Дуайт Эйзенхауэр: АҚШ Президентінің 1953-1961 жылдардағы қызметі

Двайт Эйзенхауэр: АҚШ-тың 34-ші президенті (1953-1961). Саясаты, екі мерзімдік қызметі, және Суық соғыс кезеңіндегі рөлі туралы ақпарат.

62 мин оқу

100%

Дереккөз: Presidency of Dwight D. Eisenhower — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

1953 жылдан 1961 жылға дейін АҚШ президенттік әкімшілігі

Дуайт Д. Эйзенхауэрдің АҚШ-тың 34-ші президенті ретіндегі қызметі 1953 жылдың 20 қаңтарында өткен тұңғыш инаугурациясымен басталып, 1961 жылдың 20 қаңтарында аяқталды. Канзас штатынан шыққан республикашыл Эйзенхауэр 1952 жылғы президент сайлауында демократ Адлай Стивенсонды қосқан жеңіске жеткен соң билікке келді. Төрт жыл өткен соң, 1956 жылғы президент сайлауында ол Стивенсонды тағы да жеңіп, одан да үлкен артықшылықпен қайта сайланды. Эйзенхауэр екі мерзімге ғана сайлануға құқылы болды, ал оның орнын 1960 жылғы президент сайлауында жеңіске жеткен демократ Джон Ф. Кеннеди басты. Эйзенхауэрдің президенттік кезеңі АҚШ пен КСРО арасындағы геосаяси шиеленіс кезеңі болған «Қырық жылдық соғыс» тұсына келді. Эйзенхауэрдің «Жаңа бағыт» саясаты әскери қауіп-қатерлерді болдырмау үшін ядролық қарудың маңыздылығын баса көрсетті, сондықтан Эйзенхауэр президенттігі кезінде АҚШ ядролық қару мен оны жеткізу жүйелерінің қорын арттырды. Билікке келгеннен кейін көп ұзамай Эйзенхауэр Корея соғысын аяқтау бойынша келіссөздер жүргізіп, Кореяның бөлінуіне әкелді. Суэц каналы дағдарысынан кейін Эйзенхауэр «Эйзенхауэр доктринасын» жариялап, АҚШ-тың Таяу Шығыстағы міндеттемелерін күшейтті. Куба революциясына жауап ретінде Эйзенхауэр әкімшілігі Кубамен дипломатиялық қарым-қатынасты үзіп, кубалық эмигранттардың Кубаға басып кіруіне дайындық жұмыстарын бастады, бірақ бұл әрекет «Шошқалар шығанағындағы» жеңіліспен аяқталды. Эйзенхауэр Орталық барлау агенттігіне (ЦБА) құпия операциялар жүргізуге рұқсат берді, мысалы, 1953 жылғы Иран төңкерісі мен 1954 жылғы Гватемала төңкерісі. Сондай-ақ ол Конго Демократиялық Республикасының алғашқы премьер-министрі Патрис Лумумбаны өлтіруге бұйрық берген алғашқы президент болды. Ішкі саясатта Эйзенхауэр либералды демократтар мен Республикалық партияның консервативті қанаты арасындағы орталық позицияны ұстанып, «жаңаша республикашылдық» саясатын қолдады. Эйзенхауэр «Жаңа мәміле» бағдарламаларын жалғастырды, әлеуметтік қамсыздандыру жүйесін кеңейтті және салықты төмендетуден гөрі теңгерімді бюджетке басымдық берді. Ол ондаған мың шақырымнан астам бөлінген тас жолдардан тұратын ірі инфрақұрылымдық жоба – мемлекетаралық тас жолдар жүйесін құруға үлкен үлес қосты. «Спутник-1» спутнигі ұшырылғаннан кейін Эйзенхауэр Ұлттық қорғаныс білім беру туралы заңға қол қойып, NASA құрылуына жетекшілік етті. 1954 жылғы «Браун мен Білім беру кеңесі» ісі бойынша Жоғарғы соттың теңестіру туралы маңызды шешімін толық қолдамағанымен, Эйзенхауэр сот шешімін орындады және Реконструкция аяқталғаннан бері алғашқы маңызды азаматтық құқықтар заңына қол қойды. Эйзенхауэр өкілеттігінің кезегінде үнемі жақсы беделге ие болды, бірақ «Спутник-1» спутнигінің ұшырылуы мен нашар экономикалық жағдай 1958 жылғы сайлауда республикашылардың жеңіліске ұшырауына себеп болды. Оның ізбасары, вице-президент Ричард Никсон Республикалық партияның кандидаттығын жеңіп алды, бірақ 1960 жылғы президент сайлауында Кеннедиге шамалы айырмамен жеңілді. Эйзенхауэр билікке келгенде халықтың қолдауына ие болды, бірақ көптеген сарапшылар оны «ешқандай іс істемейтін» президент деп санайтын. 1970 жылдары оның жеке құжаттары жарияланғаннан кейін оның беделі жақсарды. Тарихшылар мен саясаттанушылардың сауалнамалары бойынша Эйзенхауэр президенттердің алдыңғы қатарындағылардың біріне жатады.

