Кіріспе

Бейнелі ойын-сауық түрі. Кантастория (ˌkantaˈstɔːrja; сондай-ақ cantastorie ˌkantaˈstɔːrje, canta storia немесе canta historia деп те жазылады) итальян тілінен "әңгімеші әнші" деген мағынаны білдіреді және әлемнің көптеген жерлерінде басқа да түрлі аттармен таныс. Бұл – өнерпаздың бірқатар суреттерге ишара жасап, әңгіме айту немесе ән шырқау арқылы көрсететін театрлық форма. Бұл суреттер кез келген материалға салынған, басылған немесе сызылған болуы мүмкін.

Азия

VI ғасырда Үндістанда саубика деп аталатын діни әңгімелерді үйден-үйге құдайлардың суреттері салынған туларды алып жүретін саяхатшы әңгімешілер орындаған. Ямапапака деп аталатын тағы бір түрінде әңгімешілер тік мата орамаларды алып жүріп, өлімнен кейінгі өмір туралы әңгімелер айтқан. Бүгінгі күні бұл дәстүрді әлі де Үндістанның Батыс Бенгалиясынан шыққан Читракар әйелдері сақтап келеді. Тибетте бұл мани па деп, ал Қытайдың басқа аймақтарында пинь деп аталған. Индонезияда орамды көлденең етіп жасап, оны wayang beber деп атаған. Оны орындау үшін төрт адам қатысқан: әңгімені әнмен айтатын ер адам, орамды айналдыратын екі ер адам және әңгімедегі белгілі бір суреттерді жарықтандыру үшін шам ұстайтын әйел. Индонезияның тағы бір театр түрі – бұл wayang kulit және wayang golek, олар құыршақтарды таяқша арқылы ойнату арқылы көрсетіледі және олар да әлі күнге дейін орындалуда. Жапонияда кантастория этоки (絵解) немесе эмаки (絵巻) түрінде, жеке панельдерге бөлінген ілулі орамалар түрінде пайда болған, бұл танымал заманауи манга, яғни жапон комикстерінің алға басушысы болды. Этоки кейде кішкентай кітапшалар түрінде немесе тіпті жол жиегінде фондық суреттерімен қойылған қуыршақтар түрінде кездесетін. XX ғасырда велосипедпен жүретін жапондық сатушылар камисибай (紙芝居) деп аталатын сериялық қойылымдарды әкелді, онда әңгіме ашық жақтаулы қораптың ішінен сырға жылғалатын суреттер арқылы айтылатын. Кейбір камисибай қойылымдарында сирек кездесетін шоу элементтері болды, онда көрермен тесіктен қарап, әңгімеден алынған артефактты көру үшін қосымша төлем жасауға мүмкіндік берілді.

Еуропа

XVI ғасырдағы Италияда дұғалар көбінесе жарықтандырылған шиыршықтармен бірге айтылса, зайырлы қоғамда кантамбанко немесе «әндетілетін орындық» пайда болды, онда адам орындықта тұрып, таяқпен суреттерді көрсететін. Испанияда 19 ғасырға дейін соқыр адамдар жас көмекшісімен бірге қаладан қалаға саяхаттап, суреттер көрсету арқылы күнкөріс табатын. Соқыр адам әңгіме айта немесе ән шырқап, көбінесе қылмыстар туралы айтатын, ал көмекшісі сол сәттегі суретті көрсететін. Бұл «тік сызықтағы жоғары индекс» (соқыр адамның әңгімелері) деп аталды. Әншілік орындық солтүстікке қарай Орталық және Солтүстік Еуропаға көшіп, кісі өлтіру, өрт, өлім, махаббат, сексуалдық қатынастар және дау-дамаylar туралы сенсациялық, жартылай жаңалықтар қызметін атқарды. Мұндай даулы әндерді орындаушылар авантюристтер және бұзақылар ретінде қарастырылып, олардың қызметі үшін жиі тұтқындалды, жер аударылды немесе қоғамнан шеттетілді. Германияда саяхатшы балладашылар төрт ғасыр бойы Моритат немесе Бэнкэлсанг (орындық әні) баннерлерін көрсетіп келді, 1940 жылы нацистер бұл практиканы тыйым салғанға дейін. Неміс Бэнкэлсангы Бертольт Брехттің «Үш тиындық операсы» (Die Dreigroschenoper) және Питер Шуманның сахналық жұмыстарында сақталған. Чехословакияда баннерлік шоулар kramářská píseň деп аталды. Олардың көпшілігі жоғалып кетті, бірақ Cannoneer Jabůrek атты пародиалық ән ерекше көзге түседі. Венгрияда бұл képmutogatás деп аталады.