Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оксфорд университетінің Пемброк колледжінің магистрі Уильям Адамс (17 тамыз 1706 жылы Англияның Шрусбери қаласында дүниеге келген, 13 қаңтар 1789 жылы Англияның Глостер қаласында қайтыс болған) Пемброк колледжінің магистрі және профессоры болған.
Fellow and Master of Pembroke College, Oxford
William Adams (17 August 1706 in Shrewsbury, England – 13 January 1789 in Gloucester, England) was Fellow and Master of Pembroke College, Oxford.
Алғашқы жылдар және білім
Адамс 1706 жылдың 17 тамызында Шрусбериде дүниеге келді және 1706 жылдың 3 қыркүйегінде Шрусберидегі Сент-Чад шіркеуінде крещениеден өтті. Ол Шропшир және Шрусберидің ескі отбасынан шыққан, Джон Адамс пен Элизабет Джорденнің үлкен ұлы. 14 жасқа толғанға дейін, яғни 1720 жылдың 6 тамызында Пемброк колледжіне қабылданды. Ол осылай ерте жасында оқуға түсті, себебі ол колледждің негізін қалаушылардың бірі Ричард Уайтвикпен туыс еді. 1724 жылдың 5 маусымында бакалавр, 1727 жылдың 18 сәуірінде магистр дәрежесін алды және 1723 жылы стипендияға ие болды. Соның салдарынан Глостердегі пребенд қызметін алды, ол осы лауазымға қоса берілген. Ол енді Сент-Чад шіркеуіндегі қызметінен бас тартты, оның тыңдаушылары мен жалпы тұрғындар оның мейірімді мінезі мен қоғамның рухани әл-ауқатына көрсеткен ықыласы үшін оны ұзақ уақыт бойы еске алатын еді. Пемброк колледжінің директоры болып сайланғанда (одан кейін 1775 жылдың 10 қарашасында Рев. Томас Хамфрис тағайындалды) ол қызметтен кетті. 1777 жылы Лландафф архидиаконы болып тағайындалды. Ол колледжге баршаның құрметіне лайық басшылық етті, әдепті мінез-құлқымен және тәртіпті сақтау үшін қажетті бекемдігімен студенттердің жақсы көруін иеленді. Ол бұл жердегі пәтерінде ескі досы доктор Сэмюэл Джонсонның өмірінің соңғы күндерін жиі қуантты, одан кейін бірнеше жыл ғана өмір сүрді.
Adams was born at Shrewsbury on 17 August 1706 and baptised at St Chad's Church, Shrewsbury, on 3 September 1706. He was from an old Shropshire and Shrewsbury family, the eldest son of John Adams and Elizabeth Jorden. before he was entered into Pembroke College just before his fourteenth birthday, on 6 August 1720. He matriculated at such an early age because he was kin of the co founder Richard Wightwick. He obtained a B. A., 5 June 1724, master's degree, 18 April 1727 and obtained a fellowship in 1723. and in consequence obtained a prebend of Gloucester, which is attached to that office. He now resigned the living of St. Chad, to the lasting regret of his hearers, as well as of the inhabitants at large, to whom he had long been endeared by his amiable character, and pious attention to the spiritual welfare of his flock. He resigned his living of St. Chad's when he was elected Master of Pembroke (succeeded by the Rev. Thomas Humphries on 10 November 1775). During 1777 he was made Archdeacon of Llandaff. Over the college he presided with universal approbation, and engaged the affections of the students by his courteous demeanour and affability, mixed with the firmness necessary for the preservation of discipline. In his apartments here, he frequently cheered the latter days of his old friend Dr. Samuel Johnson, whom he survived but a few years.
Жеке өмір
Адамс 1742 жылғы 12 шілдеде Сент-Чад шіркеуінде, өзі крещение алған шіркеуде, Томас Ханттың (Бореаттоннан) қызы Сара Хантқа үйленді. Олардың екі баласы болды: Томас, 1744 жылғы желтоқсан айында крещение алып, сол айда жерленді, және Сара (1746 жылғы 28 наурызда туған), кейін 1788 жылы Глостерширдегі Пэйнсвик ауылының тұрғыны Бенджамин Хайаттқа тұрмысқа шықты. Ол кейіннен атақты доктор Сэмюэл Джонсонның тәрбиешісі болды деп есептелген, бірақ доктор Адамс бұл хабарламаны жоққа шығарды, Джонсон Джорданның (оның тәрбиешісінің) қайтысынан кейін колледжге оралғанда, ол оның тәрбиешісі болуы мүмкін еді дейді: "Мен оның формалды тәрбиешісі болдым, бірақ ол менің деңгейімнен жоғары еді". Дегенмен, олардың арасында достық қарым-қатынас орнады, ол доктор Джонсонның өмірі бойы сақталды, оның естелігіне доктор Адамс лайықты құрмет көрсетті. Адамстың қызы Сара Джонсонның сүйіктісі болды, ол оны мейіріммен "Слим" деп атады. Адамс көп жылдар бойы Хилл Лэйндегі Роулидің үйлерінде тұрды, бірақ 1789 жылғы 13 қаңтарда 82 жасында Глостердегі үйінде қайтыс болды. Ол Глостер соборында жерленді, онда оның зиялы қабілеті, білімі, шешендігі, діншілдігі және мейірімділігін мақтайтын ескерткіш орнатылды.
