Индияның көрнекті жазушысы және ғалымы Индіра Госвами
Mamoni Raisom Goswami
Индира Госами (Мамони Райсом Госами) – үнді жазушысы, ақын, ғалым. Сахитья Академи, Джнянпит сыйлықтарының иегері. Әдебиеттегі бейбітшілік жолындағы еңбегі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үндістандық ғалым және жазушы (1942–2011)
Indian scholar and writer (1942–2011)
Индира Госвами (14 қараша 1942 – 29 қараша 2011), Мамони Раисом Госвами атты қаламымен және көпшілікке Мамони Байдео деп танымал, үнді жазушысы, ақын, профессор, ғалым және редактор болған. Ол Сахитя Академия сыйлығының (1983 жыл), Джнянпит сыйлығының (2000 жыл) және Принц Клаус лауреаттығының (2008 жыл) иегері атанды. Қазіргі үнді әдебиетінің белгілі жазушысы, оның көптеген туындылары ана тілі – ассам тілінен ағылшын тіліне аударылған, соның ішінде «Піспе пілдің тозығы», «Қанмен боялған беттер» және «Чиннамастадан келген адам» кітаптары бар. Ол сонымен қатар әлеуметтік өзгерістерді қалыптастыруға жасаған тырыстарымен де белгілі болды, бұл жұмысты ол өзінің жазбалары арқылы және Ассам Біріккен Азаттық Күресінің қарулы экстремистік тобы мен Үндістан Үкіметі арасындағы делдал ретінде атқарған рөлі арқылы жүзеге асырды. Оның қатысуы нәтижесінде Халық кеңесші тобы құрылды, ол бейбітшілік комитеті болып табылды. Ол өзін бейбіт процестің делдалы немесе бастамашысы емес, "байқаушысы" деп атады. Оның шығармалары сахнада және кинода қойылды. «Адажя» фильмі оның романы негізінде түсіріліп, халықаралық сыйлықтарға ие болды. Жахну Баруаның «Тұманнан шыққан сөздер» фильмі оның өміріне арналған.
Indira Goswami (14 November 1942 – 29 November 2011), known by her pen name Mamoni Raisom Goswami and popularly as Mamoni Baideo, was an Indian writer, poet, professor, scholar and editor. She was the winner of the Sahitya Akademi Award (1983), the Jnanpith Award (2000) and Principal Prince Claus Laureate (2008). A celebrated writer of contemporary Indian literature, many of her works have been translated into English from her native Assamese which include The Moth Eaten Howdah of the Tusker, Pages Stained With Blood and The Man from Chinnamasta. She was also well known for her attempts to structure social change, both through her writings and through her role as mediator between the armed militant group United Liberation Front of Asom and the Government of India. Her involvement led to the formation of the People's Consultative Group, a peace committee. She referred to herself as an "observer" of the peace process rather than as a mediator or initiator. Her work has been performed on stage and in film. The film Adajya is based on her novel and won international awards. Words from the Mist is a film made on her life directed by Jahnu Barua.
Ерте өмір және білім
Индира Госвами Гувахатиде Умаканта Госвами мен Амбика Деви отбасында дүниеге келді, олар Экасарана Дхарманың Саттра өмірімен тығыз байланысты Вайшнав брамин отбасы еді. Ол Гувахатидегі Латашиль бастауыш мектебінде, Шилонгтегі Пайн Маунт мектебінде және Гувахатидегі Тарини Чаудхури қыздар мектебінде оқыды, содан кейін Гувахатидегі Хандике қыздар колледжінде аралық сатыны аяқтады. Индира Госвами Гувахатидегі Котон колледжінде ассам әдебиеті мамандығы бойынша білім алды және осы салада Гаухати университетінде магистр дәрежесін алды. Индира Госвами Бенгалурда айтқандай, Акка Махадевидің каннада тіліндегі вачаналары оны қатты әсер етті.
Indira Goswami was born in Guwahati to Umakanta Goswami and Ambika Devi, a Vaishnavite Brahmin family that was deeply associated with Sattra life of the Ekasarana Dharma. She studied at Latashil Primary School, Guwahati; Pine Mount School, Shillong; and Tarini Chaudhury Girls' School, Guwahati and completed Intermediate Arts from Handique Girls College, Guwahati. She majored in Assamese literature at Cotton College in Guwahati and secured a master's degree from Gauhati University in the same field of study. Indira goswami impressed by Akka Mahadevi's Kannada vachanas as she said in Bengaluru.
