Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Lavigne v Ontario Public Service Employees Union, [1991] 2 S. C. R. 211 – Канада Жоғарғы Сотының Канада Құқықтар және бостандықтар хартиясының 2(b) бабындағы сөз бостандығы және Хартияның 2(d) бабындағы бірігу бостандығы жөніндегі маңызды шешімі. Онтарио провинциясының қоғамдық колледж мұғалімі Фрэнсис Лавин, Онтарио мемлекеттік қызметкерлер одағының одақ төлемдерін өзі келіспейтін мақсаттарға жұмсағанына шағымданды. Ол мұның Хартияның сөз бостандығына қатысты бабы бойынша өз құқықтарын бұзатынын мәлімдеді. Жоғарғы Сот бірауызды түрде оның шағымын қабылдамады, бірақ жеті судья шешімді негіздеу үшін әртүрлі аргументтер келтірді.
Lavigne v Ontario Public Service Employees Union, [1991] 2 S. C. R. 211 is a leading Supreme Court of Canada decision on freedom of expression under section 2(b) of the Canadian Charter of Rights and Freedoms and freedom of association under section 2(d) of the Charter. Francis Lavigne, an Ontario community college teacher complained that the Ontario Public Service Employees Union was using union dues for purposes to which he disagreed. He claimed this infringed his rights under the freedom of expression section of the Charter. The Supreme Court ruled unanimously against him but the seven judges used different reasons to apply the ruling.
Соттың пікірі
Сот бір ауыздан осы Жарғы қолданылатынын шешті. Олар бұзушылық болмағанын да анықтады, бірақ әртүрлі себептермен. Әділет судьясы Ла Форест Сопинка мен Гонтиермен бірге, еркін бірігу құқығы (Жарғының 2(d) тармағы) бұзылғанын, бірақ ол 1-тармақ бойынша негізделгенін анықтады. Ол сондай-ақ, кәсіподақ қаражатын пайдалану мәжбүрлі сөз бостандығын құрамайды, демек сөз бостандығы бұзылмады деп шешті. Әділет судьясы Вильсон Льо-Хеуре Дюбемен бірге, ешқандай бұзушылық болмағанын, ал болған жағдайда 1-тармақ бойынша сақталатынын айтты. Ол Ла Форестпен келіспей, кәсіподақ қаражатын пайдаланудың мәнді мазмұны бар екенін, бірақ төлемдер Лавиннің кәсіподақтың қандай да бір мақсатын қолдағанын білдірмейтінін және оның жеке пікірін білдіруіне кедергі келтірмейтінін анықтады. Осыған сәйкес, сөз бостандығы бұзылмады. Әділет судьялары Кори мен Маклачлин жеке шешімдер жазып, бұзушылық болмағанын анықтады.
The Court unanimously held that the Charter did apply. They also decided that there was no violation, but for different reasons. Justice La Forest, with Sopinka and Gonthier, held that there was a violation of freedom of association (section 2(d) of the Charter) but that it was justified under section 1. He also held that the use of the union funds did not constitute forced expression, and so there was no violation of the freedom of expression. Justice Wilson, with L’Heureux Dube, held that there was no violation at all, and if there was it would be saved under section 1. She disagreed with La Forest by finding that the use of the union funds did have expressive content, but the payments did not imply that Lavigne supported any of the union's causes and did not prevent him from expressing his own personal views. Accordingly, there was no violation of the freedom of expression. Justice Cory and Justice McLachlin, writing separate decisions, each held there was no violation.