Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үндістанның қылды аспабы
Plucked string instrument from India
Сарасвати вина (сонымен қатар Сарасвати вена деп жазылады) (, , , Малаялам: സരസ്വതി വീണ) – ежелгі үнді қылды аспап. Ол индуизм құдайы Сарасватидің құрметіне аталған, ол көбінесе осы аспапты ұстап тұрған немесе ойнап жатқан күйде бейнеленеді. Рагхунатха вена деп те аталады, ол көбінесе Карнатик үнді классикалық музыкасында қолданылады. Венаның бірнеше нұсқасы бар, оның Оңтүстік Үндістан түрі лютня отбасының мүшесі болып табылады. Венада ойнайтын адам вайника деп аталады. Сарасвати венасы – бүгінгі күні кездесетін венаның төрт негізгі түрінің бірі. Басқалары – читра вена, вичитра вена және рудра вена. Бұлардың ішінде рудра және вичитра веналары көбінесе Хиндустани музыкасында, ал Сарасвати венасы мен читра венасы көбінесе Оңтүстік Үндістанның Карнатик музыкасында қолданылады. Оларды дәстүрлі немесе заманауи музыка ойнау үшін пайдалануға болады.
The Sarasvatī vīṇa (also spelled Saraswati veena) (, , , Malayalam: സരസ്വതി വീണ) is an ancient Indian plucked veena. It is named after the Hindu goddess Saraswati, who is usually depicted holding or playing the instrument. Also known as raghunatha veena, it is used mostly in Carnatic Indian classical music. There are several variations of the veena, which in its South Indian form is a member of the lute family. One who plays the veena is referred to as a vaiṇika. The Saraswati veena is one of 4 major types of veena today. The others include chitra veena, vichitra veena and rudra veena. Out of these the rudra and vichitra veenas are used more often in Hindustani music, while the Saraswati veena and the chitra veena are used more frequently in the Carnatic music of South India. They can be used to play either traditional music or contemporary music.
Тарих
Венаның тарихы шамамен б.з.д. 1700 жылға дейін жетеді. Ежелгі заманда аңшы садақтан оқ атқанда, садақ ішегінен шыққан дыбыс Вил Яж деп аталатын. Дья-гоша (садақ ішегінің музыкалық үні) ежелгі Атхарваведада еске алынған. Көп ұзамай, садақшының садағы музыкалық садаққа жол берді. Алғашқы ішектерді жасау үшін бұралған қабық, шөп талшықтары мен тамыры, өсімдік талшықтары және жануар ішектері қолданылды. Венаның эволюциясы мен өзгерістері барысында, кейінгі аспаптарды ажыратуға көмектесу үшін нақтырақ атаулар пайда болды. Үндістанда «вена» сөзі бастапқыда жалпы «ішекті аспап» деген мағынаны білдіріп, дыбыс шығару үшін тартылатын, иіліп тартылатын немесе соғылатын түрлі аспаптарды қамтыды. Вена аспаптары ағаш сияқты дамып, Акаса (желдің күшімен дыбысталу үшін ағаштардың басына байланатын вена) және Аудумбари вена (Ведалық жұбылар салтанатты Яджняларда ән айтқанда серік ретінде ойнайтын) сияқты әртүрлі аспаптарға бөлінді. Веналар бір ішектен жүз ішекке дейін болып, бүркіт сүйегі, бамбук, ағаш және кокос қабығы сияқты әртүрлі материалдардан жасалған. Яж – ежелгі арфаға ұқсас аспап, ол да вена саналған. Бірақ, таспалы вена аспаптарының дамуымен яж тез жоғалып кетті, себебі таспалы вена рагаларды оңай орындауға және үнді музыкалық жүйесінде кең таралған гамакалардың сан алуан нәзік нюанстары мен дыбыс тербелістерін беруге мүмкіндік берді. Сарасвати венасы Киннари венасынан пайда болды. Оңтүстік Үндістанның бірнеше аймақтарында жасалған, оның ішінде Тамил Наду штатындағы Танджавурдан шыққандары бүгінгі күнге дейін ең жетілгені деп есептеледі. Дегенмен, ең таза табиғи дыбыс роза ағашынан жасалған аспапта табиғи тырнақтармен тартылғанда алынады, бұл Майсур венасының құдіреттілігімен дәлелденген. Шығыс Годавари ауданындағы Питапурам және Андхра-Прадеш штатының Виджаянагара ауданындағы Боббили қалалары да вена жасаушыларымен мәшһүр. Сангита Ратнакара оны Экатантри Вена деп атайды және оның құрылысының әдісін сипаттайды. Сарасвати венасы лютня туыстығында қарастырылса, Рудра венасы және Вичитра венасы сияқты басқа Солтүстік Үнді веналары техникалық тұрғыдан цитралар болып табылады. Тансеннің ұрпақтары Рудра венасын отбасы үшін сақтап, оған құрмет көрсету мақсатымен Сарасвати венасы деп атай бастады.
