Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қосмекенділер түрі
Species of amphibian
Соры бақа (Rana arvalis) – Еуропа мен Азияға тән, жіңішке денелі, қызғылт қоңыр, жартылай сулық өмір салған қосмекенді. Соры бақалардың тоңуға және ерігеннен кейін тірі қалуға қабілеттілігімен танымал. Бақа түрлі криопротекторларды, яғни денесінің ішкі тоңазу температурасын төмендететін антифризді пайдаланады. Бұл түр Еуразияның кең аумағында таралған. Еркек соры бақалар көбелек шағының қызығында уақытша көк түске боялады. Бұл түс серіктің денсаулығын көрсету үшін пайдаланылады деп есептеледі. Соры бақалар көбінесе полиандрияның бір түрі – мультималь амплексусы арқылы жұптасады. Соры бақа жұмыртқаларын тұншықтырған, қышқыл суларға үлкен топтамалармен шашады. Адамның қызметінен туындаған ластану ортаның қышқылдануын күшейтеді, бұл жұмыртқалардың денсаулығына зиян келтіреді. Соры бақаның мекендеу ортасы да түрлі антропогендік факторлардың салдарынан жойылу қаупінде. Бұл түрдің IUCN санаты – «Төменгі қауіптілік». Дегенмен, Еуропа мемлекеттерінің көпшілігі соры бақаның сақталу жағдайын қолайсыз деп санайды.
The moor frog (Rana arvalis) is a slim, reddish brown, semiaquatic amphibian native to Europe and Asia. Moor frogs are known for their ability to freeze solid and survive thawing. The frog makes use of various cryoprotectants i. e. antifreeze that decrease its internal freezing temperature. The species is distributed over a large range, covering a significant portion of Eurasia. Male moor frogs are known to turn blue temporarily during the height of mating season. This coloration is assumed to signal a mate's fitness. Moor frogs typically mate through multimale amplexus a form of polyandry. The moor frog spawns its eggs in large batches in still bodies of acidic waters. Human caused pollution is causing excessive acidification of habitat which harms egg health. The moor frog's habitat is also under destruction due to a variety of other anthropogenic means. The species has an IUCN listing of Least Concern. However, a majority of European states independently consider the conservation status of the moor frog to be unfavorable.
Таксономия
Моорлық бақаға жататын Ranidae тұқымдасы – 605 түрді қамтитын кең топ. Бұл тұқымда басқа тұқымдастарға жатпайтын, Антарктидадан басқа барлық құрлықтарда кездесетін раноид бақалары бар. Моор бақасы Еуропа мен Азияда таралған түрлерді қамтитын Rana туысына жатады. Моор бақасы Америка құрлыстарында табылмайды. Оның ғылыми атауы – Rana arvalis, яғни "дала бақасы" деген мағынаны білдіреді. Ол сондай-ақ Алтай қоңыр бақасы деп те аталады, себебі Азиядағы Алтай тауларынан табылған бақалар R. arvalis түріне жатқызылған. Алтай бақаларында, мысалы, тізе буналары қысқарақ сияқты кейбір ерекшеліктері бар, бірақ қазіргі таңда ресми түрде ешқандай айырмашылық жоқ және барлық бақалар бір түр ретінде – Rana arvalis деп белгілі.
