Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландия саясаткері (1870–1939)
New Zealand politician (1870–1939)
Томас Мейсон Уилфорд (20 маусым 1870 – 22 маусым 1939) – Жаңа Зеландия саясаткері. Ол 1899 жылдан 1929 жылға дейін отыз жыл бойы Уэллингтон маңындағы және кейін Хатт округіндегі депутаттық орындарды үздіксіз иеленді. Уилфорд Жаңа Зеландия Либералдық партиясының төрағасы және 1920–1925 жылдар аралығында оппозиция жетекшісі болды.
Sir Thomas Mason Wilford (20 June 1870 – 22 June 1939) was a New Zealand politician. He held the seats of Wellington Suburbs then Hutt continuously for thirty years, from 1899 to 1929. Wilford was leader of the New Zealand Liberal Party, and Leader of the Opposition from 1920 to 1925.
Ерте өмір
Уилфорд 1870 жылы Лоуэр-Хатт қаласында дүниеге келген. Оның әкесі хирург Джон Джордж Фредерик Уилфорд, анасы Элизабет Кэтрин Мейсон болды. Анасының әкесі Томас Мейсон еді. Уилфорд жастық шағында белсенді спортшы болған және регби, теннис, бокс сияқты бірнеше спорт түрлерімен айналысқан. Ол Веллингтон қаласындағы Маунт Виктория елді мекеніндегі Веллингтон колледжінде, содан кейін Крайстчерчтегі Крайст колледжінде білім алған. 18 жасында заңгерлік емтиханды тапсырды, бірақ заңгерлікке қабылданғанға дейін 21 жасқа толуы керек еді. 17 ақпан 1892 жылы Дунедин қаласында Джордж Маклиннің қызы Джорджия Констанс Маклинге үйленді. Олардың бір ұлы мен бір қызы болды. 1899 жылдан 1911 жылға дейін Веллингтон қаласын Хатт аңғарымен байланыстыратын Хатт тас жолын және темір жолын жаңартуға белсенді түрде атсалысты, бұл үшін жергілікті билік органдарымен тиімді жұмыс істеп, қолданыстағы инфрақұрылымды едәуір қымбатқа жаңартуға қол жеткізді. 1910 жылы Веллингтон қаласының мэрі болған кезде бір жылға Порт кеңесінен кетті. Қарсылықсыз қайта сайланғаннан кейін денсаулығына байланысты Веллингтон қаласының мэрі лауазымынан бас тартты.
Wilford was born in Lower Hutt in 1870. His parents were the surgeon John George Frederick Wilford and his wife, Elizabeth Catherine Mason. His grandfather on his mother's side was Thomas Mason. Wilford was a keen sportsman and athlete in his youth and competed in several sports including rugby, tennis and boxing. He obtained his education at Wellington College in the Wellington suburb of Mount Victoria, followed by Christ's College in Christchurch. He passed his examinations as a lawyer at age 18, but could not be admitted to the bar until he had reached the legal age of 21. He married Georgia Constance McLean, daughter of George McLean, on 17 February 1892 at Dunedin. They had one son and one daughter. He championed the redevelopment of the Hutt Road and railway linking Wellington city to the Hutt Valley from 1899 and 1911, skillfully working with and around local body groups to achieve a rather costly upgrade of the existing infrastructure. He resigned from the Harbour Board when he became Mayor of Wellington in 1910 for one year. After being re elected unopposed he resigned as mayor of Wellington due to health issues.
Оппозиция басшысы
Уилфорд 1920 жылы Уильям Макдональдтың қайтысынан кейін Либералдық партияның басшысы және оппозицияның басшысы болды. Дегенмен, көптеген либерал депутаттардың жеңілген басшысы Джозеф Уорд парламентке қайта оралғанша басшысыз қалуды қалағандықтан, ол бастапқыда бұл қызметінде қиындықтарға тап болды. 1922 жылға қарай Уилфорд Либералдық партияның наразыларымен келісімге келіп, партия басшысы ретінде сайысқа түсті. Ұлыбританиядағы Либ-Лейб пактісіне ұқсас, дауыс бөлінуін болдырмау мақсатында Либералдық және Лейбористтік партиялар арасындағы одақ туралы әңгімелер болды. Уилфорд Лейбористтік партияның басшысы Гарри Холландпен бірлескен науқан туралы келіссөздер жүргізді және жеңіске жеткен жағдайда пропорционалды сайлау жүйесін құру үшін коалиция құруды жоспарлады. Алайда, Уилфорд жаңа жүйе бойынша сайлау өткізуден бұрын толық мерзімге билікте болуды талап еткендіктен келіссөздер тоқтап қалды. Уилфордтың басшылығымен 1922 жылы либералдар алдыңғы сайлауға қарағанда жақсы нәтиже көрсетті, қосымша бес мандат алды. Бұл ішінара лейбористердің либералдарға қарсы барлық сайлау округтерінде кандидаттарды тіркемеуіне байланысты болды, бұл бірлескен науқан келіссөздерінің сәтсіз аяқталуына себеп болды. Дегенмен, либералдар билікке қайта орала алмады және 1925 жылы Уилфорд басшылықты Джордж Форбске тапсырды. Уилфордты жақсы білетін лейборист саясаткер Джон А. Ли, егер Уилфордтың денсаулығы жақсы болғанда, ол партияның құлдырауын кейінге шегеріп, либералдарды билікке қайтарып, өзі премьер-министр болар еді деді. Ол 1929 жылдың 18 қарашасында парламенттен кетуге және Ұлыбританиядағы Жоғары комиссар болуға келісті. 1930 жылғы Корольдің туған күніне орай Уилфорд Киелі Михаил және Киелі Георгий орденінің кавалер-командоры болып тағайындалды. 1935 жылы оған Георг V патшаның күміс юбилейлік медалі табысталды.
Wilford became the Leader of the Liberal Party and therefore Leader of the Opposition upon the death of William MacDonald in 1920. However, he was initially hampered in this position due to many Liberal MPs' wishes to remain leaderless until their defeated leader, Joseph Ward could re enter Parliament. By 1922 Wilford had achieved a reconciliation with the Liberal's dissidents and contested the as party leader. There was talk of a proposed alliance of sorts between the Liberal and Labour parties in order to avoid vote splitting, similar to the Lib Lab Pact in the UK. Wilford entered into discussions with Labour leader Harry Holland over a joint campaign and upon winning, forming a coalition to set up a proportional representation electoral system. The talks broke down however after Wilford demanded to hold office for a full term before holding an election under the new system. The Liberals fared better under Wilford's leadership in 1922 than in the previous election, gaining an additional five seats. This can partly be attributed to Labour not standing candidates in all electorates against the Liberals in line with the ultimately failed joint campaign talks. However, the Liberals were still unable to regain office and by 1925, Wilford had yielded the leadership to George Forbes. Labour politician, John A. Lee, a colleague who knew Wilford well, stated that while no one could have saved the Liberal party from its ultimate demise, if Wilford had been in better health, he would have delayed it, returning the Liberals to power and served as Prime Minister himself. He resigned from Parliament on 18 November 1929 to become High Commissioner to the United Kingdom. In the 1930 King's Birthday Honours, Wilford was appointed a Knight Commander of the Order of St Michael and St George. In 1935, he was awarded the King George V Silver Jubilee Medal.
Өлім
Уилфорд 1939 жылдың 22 маусымында Веллингтонда қайтыс болды, одан әйелі мен екі баласы қалды.
Wilford died at Wellington on 22 June 1939, survived by his wife and two children.