Бермуда Парламентінің Төменгі Палатасы

Кіріспе

Ассамблея Палатасы – Ұлыбританияның теңізден тыс аумағы Бермуда Парламентінің төменгі палатасы. Палатада 36 Парламент мүшесі (депутат) бар, олар бес жылдық мерзімге бір мандатты округтерде көп дауыс алған үміткер принципі бойынша сайланады. Бермудада қазір барлық азаматтарға сайлау құқығы бар, сайлау жасы – 18 жас. Дауыс беру міндетті емес. Палатаның төрағасы Спикер деп аталады.

Міндетті мерзім және сайлау күні

Бермуда Конституциясының 1968 жылғы 49(2)-тармағына сәйкес, Бермуда Парламенті өткен сайлаулардан кейінгі алғашқы мәжілісінен бастап бес жыл өткен соң Губернатор тарапынан таратылуға тиіс (егер Премьер-министр Губернаторға Парламентті одан ертерек таратуға кеңес бермесе). Конституцияның 51(1)-тармағына сәйкес, жалпы сайлау Парламент таратылғаннан кейін үш ай ішінде өткізілуі керек. Палата үкіметке сенімсіздік дауысы арқылы үкіметті отставкаға жіберуге мәжбүрлей алады.

Тарих

Ассамблея палатасы бастапқыда Бермуда Парламентінің жалғыз палатасы болды және 1620 жылы алғашқы отырысын өткізді. Алғаш рет ол колониялық астана – Сент-Джордж қаласындағы Сент-Петр шіркеуінде, өзінің жеке ғимараты – Мемлекеттік үйі 1620 жылы салыныс аяқталғанға дейін жиналды. 1815 жылы астана Гамильтонға көшірілгенге дейін Мемлекеттік үйде отырыс өткізілді, содан кейін 1826 жылы қазіргі орнына, Сессиялар үйіне көшірілді. Ассамблея палатасы Бермуда, немесе Сомерс аралдары, Вирджиния компаниясының еншісі – Сомерс аралдары компаниясы (1615–1684) басқарған кезде құрылды. Бургестер палатасы 1619 жылы Вирджинияда құрылған еді. Ассамблея палатасына Компания тағайындаған губернатор (1684 жылдан бастап, Тақ) бақылау жасады, бірақ колония тарихының көп бөлігінде нақты саяси билік Бермуданың бай саудагерлер тобынан құралған Бермуда Кеңесінде болды. Колонияда губернатор болмаған кезде, Кеңес төрағасы губернатор міндетін уақытша атқарушы болып тағайындалуы мүмкін еді. XIX ғасырда Бермуда Империя қауіпсіздігі үшін маңызға ие болғанда және губернатор жаңа теңіз күштерінің және жаңадан құрылған, кеңейтілген әскери гарнизонның Бас қолбасшысы болғанда билік тепе-теңдігі Кеңестен ауысты. Бұл жаңа Шотландия мен Батыс Үнді аралдары арасындағы континенттік базалардың жоғалуынан кейін Империя Бермудаға артқан маңыздылығын және жаңа Америка Құрама Штаттарының тудырған қаупін көрсетті. Британ үкіметі Бермуданы отар ретінде емес, база ретінде қарастырды, бірақ оның жоспарларын іске асыру үшін Бермуда үкіметімен келіссөздер жүргізуге, оны көндіруге және жалбаруға мәжбүр болды (бұл әсіресе Ассамблея палатасының 1815 және 1892 жылдар аралығында милиция туралы заңды қабылдаудан бас тартуында және қорғанысқа отарлық қаражатты жұмсауға қарсылығында айқын көрінді). Бермуданың парламенттік жүйесіне 1960 жылдары енгізілген өзгерістерден кейін, таратылған Кеңес бұрын атқарған екі функцияны енді тағайындалған жоғарғы палата – Сенат және Парламент палатасынан сайланған Парламент мүшелерінен тағайындалған министрлерден тұратын Кабинет атқарады. Бұл 1960 жылдары, негізінен азаматтық құқық қозғалысының нәтижесінде жасалған өзгерістердің бірі ғана болды. Бермуданың парламенттік жүйесін Вестминстер жүйесіне жақындататын конституция қабылданды. Саяси партиялар заңдастырылды және Парламенттен Премьер-министр мен Министрлер кабинетін құрайтын жауапты үкімет жүйесі қабылданды. Сенат Лондондағы Лордтар палатасы сияқты функцияны атқару үшін құрылды, бірақ оның мүшелері тағайындалды, тұқым қуалайтын ақсүйектер емес. Төменгі палата мүшелерін сайлайтын және Ұлыбританиядағыдай еркек жер иелерімен тарихи түрде шектелген сайлау құқығы жүйесі ақырында барлық ересектерге таратылды: ересектердің жалпы сайлау құқығы. Ақ емес ер адамдарға сайлауға қатысуға немесе сайлауға түсуге тікелей тыйым салынбағанымен, жер иелену талабы барлық дерлік адамдарды сайлаудан шеттетуге жеткізді. Ақ емес жер иелерінің саны артқанда, мүліктің ең төменгі құны қосылды. Ер адам өзінің құнды мүлкі бар тоғыз еншігіндегі әрбір еншіде дауыс бере алатын болды. Сайлауға алғаш түскен ақ емес адам – мектеп мұғалімі Август Сван, ол Гамильтон мен Флатста екі үйі мен құрғақ тауар дүкендеріне ие болды. Ол ақ кандидаттар – Самуэль Нэш, Амброз Гослинг және РЖП Дарреллге қара қолдау көрсетуге міндеттенген коалицияның мүшесі болды, бірақ жоспар сәтсіз аяқталды және бұл кандидаттардың ешқайсысы орын алмады. Ассамблея палатасына алғаш рет ақ емес адам – 1883 жылдың мамырында Пемброк округінен МКП-ға сайланған және 1886 жылы әлі де өз орнында қайтыс болған Уильям Генри Томас Джоэлл сайланды. Оның орнына Джон Генри Томас Джексон тағайындалды, ол да ақ емес еді. Бермудалық әйелдер дауыс беру құқығына және сайлауға түсуге 1944 жылы ғана ие болды. 1976 жылғы өзгерістерге сәйкес, дауыс беру құқығы Бермуда азаматтарына – туылған немесе Бермуда мәртебесі алған азаматтарға ғана берілді, бірақ сол күнгі тізімде тіркелген басқа британдық және Достастық азаматтары дауыс беру құқығын сақтап қалды. 1980 жылдары сайлауға қатысу жасы 21-ден 18-ге төмендетілді.