The veena has a recorded history that dates back to approximately 1700 BCE. In ancient times, the tone vibrating from the hunter's bow string when he shot an arrow was known as the Vil Yazh. The Jya ghosha (musical sound of the bow string) is referred to in the ancient Atharvaveda. Eventually, the archer's bow paved the way for the musical bow. Twisted bark, strands of grass and grass root, vegetable fibre and animal gut were used to create the first strings. Over the veena's evolution and modifications, more particular names were used to help distinguish the instruments that followed. The word veena in India was a term originally used to generally denote "stringed instrument", and included many variations that would be either plucked, bowed or struck for sound. The veena instruments developed much like a tree, branching out into instruments as diverse as the harp like Akasa (a veena that was tied up in the tops of trees for the strings to vibrate from the currents of wind) and the Audumbari veena (played as an accompaniment by the wives of Vedic priests as they chanted during ceremonial Yajnas). Veenas ranged from one string to one hundred and were composed of many different materials like eagle bone, bamboo, wood, and coconut shells. The yazh was an ancient harp like instrument that was also considered a veena. But with the developments of the fretted veena instruments, the yazh quickly faded away, as the fretted veena allowed for the easy performance of ragas and the myriad subtle nuances and pitch oscillations in the gamakas prevalent in the Indian musical system. The Saraswati veena developed from Kinnari veena. Made in several regions in South India, those made by makers from Thanjavur in the South Indian state of Tamil Nadu are to date considered the most sophisticated. However, the purest natural sound is extracted by plucking with natural fingernails on a rosewood instrument construction, which is exemplified by the grandeur of the Mysore Veena. Pithapuram in East Godavari District and Bobbili in Vijayanagara District of Andhra Pradesh is also famous for Veena makers. Sangeeta Ratnakara calls it Ekatantri Veena, and gives the method for its construction. While the Saraswati veena is considered in the lute genealogy, other North Indian veenas such as the Rudra veena and Vichitra veena are technically zithers. Descendants of Tansen reserved Rudra Veena for family and out of reverence began calling it the Saraswati Veena.
Құрылыс
Оның ұзындығы шамамен төрт фут, дизайны үлкен резонатордан (кудам) тұрады, ол әдетте жаңғақ ағашынан жасалған бүркемеден ойылып, ішіндегі қуысы жасалады. Оның үстінде ағаш жолдарға қара балауызбен орнатылған 24 мыс немесе қоңырау металл фреттері (пернелер) бар, көйлек төмен қарай қисықпен аяқталады және сәнді айдаһар басы (яли) бейнеленген. Егер вена бір ағаштан жасалса, онда ол (эканда) вена деп аталады. Шамамен 2х2,5х2 дюймдік ағаштан жасалған көпір (кудурай) тәрізді кішкентай үстелдің үстінде шайырмен жабыстырылған дөңгелек мыс табақ орналасқан. Резонатордың жоғарғы тақтасында (палакай) бұрын піл сүйегінен, қазір пластиктен немесе мүйізден жасалған екі розетка орналасқан. Тоникке және бесіншіге екі октавада күйленген төрт негізгі ойнату жіптері (мысалы, B♭, E♭ төменгі нотада, B♭, E♭ бас кілтінде) резонатордың соңына бекітілген ұсақ реттегіштерден көпір арқылы және фретбордтан жоғары, көйлектің ішіндегі төрт үлкен басты тіректерге дейін созылады. Тоникке, бесіншіге және жоғарғы тоникке (жоғарыдағы күйде E♭, B♭, E♭) күйленген үш қосалқы дрон жіптері, негізгі көпірге сүйеніп, иілген бүйір көпірден өтеді және мойынның ойыншы жағында негізгі ойнату жіптеріне сәйкес үш тірекке дейін созылады. Бүгінгі күні барлық жеті жіп болаттан жасалған.