The family the moor frog belongs to, Ranidae, is a broad group containing 605 species. The family contains ranoid frogs that do not belong to any other families and are found on every continent but Antarctica. The moor frog belongs to genus Rana, which includes species found in Europe and Asia. The moor frog is not found in the Americas. The moor frog's scientific name, Rana arvalis, means "frog of the fields". It is also called the Altai brown frog because frogs from the Altai Mountains in Asia have been included in the R. arvalis species. The Altai frogs have some different characteristics such as shorter shins, but currently there is no official distinction and all frogs are known as one species—Rana arvalis.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Моор бақасы материктің көп бөлігінде, Орталық Еуразияда таралған; оның бойлық ареалы солтүстік-шығыс Франция мен Солтүстік Бельгиядан басталып, Сібірдегі Лена өзеніне дейін, Новосибирск қаласының маңында және оның айналасында жетеді. Олардың ендік таралуы Финляндиядағы 69-параллельден оңтүстікке қарай Паннония алабы мен Орталық Еуропадағы Балқан жарты аралының ішкі бөліктері арқылы созылады. Моор бақасы әртүрлі биіктікте тіршілік ете алады; оның батыс, Еуропаға жақын аймақтарында теңіз деңгейінен 900 метрге дейін (шамамен 3000 фут) кездеседі. Алтай таулары сияқты шығысқа қарай, моор бақасы 2 километрге дейін, яғни теңіз деңгейінен 2000 метрден (6000 футтан астам) биіктеп орналасқан жерлерде де табылған. Биік таулы аймақтарда бұл түр көбінесе тұрқыған (немесе өте жай ағатын) су қоймаларының жанында, жеткілікті жағалау және су жағасындағы өсімдіктермен қоршалған жерлерде кездеседі. Бұл су көздері көбінесе ыдырайтын органикалық заттарға бай, нәтижесінде pH деңгейі айтарлықтай төмендеп, көбінесе 6-ға тең немесе одан да аз болады. Ортаның алуан түрлілігі бақаның бейімделу қабілетін көрсетеді. Олардың қимыл-қозғалысының шектелуі гендердің аз ағынын білдіреді және популяциялар арасындағы адаптивті генетикалық айырмашылықтар арқылы эволюцияға мүмкіндік жасайды. Бұл түр Ұлыбританияда тұтқында сәтті өсірілді және Celtic Reptile & Amphibian компаниясының табиғатты қайта жаңғырту жоспарларының бір бөлігі ретінде оны табиғатқа қайта енгізу ұсынылып отыр.
The moor frog can be found over a vast majority of mainland, central Eurasia; its longitudinal range extends from northeastern France and northern Belgium all the way east to the Lena River in Siberia, in and around the city of Novosibirsk. Their latitudinal distribution extends from the 69th parallel in Finland south through the Pannonian Basin and the inland Balkans in Central Europe. The moor frog can be found surviving at varied levels of altitudes; in the western, more European areas of its range, the frog can be found as high as 900 meters above sea level (nearly 3,000’). Further east in its range, such as in the Altai Mountains, the moor frog is found as high up as 2 kilometres, or around 2000m (over 6,000’) above sea level. Within the higher elevation ranges, the species is often found near bodies of still (or very slow moving) water, with adequate riparian or littoral vegetation surrounding it. These water sources are often rich in decomposing organic material, resulting in a considerably acidic pH level, often at, or below, a 6. The diversity of habitats demonstrates the frog's plasticity. Their restriction in movements implies limited gene flow and facilitates evolution through adaptive genetic differentiation among populations. The species has been successfully bred in captivity in the UK and a reintroduction has been proposed as part of Celtic Reptile & Amphibian's rewilding plans.
Тарихи таралуы
Моор бақасының ең көне қазба қалдықтары Плиоцен мен Ерте Плейстоценге дейін Словакияның Дворники Вчеларесінде табылған. Румыниядағы моор бақаларының көптеген популяциялары адам құрылыстарының шеткі әсерінен оқшауланған және үздірілген. Бұл мінез-құлық моор бақалары арасындағы бәсекелестікті азайту немесе тамақтанудан алынатын жалғыз энергияны барынша арттыру үшін пайда болған деп есептеледі, себебі үлкен және кішкентай жемді жейтін үлкен моор бақалары кішкентай бақаларға азық қалдырмайды. Мөлшерінен басқа, жеке моор бақалары бірдей өлшемдегі энергияға қатысты қолайлы емес жемге қарағанда, энергияға қатысты қолайлы жемді артық көретіндей көрінбейді. Моор бақасының түлеп түскен терісі де желінеді; алайда, түлеп түскен теріні жеу кездейсоқ ма, әдейі ме екені белгісіз. Еркек моор бақаларының сперматозоидтары ұрғату үшін аналықтың көбелек жолдарында жарысады. Аналық бақалар белгілі бір мөлшердегі аталықтарды артық көретіндей көрінбейді. Осы кезеңде аналықтар қоңыр түсте қалады. Көк түс адам көзіне айқын болса да, еркек моор бақаларындағы ең үлкен түс өзгерісі 350-ден 450 нм-ге дейінгі ультракөк сәуле аймағында болады, ол адам көзіне көрінбейді. Жұптасқан еркектер көк түстірек болып көрінеді және олардың дене температурасы жоғары болады.