Dwight D. Eisenhower's tenure as the 34th president of the United States began with his first inauguration on January 20, 1953, and ended on January 20, 1961. Eisenhower, a Republican from Kansas, took office following his landslide victory over Democratic nominee Adlai Stevenson in the 1952 presidential election. Four years later, in the 1956 presidential election, he defeated Stevenson again, to win re election in a larger landslide. Eisenhower was limited to two terms and was succeeded by Democrat John F. Kennedy, who won the 1960 presidential election. Eisenhower held office during the Cold War, a period of geopolitical tension between the United States and the Soviet Union. Eisenhower's New Look policy stressed the importance of nuclear weapons as a deterrent to military threats, and the United States built up a stockpile of nuclear weapons and nuclear weapons delivery systems during Eisenhower's presidency. Soon after taking office, Eisenhower negotiated an end to the Korean War, resulting in the partition of Korea. Following the Suez Crisis, Eisenhower promulgated the Eisenhower Doctrine, strengthening U. S. commitments in the Middle East. In response to the Cuban Revolution, the Eisenhower administration broke ties with Cuba and began preparations for an invasion of Cuba by Cuban exiles, eventually resulting in the failed Bay of Pigs Invasion. Eisenhower also allowed the Central Intelligence Agency to engage in covert actions, such as the 1953 Iranian coup d'état and the 1954 Guatemalan coup d'état and was the first president to order the assassination of a foreign leader Patrice Lumumba, the first Prime Minister of the Democratic Republic of the Congo. In domestic affairs, Eisenhower supported a policy of "modern Republicanism" that occupied a middle ground between liberal Democrats and the conservative wing of the Republican Party. Eisenhower continued New Deal programs, expanded Social Security, and prioritized a balanced budget over tax cuts. He played a major role in establishing the Interstate Highway System, a massive infrastructure project consisting of tens of thousands of miles of divided highways. After the launch of Sputnik 1, Eisenhower signed the National Defense Education Act and presided over the creation of NASA. Though he did not embrace the Supreme Court's landmark desegregation ruling in the 1954 case of Brown v. Board of Education, Eisenhower enforced the Court's holding and signed the first significant civil rights bill since the end of Reconstruction. Eisenhower maintained positive approval ratings throughout his tenure, but the launch of Sputnik 1 and a poor economy contributed to Republican losses in the 1958 elections. His preferred successor, Vice President Richard Nixon, won the Republican nomination but was narrowly defeated by Kennedy in the 1960 presidential election. Eisenhower left office popular with the public but viewed by many commentators as a "do nothing" president. His reputation improved after the release of his private papers in the 1970s. Polls of historians and political scientists rank Eisenhower in the top quartile of presidents.

