Урсула Морей Уильямс (1911-2006) – британдық балалар жазушысы, 70-ке жуық кітап авторы. «Ағаш жылқының шытырман оқиғалары», «Жақсы Рождество шыршысы» және «Гобболина» кітаптарымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ағылшын балалар авторы (1911–2006)
English children's author (1911–2006)
Урсула Морей Уильямс (19 сәуір 1911 – 17 қазан 2006) – ағылшын балаларға арналған шамамен 70 кітаптың авторы. Алғашқы баласын күткен кезде жазылған «Кішкентай ағаш жылқының оқиғалары» 1939 жылы жарық көргеннен бастап өмірінің соңына дейін басылымда болды. Оның классикалық әңгімелері көбінесе сыртқы әлемдегі қиындықтар мен қатыгездікті жеңіп, сүйікті үйін табатын батыл жандар туралы болды. Олардың ішінде 1943 жылы жарық көрген «Жақсы кішкентай шырша» және одан бір жыл бұрын жарық көрген «Гобболино, колдаушының мысығы» кітаптары бар. Ол дереу сатылып бітті, бірақ жиырма жылдан кейін Puffin Books-те Кей Уэбб қысқартылған нұсқада қайта басылғанға дейін ұмытылып кетті, содан кейін ол бестселлерге айналды.
Ursula Moray Williams (19 April 1911 – 17 October 2006) was an English children's author of nearly 70 books for children. Adventures of the Little Wooden Horse, written while expecting her first child, remained in print throughout her life from its publication in 1939. Her classic stories often involved brave creatures who overcome trials and cruelty in the outside world before finding a loving home. They included The Good Little Christmas Tree of 1943, and Gobbolino, the Witch's Cat first published the previous year. It immediately sold out but disappeared until re issued in abridged form by Kaye Webb at Puffin Books twenty years later, when it became a best seller.
Өмір
Уильямс Гэмпширдегі Петерсфилд қаласында дүниеге келді, біртекті егіздердің кішісі, он минутқа кейін туған. Ол және оның әпкесі Барбара Арнасон талантты суретшілер болды және он жасынан бастап алты жыл бойы бір-біріне туған күндері мен Рождествода кітаптар жазып, сурет салды. Екеуі де "Қыз-скауттар" қозғалысының алғашқы лагерьлеріне қатысқан, ынталы мүшелері болды, ал Урсуланың алғашқы кітаптарының кейбіреулері оның өзінің "Брауни" үйірмесіне айтқан әңгімелерінен құралған жинақтар еді. Қыздар алғашқыда ағаштан жасалған ойыншық аттармен (hobby horses) қызығушылық танытты. Пони алу үшін ақша жинау үшін ешкілер ұстап, сүтін сатты, бірақ олар өзі ішпеді. Олардың ежексізі, баспагер Стэнли Унвиннің арқасында егіздер Альп тауларына саяхат жасады, бұл кейінірек Урсуланың ең жарқын туындыларына, әсіресе "Үш ойыншық жасаушы" трилогиясының бастауына шабыттандырды. Трилогияның соңғы томы "Ойыншық жасаушының қызы" оның ең танымал шығармаларының бірі болды. Алайда, Уильямстың идеялардың ең үлкен көзі – оның жасөспірімдік шағын өткізген үйі, Солтүстік Стоунхэм үйі, Саутгемптонның солтүстігіндегі орманды аймақта орналасқан үлкен, тозығы жеткен сарай еді. Оның балалық шағындағы оқиғалар оның шығармаларында қайта-қайта кездеседі, ал Солтүстік Стоунхэм 1941 жылғы "Джон Питерге арналған қамал" романында ең толық сипатталған, сондай-ақ Фейт Жактың 1974 жылғы "Атасының ақымақтығы және ағаш құрт кітап құрты" суреттерінде бейнеленген. Ол "Puffin Books" редакторы Кей Веббтің досы болды және "Puffin Club" үшін көңілді кештер ұйымдастырды, ол оның бірінші құрметті мүшесі атанды. Ол Ширли Хьюз, Фейт Жак және Эдвард Ардицзон сияқты суретшілермен жұмыс істеді. Оның кейінгі жазбаларының көп бөлігі бұзылушы, бірақ көбінесе жақсы ниетті балаларды бейнелейді және оның жасөспірімдер судьясы және мектеп басқарушысы ретіндегі жұмысының ықпалында болды. Жергілікті тұрғындар оның көптеген мейірімділіктері мен