Мансап
1962 жылы ол студент кезінде өзінің "Чинаки Мором" атты алғашқы әңгімелер жинағын жариялады. Ассамда Мамони Байдео деп кеңінен танылған ол, өзінің алғашқы әңгімелерін – әлі VIII сыныпта (он үш жасында) оқып жүрген кезінде – редактор Кирти Натх Хазариканың қолдауымен, оның бас редакциялаған әдеби журналында жариялаған.
In 1962, she published her first collection of short stories, "Chinaki Morom", when she was a student. Popularly known as Mamoni Baideo in Assam, she was encouraged by editor Kirti Nath Hazarika who published her first short stories — when she was still in Class VIII (thirteen years old) — in the literary journal he edited.
Депрессия
Госвами бала кезінен депрессиямен күресіп келеді. "Аяқталмаған өмірбаян" атты автобиографиясының басында оның жастық шағындағы көптеген өзіне қол салу әрекеттері туралы айтылады. Күйеуі, Карнатакалық Мадхавен Раисом Айенгар, Үндістанның Кашмир аймағында болған көлік апатында қаза тапқаннан кейін, некелерінің небәрі 18 айы өткен соң, ол көп мөлшердегі ұйықтау таблеткаларына тәуелді болды. Кейін Ассамға оралғаннан соң, Голпарадағы Әскери мектепте мұғалім болып жұмыс істеді. Осы кезде ол тағы да жазуға қайта оралды. Ол жазу арқылы ғана өмір сүргенін, әйтпесе тірі қалудың мүмкін болмайтынын мәлімдейді. Оның күйеуі инженер болып жұмыс істеген Кашмир және Мадхья-Прадеш штаттарындағы тәжірибелері "Ахирон" және "Чехнаб ағысы" атты романдарының негізі болды.
Goswami has suffered from depression since her childhood. In the opening pages of her autobiography, The Unfinished Autobiography, Repeated suicide attempts marred her youth. After the sudden death of her husband, Madhaven Raisom Ayengar of Karnataka, in a car accident in the Kashmir region of India, after only eighteen months of marriage, she became addicted to heavy doses of sleeping tablets. Once brought back to Assam, she joined the Sainik School, Goalpara as a teacher. At this point she went back to writing. She claims that she wrote just to live and that otherwise it would not have been possible for her to go on living. Her experiences in Kashmir and Madhya Pradesh, Indian states where her husband had worked as an engineer, were used in her novels Ahiron and The Chehnab's Current, respectively.
Вриндавандағы өмір
Ассамның Гоалпара қаласындағы Сайник мектебінде жұмыс істегеннен кейін, оны ұстазы Упендра Чандра Лехару Уттар-Прадеш штатының Вриндаван қаласына келіп, жан тыныштығы үшін зерттеу жұмыстарын жүргізуге көндірді. Жесірлік және зерттеуші ретіндегі өмірлік тәжірибесі оның "Көк мойынды Бража" (1976) романында бейнеленген. Роман күнделікті өмірде шұғыл кедейлікте және сексуалдық эксплуатацияға ұшыраған Вриндаван Радхасвамилерінің қиын жағдайын көрсетеді. Роман көтеретін басты мәселелердің бірі – ашрам шеңберінен тыс байланыс жасау мүмкін болмайтын жас жесірлердің тағдыры. Олардың өмір сүруге деген құштарлығы, сондай-ақ осы мәселеде діннің қағидаларымен қатар жүрген моральдық тартысы романда керемет айқындықпен және терең сезіммен суреттелген. Роман Кришна – индуизм дінінің қасиетті құдайының қаласы Вриндаванның жағымсыз жақтарын ашты, бұл Госвамиға консервативті қоғамдық топтардан сын тудырды. Мадхава Кандали жазған.