About four feet in length, its design consists of a large resonator (kudam) carved and hollowed out of a log (usually of jackfruit wood), a tapering hollow neck (dandi) topped with 24 brass or bell metal frets set in scalloped black wax on wooden tracks, and a tuning box culminating in a downward curve and an ornamental dragon's head (yali). If the veena is built from a single piece of wood it is called (Ekanda) veena. A small table like wooden bridge (kudurai)—about 2 x 2½ x 2 inches—is topped by a convex brass plate glued in place with resin. Two rosettes, formerly of ivory, now of plastic or horn, are on the top board (palakai) of the resonator. Four main playing strings tuned to the tonic and the fifth in two octaves (for example, B flat E flat below bass clef B flat E flat in bass clef) stretch from fine tuning connectors attached to the end of the resonator across the bridge and above the fretboard to four large headed pegs in the tuning box. Three subsidiary drone strings tuned to the tonic, fifth, and upper tonic (E flat B flat E flat in the tuning given above) cross a curving side bridge leaning against the main bridge, and stretch on the player's side of the neck to three pegs matching those of the main playing strings. All seven strings today are of steel.
Ойын техникасы
Венада екі аяғын қиып отырып, аспапты ойнаушыдан сәл алысқа қарай ұстап ойнайды. Сол жақтағы кішкентай қабақ ойнаушының сол жамбасына тіреледі, сол қолы мойынның астынан өтеді, ал қолы жоғары иіліп, саусақтары пернелерге (ладов) демеп тұрады. Оң қолдың алақаны жоғарғы тақтаның жиегіне қойылады, сонда саусақтары (әдетте, көрсеткіш және ортаңғы) ішектерді тартып ойнай алады. Ызылдауық ішектерді кішкентай саусақпен тартады. Венаның үлкен резонаторы оң жамбастың арғы жағында, еденге қойылады. Ситар сияқты, сол қолдың техникасы пернелерде ойнауды, жоғары дыбыстар мен глиссандоға қол жеткізу үшін ішектерді басып, кернеуді реттеуді, сондай-ақ саусақпен жылдам қозғалыстар жасауды қамтиды – бәрі де әртүрлі рагалардың ерекшеліктерін және олардың әшекейлерін (гамака) көрсетеді. Қазіргі заманғы жаңалықтарға бір немесе екі дөңгелек дыбыс тесігі (лют сияқты), ішектерді оңай күйлеу үшін ағаш тіректердің орнына машиналық құрылғыларды қолдану және концерттерде дыбысты күшейту үшін түрлендіргіштерді кеңінен пайдалану жатады.
The veena is played by sitting cross legged with the instrument held tilted slightly away from the player. The small gourd on the left rests on the player's left thigh, the left arm passing beneath the neck with the hand curving up and around so that the fingers rest upon the frets. The palm of the right hand rests on the edge of the top plank so that the fingers (usually index and middle) can pluck the strings. The drone strings are played with the little finger. The veena's large resonator is placed on the floor, beyond the right thigh. Like the sitar, the left hand technique involves playing on the frets, controlled pushing on the strings to achieve higher tones and glissandi through increased tension, and finger flicks, all reflecting the characteristics of various ragas and their ornamentation (gamaka). Modern innovations include one or two circular sound holes (like that of the lute), substitution of machine heads for wooden pegs for easier tuning, and the widespread use of transducers for amplification in performance.
Индуизмдегі діни бірлестіктер
Индуистік білім мен өнер құдайы Сарасвати көбінесе вена тартып, аққудың үстінде отырған күйде бейнеленеді. Шиваның "Винадара" деп аталатын, вена тартып немесе қолында ұстаған бейнесі де бар, "Винадара" – "венаның иесі" деген мағынаны білдіреді. Сондай-ақ, индуизмдегі ұлы Нарада венада ойнау шебері ретінде танымал, ал "Сангита Макаранда" еңбектерінде 19 түрлі вена туралы айтылған. "Рамаяна" дастанының қарсы кейіпкері Равана – зере ғалым, қабілетті билеуші және Шиваның адал жақтасы, сонымен қатар, шебер венашы болған. Ғалымдар Сарасвати білімнің құдайы болғандықтан, әр дәуірдегі ең жетілген аспапты замандас суретшілер оның қолына салған деп санайды.
