Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Энтони Аддингтон (1713 - 22 наурыз 1790 ж.) - ағылшын дәрігері.
English physician
Anthony Addington (1713 – 22 March 1790) was an English physician.
Өмір
Аддингтон Твифордта, Генри Аддингтонның (1659–1729) кенже ұлы болып дүниеге келді. Ол сол жерде "орташа өлшемді" мүлікке ие болған, және оның отбасы сол жерде ұрпақтар бойы қоныстанған еді, сондай-ақ оның екінші әйелі, Элизабет (шамамен 1670–1746), Энтони мен Джоанна Уоттстың қызы, Солгрейвтен, Нортгемптонширден шыққан. Ол Винчестер колледжінде білім алды. Оксфордтағы Тринити колледжіне қабылданды, онда 13 мамыр 1740 жылы философия магистрі, ал 24 қаңтар 1744 жылы медицина докторы дәрежесін алды. Кейіннен Дәрігерлер колледжінің мүшесі болып қабылданды және Лондонда тәжірибе жинады, бірақ нашар денсаулығына байланысты елге көшіп кетуге мәжбүр болды. Оның мансабы 1752 жылы Мэри Блэндидің әкесі Фрэнсис Блэндиді улау ісінде айыпталу кезінде сарапшы ретінде танымал болды. Содан кейін ол Беркширдегі Редингке зейнетке шықты, онда 1790 жылы қайтыс болғанға дейін кәсіби қызметінен үлкен табыс тапты. Ол әсіресе ақыл-естің бұзылуын емдеуге көп көңіл бөлді және Джордж III алғаш рет психикалық өзгерістердің белгілерін көрсеткен кезде қараған дәрігерлердің бірі болды. Аддингтон Лорд Чатемнің сенімді досы және кеңесшісі болды. Ол Чатем мен Лорд Бьют арасындағы коалиция бойынша сәтсіз келіссөздерге қатысты.
Addington was born at Twyford, youngest son of Henry Addington (1659 1729), a gentleman who owned a "moderately sized" estate there, where the family had been settled for generations, and his second wife, Elizabeth (c. 1670 1746), daughter of Anthony and Joanna Watts, of Sulgrave, Northamptonshire. He was educated at Winchester College. He went up to Trinity College, Oxford, where he took the degree of M. A. on 13 May 1740 and of M. D. on 24 January 1744. He was subsequently admitted a fellow of the College of Physicians, and went into practice in London, but was compelled by bad health to move to the country. His career gained considerable public attention when he appeared as an expert for the prosecution of Mary Blandy for the poisoning of her father Francis Blandy in 1752. He then retired to Reading in Berkshire, where he derived a large income from his profession, until his death in 1790. He devoted his attention particularly to the treatment of insanity, and was one of the physicians called in to see George III when he first showed symptoms of mental aberration. Addington was a confidential friend and adviser of Lord Chatham. He took part in unsuccessful negotiations of a coalition between Chatham and Lord Bute.
Шығармалары
Аддингтон "Теңіздегі қан тоқтау туралы эссе" атты еңбегін жазды, онда теңізде осы ауруды емдеудің және кез келген саяхат немесе круиз үшін суды тұщы сақтаудың оңай жолы ұсынылған. Оқу, 1753 жыл. Бұл еңбегінде ол ауруды өзінің бақылауларынан емес, басқалардың айтуынша сипаттайды. Ем ретінде ол қанатыруды, тазалау үшін теңіз суын қолдануды және тұз қышқылымен қышқылданған сусын ішуді ұсынды. Ол етті зиянды деп есептейді, бірақ печеньені қан тоқтаумен ауырған адамдарға қолайлы тағам деп санайды. Ол бір тонна суға 1,5 унция тұз қышқылын қосса, судың шіруіне жол бермейді және оны ұзақ уақыт бойы тұщы сақтайды деп мәлімдеді. 1778 жылдың басында болған оқиғада қайтыс болған граф Чатемнің атқан рөлі туралы нақты есеп енді Аддингтонға жатқызылмайды.
Addington wrote An Essay on the Sea Scurvy, wherein is proposed an easy method of curing that distemper at sea, and of preserving water sweet for any cruise or voyage. Reading, 1753. In this work, he describes the disease from accounts of others, rather than from his own observation. As treatment he recommended depletion, with the employment of seawater as a purgative, and drinks acidulated with muriatic acid. He conceives meat to be injurious, but regards biscuit as food suitable to persons affected with scurvy. He asserted that the addition of an ounce and a half of muriatic acid to a tun of water, will prevent its putrefaction, and preserve it sweet for any length of time. An authentic Account of the Part taken by the late Earl Chatham in a Transaction which passed in the beginning of the year 1778 is no longer attributed to Addington.
Отбасы
1745 жылы Аддингтон Мэриді, Рединг грамматикалық мектебінің директоры, пастор Хавиленд Джон Хайлидің қызын алып үйленді. Генри Аддингтон, 1-ші Сидмут виконты, 1801 жылдан 1804 жылға дейін Ұлыбританияның премьер-министрі, олардың үлкен ұлы болды. Үлкен қызы Анна 1770 жылы Уильям Гуденофқа тұрмысқа шықты, бірақ ол сол жылы қайтыс болды. Екінші қызы Элеонора Джеймс Саттонға (1801 жылы қайтыс болған) Devizes қаласынан үйленді. Елизавета Уильям Хоскинсқа тұрмысқа шықты. Ең кіші қызы Шарлотта 1788 жылы Чарльз Брагг Батерстке тұрмысқа шықты.
Addington married in 1745, Mary, daughter of the Rev. Haviland John Hiley, headmaster of Reading grammar school. Henry Addington, 1st Viscount Sidmouth, Prime Minister of the United Kingdom from 1801 to 1804, was their eldest son. Anne, the eldest, married in 1770 William Goodenough M. D., who died that year. Eleanor, the second, married James Sutton (died 1801) of Devizes. Elizabeth married William Hoskins. Charlotte, the youngest, married in 1788 Charles Bragge Bathurst.