Республикалық партияның кандидатурасы

1952 жылғы республикалық президенттік іріктеу сайлауларына қатысқанда, республикалық президенттік үміткерлікке екі басты талапкер – генерал Дуайт Д. Эйзенхауэр және Огайо штатының сенаторы Роберт А. Тафт тұрды. Калифорния губернаторы Эрл Уоррен және Миннесотаның бұрынғы губернаторы Гарольд Стассен де үміткерлікке түсті. Тафт партияның консервативті қанатын басқарды, ол 1930-шы жылдары құрылған «Жаңа саясат» әлеуметтік көмек бағдарламаларының көптерін қабылдамады және араласпаушылық сыртқы саясатты қолдады. Тафт бұрын екі рет республикалық үміткерлікке түскенімен, екі рет те Нью-Йорктен келген орташа республикашылдарға жеңіліп қалды: 1940 жылы Венделл Уилкиге, ал 1948 жылы Томас Э. Дьюиге. Дьюи 1944 және 1948 жылдары партияның президенттікке үміткері болды және партияның шығыс штаттарындағы орташа қанатын басқарды. Бұл орташа саясаткерлер «Жаңа саясаттың» көп бөлігін қолдады және Суық соғыста араласуға бейім болды. Дьюи үшінші рет президенттікке түсуден бас тартты, бірақ ол және басқа орташа саясаткерлер 1952 жылғы республикалық тізім партияның осы қанатына жақындауын қамтамасыз ету үшін өз ықпалын пайдалануға тырысты. Республикашылдардың күзге қарайғы науқанының стратегиясы Эйзенхауэрдің бәсекелессіз танымалдылығына бағытталды. Эйзенхауэр 48 штаттың 45-іне сапар шекті; оның батырлық бейнесі мен қарапайым тілі науқан поездінің артқы платформасынан сөйлеген көпшілікке әсер етті. Сөздерінде Эйзенхауэр Стивенсонның атын атаған жоқ, керісінше, Труман әкімшілігінің «Корея, коммунизм және жемқорлық» деп аталатын сәтсіздіктеріне қатысты шабуылдады. Ол сөздерін сайлаушыларға 30 секундтық телеарна жарнамалары арқылы жеткізді; бұл теледидардың президенттік сайлауда маңызды рөл атқарған алғашқы сайлау болды. Ішкі саясатта Эйзенхауэр экономикадағы федералды үкіметтің күшейіп келе жатқан ықпалына сын көтерді, ал сыртқы саясатта коммунизмнің таралуын тоқтатудағы Американың күшті рөлін қолдады. Эйзенхауэр қазіргі GOP-тің көптеген риторикасын және ұстанымдарын қабылдады, және оның көптеген мәлімдемелері Тафттың консервативті жақтастарын өз жағына тартуға бағытталған еді. Никсонды Калифорнияның бай демеушілерінен 18 000 доллар көлемінде жарияланбаған «сыйлықтар» алғаны туралы бірнеше газет жариялағанда, бұл жағдай оны құлатпауға айналды. Эйзенхауэр және оның кеңесшілері Никсонды тізімнен шығарып, басқа кандидатты таңдауды қарастырды. Никсон 23 қыркүйекте ұлттық телеарнадағы «Чекерс» сөйлеуі арқылы айыптауларға жауап берді. Бұл сөйлеуінде Никсон өзіне тағылған айыптамаларды жоққа шығарды, өзінің қарапайым қаржылық жағдайы туралы егжей-тегжейлі мәлімет берді және Эйзенхауэрдің үміткерлігіне жоғары баға берді. Сөйлеудің ең жарқын сәті Никсонның бір жанкүйері оның қыздарына «Чекерс» атты итті сыйлағанын және оны қайтармайтынын, өйткені оның қыздары оны жақсы көретінін айтқан кезде болды. Халық бұл сөйлеуге қолдау көрсетіп, Эйзенхауэр оны тізімде қалдырды. Нәтижесінде, жалғасып жатқан Корея соғысының, коммунистік қауіптің және Труман әкімшілігінің жанжалдары, сондай-ақ Эйзенхауэрдің танымалдылығы Стивенсонды жеңуге жеткіліксіз болды. Эйзенхауэр көшбасшылық жеңіске жетті, сайлаушылардың 55,2 пайызын және 442 сайлаушы дауысын алды. Стивенсон сайлаушылардың 44,5 пайызын және 89 сайлаушы дауысын алды. Эйзенхауэр Оңтүстік штаттарынан басқа барлық штаттарда жеңіске жетті, сондай-ақ Вирджиния, Флорида және Техас штаттарында да жеңіске жетті, олардың әрқайсысы Реконструкция аяқталғаннан бері екінші рет республикашылдарға дауыс берді. Сонымен қатар өткен конгресс сайлауларында республикашылар Өкілдер палатасы мен Сенаттың бақылауын алды.