The patron Hindu Goddess of learning and the arts, Saraswati, is often depicted seated upon a swan playing a veena. Lord Shiva is also depicted playing or holding a vina in His form called "Vinadhara," which means "bearer of the vina." Also, the great Hindu sage Narada was known as a veena maestro. and refers to 19 different kinds of Veena in Sangita Makarandha. Ravana, the antagonist of the Ramayana, who is also a great scholar, a capable ruler and a devoted follower of Shiva, was also a versatile veena player. Scholars hold that as Saraswati is the goddess of learning, the most evolved string instrument in a given age was placed in her hands by contemporary artistes.
Ежелгі мәтіндер мен әдебиеттердегі сілтемелер
Рамаяна, Бхагавата, Пураналар және Бхарата Мунидің Натья Шастрасында Вена туралы, сондай-ақ Сутра мен Араньякада да сілтемелер бар. Ведалық дана Яджнавалкья Венаның ұлылығы туралы келесі шумақта айтады: «Венада ойнау өнерін меңгерген, шрутилердің (тондарының төрттен бір бөлігі) түрлерін және таланың (ритмнің) құпиясын білетін адам, ешқандай күш жұмсамай құтқарылуға жетеді». Венаға қатысты көптеген сілтемелер көне санскрит және тамил әдебиеттерінде кездеседі, мысалы, Лалита Сахасранама, Ади Шанкараның Саундарья Лахари, ақын Калидасаның «Кумарасамбхава» санскрит дастаны, Шьямала Дандакам, сондай-ақ тамил Теварамдары мен Тирувасагамдары. Мысалы, «Meenakshi Pancharathnam» кітабындағы «veena venu mridanga vAdhya rasikAm», Appar-дың «Thevaram» кітабындағы «mAsil veeNaiyum mAlai madhiyamum». Вена немесе Венаны ойнайтын индуист құдайлары – Сарасвати мен Шакти, санскрит мәтіндерінде каччапи (мысалы, Лалита Сахасранамада) немесе випанчи (Саундарья Лахарида) деп аталған. Тьягараджаның «Мокшамугалда» сияқты музыкалық шығармаларында Венаның рухани жақтары туралы философиялық ойлар қамтылған. Венаның әрбір физикалық бөлігі индуизмде әр түрлі құдайлар мен құдайлардың сырлы жаратылысының орны деп есептеледі. Аспаптың мойны – Шива, ал оның ішегі – оның жұбайы Парвати. Көпір – Лакшми, екінші қабықша – Брахма, ал айдаһардың басы – Вишну. «Кереңге» (немесе дыбыс беретін дене) үстінде Сарасвати орналасқан. «Осылайша, Вена – құдайлық мекен және барлық бақыттың бастауы». Р. Ранғараманұжа Айянгар
The Ramayana, the Bhagavata, the Puranas and Bharata Muni's Natya Shastra all contain references to the Veena, as well as the Sutra and the Aranyaka. The Vedic sage Yajnavalkya speaks of the greatness of the Veena in the following verse: "One who is skilled in Veena play, one who is an expert in the varieties of srutis (quarter tones) and one who is proficient in tala (rhythm) attain salvation without effort." Many references to the veena are made in old Sanskrit and Tamil literature, such as Lalita Sahasranama, Adi Shankara's Soundarya Lahari, poet Kalidasa's epic Sanskrit poem Kumarasambhava and Shyamala Dandakam, and Tamil Thevarams and the Thiruvasagam to name a few. Examples include "veena venu mridanga vAdhya rasikAm" in Meenakshi Pancharathnam, "mAsil veeNaiyum mAlai madhiyamum" Thevaram by Appar. Veena or the Hindu goddesses playing the veena i. e. Saraswathi and Shakti have also been referred to as kachchapi (in the Lalitha Sahasranama for example) or vipanchi (in the Soundarya Lahari) in Sanskrit texts. Musical compositions like Tyagaraja's Mokshamugaladha contain philosophies about the spiritual aspects of the veena. Each physical portion of the veena is said to be the seat in which subtle aspects of various gods and goddesses reside in Hinduism. The instrument's neck is Shiva; the strings constitute his consort, Parvati. The bridge is Lakshmi, while the secondary gourd is Brahma, and the dragon head is Vishnu. Upon the “table” (or the resonating body) is Saraswati. "Thus, the veena is the abode of divinity and the source of all happiness." R. Rangaramanuja Ayyangar
Танымал венашы Э. Гайатри көптеген сұхбаттарында Аитарья Упанишадта адам баласы – Құдай жаратқан Вена (дайва вена), ал Сарасвати венасы (аспап) – адам жасаған форма (маануши вена) деп айтылған шумақ бар екенін атап өтті. Оның сөзіне сүйенсек, вена адам қаңқасына ұқсайды, онда дыбыс беретін құдам – бас сүйегі, данди және арыстан (Яли) – адамның омыртқа жотасы, ал алтақтағы жиырма төрт тақташа – адам омыртқасының 24 омыртқасын нақты көрсетеді.
Eminent veena player E. Gayathri has mentioned in many interviews that the Aitareya Upanishad contains a verse stating that human beings are the “veena” created by God (daiva veena), and the Saraswati veena (instrument) is the man made form (maanushi veena). According to her, the veena is resemblant of the human skeleton, where the resonating kudam represents the skull, the dandi and the lion (Yali) face the human backbone, and the twenty four frets on the fretboard clearly represent the 24 vertebrae of the human spine.
Нұсқалар
Ғалымдар бүгінде «вина» деген атпен төрт аспапты білдіреді деп санайды (бұрын бұл термин Үндінің кез келген ішекті аспаптарын атау үшін қолданылған еді); олар – Танджавур (Сарасвати) винасы, Рудра винасы, Вичита винасы және Готтувадхьям винасы (сонымен қатар Читра винасы деп те аталады). Винаның қазіргі замандағы дамуына 1960 жылдардың басында Лалмани Мисра жасаған Срути винасы да кіреді (бұл аспап көбінесе теориялық демонстрация үшін, нақты ойнау үшін емес жасалған), оның көмегімен барлық 22 срутиді бір мезгілде шығаруға болады.
Scholars consider that, today, four instruments are signified by the name ‘veena’ (which, in the past, has been used as a generic, catch all term for any stringed Indian instruments); these are the Tanjavur (Saraswati) Veena, Rudra veena, Vichitra veena, and Gottuvadhyam veena (also called the Chitra veena). Modern day evolving of the veena includes the Sruti veena (more an instrument for theoretical demonstration than for actual playing), which was constructed by Lalmani Misra in the early 1960s, and on which all 22 srutis can be produced simultaneously.
Тонустық және акустикалық
Нобель сыйлығының лауреаты физик К. В. Раман бұл тамырдың ерекше құрылымы бар екенін айтқан. Оның екі шетіндегі ішектердің ұштары дөңгелектелген, өткір емес. Сонымен қатар, пернелердің қисықтығы басқа аспаптарға қарағанда әлдеқайда жоғары. Гитарадан өзгеше, ішекті мойынның түбіне басудың қажеті жоқ, сондықтан дірілдеген дыбыс пайда болмайды. Бұл конструкция ішектің кернеуін үздіксіз басқаруға мүмкіндік береді, бұл глиссандо орындау үшін маңызды. Пернелердің астындағы балауыз шуды басуға көмектеседі.
Nobel Prize winning physicist C. V. Raman has described the veena as having a unique construction. The string terminations at both ends are curved and not sharp. Also, the frets have much more curvature than any other instrument. Unlike in guitar, the string does not have to be pushed down to the very base of the neck, so no rattling sound is generated. This design enables a continuous control over the string tension, which is important for glissandi. The beeswax beneath the frets may act as a noise filter.
Қазіргі заманғы суретшілер
Падмавати Анатагопалан (1934 жылы туған) – Ченнаиде тұратын, Лалгуди Гопала Айердің шәкірті, портативті венаның авторы, гурукула дәстүрін жақтаушы және Шри Сатгуру Сангита Видьялая музыка мектебінің негізін қалаушы. Ругмини Гопалакришнан (1936 жылы туған) – Теруваннатпурамда тұратын, К. С. Нараянасвамидің шәкірті. Қараикуди С. Субраманян (1944 жылы туған) – Қараикуди Самбасива Айердің немересі және асырап алған ұлы, танымал Қараикуди вена дәстүрінің 9-шы буынының өкілі. Э. Гайатри (1959 жылы туған) – Ченнаиде тұратын, Камала Асватам мен Т. М. Тьягараджаның шәкірті, «Калайимамани» және «Сангит Натак Академи» сыйлықтарымен марапатталған, Тамил Наду Музыка және Көркемөнер университетінің вице-канцлері. Д. Балакришна (1961 жылы туған) – Бангалорда тұратын, Майсур вена ойнау стилінің жалғасы, Майсур В. Дораисвами Айенгардың ұлы және басты шәкірті. Б. Каннан (1964 жылы туған) – Ченнаиде тұратын, Васанта Кришнамурти мен Пичумани Айердің шәкірті, Классикалық музыканы жақтаушы жастар қауымдастығының (YACM) негізін қалаушы және көптеген тилланалардың авторы. Нирмала Ражасекар (1966 жылы туған) – Калпакам Сваминатанның шәкірті, McKnight Performing Artists Fellowship стипендиясымен марапатталған және Наада Раса музыка мектебінің негізін қалаушы. Принц Рама Варма (1968 жылы туған) – Тривандрум Р. Венкатараман мен К. С. Нараянсвамидің шәкірті, Свати Сангетотсавамды ұйымдастырушы және Траванкор ханшайымдар әулетінің мүшесі. Д. Шринивас (1968 жылы туған) – Хайдарабадта тұратын, Шринивасан мен П. Шриниваса Гопаланның шәкірті, «Угади Вишишта Пураскарам» сыйлығымен және Шри Канчи Камакоти Питхамның «Астана Видван» атағымен марапатталған. Раджеш Вайдхья (1973 жылы туған) – Ченнаиде тұратын, «Калайимани» сыйлығының иегері, Равна халықаралық вена мектебінің негізін қалаушы, тамил фильмдерінің әртүрлі музыкалық режиссерлерімен жұмыс істеген. Прашант Айенгар (1973 жылы туған) – Бангалорда тұратын, Падмасини Нарасимхачар мен Р. К. Сурьянараянаның шәкірті, 90 варнаның авторы (соның ішінде 72 мелакарта рагасының әрқайсысында күйленген 72 варна), 24 сағаттық марафондық вена концерті бойынша Limca рекордтарының иегері. Джаянти Кумареш – Бангалорда тұратын, Падмавати Анатагопалан мен С. Балачандердің шәкірті, «Каламамани» сыйлығымен марапатталған (тамилдерге берілетін сыйлық), Үндістан ұлттық оркестрінің негізін қалаушы. Доктор Сума Судхиндра – «Тарантино венасының» авторы, «Тарантино академиясының» негізін қалаушы, Читти Бабудың шәкірті. Вена Шривани – танымал вена орындаушысы, вирусқа ұқсас каверлерімен танымал. Тирупати Шривани Ялла – Тирупатиде тұратын, «Вена Вишарад» сыйлығымен марапатталған, Тирупатидегі ТТД-нің Вена С. В. Музыка колледжінің оқытушысы. Фани Нараяна – динамикалық музыкасымен танымал, көптеген дағдылары бар вена орындаушысы, беделді ұстаз. Бхагьялакшми Чандрасекаран – Гайки стилінде музыка ойнаудың шебері, аға венашы. Пуня Шринивас – Камала Асватам мен Сугуна Варадахаридің шәкірті, Panchachanyam тобының мүшесі, синтезделген музыкада маманданған, 5000-нан астам фильмге музыка жазған. Жейшри Жейраадж – Ченнаидегі суретші, А. Анантарама Айер мен А. Чампакаваллидің шәкірті, «Надаха Кала Випанчи» сыйлығымен марапатталған, Veenavaadhini мектебінің негізін қалаушылардың бірі. Ревати Кришна – Ченнаиде тұратын, Сундарам Айердің шәкірті, кейін Шарада Шиванандам және К. П. Сиванандампен бірге оқыған, «Калайимани» және Кумар Гандарва сыйлықтарымен марапатталған, сондай-ақ фильмдерге музыка жазумен айналысады. Айер ағайындылары – Мельбурнда тұратын, Р. Пичумани мен Р. Венкатараманның шәкірттері, Виктория штатының «Көпмәдениеттілік үшін үздік сыйлығымен» марапатталған. Сувир Мисра – Делидегі мемлекеттік қызметкер, Рудра венасы, Сарасвати венасы және Сурбахарда шебер, Миср венасын ойлап тапқан, Сарасвати венасында Хаял ойнағанымен танымал.
