Канада Жоғарғы Сотының «Мартин және Ласёр ісі»: Конституциялық шақырулар мен мүгеделіктерге байланысты өтемақылар
Nova Scotia (Workers' Compensation Board) v Martin; Nova Scotia (Workers' Compensation Board) v Laseur
Канада Жоғарғы Сотының маңызды шешімі: Мүгедектікке байланысты жұмысшыларға өтемақы төлеудегі конституциялық шаралар мен құқықтар қарастырылады. Сонымен қатар, азаматтардың тең құқығы қорғалады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Nova Scotia (Workers' Compensation Board) v Martin; Nova Scotia (Workers' Compensation Board) v Laseur, [2003] 2 S. C. R. 504, 2003 SCC 54, Канада Жоғарғы Сотының маңызды шешімі болып табылады. Сот конституциялық дауларды қарауға арналған трибуналдардың құзыретін және 1982 жылғы Конституциялық актінің 52(1) бабы бойынша заңнаманы жою өкілеттігін қайта қарастырды. Осылайша, Сот бұрынғы шешімді, яғни Купер Канадаға қарсы (Адам құқықтары жөніндегі комиссия) (1996) ісін күштен шығарды. Сонымен қатар, Сот Новая Шотландияның Еңбек ақысы туралы заңының хроникалық ауырсынуға байланысты мүгедектікке ұшыраған адамдарға жәрдемақы төлеуден тыйым салатын ережелерін, Канаданың Құқықтар мен бостандықтар хартасының 15(1) бабын бұзады деп танып, күштен шығарды.
Nova Scotia (Workers' Compensation Board) v Martin; Nova Scotia (Workers' Compensation Board) v Laseur, [2003] 2 S. C. R. 504, 2003 SCC 54, is a leading Supreme Court of Canada decision. The Court re examined the authority of tribunals to hear constitutional challenges and their power to strike down legislation under section 52(1) of the Constitution Act, 1982. In doing so the Court overturned the previous decision of Cooper v. Canada (Human Rights Commission), (1996). Also, the Court struck down provisions within Nova Scotia's Workers' Compensation Act that prohibited people who were disabled by chronic pain from benefits as a violation of section 15(1) of the Canadian Charter of Rights and Freedoms.
Өмірбаян
Дональд Мартин мен Рут Лейзер екеуі де жұмыс орындасында алған жарақаттарынан туындаған созылмалы ауырсынудан зардап шекті. Олар жарақаттары үшін өтемақы алуға тырысты, бірақ Жұмысшыларды өтеу жөніндегі кеңес кез келген жәрдемақыны жоқ деп тапты. Олар Жұмысшылардың өтемақы туралы заңды Хартияның 15(1) бабындағы теңдік құқығын бұзу деп шағымданып, созылмалы ауырсынуы бар адамдарға жәрдемақы төлемеуді сотқа шағымдады. Апелляциялық кеңес Мартиннің ісі бойынша Хартия бұзылған деп шешім шығарды. Үкімет бұл шешімге шағым жасады, ал Новая Шотландияның апелляциялық соты кеңестің Хартияны қолдануға құқығы жоқ деп үкім шығарды. Осы қорытындыға келгенде, сот Купер ісіне сүйенді. Аталған істе Жоғарғы Сот Хартияны қашан қолдануға болатыны мәселесінде екіге бөлінді. Маклачлин Хартия "халыққа" тиесілі екенін және осыған байланысты оны кеңінен түсіну керек деді. Ламер оған қарамастан, оны тек тиісті билігі бар соттар ғана қолдана алатынын айтты. Келісімге келгенде, Хартия тек заң шығарушының нақты ниеті болған жағдайларда ғана қолданылуы мүмкін болды. Аталған жағдайда заң шығарушының нақты ниеті болмағандықтан, апелляциялық сот өкілеттік таба алмады.
Donald Martin and Ruth Laseur both suffered from chronic pain caused by work injuries. They attempted to claim compensation from the injury but the Worker's Compensation Board denied any benefits. They challenged the Worker's Compensation Act as a violation of equality rights under section 15(1) of the Charter for denying benefits to those with chronic pain. The Appeals Tribunal held that the Charter was violated in Martin's case. The government appealed the decision and the Nova Scotia Court of Appeal held that the tribunal did not have the authority to apply the Charter. To arrive at this conclusion the court had followed the Cooper case. In that decision the Supreme Court was divided on when the Charter could be used. McLachlin argued that the Charter belonged "to the people" and so must be granted liberally. Lamer had argued otherwise, stating that only courts of proper authority could use it. The compromise was that it could only be used where there was clear legislative intent. On the facts here there was no clear legislative intent and so the appeal court found no authority.
Соттың дәлелдеуі
Сот трибуналға Жарғыны қолдану құқығы бар екенін және Заң оны бұзатынын анықтады. Осының салдарынан Мартинге тиісті жәрдемақылар берілді, ал Лазурдың ісі қайта қарау үшін трибуналға қайтарылды. Бірауыздан шешім қабылдаған Сот судьясы Гонтиер трибунал Жарғыны қолдана ала ма деген мәселені қарастырды. Гонтиер заң мәтіні трибуналға заңды қолдану құқығын берсе, онда ол Жарғыны да қолдана алатынын айтты. Егер заңды қолдануға тікелей өкілеттік берілмесе, сот заңды тұтас қарастыра отырып, жасырын өкілеттік іздеуге құқылы. Мұнда трибуналдың міндеттері, оның сот функциясын атқару қабілеті және әкімшілік жүйедегі басқа да ерекшеліктері ескерілуі керек. Егер талапкер трибуналдың Жарғыны қолдану құқығы бар екенін дәлелдесе, қарсы тарап заң шығарушы органның осы құқықты нақты түрде жою туралы немесе заңдық ережелердің осы құқықты жою ниетін көрсететін дәлелдер ұсынған жағдайда бұл болжамды жоққа шығара алады.
The Court held that the tribunal had the authority to apply the Charter and found that the Act did violate it. Consequently, Martin was given the benefits and Laseur's case was sent back to the tribunal for reconsideration. Justice Gonthier, writing for a unanimous Court, considered the question of whether the Charter could be applied by the tribunal. Gonthier stated that if the text of the legislation gives the tribunal authority to apply the law then it can also apply the Charter. In the case where there is no express authority to apply law then the court can look for implied authority by considering the statute as a whole. Factors to be considered include the mandate of the tribunal, whether the body is adjudicative in nature, and whether it possesses any other characteristics of the administrative system. If the claimant successfully argues that the tribunal has authority to use the Charter, the party opposing this can rebut the presumption by either showing that there is explicit withdrawal of the authority by the legislature, or by showing that the statutory scheme points to an intention to exclude the authority.