демократия қалпына келтірілгеннен кейін үш жыл өткен соң қабылданды. Формальды түрде, бұл заң Аргентина заңнамасындағы барлық заңдар сияқты нөмірмен (Заң № 23492) белгіленеді, бірақ Ley de Punto Final – бұл әдеттегі атау, тіпті ресми сөздерде де осылай қолданылады.
The Full stop law, Ley de Punto Final, was passed by the National Congress of Argentina in 1986, three years after the end of the military dictatorship of the Proceso de Reorganización Nacional (1976 to 1983) and restoration of democracy. Formally, this law is referred to by number (Law No. 23492), like all others in Argentine legislation, but Ley de Punto Final is the designation in common use, even in official speeches.
Тарих
Бұл заң 1985 жылы үкімет саяси диссиденттерге қарсы «Қырлы соғыс» кезінде жасалған қылмыстар үшін әскери иерархияның жоғарғы лауазымдағы тұлғаларын сотқа тартқаннан кейін қабылданды. Бірнеше офицер кінәлі деп танылып, жазаланды; үкіметтің қауіпсіздік және әскери күштері шамамен 15 000 – 30 000 адамды «жоғалтып» өлтірді. Заң диктатура кезінде және 1983 жылдың 10 желтоқсанында демократиялық биліктің қайта орнатылуына дейін саяси зорлық-зомбылық жасады деген айыппен сотталуға тиіс адамдарды тергеу мен қудалауды тоқтатуды міндеттеді. Ол 1986 жылдың 24 желтоқсанында, бар болғаны үш апталық талқылаудан кейін қабылданды. Заңның мәтіні өте қысқа, жеті баптан тұрады. 5-бап заңның қолданылуынан жасөспірімдердің жеке басын жалған көрсету және күштеп жоғалу деректерін алып тастайды. «Ley de Punto Final» заңы өз уақытында және одан кейін де қатты дау тудырды. Әскерилердің қысымымен бұл заңды президент Рауль Альфонсиннің радикалдық үкіметі генерал Хорхе Видела, адмирал Эмилио Массера, генерал Роберто Виола, адмирал Армандо Ламбрушкини және генерал Орландо Агости сотталғаннан кейін әскери және қауіпсіздік қызметкерлері арасындағы қосымша күдіктілерді қудалауды тоқтату мақсатымен ұсынды. Альфонсин бастапқыда бұл заңға қарсы болды, бірақ мемлекеттік төңкеріс қаупі туған кезде ол заңға қол қойды. Депутаттар палатасында 114 депутат заңды қолдады, 17 қарсы дауыс берді, ал екеуі дауыс беруден бас тартты; Сенатта 25 сенатор қолдады, 10 қарсы болды. Бұл заң 1987 жылы қабылданған «Міндетті бағыну туралы» заңмен толықтырылды, ол бұйрықтарды орындаған кезде бағыныштыларды қудалаудан босатты. Екі заң да 2003 жылы Ұлттық конгресс тарапынан жойылды. 2005 жылдың 14 маусымында Жоғарғы сот екі заңның да конституцияға қайшы екенін мәлімдеді. Үкімет адамзатқа қарсы қылмыстар бойынша қудалауды қайта бастады. Бұрынғы Буэнос-Айрес облыстық полициясының басшысының орынбасары Мигель Эчеколатсқа қарсы осындай істердің біріншісі 2006 жылдың қыркүйегінде бірнеше рет адам ұрлау, азаптау және кісі өлтіру айыптары бойынша оның кінәлі екендігін табумен аяқталды. Бұл Аргентинадағы сот процестерінде саяси диссиденттерге қарсы шабуылдарға геноцид терминінің қолданылған алғашқы жағдайы болды.
It was passed after the government in 1985 had prosecuted men at the top of the military hierarchies in the Trial of the Juntas for crimes committed during the Dirty War against political dissidents. Several officers were convicted and sentenced; the government's security and military forces had "disappeared" and killed an estimated 15,000 30,000 people. The law mandated the end of investigation and prosecution of people accused of political violence during the dictatorship and up to the restoration of democratic rule on 10 December 1983. It was passed on 24 December 1986, after only a 3 week debate. Its text is very short; it has seven articles. Article No. 5 excepts from the application of the law the cases of identity forgery and forced disappearance of minors. The Ley de Punto Final was extremely controversial in its time and afterward. Under pressure from the military, the law was proposed by the Radical administration of President Raúl Alfonsín as a means to stop prosecution of additional suspects among military and security officers after General Jorge Videla, Admiral Emilio Massera, General Roberto Viola, Admiral Armando Lambruschini, and General Orlando Agosti had been prosecuted. Alfonsín was initially opposed to this law, but under threat of a coup d'état, he accepted the legislation. In the Chamber of Deputies, 114 deputies voted for the law, 17 against, and two abstained; in the Senate, 25 senators voted for, and 10 against. This law had a complement in the Law of Due Obedience, passed in 1987, which exempted subordinates from prosecution when they were carrying out orders. Both laws were repealed by the National Congress in 2003. The Supreme Court of Justice ruled both laws were unconstitutional on 14 June 2005. The government re opened prosecution of cases for crimes against humanity. The first of such cases, against the former Buenos Aires Provincial Police second in command Miguel Etchecolatz, ended in September 2006 with his conviction on several counts of kidnapping, torture and murder. It was the first time in the Argentine trials that genocide had been applied to the assaults against the class of political dissidents.