Going into the 1952 Republican presidential primaries, the two major contenders for the Republican presidential nomination were General Dwight D. Eisenhower and Senator Robert A. Taft of Ohio. Governor Earl Warren of California and former Governor Harold Stassen of Minnesota also sought the nomination. Taft led the conservative wing of the party, which rejected many of the New Deal social welfare programs created in the 1930s and supported a noninterventionist foreign policy. Taft had been a candidate for the Republican nomination twice before but had been defeated both times by moderate Republicans from New York: Wendell Willkie in 1940 and Thomas E. Dewey in 1948. Dewey, the party's presidential nominee in 1944 and 1948, led the moderate wing of the party, centered in the Eastern states. These moderates supported most of the New Deal and tended to be interventionists in the Cold War. Dewey himself declined to run for president a third time, but he and other moderates sought to use his influence to ensure that 1952 Republican ticket hewed closer to their wing of the party. Republican strategy during the fall campaign focused on Eisenhower's unrivaled popularity. Ike traveled to 45 of the 48 states; his heroic image and plain talk excited the large crowds who heard him speak from the campaign train's rear platform. In his speeches, Eisenhower never mentioned Stevenson by name, instead relentlessly attacking the alleged failures of the Truman administration: "Korea, Communism, and corruption." In addition to the speeches, he got his message out to voters through 30 second television advertisements; this was the first presidential election in which television played a major role. In domestic policy, Eisenhower attacked the growing influence of the federal government in the economy, while in foreign affairs, he supported a strong American role in stemming the expansion of Communism. Eisenhower adopted much of the rhetoric and positions of the contemporary GOP, and many of his public statements were designed to win over conservative supporters of Taft. A potentially devastating allegation hit when Nixon was accused by several newspapers of receiving $18,000 in undeclared "gifts" from wealthy California donors. Eisenhower and his aides considered dropping Nixon from the ticket and picking another running mate. Nixon responded to the allegations in a nationally televised speech, the "Checkers speech," on September 23. In this speech, Nixon denied the charges against him, gave a detailed account of his modest financial assets, and offered a glowing assessment of Eisenhower's candidacy. The highlight of the speech came when Nixon stated that a supporter had given his daughters a gift—a dog named "Checkers"—and that he would not return it, because his daughters loved it. The public responded to the speech with an outpouring of support, and Eisenhower retained him on the ticket. Ultimately, the burden of the ongoing Korean War, Communist threat, and Truman administration scandals, as well as the popularity of Eisenhower, were too much for Stevenson to overcome. Eisenhower won a landslide victory, taking 55.2 percent of the popular vote and 442 electoral votes. Stevenson received 44.5 percent of the popular vote and 89 electoral votes. Eisenhower won every state outside of the South, as well as Virginia, Florida, and Texas, each of which voted Republican for just the second time since the end of Reconstruction. In the concurrent congressional elections,
Republicans won control of the House of Representatives and the Senate.

Әкімшілік

Айзенхауэр күрделі операцияларды ұйымдастырудағы (мысалы, 1944 жылғы Еуропаға шабуыл) бай тәжірибесімен Ақ үйге келді. Ол бұрынғы президенттерге қарағанда қызметкерлердің еңбегін жақсартуға және міндеттерін нақтылауға көбірек мән берді. Ол бұрынғы губернатор Шерман Адамс сияқты ықпалды Штаб жетекшісіне ерекше назар бөлді.

Кабинет

Айзенхауэр өзінің кабинетін таңдауды екі жақын серіктесіне, Люциус Д. Клей мен Герберт Брауннелл-младшийға тапсырды. Брауннелл, Дьюидің заң кеңесшісі, бас прокурор болды. Мемлекеттік хатшы лауазымы ұзақ жылдар бойы сыртқы саясат бойынша республикашылдардың өкілі болған және Біріккен Ұлттар Ұйымының Жарғысын және Сан-Франциско келісімін жасауға көмектескен Джон Фостер Даллеске берілді. Даллес өзінің алты жылдық өкілеттігі кезінде көптеген елдерге сапар шекті. Кабинеттен тыс Айзенхауэр Шерман Адамсты Ақ үй штабының бастығы етіп тағайындады, ал президенттің ағасы және белгілі колледж әкімшісі Милтон С. Айзенхауэр маңызды кеңесші ретінде көзге түсті. Айзенхауэр сондай-ақ Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің рөлін арттырды және Роберт Катлерді алғашқы Ұлттық қауіпсіздік кеңесшісі етіп бекітті. Айзенхауэр көптеген кабинеттік тағайындаулары үшін ірі бизнес көшбасшыларын іздеді. «Дженерал Моторс» компаниясының бас директоры Чарльз Эрвин Уилсон – Айзенхауэрдің бірінші қорғаныс министрі болды. 1957 жылы оның орнына «Procter & Gamble» компаниясының президенті Нил Х. МакЭлрой келді. Қазынашылық хатшысы лауазымына Айк бірнеше болат және көмір компанияларының бас директоры Джордж М. Хамфриді таңдады. Оның пошта бастығы Артур Е. Саммерфилд және ішкі істер министрі Дуглас Маккей екеуі де автомобиль дистрибьюторлары болды. Бұрынғы сенатор Синклер Уикс сауда министрі болды. Айзенхауэр ұзақ жылдар бойы банк президенті болған және үкіметтік тәжірибесі мол Джозеф Доджді Бюджет бюросының директоры етіп тағайындады. Ол бюджет директорының министрлік деңгейіне көтерілген алғашқы адамы болды. Айзенхауэрдің басқа да кабинет мүшелері саяси базаларға қолдау көрсетті. Соңғы күнгі қасиеттілер Иса Мәсіх шіркеуінің жоғары дәрежелі мүшесі Езра Тафт Бенсон ауыл шаруашылығы министрі болып тағайындалды; ол партияның Тафт қанатынан тағайындалған жалғыз адам еді. Жаңа Денсаулық сақтау, білім және әлеуметтік қамсыздандыру департаментінің бірінші хатшысы ретінде Айзенхауэр соғыс кезінде әскери әйелдер корпусының басшысы болған Овета Калп Хоббиді тағайындады. Ол кабинет мүшесі болған екінші әйел еді. Демократ және сантехниктер мен бу монтажшылары кәсіби одағының президенті Мартин Патрик Дюркин еңбек министрі болып тағайындалды. Соның салдарынан Айзенхауэрдің алғашқы кабинеті «тоғыз миллионер мен сантехник» деген әзілге айналды. Айзенхауэрдің еңбек саясатына наразы болған Дюркин бір жылдан аспайтын уақыттан кейін қызметтен кетіп, оның орнына Джеймс П. Митчелл тағайындалды. Айзенхауэр 1959 жылы Льюис Штраусты сауда министрі қызметіне ұсынғанда үлкен саяси жеңіліске ұшырады, себебі Штраус Оппенгеймердің қауіпсіздігі жөніндегі тыңдауында атқарған рөліне байланысты АҚШ Сенатында қолдау таппады.