After working at the Sainik School in Goalpara, Assam, she was persuaded by her teacher Upendra Chandra Lekharu to come to Vrindavan, Uttar Pradesh, and pursue research for peace of mind. Her experiences as a widow as well as a researcher finds expression in her novel The Blue Necked Braja (1976), which is about the plight of the Radhaswamis of Vrindavan who lived in abject poverty and sexual exploitation in everyday life. One of the main issues that the novel touches upon is the plight of young widows for whom companionship beyond the confines of their ashrams and fellow widows become impossible. Their urge to live, as well as the moral dilemma that they face vis a vis the order of precepts of religion in this regard, are brought out with astonishing clarity and feeling in the novel. The novel exposed the uglier face of Vrindavan – the city of Krishna, a Hindu deity – inviting criticism of Goswami from conservative sections of the society. written by Madhava Kandali.
Дели университетіндегі өмір
Госвами Дели университетіне (ДУ) көшті, ол өмір бойындағы ұстазы профессор Бхабананда Деканың басшылығымен ДУ-дың Модерн Үнді тілдері мен әдебиеті (МҮТӘ) факультетінде ассам тілінің профессоры болды. Профессор Дека ассам тілін ДУ-дың МҮТӘ факультетіне енгізуде маңызды рөл атқарды. Университетте жұмыс істеген кезінде ол өзінің ең танымал туындыларын жазды. «Хридой», «Нангот Сохор», «Борофор Рани» сияқты бірнеше әңгімелерінде Дели қаласы фон ретінде пайдаланылды. Өмірінің кейінгі кезеңінде, Дели университетінің МҮТӘ факультетінің меңгерушісі болғаннан кейін, ол сыйлық алған ассам тілінің танымал әңгімешісі және романисі Арнаб Жан Декамен бірлесіп, Дели университетінде Орта ғасырлық ассам тілінің қасиетті философ, әдебиетші және суретшісі Сриманта Шанкардев атындағы кафедра ашуға күш салды. Олар сонымен қатар Ассамның бас министрінен ұсынылған 1 миллион рупийді ДУ-ға, жоспарлап отырған кафедраның капиталы үшін беруге көндірді. Алайда, доктор Госвами өмірінің соңына дейін өз еңбегінің нәтижесін көре алмады. Оның екі классикалық туындысы – «Қанымен боялған беттер» және «Тұлпардың жеген көбелегі» осы кезеңде жазылды. Делиде тұрғанда аяқталған басқа кітаптары: «Ахирон», «Жыртылған қылыш», «Удай Бхану», «Дашратидің қадамдары» және «Чиннамастаның адамы». «Қанымен боялған беттер» кітабында ол 1984 жылы Үндістанның премьер-министрі Индира Ганди қаза болғаннан кейін болған анти-сикх көтерілісінде сикхтардың жағдайы туралы жазады. Госвами Делидегі Шакти-Нагар ауданында көтерілістің куәсі болды. Ол осы романды аяқтау үшін көптеген басқа да орындарға барды. Ол тіпті Делихидегі қызыл шамдар ауданындағы G.B. көшесіне барып, онда тұратын әйелдердің өмірін бейнеледі, бұл оның романының бір бөлігін құрайды. «Тұлпардың жеген көбелегі» романында Ассамның діни орындары – сатраларда тұратын брахман әйелдерінің жағдайы туралы жазады. Бұл роман «Үнді әдебиетінің шедеврлері» антологиясына енгізіліп, «Ададжа» атты фильм түсірілді, ол бірнеше ұлттық және халықаралық кинофестивальдерде жүлделер жеңіп алды. Роман сондай-ақ екі телесериалға бейімделді, бірінде Нандита Дас Грибала рөлін ойнады. Әдеби мансабының шыңында ол Ассамдағы әйгілі индуист Шакти храмындағы ана құдайы Камахияға жануарларды құрбан етудің мың жылдық дәстүрін сынаған «Чиннамастаның адамы» романын жазды, бұл роман көп дау тудырды. Госвами романды жазғаннан кейін өміріне қауіп төнгенін хабарлады. Ол бұл романында алға қойған аргументін растау үшін діни жазбаларды келтіреді – ана құдайына гүлдермен, қанмен емес, құлшылық ету керек. Ол сұхбатында: «Роман танымал журналда жарияланғанда, маған қорқыныш шарттарымен қорқытты. Осыдан кейін жергілікті газетте жануарларды құрбан ету туралы жарияланды, бұл үлкен шу тудырды. Редактор қорқып, тантрик мені ескертті. Бірақ үндеу жарияланғаннан кейін, көпшілік жануарларды құрбан етуге тыйым салуды қолдады. Мен бастапқыда қызығушылық танытып, үлкен аванс ұсынған, бірақ кейін бас тартып, менің басқа кітаптарымды жариялауды ұсынған баспагердің қарсылығына да тап болдым. Бірақ, олар айтқандай, қалғаны тарихқа айналды және «Чиннамастар Манухто» бестселлерге айналды!» Осы кезеңдегі оның тағы бір маңызды туындысы – «Жатра» (Сапар), ол Үндістан тәуелсіздігінен бері Солтүстік-Шығыс Үндістанның барлық шекарасына әсер еткен жанжал/сепаратизм мәселесіне негізделген. Мамони Раисом Госвами 2011 жылдың 29 қарашасында Гаухати медициналық колледжінің ауруханасында қайтыс болды.
Goswami relocated to Delhi, India, to become Professor of Assamese in the Modern Indian Languages & Literary Studies (MIL) Department at the University of Delhi under the guidance of her lifelong mentor Prof. Bhabananda Deka, who was subservient in the introduction of Assamese Language in MIL Department of Delhi University (DU). While at the university, she wrote most of her greatest works. Several short stories, including Hridoy, Nangoth Sohor, Borofor Rani, used Delhi as the background. During later part of her life, after she became Head of the MIL Department in Delhi University, she, in collaboration with award winning Assamese popular short story writer and novelist Arnab Jan Deka made efforts and persuaded Delhi University to set up a Chair in the name of Middle Age Assamese saint philosopher littérateur artist Srimanta Sankardev. They also convinced the Chief Minister of Assam to make a contribution of Rupees One Million to Delhi University to create the corpus for the proposed Chair. However, Dr Goswami could not see the fruits of her effort during her lifetime. Her two classics – Pages Stained With Blood and The Moth Eaten Howdah of a Tusker— were also written during this period. The other books completed while she lived in Delhi were Ahiron, The Rusted Sword, Uday Bhanu, Dasharathi's Steps and The Man from Chinnamasta. In Pages Stained With Blood she writes about the plight of Sikhs in the 1984 anti Sikh riots following the assassination of Indira Gandhi, the Prime Minister of India. Goswami had witnessed the riots while staying in the Shakti Nagar area of Delhi. She visited many of the other sites to complete this novel. She even went to G. B. Road, Delihi's red light district, to depict the lives of the prostitutes who lived there which forms a part of her novel. In The Moth Eaten Howdah of a Tusker she writes about the plight of Assamese Brahmin widows in Satra, religious institutions of Assam. This novel was anthologised in The Masterpieces of Indian Literature and was made into a film, Adajya, which won several national and international film festival awards. The novel was also made into two television mini series; Nandita Das played the role of Giribala in one of the mini series. At the peak of her literary career she wrote the controversial novel The Man from Chinnamasta, a critique of the thousand years old tradition of animal sacrifice in the famous Hindu Shakti temple to Kamakhya, a mother goddess, in Assam. Goswami reported that there was even threat to her life after writing the novel. In this novel she quotes scriptures to authenticate the argument she puts forward in the novel – to worship the Mother Goddess with flowers rather than blood. She said in an interview, "When the novel was serialized in a popular magazine, I was threatened with dire consequences. Shortly after this, a local newspaper, Sadin, carried an appeal about animal sacrifice, which resulted in quite an uproar—the editor was gheraoed and a tantrik warned me. But when the appeal was published, the response was overwhelmingly in favour of banning animal sacrifice. I also had to contend with rejection from a publisher who was initially keen and had promised me a huge advance, but who later backtracked, offering instead to publish any other book of mine. But the rest, as they say, is history and Chinnamastar Manuhto went on to become a runaway bestseller!" Another major piece of her fiction during the period was Jatra (The Journey), based on the problem of militancy/secessionism that has affected almost the entire North East India frontier ever since Indian independence. Mamoni Raisom Goswami died at the Gauhati Medical College Hospital on 29 November 2011.
Шығармашылық емес
Рамаяна: Гаңғдан Брахмапутраға дейін, Дели, 1996. (Саптаканда Рамаяна бойынша ғылыми еңбек)
Ramayana from Ganga to Brahmaputra, Delhi 1996. (Research work on Saptakanda Ramayana)