The earliest fossil record of the moor frog extends back to between the Pliocene and Early Pleistocene found in Dvorníky Včeláre, Slovakia. Most populations of moor frog in Romania are isolated and not contiguous due to the edge effects of human developments. This behavior is assumed to have evolved to reduce competition between moor frogs or to maximize net energy gained from feeding, as large moor flogs consuming both large and small prey would leave little food for smaller moor frogs. Aside from size preferences, individual moor frogs do not appear to prefer more energetically favorable prey over less energetically favorable prey of equal size. The moor frog's shed skin is also consumed; however, it is unknown whether consumption of shed skin is accidental or intentional in nature. The sperm of male moor frogs compete in the female reproductive tract for fertilization of the female's egg. Female frogs do not appear to prefer males of a particular size. Females remain brown during this time. While the blue is conspicuous to human vision, the greatest color change in male moor frogs occurs in the ultraviolet region from 350 to 450 nm, invisible to human vision. Males who have mated appear bluer and have been recorded as having higher body temperatures.
Өсіру
Жұптасу кезеңі наурыз бен маусым аралығында, қысқы ұйқыдан оянғаннан кейін басталады. Аталық бақалар көбею мақсатында хор құрайды, олардың дауысы су астындағы бос бөтелкеден ауа шығуына немесе шапшаң бақаның (Rana dalmatina) дауысына ұқсауы мүмкін. Маусым кезінде еркектердің денесі бірнеше күнге ашық көк түске боялуы мүмкін. Шағылысу тез жүзеге асады және 3-28 күннің ішінде аяқталады. Әр бақа 500-3000 жұмыртқадан тұратын бір немесе екі шоғырға жылы, сайып келгенде суға жұмыртқалайды.
The mating season takes place between March and June, right after the end of hibernation. Males form breeding choruses that may sound similar to air escaping from a submerged empty bottle, similar to those of the agile frog Rana dalmatina. Males can also develop bright blue coloration for a few days during the season. Spawning happens quickly and is completed in 3 to 28 days. The spawn of each frog is laid in one or two clusters of 500 3000 eggs in warm, shallow waters.
Қоршаған ортаға пластикалық әсер ету
Көбейген қышқылдық деңгейі көбейетін жерлерде бау-бақа популяциялары үшін мәселе тудыруы мүмкін, себебі ол су эмбриондары мен дернәсілдерінің тіршілігі мен өсуін төмендетеді. Қышқылға ұшырағанда, бау-бақалар салыстырмалы түрде жылдам бейімделе алады (16–40 ұрпақ ішінде). Қышқылдыққа жергілікті бейімделу эмбриондық сатыда тіршілік етуде де мүмкін, осы кезеңде бақалар күшті қышқылдыққа ең сезімтал болады. Сонымен қатар, бейтарап жерлермен салыстырғанда, қышқылды ортадан шыққан популяцияларда эмбриондық және дернәсілдік қышқылға төзімділік жоғары (тұрақтылық және дернәсіл кезеңі төмен pH деңгейімен теріс әсер етілмейді), дернәсілдердің өсуі жоғарырақ, бірақ дернәсілдердің дамуы баяу, ал метаморфозға ұшырағандағы мөлшері үлкенірек. Эмбриондық қышқылға төзімділік пен метаморфоздық мөлшер арасындағы айырмашылық көбінесе көбейтілетін тоғандардың pH деңгейімен, ал дернәсіл кезеңі мен дернәсілдің өсуі арасындағы айырмашылық ендік пен жыртқыштардың тығыздығымен күшті байланысты. Бау-бақалар ұзақ мерзімді таңдау арқылы қышқылданудың әртүрлі әсерлеріне бейімделе алады, бұл генетикалық өзгерістерге немесе гормоналды жауаптар арқылы туындаған мінез-құлық өзгерістеріне әкеледі. Температураның кенеттен өзгеруі немесе жыртқыш пайда болуы сияқты дереу шешімді талап ететін стресс факторлары, жеке тұлғаның тиісті жауап беруін қажет етеді, мысалы, қолайлырақ жерге көшу немесе жыртқыштан қашу немесе оған қарсы тұру. Жеке тұлғаның жаңа жағдайға бейімделу қабілеті фенотиптік пластикалық қабілет деп аталады. Бұл пластикалық бейімделулерді, мысалы, кортизол сияқты, стресске ұшырағанда деңгейі жоғарылайтын гормондарды өлшеу арқылы сандық түрде талдауға болады.