Eisenhower delegated the selection of his cabinet to two close associates, Lucius D. Clay and Herbert Brownell Jr. Brownell, a legal aide to Dewey, became attorney general. The office of Secretary of State went to John Foster Dulles, a long time Republican spokesman on foreign policy who had helped design the United Nations Charter and the Treaty of San Francisco. Dulles would travel nearly during his six years in office. Outside of the cabinet, Eisenhower selected Sherman Adams as White House Chief of Staff, and Milton S. Eisenhower, the president's brother and a prominent college administrator, emerged as an important adviser. Eisenhower also elevated the role of the National Security Council, and designated Robert Cutler to serve as the first National Security Advisor. Eisenhower sought out leaders of big business for many of his other cabinet appointments. Charles Erwin Wilson, the CEO of General Motors, was Eisenhower's first secretary of defense. In 1957, he was replaced by president of Procter & Gamble, Neil H. McElroy. For the position of secretary of the treasury, Ike selected George M. Humphrey, the CEO of several steel and coal companies. His postmaster general, Arthur E. Summerfield, and first secretary of the interior, Douglas McKay, were both automobile distributors. Former senator Sinclair Weeks became Secretary of Commerce. Eisenhower appointed Joseph Dodge, a longtime bank president who also had extensive government experience, as the director of the Bureau of the Budget. He became the first budget director to be given cabinet level status. Other Eisenhower cabinet selections provided patronage to political bases. Ezra Taft Benson, a high ranking member of the Church of Jesus Christ of Latter day Saints, was chosen as secretary of agriculture; he was the only person appointed from the Taft wing of the party. As the first secretary of the new Department of Health, Education, and Welfare (HEW), Eisenhower named the wartime head of the Army's Women's Army Corps, Oveta Culp Hobby. She was the second woman to ever be a cabinet member. Martin Patrick Durkin, a Democrat and president of the plumbers and steamfitters union, was selected as secretary of labor. As a result, it became a standing joke that Eisenhower's inaugural Cabinet was composed of "nine millionaires and a plumber." Dissatisfied with Eisenhower's labor policies, Durkin resigned after less than a year in office, and was replaced by James P. Mitchell. Eisenhower suffered a major political defeat when his nomination of Lewis Strauss as a later Secretary of Commerce was defeated in the U. S. Senate in 1959, in part due to Strauss's role in the Oppenheimer security hearing.

Вице-президенттік

Партиялық саясат пен саясаткерлерді ұнатпайтын Эйзенхауэр Республикалық партияны құру және нығайтудың көп бөлігін вице-президент Никсонға тапсырды. Эйзенхауэр 1945 жылы күтпеген жағдайда президент болғанда вице-президент Трумэн атом бомбасы сияқты маңызды мәселелерге қаншалықты дайын еместігін жақсы білгендіктен, Никсонды үкіметтік істерге толыққанды қатыстыруға көңіл бөлді. Ол Никсонға көптеген дипломатиялық, ішкі және саяси міндеттер жүктеді, соның нәтижесінде ол "Айк үшін ең бағалы көмекшілердің біріне айналды". Осылайша вице-президенттің лауазымы бұрынғы қарапайым рәсімдік қызметтен президенттік командадағы маңызды рөлге дейін жаңартылды. