Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыстағы теңіз шайқастарындағы конвой SC 7 – Екінші дүниежүзілік соғыстағы одақтастардың ірі конвойының кодтық атауы. Оған 35 сауда кемесі және алты эскорт кірген. 1940 жылдың 5 қазанында Сиднейден (Нова-Скотия) Ливерпуль және басқа британдық порттарға қарай шығысқа бағыт алған. Атлант мұхитын кесіп өтетін кезде конвойға алғашқы U-боттардың бірінен шабуыл жасалды. Эскорттардың күші жетпеді, 35 жүк кемесінің жиырмасы батып, екеуі зақымдалып, 141 адам қаза тапты. Осы апат қасқырлар үйірінің (көптеген санымен шабуылдау) тиімділігін және британдық суастына қарсы операциялардың жеткіліксіздігін көрсетті.
Convoy during naval battles of the Second World War
SC 7 was the code name for a large Allied convoy in the Second World War comprising 35 merchant ships and six escorts, which sailed eastbound from Sydney, Nova Scotia, for Liverpool and other British ports on 5 October 1940. While crossing the Atlantic, the convoy was attacked by one of the first U boat wolfpacks. The escorts were overwhelmed, twenty of the 35 cargo vessels were sunk and two were damaged, with 141 lives lost. The disaster demonstrated the potency of wolfpacks (attacking in numbers) and the inadequacy of British anti submarine operations.
Конвойдың кемелері
SC 7 конвойы 1940 жылғы 5 қазанда Сиднейден (Нова-Скотия) Ливерпульге және басқа британдық порттарға бағыт алды. Конвойды құру жоспарланған, бірақ бірнеше сауда кемелері өте баяу болғандықтан, конвойдың жылдамдығы төмендеді. Конвой көбінесе көлемді тауарлармен жүктелген, ескі, кішкентай кемелерден тұрды. Бұл кемелердің жүктерінің көп бөлігі Канаданың шығыс жағалауынан, әсіресе Сиднейдің солтүстігі мен шығысынан келді. Типикалық жүктерге шығыс Нью-Брансуиктен британдық көмір шахталары үшін арналған тіректер, ағаш, целлюлоза, Ұлы көлдердегі порттардан астық, Сидней зауытынан болат және болат құймалары, сондай-ақ Уэльстің ірі болат зауыттарына жіберілетін Ньюфаундлендтен темір кендері кірді. Конвойдағы ең ірі кеме – Адмиралтействоға тиесілі мұнай танкері, ол Корольдік теңіз күштері үшін отынды Клайдқа жеткізуге бағытталған. Тағы бір кеме, «Британдық», құнды жүк көліктерін тасыды. Кемелердің көп бөлігі британдықтар болғанымен, конвойға грек, швед, норвегиялық және голланд кемелері де кірді. Конвой командирі, зейнеткер әскери офицер, вице-адмирал Лаклан Маккиннон, 2962 тонналық «Скарборо» атты британдық кемеде соғысқа ерікті түрде қатысты. Маккиннон сауда кемелерінің жақсы тәртіпте болуын қадағалап отырды, бірақ эскортқа басшылық етпеді. Сапардың алғашқы үш бөлігінде «шлюп» ғана теңіз күзетін сүйемелдеді. 1940 жылы Атлант мұхитында жағалау аймақтарынан шыққан одақтас кемелерге әуе қорғау қарастырылмады. «Скарборо» неміс рейдерлерінің шабуылына қарсы тұруға шамасы келмес еді. Көптеген сауда кемелерінің капитандары конвоймен жүруге мәжбүр болғанына наразылық білдірді және әлсіз эскортпен өте баяу өтудің орнына өздері тәуекелге баруды артық көрді. Олар көбінесе ынтымақтастыққа келмейтін. Сапардың басында «Скарборо» капитаны түнде шамдары жанған грек сауда кемесін көріп қатты таң қалды.
The slow Convoy SC 7 left Sydney, Nova Scotia on 5 October 1940 bound for Liverpool and other British ports. The convoy was to make but several merchant ships were much slower, reducing its speed. The convoy consisted of older, smaller ships, mostly with cargoes of bulk goods. Much of the freight on these ships originated on Canada's east coast, especially from points to the north and east of Sydney. Typical cargoes included pit props from eastern New Brunswick for British coal mines, lumber, pulpwood, grain from the Great Lakes ports, steel and steel ingots from the Sydney plant and iron ore from Newfoundland, bound for the huge steel plants of Wales. The largest ship in the convoy was the oil tanker , belonging to the Admiralty, which was bound for the Clyde with fuel for the Royal Navy. Another ship, the British , carried a valuable cargo of trucks. Many of the ships were British but the convoy included Greek, Swedish, Norwegian and Dutch vessels. The convoy commodore, Vice Admiral Lachlan MacKinnon, a retired naval officer who had volunteered for war service, sailed in , a British ship of 2,962 GRT. Mackinnon was in charge of the good order of the merchant ships but did not command the escort. The sloop was sole naval escort for the first three quarters of the journey. There was no aircraft protection in 1940 for Allied ships in the Atlantic Ocean after leaving coastal regions. Scarborough would have had little chance against a surface attack by a German raider. Many of the merchant ship captains were resentful at having to sail in convoy and would have preferred to take their chances on their own, rather than risk such a slow crossing with a weak escort. They were often uncooperative; at one point early in the voyage Scarboroughs captain was shocked to find a Greek merchant ship in the convoy travelling at night with her lights on.
5-18 қазан
Конвой 1940 жылғы 5 қазанда жолға шықты. Бірінші күні бір кеме механикалық бұзылуға байланысты тоқтап, портқа қайтып келді. 8 қазанда конвой "қатты дауылға тап болды", содан кейін U-көмекейлермен шайқасқа түсті. 11 қазанда ауа райы нашарлағандықтан бірнеше кеме бөлініп, жеке-жеке жүзуге мәжбүр болды. , Шотландияға апаратын ағаш жүгі бар 1813 тонналық шағын канадалық Лейкер болды. Ол U 124 көмекейімен 1940 жылғы 16 қазанда көріліп, батып кетті. Грек жүк кемесі U 38 1938 жылы жасалды. Ол 17 қазанда батып кетті, бірақ 19 қазанда Ротесейге дейін Аэнос кемесінен аман қалғандарды құтқарып әкелген тағы бір Лейкер. Төртінші артта қалған кеме 15 қазанда конвойға қайта қосылды. 17 қазанда конвой Батыс жолдарына кіргенде, Скарбороға шлюп қосылды және жаңа корвет. Сол күні олар U 48 көмекейімен байқалды. Скарборо U 48-ді тереңге сүңгітіп, оның көлеңкелеуіне немесе хабарлауына мүмкіндік бермеді, бірақ шабуыл тым ұзаққа созылды және конвой Скарбороға қайта қосыла алмады. 18 қазанда SC 7 конвойына шлюп пен корвет қосылды, ал команданы Лейт қабылдады. Сол күні U 38 конвойды көріп, шабуыл жасады, Лейтке зақым келтірді, ал Heartsease сәттіліксіз шабуылдады, бірақ U 38 кері шегіндірілді және Heartsease-ке Carsbreck-ті үйге сүйемелдеу тапсырылды, бұл күзетті одан әрі әлсіретті.
The convoy sailed on Saturday 5 October 1940. On the first day, one ship, dropped out with mechanical trouble and returned to port. The convoy "ran into a gale" on 8 October and then were engaged by U boats. As bad weather set in on 11 October, several ships became separated and were forced to sail independently. , was a small Canadian Laker of 1,813 GRT, with a cargo of lumber destined for Scotland. She was sighted by U 124 was launched in 1940. on 16 October and sunk. The Greek freighter was seen by U 38 was launched in 1938. and sunk on the 17 October but , another Laker, rescued survivors from Aenos, before arriving at Rothesay on 19 October. A fourth straggler regained the convoy on 15 October. On 17 October, as the convoy entered the Western Approaches, Scarborough was joined by the sloop and the new corvette Later that day they were sighted by U 48 was launched in 1939., which attacked, sinking two ships, including the tanker Languedoc. Scarborough drove U 48 deep so she was unable to shadow or report but the attack continued for too long and the convoy moved so far ahead that Scarborough was unable to rejoin. On 18 October, Convoy SC 7 was joined by the sloop and the corvette , with Leith assuming command. Later that day, U 38 sighted the convoy and attacked, damaging Leith and Heartsease attacked without success, though U 38 was driven off and Heartsease was detailed to escort Carsbreck home, weakening the escort further.
18-19 қазан
18-19 қазан түнінде U 46 1938 жылы суға түсірілді, U 99 1940 жылы суға түсірілді, U 100 1940 жылы суға түсірілді, U 101 1940 жылы суға түсірілді және U 123 1940 жылы суға түсірілді. Олар бірігіп шабуыл жасады. U 99 және U 100 кемелерін екі белгілі теңізші, корветтенкапитан Отто Кретшмер және Йоахим Шепке басқарды. Шабуылды адмирал Карл Дёниц, "Бефехльсхабер дер Унтерзееботе" (Суасты қайықтар командирі) және оның штабы Лорьянттан үйлестірді. Алғашқы құрбан болған кеме – Уэльстің Кардифф қаласына темір кенімен бара жатқан болжамды кеме. Ауыр жүгімен бірге ол тез батып, барлық 36 экипаж мүшесімен бірге суға кетті. Кейінірек сол түні SC 7 конвойы көптеген кемелерін жоғалтты, оның ішінде жүк көліктерімен және алты экипаж мүшесімен Empire Brigade, сондай-ақ Сиднейден келген болат құймаларымен жүктелген кеме. Ол да тез батып, 39 адамдық экипажының 38-імен бірге суға кетті. Құрбан болғандардың арасында комодордың кемесі – Assyrian да болды, ол 17 экипаж мүшесімен бірге суға кетті (Маккиннон суық суға ұзақ уақыт болғаннан кейін құтқарылды). Барлығы алты сағат ішінде 16 кеме жоғалды.
On the night of 18/19 October, U 46 was launched in 1938., U 99 was launched in 1940., U 100 was launched in 1940., U 101 was launched in 1940. and U 123 was launched in 1940. made a concerted attack. U 99 and U 100 were captained by two famous aces, Korvettenkapitäns Otto Kretschmer and Joachim Schepke. The attack was coordinated from Lorient by Admiral Karl Dönitz the Befehslshaber der Unterseeboote (Commander, U boats) and his staff. An early casualty was the iron ore ship, , bound for Cardiff, Wales. With her heavy cargo, she sank quickly, taking all 36 crew members with her. Later that night, Convoy SC 7 lost many of its members, including Empire Brigade with her cargo of trucks and six of her crew and with her cargo of steel ingots from Sydney. She sank quickly as well, taking with her 38 of her 39 man crew. Also among the casualties was the commodore's ship, Assyrian, which went down with 17 crew (Mackinnon was rescued after a long immersion in the chilly waters). In all, 16 ships were lost in this six hour period.
18-20 қазан
18 қазанда U 101 су асты қайығымен торпедаланып, тасталып кетті. 19 қазанда U 100 қайтадан торпедалады, бірақ кеме су бетінде қалып қойды. Ол "Клайдқа" сүйретіліп, кейін Гринокта жөнделді. Қамқоршылар осы шығындардың алдын алуға құмар емес еді; олардың жауаптары үйлесімсіз және тиімсіз болды. Шабуылдаушы су асты қайықтары су астынан немесе конвойдың сыртынан емес, конвой ішіндегі кемелердің арасымен жүзіп шабуылдайтынын олар ешқашан түсінбеді. Қарауылшылар U қайықтарына тиімді шабуыл жасай алмады және көп уақытын аман қалғандарды құтқаруға жұмсады. 19 қазанда аман қалғандарды тасыған қамқоршылар қалған кемелерді жинады. Фоуи сегіз кеме жинап, Клайдқа бет алды, бірнеше күннен кейін жетті. Скарбороу 19 қазан күні шайқас болған жерден өтті; ол қираған қалдықтарды тапты, бірақ аман қалғандар жоқ еді. Кейін сол күні Лит зақымдалған "Карсбрек" кемесін қадағалап келе жатқан "Хартсиз" кемесімен кездесті; олар бірге Ренфруширдегі Горок қаласына қарай жолға шықты, жолда тағы екі кемені жинады. 200-ден астам аман қалған адамдармен "Блюбелл" тікелей Клайдқа бет алып, 20 қазанда жетті.
On 18 October, was torpedoed by U 101 and was abandoned. She was torpedoed again on 19 October by U 100 but remained afloat. She was towed to the Clyde and later repaired at Greenock. The escorts were unable to prevent any of these losses; their responses were uncoordinated and ineffective. They never realised that the attacking submarines did not attack submerged or from outside the convoy but were actually running surfaced between the ships inside the convoy. The escorts were unable to mount any serious attacks on the U boats and spent much of their time rescuing survivors. During 19 October, the escorts, loaded with survivors, gathered together those ships that remained. Fowey collected eight ships and made for the Clyde, arriving there a few days later. Scarborough passed through the scene of the battle later on 19 October; she found wreckage, but no survivors. Later that afternoon Leith met Heartsease, still escorting the damaged Carsbreck; together they headed for Gourock, Renfrewshire, collecting two more stragglers on the way. Bluebell with over 200 survivors on board, headed directly for the Clyde, arriving on 20 October.
Салдары
SC 7 35 кемеден 20-сын жоғалтты, оның жетісі Кречмердің U 99 қайығына тиді. Жоғалған жалпы тоннаж 79 592 БРТ құрады. HX 79 конвойының жақын жерге келуі U қайықтарын ыңғайлап жіберді және олар сол түні HX 79 конвойынан он екі кемені баттырды. Екі шайқаста да U қайықтары жоғалған жоқ. 48 сағат ішінде 28 кеменің жоғалуы 18 және 19 қазанды Атлантикалық науқанның барлық кезеңіндегі кемелер үшін ең қиын екі күн етті. SC 7 конвойына жасалған шабуыл U қайықтарының «бөрілер тобы» тактикасын дәлелдеді және Атлантикалық науқандағы ең сәттілі U қайықтарының шабуылы болды. Конвой тактикасы соғыстың осы кезеңінде жай болды. Эскорт кемелерінің жауаптары үйлесімсіз болды, себебі кемелер ортақ жоспармен жұмыс істеуге дағдыланбаған. Басқару қазіргі кездегі аға офицерге жүктелді және әрбір жаңа кеме келген сайын басқару ауысуы мүмкін. Эскорт кемелері конвоймен бірге қалу, суда қалған адамдарды тастап кету немесе оларды құтқару арасында қысымға түсті, конвойды қорғаусыз қалдырып, өздері торпедаға түсу қаупіне ұшырады. Германияның жартылай ресми тарихында, «Германия және Екінші дүниежүзілік соғыс» (2015) Бернд Стегеманн 1940 жылдың қазан айында U қайықтары теңізде ең жақсы нәтижелерге жеткенін жазды. 1940–1941 жылдардың қысында U қайықтары маусымдық ауа райына, британдық-американдық эсминецтерді базаларға алмасу келісіміне, алғашқы корветтердің келуіне, британдық эсминецтерге радарлар мен радио телефондардың қосылуына және Жағалау командасының ұшақтары санын баяу арттыруға байланысты сәттіліктері азайды.
SC 7 had lost 20 ships out of 35, of which seven fell to Kretschmer's U 99. The total tonnage lost was 79,592 GRT. The arrival of convoy HX 79 in the vicinity had diverted the U boats and they sank twelve ships from Convoy HX 79 that night. No U boats were lost in either engagement. The loss of 28 ships in 48 hours made 18 and 19 October the worst two days for shipping losses in the entire Atlantic campaign. The attack on Convoy SC 7 was a vindication of the U boat Arm's wolfpack tactic and was the most successful U boat attack of the Atlantic campaign. Convoy tactics were rudimentary at this early stage of the war. The escorts' responses were uncoordinated, as the ships were unused to working together with a common battle plan. Command fell to the senior officer present and could change as each new ship arrived. The escorts were torn between staying with the convoy, abandoning survivors in the water, as Defensively Equipped Merchant Ships (DEMS) regulations demanded and picking them up, leaving the convoy unprotected and risking being torpedoed themselves. In the German semi official history, Germany and the Second World War (2015), Bernd Stegemann wrote that the U boats had their best success per day at sea in October 1940. During the winter of 1940–1941 the U boats had less success due to the seasonal weather, the British–US destroyers for bases deal, the arrival of the first corvettes, the addition of radar sets and radio telephones to British destroyers and the slow increase in the number of Coastal Command aircraft.