Сомалидегі Католик Шіркеуінің Тарихы

Кіріспе

Сомалидегі католик шіркеуі – Римдегі Папаның рухани жетекшілігімен әлемдік католик шіркеуінің бір бөлігі болып табылады.

Шолу

Сомалиде католиктер өте аз, 2020 жылға қарай шамамен жүзге жуық дін өкілі және бір діни қызметкер бар. Елдің барлығы бір епархияны құрайды – Могадишо епархиясы. Тәуелсіздік алғанға дейін, 1950 жылы Могадишо епархиясында 8 500 католик болған (ұлт халқының 0,7%), олардың көп бөлігі итальяндықтар еді. Бастапқыда бұл дін тек Могадишуде және Шебелле өзені бойындағы шаруалар аймақтарындағы итальяндық иммигранттардың арасында, Тринитарлық әкелердің миссионерлерінің көмегімен таралды. 1895 жылы итальяндық отаршылдық билік, Фilonardi католик компаниясының басқаруымен, алғашқы 45 банту құлын босатып, кейіннен олар католик дінін қабылдады. Сомалиде құлдарды жаппай босату және оларды дінге қайтару Луиджи Робеччи Бриккетти құл саудасы және итальяндық отаршылдық үкіметінің оған салқын қанатына салған бейжайлығы туралы итальяндық жұртшылыққа хабарлағаннан кейін ғана басталды. Британдықтардан Джубаландты алғаннан кейін, итальяндық отаршылдық әкімшілігі итальяндық қоныс аударушыларға Италияға экспортталатын ақшалай дақылдар өндіру үшін жер берді. Бұл плантацияларда жұмыс істеу үшін жұмыс күші қажет болғандықтан, итальяндық билік бантулардың бұрынғы құлдарын жұмысқа алуға тырысты, осы мақсатта осы қауымды таңдады. Алайда, еріктілердің жетіспеуіне байланысты, көптеген адамдар еркін шаруа ретінде жұмыс істеуді тиімдірек деп тапқандықтан, итальяндықтар тез арада мәжбүрлі еңбекке (фактически құлдыққа) жүгінуге мәжбүр болды. Бұл мәжбүрлі еңбек Шебелле өзені бойында қоныстанған банту халқынан алынды, ал көшпелі сомалилерден емес. Оңтүстік Сомалидегі құлдық 20 ғасырдың басына дейін жалғасты, содан кейін итальяндық билік Бельгия протоколына сәйкес және Могадишо епархиясымен бірге оны жойды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін көптеген бантулар, бұрынғы құлдардың ұрпақтары католиктерге айналды. Олар негізінен Вилладжио Дука делли Абруцци және Генале плантацияларында шоғырландырылды. 1928 жылы Могадишуде, сомали халқын христиандыруды қолдаған католик губернаторы Чезаре Мария Де Веккинің бұйрығымен католик соборы салынды. 1920-1930 жылдары Африкадағы ең үлкен собор Сомалидегі азаматтық соғыс кезінде қирады. Могадишо епископы Франко Филиппини 1940 жылы Джуба және Шебелле аймақтарындағы миссионерлердің жұмысының нәтижесінде 40 000-ға жуық сомали католигі бар екенін мәлімдеді, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс оларға қайта ортуға болмайтын зиян келтірді. Олардың көп бөлігі сомали бантулары еді, бірақ мыңдаған итальяндық сарбаздардың заңсыз балалары және сомали қыздары (крещениеден кейін итальяндық азаматтық алған) да болды. 1950 жылдары Индро Монтанелли "Боргезе" журналында 1942 жылы британдықтар келгеннен кейін итальяндық Могадишоның көп бөлігі католиктерден тұратын Африка астанасы болғанын жазды: ол 90 000 тұрғынның 40 000-нан астамы итальяндықтар екенін, ал 50 000 сомалидің арасында 7 000-ға жуық католиктер бар екенін көрсетті. Осыдан ол қала тұрғындарының бес адамның үшi католик екенін қорытындылады. Сомалиде отарлық кезең аяқталғаннан және итальяндықтар кеткеннен кейін католицизм дерлік толығымен жойылды. 2023 жылы ел діни еркіндік бойынша 4 баллдан 0 балл алды. Сол жылы ел христиандар үшін әлемдегі екінші нашар орынға ие болды, Солтүстік Кореядан кейін.

There are very few Catholics in Somalia, with only about one hundred practitioners, with one priest, as of 2020. The whole of the country forms a single diocese, the Diocese of Mogadishu. During the pre independence period, there were, at its peak in 1950, 8,500 Catholics in the Diocese of Mogadishu (0.7% of the nation's population), almost all of whom were expatriate Italians. Initially, it was only practiced by the few Italian immigrants in Mogadishu and the Shebelle River farmer areas, thanks to some missionaries of the Trinitarian Fathers. In 1895, the first 45 Bantu slaves were freed by the Italian colonial authorities under the administration of the chartered Catholic company Filonardi. The former were later converted to Catholicism. Massive emancipation and conversion of slaves in Somalia only began after the anti slavery activist Luigi Robecchi Bricchetti informed the Italian public about the local slave trade and the indifferent attitude of the Italian colonial government toward it. After obtaining Jubaland from the British, the Italian colonial administration gave land to Italian settlers for the production of cash crops that would then be exported to Italy. Requiring labor to work these plantations, the Italian authorities attempted to recruit Bantu ex slaves, singling out the latter community for this purpose. However, the Italians soon also had to resort to forced labor (essentially slavery) when they found that volunteers, many of whom found it more profitable to work as free yeoman, were not forthcoming. This forced labor came from the Bantu populations that were settled along the Shebelle River, and not from the nomadic Somalis. Slavery in southern Somalia lasted until early into the 20th century, when it was finally abolished by the Italian authorities in accordance with the Belgium protocol and with the Diocese of Mogadishu. After World War I, many Bantus, the descendants of former slaves, became Catholics. They were principally concentrated in the Villaggio Duca degli Abruzzi and Genale plantations. In 1928, a Catholic cathedral was built in Mogadishu by order of Cesare Maria De Vecchi, a Catholic governor who promoted the Christianization of Somali people. The cathedral, the biggest in Africa in the 1920s and 1930s, was later destroyed during the Somali Civil War. The Bishop of Mogadishu, Franco Filippini, declared in 1940 that there were about 40,000 Somali Catholics due to the work of missionaries in the rural regions of Juba and Shebelle, but WWII damaged them irreversibly. Most members were Somali Bantu, but some thousands were illegitimate sons of Italian soldiers and Somali girls (who received Italian citizenship when baptized). In the 1950s Indro Montanelli wrote in Il Borghese that Italian Mogadishu in 1942 after the arrival of the British was an African capital where most of inhabitants were Catholics: he indicated that of the 90,000 inhabitants, more than 40,000 were Italians, while among the 50,000 Somalis there were nearly 7,000 Catholics. From this, he concluded that nearly 3 out of 5 city inhabitants were Catholics. Since the end of the colonial period and the departure of the Italians, Catholicism has experienced a nearly complete disappearance in Somalia. In 2023, the country was scored zero out of 4 for religious freedom. In the same year, the country was ranked as the second worst place in the world to be a Christian, just behind North Korea.