Increased acidity levels in breeding areas may be problematic for moor frog populations, as it reduces survival and growth of the aquatic embryos and larvae. When exposed to acidity, moor frogs have been shown to be able to adapt relatively rapidly (within 16–40 generations). Local adaptation to acidity is also possible in survival during the embryonic stage, during which frogs are most sensitive to severe acidity. Moreover, compared to those from neutral sites, acidic origin populations have higher embryonic and larval acid tolerance (survival and larval period were less negatively affected by low pH), higher larval growth but slower larval development rates, and larger metamorphosing size. Divergence in embryonic acid tolerance and metamorphic size correlates most strongly with breeding pond pH, whereas divergence in larval period and larval growth correlates most strongly with latitude and predator density, respectively. Moor frogs can adapt to the various effects of acidification through long term selection causing genetic change or spontaneous behavioral changes mediated by hormonal responses. Stressors that demand immediate solutions, such as a sudden shift in temperature or appearance of a predator, demand that an individual can respond appropriately, such as moving to a more temperate location or evading or fighting off a predator. The extent to which an individual can adapt to respond to a new situation is referred to as an individual's phenotypic plasticity. These plastic adaptations can be quantitatively analyzed through the measurement of hormones that spike when individuals are under stress, such as cortisol.
Аналық әсері
Қышқыл ортадағы бақалар, мейірімді ортадағылардан өзге көбею стратегияларын ұстанған болуы мүмкін. Нейтральды текті аналықтармен салыстырғанда, қышқыл текті аналықтар жұмыртқа мөлшерінен гөрі ұрықталмалылығына көбірек инвестиция жасайды, өзінің күтімнен гөрі ұрпақтарына көбірек инвестиция жасайды және олардың қалдық көбею құны төмендеген сайын көбею күшін арттырады. Осының салдарынан, қышқыл текті аналықтар жасымен бірге ұрық көлемін және жалпы көбею өнімділігін арттырады, ал нейтральды текті аналықтар тек жұмыртқа мөлшерін ғана арттырады, бірақ ұрық көлемін және жалпы көбею өнімділігін арттырмайды. Жұмыртқа қабығы – аналықтан тараған құрылым, ол бақа жұмыртқаларын қоршап, қорғайды. Дегенмен, адамның қызметінен туындаған ластану салдарынан тіршілік ортасының pH деңгейі күрт төмендесе, жұмыртқа қабығының функциясына әсер етеді. Суперсуыту нүктесі (SCP) – организмнің мұз кристалдары пайда болмас бұрын (қату температурасынан төмен) суытыла алатын ең төменгі температурасы (суыққа төзімді жануарлар көбінесе мұздың пайда болуын болдырмау үшін қату температурасын төмендететін криопротекторларды қолданады). Сыртқы мұз кристалдарының пайда болуы, батпақ бақасының ішіндегі кристаллдардың пайда болуына себеп болуы мүмкін. Температура SCP-ден төмен түскенде, батпақ бақасының терісі қараңғыланады, бұлшық еттері қатаяды, көздері сұрғылт түске енеді және мұзды қолмен сезуге болады. 0°C мен 1°C арасындағы температурада бақалар қалыпты мінез-құлық көрсетеді, бірақ сыртқы тітіркендіргіштерге жауап береді, яғни алаңдағанда секіріп кетеді. Суық кезеңде бақалар аяқ-қолдарын денесіне жақын ұстап, қыстауға дайындалады. Қату температурасында қол тигізгенде, бақалар аяқ-қолдарын және денесін аз ғана қозғалта алады. Сібірдегі популяциялар 8°C температурада 0% өлімді, 10°C температурада 25% өлімді және 12°C температурада 50% өлімді көрсетеді. Қарасудан алынған бірнеше бақа 16°C дейін тоңған, еріген және тірі қалған. Лактат және этанол тоңған батпақ бақаларында жоғары концентрацияда табылады. Батпақ бақасы – гликолиздің нәтижесінде этанол өндіретін жалғыз құрлықта тіршілік ететін омыртқалы жануар. Бұл екі молекула да анаэробты процестердің өнімдері болып табылады, себебі батпақ бақасы тоңған кезде тыныс алу/аэробты процестер тоқтауға дейін өте баяулайды. Тоңған батпақ бақаларында ДНК ыдырауының өнімдері жоғары концентрацияда табылады, бұл тоңу бақа үшін өте стресстік процесс екенін көрсетеді. Тоңған батпақ бақаларында антиоксиданттардың деңгейі де жоғары; олар ерігеннен кейін аэробты тыныс алу қайта басталғанда тотығу стресіне қарсы дайындалады. Бұлшық еттердегі гликогеннің мөлшері еркектерде 35%, әйелдерде 20%, ал жасөспірімдерде 25% дейін жетеді. Қыста бұлшық еттердегі гликогеннің деңгейі бауырдағыдан гөрі әлдеқайда көп кемиді, себебі аяқ-қолдар дене ортасынан бұрын тоңады. Әйелдерде бауырдағы гликогеннің массасы 10 есе, ал еркектерде 30 есе азайды. Бір зерттеуде моур бақасының аналықтары қыстағаннан кейін дене майының 82% -ын, ал аталықтары 81% -ын жоғалтты.
Frogs from acidic environments may favor different reproductive strategies than those in more benign environments. Compared to neutral origin females, acid origin females tend to invest relatively more in fecundity than in egg size, invest more in their offspring than in self maintenance, and increase their reproductive effort as their residual reproductive value decreases. Consequently, acid origin females increase the clutch size and total reproductive output with age, while neutral origin females only increase egg size but not clutch size or total reproductive output with age. Egg coats are maternally derived structures that surround Moor frog eggs to protect them. however, drastic decreases in habitat pH caused by human made pollution affects an egg coat's function. The supercooling point (SCP) is the lowest temperature at which an organism can be cooled to (below freezing) before ice crystals form (cold tolerant animals often use cryoprotectants that decrease the freezing temperature to prevent the formation of ice). Formation of ice crystals externally can act as nucleation sites for the formation of crystals inside the moor frog. When temperatures reach below the SCP a moor frog's skin darkens, muscles become rigid, eyes dull, and solid ice can be readily felt through touch. At temperatures between 0°C and 1°C frogs assume normal behavior but still respond to external stimuli i. e. frogs will leap away if disturbed. At temperatures immediately below freezing frogs assume an overwintering posture with their limbs adducted. When touched at below freezing temperatures, frogs are only capable of slight movements of the limbs and body. Siberian populations exhibit 0% mortality at 8°C, 25% mortality at 10°C, and 50% mortality at 12°C. A few members from a population from Karasuk were able to freeze solid to 16°C, thaw, and survive. Lactate and ethanol are found in higher concentrations in frozen moor frogs. The moor frog is the only known terrestrial vertebrate to produce ethanol as a product of glycolysis. These two molecules are products of anaerobic processes which is to be expected because breathing/aerobic processes drastically slow down to the point of stopping when the moor frog is in a frozen state. Products of the breakdown of DNA are found in higher concentrations in frozen moor frogs suggesting that freezing is a highly stressful process for the frog. Frozen moor frogs also have greater concentrations of antioxidants; which are presumably made in anticipation of the oxidative stress when aerobic respiration resumes after thawing. Glycogen content in muscles reaches 35% in males, 20% in females, and 25% in juveniles by mass in autumn before wintering. Glycogen in the muscles also decrease much more over winter than in the liver as limbs freeze before the core does. The mass of glycogen in the liver decreased by 10 times in females and up to 30 times in males. In a study, female Moor frogs lost 82% in mass of body fat after wintering and males lost 81%.
