Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Плимут фарфоры – 1768–1770 жылдары Девон графтығында жасалған алғашқы ағылшын қатты паста фарфоры. Плимут қаласында екі жылдан кейін, 1770 жылы фабрика Бристольге көшірілді және 1781 жылға дейін жұмыс істеді. Содан кейін ол сатылып, Стаффордширге көшірілді, ол New Hall фарфорының негізін құрады, ол 1835 жылға дейін жұмыс істеді. Плимут фабрикасын Уильям Кукворти құрған. Плимут және Бристольдегі фарфор фабрикалары Англиядағы фарфор өндірушілердің алғашқыларының қатарына жатты және Қытайда және Мейссен фарфоры басқаратын неміс фабрикаларында жасалған қатты паста фарфорын шығаратын алғашқылар болды. «Бристоль фарфоры» термині осы Кукворти фабрикасына немесе «Лундтың Бристоліне» немесе «Лунд және Миллерге» қатысты болуы мүмкін. Бұл 1750 жылдан 1752 жылға дейін Бристольде жұмсақ паста фарфорын жасаған және жас Вустер фарфорымен бірігіп, сонда көшіп кеткен мүлдем басқа фарфор фабрикасы еді. 1770 жылы Плимут фабрикасы Бристольге көшірілді, ал кейіннен 1768 жылдан бері акционері болған Бристольдің Ричард Чемпионна табысталды. Чемпионның Бристоль фабрикасы 1774 жылдан 1781 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін бизнес жинаған үлкен шығындарға байланысты бірнеше Стаффордшир керамиктеріне сатылды. Ол 18 ғасырдың басқа ағылшын жұмсақ паста фарфорларынан мықтырақ және ақ түсті, ал оның суық, қатаң, жылтыр глазурасы оны Боу, Челси, Вустер немесе Дерби өнімдерінен бірден ажыратады. Кейбір бұйымдар Лонгтон Холл үлгілерін пайдаланады; Кукворти қалыптарды Лондонда сатып алған болуы мүмкін. Модельдер туралы мәліметтер жеткіліксіз, бірақ кейбір фигуралар өте жақсы жасалған, соның ішінде құрлықтар жиынтығы («Еуропа» суретімен). Бір модельдер Дербиде де жұмыс істеген сияқты.
Plymouth porcelain was the first English hard paste porcelain, made in the county of Devon from 1768 to 1770. After two years in Plymouth the factory moved to Bristol in 1770, where it operated until 1781, when it was sold and moved to Staffordshire as the nucleus of New Hall porcelain, which operated until 1835. The Plymouth factory was founded by William Cookworthy. The porcelain factories at Plymouth and Bristol were among the earliest English manufacturers of porcelain, and the first to produce the hard paste porcelain produced in China and the German factories led by Meissen porcelain. The term Bristol porcelain can refer either to this, the Cookworthy factory, or to "Lund's Bristol" or "Lund & Miller", an entirely different porcelain factory that made soft paste porcelain in Bristol from 1750 until 1752, when it merged with the young Worcester porcelain (see there for more information), and moved there. The Plymouth factory was removed to Bristol in 1770 and was afterwards transferred to Richard Champion of Bristol, a merchant who had been a shareholder from 1768. Champion's Bristol factory lasted from 1774 to 1781, when the business was sold to a number of Staffordshire potters owing to serious losses it had accrued. It is harder and whiter than the other 18th century English soft paste porcelains, and its cold, harsh, glittering glaze marks it off at once from the wares of Bow, Chelsea, Worcester or Derby. Some pieces use Longton Hall models; possibly Cookworthy bought the moulds in London. The modellers are unclear, though some figures are very fine, including the set of the continents ("Europe" illustrated). One modeller seems also to have worked at Derby.
Тарих
Уильям Кукворти, Плимут қаласындағы квакер фармацевт, Корнуолл мен Девон аймақтарында XVIII ғасырдың басында Қытайда миссионерлік қызмет атқарған иезуит миссионері Пьер Франсуа Ксавье д'Энтрекольдің сипаттағандарына ұқсас минералдарды табуға үлкен қызығушылық танытты. Бұл минералдар қытай фарфорының негізін құрады. Пьер д'Энтреколь 1712 және 1722 жылдары жазылған екі хатында Цзиньдечжэнь қаласындағы фарфор өндірісі туралы толық мәлімет берді, соның ішінде фарфор жасау үшін қолданылатын екі негізгі материал – қытай топырағы мен қытай керамика тасы туралы егжей-тегжейлі сипаттама келтірді. Ұзақ жылдар бойы саяхаттап, зерттеу жүргізгеннен кейін Уильям Кукворти Корнуолл қытай тасын қытай материалдарының орнына қолдануға болатынын анықтады және 1768 жылы Плимут қаласында осы жергілікті материалдардан қытай фарфорына ұқсас фарфор өндірісі үшін завод ашты. Материалдар алынған Корнуолл жерлеріне иелік еткен Томас Питт, 1-ші барон Камелфорд, компанияға қызығушылық танытты, себебі компанияның табысы оның мүддесіне сай келетін. Плимут және Бристольдегі алғашқы жылдардағы өнімдерді ажырату қиын, көптеген мамандар бұл өнімдерді «Кукворти» немесе «Чемпион» деп жіктемелейді.
William Cookworthy, a Quaker Pharmacist of Plymouth, was greatly interested in locating in Cornwall and Devon minerals similar to those described by Père François Xavier d'Entrecolles, a Jesuit missionary who worked in China during the early eighteenth century, as forming the basis of Chinese porcelain. Père d'Entrecolles provided an account in two letters, the first written in 1712 and the second written in 1722, of porcelain manufacture at the town of Jingdezhen that included a detailed description of the two principal materials used to make porcelain, china clay and Chinese pottery stone. After many years of travel and research William Cookworthy determined that Cornish china stone could be made to serve as equivalents to the Chinese materials and in 1768 he founded a works at Plymouth for the production of a porcelain similar to the Chinese from these native materials. Thomas Pitt, 1st Baron Camelford, who owned the Cornish lands where the materials were sourced, took an interest in the company, whose success was naturally in his interest. The wares of Plymouth and the first years at Bristol are not easily distinguished, and many prefer to classify pieces as "Cookworthy" or "Champion".
Бристоль
1770 жылы фабрика Бристольге көшірілді, ал кейін акционер болған саудагер Ричард Чемпионға берілді. Патент 1773 жылы Чемпионға сатылды. Оны ұзарту туралы өтінішке Веджвуд және басқа да қыш өнімдерін шығаратын компаниялар қарсылық білдіріп, көбінесе қабылдамады, сондықтан патент 1782 жылы бастапқы мерзімі аяқталып тоқтатылды. Бірақ Чемпионға Корнуолл материалдарын қолданып, мөлдір фарфор жасауға 14 жылға құқық берілді. Соңында ол 1781 жылы өз құқықтарын Стаффордшир компаниясына сатты, ол 1782 жылы «Нью-Холл» порцелинін, соның ішінде «Нью-Холлды» өндіруді бастады. Нәтижесінде, ағылшыздардың ойлап тапқан сүйек қыш фарфоры ең қолайлы материал болып шықты, ал 1820 жылға қарай ағылшын фарфорының көп бөлігі осы материалға көшті.
The factory was removed to Bristol in 1770 and was afterwards transferred to Richard Champion, a merchant already a shareholder. The patent was sold to Champion in 1773. An application to extend it was opposed by Wedgwood and other pottery companies, and mostly refused, so it expired in 1782 at the end of the original term, though Champion was granted rights for 14 years for the use of Cornish materials to make translucent porcelain. In the end he sold his rights in 1781 to the Staffordshire company that started New Hall porcelain in 1782, including New Hall. In the end the English invention of bone china was to prove the most satisfactory material, and the great majority of English porcelain had moved to that by 1820.
Белгілер
Зауыттың таңбалары тек шектеулі көмек көрсетеді, себебі көптеген бұйымдар белгіленбеген, ал негізгі таңба Бристольде де қолданылған; ол астыңғы глазурьдегі көк түспен жасалған, қалайының алхимиялық символы, сонымен қатар Юпитер планетасын да білдіреді. Бұл, әрине, Корнуоллдың басты кен өніміне сілтеме жасаған. "B" сияқты басқа белгілер тек Бристольде ғана қолданылған.
Factory marks are of only limited help, as many pieces are unmarked, and the main mark was also used at Bristol; this was in underglaze blue, the alchemical symbol for tin, also used for the planet Jupiter. This presumably referred to Cornwall's main mining product. Other marks, such as a "B", were only used at Bristol.