Adams married Miss Sarah Hunt (daughter of Thomas Hunt of Boreatton) on 12 July 1742 at St. Chad's, the same church at which he was baptised. They had two children, Thomas baptised and buried during the month of December 1744 and Sarah (born 28 March 1746) who later married, in 1788, to Benjamin Hyatt, Esq. of Painswick, in Gloucestershire. It has generally been reported, that he was afterwards tutor to the celebrated Dr. Samuel Johnson; but Dr. Adams very handsomely contradicted this report, by saying, that had Johnson returned to College after Jordan's (his tutor's) death, he might have been his tutor: "I was his nominal tutor, but he was above my mark." A friendship, however, commenced between them, which lasted during the life of Dr. Johnson, to whose memory Dr. Adams did ample justice. Adams' daughter Sarah was a favourite of Johnson who affectionately called her 'Slim'. Adams resided at Rowley's Mansions in Hill's Lane, Shrewsbury for many years but died at his prebendal house at Gloucester, 13 January 1789, aged 82. He was interred in Gloucester Cathedral, where a monument was erected, with an inscription, which celebrates his ingenuity, learning, eloquence, piety, and benevolence.
Жарияланымдар
Адамстың алғашқы жариялымдары 1741, 1742 және 1749 жылдары жарық көрген үш жекелеген уағыз болды, бірақ оның негізгі еңбегі – 1752 жылы жарық көрген «Хьюмнің Муғжұзаттар туралы эссесіне қатысты эссе» (Essay on Hume's Essay on Miracles), 8vo форматында. Бұл еңбек Дэвид Хьюмнің жазбаларына ең сауатты жауаптардың бірі ретінде ұзақ уақыт бойы саналды және өткірлігімен, көркемдігімен және әдептілігімен ерекшеленді. Хьюм, ол бірде Лондон қаласында Адамспен кездескенде, оған лайық болғаннан артық жақсы қарым-қатынас жасағанын мойындады. Осы еңбектен кейін тағы да бірнеше жекелеген уағыздар жарық көрді, автор оларды жинақтап, 1777 жылы кітап түрінде жариялады. Осы уағыздардың тек біреуі дау тудырды. Ол «Нағыз және жалған ілім туралы» деп аталып, 4 қыркүйек 1769 жылы Сент-Чадта айтылды. Уағызда Адамс, Рев. Уильям Ромейннің сол жерде айтқан уағызына қарсы тұруды өзінің міндеті деп санады, себебі ол Ромейнге уағыз айтуға рұхсат берген болатын. Бұл екі тараптың жақтастары арасында бірқатар памфлеттердің (кітапшалардың) жарық көруіне әкеп соқты, бірақ Адамс пен Ромейннің екеуі де осы дауға қатыспады, сондай-ақ Ромейн дау тудырған уағызын жарияламады. Дау негізінен Англия шіркеуінің уставында және т.б. кездесетін кальвинизмнің дәрежесіне қатысты болды.
Adams's first publications were three occasional sermons, printed 1741, 1742, 1749; but his principal work was an Essay on Hume's Essay on Miracles, 8vo, 1752; which was long considered as one of the ablest answers that appeared to David Hume's writings, and was distinguished for acuteness, elegance, and urbanity of style. Hume, whom he once met in London, acknowledged that he had treated him much better than he deserved. This work was followed by other occasional sermons, which the author collected into a volume, and published in 1777. Only one of these sermons involved him in a controversy. It was entitled "On true and false Doctrine," preached at St. Chad's 4 September 1769, and touched upon some of the principles of the Methodists, in consequence of Adams having lent his pulpit to the Rev. William Romaine, who had there preached a sermon, the tendency of which Adams thought it his duty to counteract. This produced a series of pamphlets between the friends of the respective parties; but it is somewhat singular that neither Adams nor Mr. Romaine took any part in the controversy, nor did Mr. Romaine publish the sermon which had occasioned it. The dispute turned principally on the degree of Calvinism to be found in the Articles, &c. of the Church of England.