Халықтың қауіп-қатері
Қазіргі уақытта Халықаралық табиғатты қорғау одағы (IUCN) оны «Төмен қауіпті түр» деп жіктеген. Дегенмен, шұңқыр бақаның көбею орындары мен жақын орналасқан мекендерінің жойылуы мен ластануы, көбінесе қала құрылысы, су жағалауларында демалу, және қарқынды егіншілік арқылы әсер етуі мүмкін. Бұл түр хитридиомикозға ерекше сезімтал емес сияқты, бірақ Германиядағы бақаларда бұл саңырауқұлақ табылды. Көптеген Еуроодақ мүше мемлекеттерінде және таралу аймақтарында шұңқыр бақаның сақталу жағдайына қатысты зерттеулер жеткіліксіз. Алайда, 2013 жылы жүргізілген Еуропалық мекендер директивасы бойынша сол кездегі 28 мүше мемлекеттің 19-ы шұңқыр бақаның сақталу жағдайының нашар екенін хабарлады. Олардың 11-і жағдайдың нашарлап бара жатқанын айтты. Трематода инфекциясы личинкаларда, әсіресе метаморфоз кезеңінде цисталардың пайда болуына себеп болуы мүмкін. Бұл цисталар қосымша аяқтардың өсуіне, омыртқа шекілдесінің деформациясына әкелуі мүмкін. Мұндай деформацияларға ұшыраған бақалар трематоданың соңғы және нақты иелерінің жемтігіне көбірек ұшырайды. Шұңқыр бақалар әдетте қышқыл ортаны жақсы көреді; алайда, осындай қышқыл жағдайларды тудыратын торфты батпақтардың буферлік қасиеттері нашар, бұл оларды pH деңгейі 4,5-тен төменге түсуіне осал етеді. pH деңгейінің әсерін азайту үшін түрлі консервациялық шаралар қолға алынуда. Бір зерттеуде судың қышқылдығы 4,2 болғанда, шұңқыр бақаның жұмыртқалары саңырауқұлақ инфекциясына өте сезімтал екені анықталды. Көптеген жұмыртқалар жұқтырылды, ал жұқтырылған жұмыртқалардың 50% өлімге ұшырады. Қышқыл суды қаптау алдында шұңқыр бақаның жұмыртқаларының 75-100% саңырауқұлақпен жұқтыруға ұшырауы мүмкін. Қаптау арқылы pH деңгейін 5-6-ға дейін көтеру саңырауқұлақ инфекциясының таралуын 0-25% дейін азайтуға мүмкіндік береді. Бұл әдіс шұңқыр бақаның қысқа мерзімде көбеюіне жағдай жасаса да, әсері уақытша ғана, ал қышқылдану қайтадан пайда болады. Сусыздалған жерлерді қайта суландыруға көмектесу үшін жағалау аймақтарын қорғау және жағалау өсімдіктерін қайта отырғызу шаралары қолға алынуда. Егіс жерлері үшін жерді кептіру шұңқыр бақа үшін ерекше қауіпті, себебі олар құрғақшылыққа бейім. Шұңқыр бақаны сақтауға бағытталған шаралар кішкентай кезеңдерде жүзеге асырылғанда тиімдірек болады. Мұндай кішкентай кезеңдерді басқару оңай және оларға көбірек назар аударылады.
It is currently classified as Least Concern by the International Union for Conservation of Nature (IUCN). However, the moor frog may soon be impacted by the destruction and pollution of breeding sites and adjacent habitats, mostly through urbanization, recreational use of waterside areas, and intensive agriculture. The species does not appear to be notably susceptible to chytridiomycosis, although the fungus has been detected in frogs in Germany. There is a general lack of research on the conservation status of the moor frog in many EU member states and in range countries. However, a European Habitats Directive performed in 2013 revealed that 19 of the 28 member states of the time reported that the conservation status of the moor frog was unfavorable. 11 of the 19 said that their status was in decline as well. Trematode infection can cause the formation of cysts in larvae; particularly at areas undergoing metamorphosis. These cysts can cause the formation of extra limbs, deformation to the vertebral skeleton. Frogs with these deformations are particularly susceptible to predation by the trematode's final and definitive hosts. Moor frogs normally enjoy acidic environments; however, peat bogs which produce these acidic conditions have poor buffering properties that make them susceptible to drastic decreases of pH even below 4.5. There are various conservation practices being initiated in order to remediate these pH driven effects. One study showed in highly acidic waters, pH 4.2, eggs of the moor frog were especially susceptible to fungal infection. Many eggs were infected and those that were had a mortality rate of 50%. Organic sediment is removed from pools before the addition of limestone particles (<3mm) to prevent eutrophication. Before liming of acidic waters, moor frog eggs can expect to be infected with fungi 75 100% of the time. Liming treatment is able to reduce the presence of fungal infection to 0 25% of the time by increasing pH to 5 6. While this method may allow for moor frog reproduction to occur in the short term, the effect is only temporary and acidification will ultimately reoccur. Protection and addition of riparian zones by preventing grazing and replanting littoral vegetation aids the rewetting process of drained land. Drainage of land for agriculture is especially dangerous to the moor frog because they are prone to desiccation. Conservation efforts undertaken for the moor frog are most effective when executed in small scale phases. These small scale phases are more easily managed and receive more attention.