The House of Assembly was originally the only house of Bermuda's Parliament, and held its first session in 1620. It first met in Saint Peter's Church, in the original colonial capital, Saint George's, until its own building, the State House, was completed, also in 1620. It met in the State House until the capital was moved to Hamilton in 1815, where it met at the old town hall until relocating to its current home, the Sessions House, in 1826. The House of Assembly was created at a time when Bermuda, or The Somers Isles, was administered by the Somers Isles Company (1615–1684), an offshoot of the Virginia Company. The House of Burgesses had been created in Virginia in 1619. The House of Assembly was overseen by a Governor appointed by the Company (from 1684, by the Crown), although, for much of the colony's history, the real political power lay with the appointed Council of Bermuda, composed of members of Bermuda's wealthy merchant class. During periods when the colony was without a Governor, the President of the Council might find himself Acting Governor, also. The balance of power began to shift away from the Council in the 19th Century, when Bermuda assumed a new importance in Imperial security, and when the Governor became also the Commander in Chief of the new naval establishment and newly re established and greatly expanded military garrison. This reflected the increasing importance placed on Bermuda by the Imperial government following the loss of continental bases between Nova Scotia and the West Indies, and the threat to the Empire posed by the new United States. The British Government came to view Bermuda more as a base than as a colony, but still had to negotiate with, beg and cajole the Government of Bermuda to aid its plans (this was especially obvious in the complete refusal of the House of Assembly to pass a Militia Act between 1815 and 1892, as well as its reluctance to commit colonial funds to the cost of defence). Following revisions made to Bermuda's parliamentary system in the 1960s, the two roles once performed by the dissolved Council are now performed by an appointed upper house, the Senate, and a Cabinet, which is composed of Ministers appointed from elected Members of Parliament from the House of Assembly. This was only one of the changes made in the 1960s, largely as a result of the civil rights movement. A constitution was introduced which made Bermuda's parliamentary system more like the Westminster system. Political parties were legalised, and the system of a responsible government, from which a Premier and Cabinet Ministers were drawn from the parliament was adopted. The Senate was created to perform a function akin to that of the House of Lords, in London, although its members were appointed, rather than being hereditary, noble peers. The system of suffrage, by which the members of the lower house were elected, and which, as in Britain, had historically been limited to male landowners, was finally extended to all adults: universal adult suffrage. Although non white males had not been explicitly banned from either voting or standing for election, the land owning requirement had effectively barred all but a few from voting. When the numbers of non white land owners had increased, a minimum property value had been added. A male could vote in each of the nine parishes in which he held property of sufficient value. The first non white to stand for election was schoolmaster Augustus Swan, who owned two houses and dry goods stores in Hamilton and Flatts. He was part of a coalition that pledged black support for white candidates Samuel Nash, Ambrose Gosling and RJP Darrell, in exchange for white support of Swan, but the plan failed and none of these candidates won a seat. The first non white person to actually gain a seat in the House of Assembly was William Henry Thomas Joell, elected MCP for Pembroke in May, 1883, and who died in 1886 while still holding his seat. He was replaced by John Henry Thomas Jackson, who was also non white. Bermudian women acquired the vote and the ability to stand for election only in 1944. Changes in 1976 saw the vote restricted to Bermudians, whether Bermudian by birth or by grant of Bermudian status, although other British and Commonwealth citizens who were registered to vote before that date remain enfranchised. In the 1980s, the voting age was lowered from 21 to 18 years of age.

Үйдің құрылысы

ПартияДауыс %Орындықтар+/–Прогрессивтік Еңбек партиясы20,05958.8924+7Бір Бермуда Альянсы13,83240.6112-7Тәуелсіздер1690.500Барлығы30,862100360Тіркелген сайлаушылар46,669 Көзі: Парламенттік тіркелім