Padmavathy Ananthagopalan (born 1934) Chennai based, disciple of Lalgudi Gopala Iyer, creator of a portable veena, advocate of gurukula tradition and founder of Sri Satguru Sangita Vidyalaya music school. Rugmini Gopalakrishnan (born 1936) Thiruvananthapuram based, disciple of K. S. Narayanaswamy. Karaikudi S. Subramanian (born 1944) grandson and adoptive son of Karaikudi Sambasiva Iyer, 9th generation Veena player in the illustrious Karaikudi Veena Tradition. E. Gayathri (born 1959) Chennai based, disciple of Kamala Aswathama and T. M. Thyagarajan, recognized with "Kalaimamani" and "Sangeet Natak Akademi" awards, Vice Chancellor of Tamil Nadu Music and Fine Arts University. D Balakrishna (born 1961) Bangalore based, the torch bearer of the Mysore style of Veena playing, son and prime disciple of Mysore V. Doraiswamy Iyengar. B. Kannan (born 1964) Chennai based, disciple of Vasantha Krishnamurthy and Pichumani Iyer, Founder President of Youth Association for Classical Music (YACM) and composer of many thillanas. Nirmala Rajasekar (born 1966) disciple of Kalpakam Swaminathan, recognized with McKnight Performing Artists Fellowship and founder of Naada Rasa music school. Prince Rama Varma (born 1968) disciple of Trivandrum R Venkataraman and K. S. Narayanaswamy, organiser of Swathi Sangeethotsavam and member of the Travancore royal family. D. Srinivas (born 1968) Hyderabad based, disciple of Srinivasan and P. Srinivasa Gopalan, recognized with "Ugadi Visishta Puraskaram" Award, "Ashtana Vidwan" of Shri Kanchi Kamakoti Peetham. Rajhesh Vaidhya (born 1973) Chennai based, recognized with Kalaimani award, founder of Ravna International School of Veena, has worked with various music directors of Tamil movies. Prashanth Iyengar (born 1973) Bangalore based, disciple of Padmasini Narasimhachar & R. K. Suryanarayana, composer of 90 varnas (including 72 varnas tuned in each of the 72 melakarta ragas), holder of the limca record for a 24 hour marathon veena concert. Jayanthi Kumaresh Bangalore based, disciple of Padmavathy Ananthagopalan and S. Balachander, recognized with Kalamamani Award (awarded to tamilians), founder of Indian National Orchestra. Dr. Suma Sudhindra Creator of the Tarantino Veena. Founder of Tarantino Academy/ Disciple of Chitti Babu. Veena Srivani Famous veena performer. Known for her viral veena covers. Tirupati Srivani Yalla Tirupati based, recognized with "Veena Visharade", Lecturer in Veena S. V. Music College, TTD, Tirupati. Phani Narayana Versatile veena artiste known for his dynamic music. Reputed teacher. Bhagyalakshmi Chandrasekharan Exponent of the Gayaki style of music. Senior Vainika. Punya Srinivas disciple of Kamala Aswathama and Suguna Varadachari, member of Panchachanyam band, specialising in fusion music, over 5000 film recordings to her credit. Jaysri Jeyaraaj Chennai based artists, disciples of A. Anantharama Iyer and A. Champakavalli, recognized with "Nadha Kala Vipanchee" Award, founders of Veenavaadhini school. Revathy Krishna Chennai based, disciple of Sundaram Iyer, and later with Sharada Shivanandam and K. P. Sivanandam; recognized with Kalaimanani and Kumar Gandharwa Awards, also now for film recordings. Iyer brothers Melbourne based, disciples of R. Pichumani and R. Venkataraman, recognized with the Multicultural Award for Excellence by the State of Victoria. Suvir Misra Delhi based civil services officer proficient in Rudra veena, Saraswati veena and the Surbahar; inventor of the Misr Veena, known for playing Khayal in the Saraswati Veena.