терең христиандық сенімі үшін оны жоғары бағалады. Жеке проблемалар, оның ішінде ағасының өзін-өзі өлтіру әрекеті, отбасылық дағдарыстар, күйеуінің қазасы, бір көзін жоғалту және қатерлі ісіктен ажалға сыймау оның жұмысына кедергі келтірді, бірақ Уильямс 80 жасқа дейін жазуын жалғастырды және өзінің буынындағы балалар жазушысының ең ұзақ жарияланған мансабына қол жеткізді. Ол 1935 жылы Конрад Саути "Питер" Джонға үйленді. Олар Темза маңындағы Кингстонға жақын Хэмптон қаласында, содан кейін Эшерде тұрды, ал 1942 жылы Глостерширге, 1945 жылы Ворстерширдегі Бекфорд қаласына көшті. Питер 1971 жылы қайтыс болды. Олардың төрт ұлы болды, үшеуі одан кейін өмір сүрді. Ол 2006 жылы Глостерширдегі Теуксбериде дүние салды. Уильямстың көптеген қолжазбалары мен хаттары Ньюкаслдағы Балалар кітаптары орталығы "Seven Stories" -те сақталады. Оның туғанына 100 жыл толуына арналған көрме 2011 жылдың сәуір айында Винчестерде ашылды.
Williams was born in Petersfield, Hampshire, by ten minutes the younger of identical twins. She and her sister Barbara Árnason were talented artists, and for six years from the age of ten wrote and illustrated books for each other's birthdays and at Christmas. Both were enthusiastic Girl Guides, attending some of the movement's first camps, and some of Ursula's early books were collections of stories she had told to her own Brownie pack. The girls were also keen riders – on hobby horses at first. To save for a pony they kept goats, selling their milk which they refused to drink themselves. Thanks to their uncle, the publisher Stanley Unwin, the twins visited the Alps, which later inspired some of Ursula's most vivid writing, most notably the trilogy that began with The Three Toymakers. Its final volume, The Toymaker's Daughter, was among her most celebrated creations. Williams' greatest source of ideas, however, was the house in which she spent her teenage years, North Stoneham House, a large, dilapidated mansion set in woodland north of Southampton. Events from her childhood recur repeatedly in her fiction, with North Stoneham described at greatest length in the 1941 A Castle for John Peter and depicted in Faith Jaques' illustrations for Grandpapa's Folly and the Woodworm Bookworm of 1974. She was a friend of Puffin Books editor Kaye Webb, and organised riotous parties for the Puffin Club, of which she was made the first honorary member. She worked with illustrators like Shirley Hughes, Faith Jaques and Edward Ardizzone. Much of her later writing included disruptive, but essentially good hearted children, and was influenced by her work as a juvenile magistrate and as a highly involved school governor. Locally, she was greatly admired for her many acts of kindness and an instinctive Christian faith. Personal problems, including her brother's threatened suicide, family crises, the death of her husband, the loss of an eye, and her near death to cancer, interrupted her work, but Williams went on writing until the age of 80, and achieved the longest published career of any children's writer of her generation. She married Conrad Southey "Peter" John in 1935. They lived at Hampton, near Kingston upon Thames, then Esher, before moving to Gloucestershire in 1942, and Beckford, Worcestershire, in 1945. Peter died in 1971. They had four sons, three of whom survived her. She died in 2006 at Tewkesbury in Gloucestershire. Many of Williams' manuscripts and further correspondence are held at Seven Stories, the Centre for Children's Books in Newcastle. An exhibition, marking the centenary of her birth, opened in Winchester in April 2011.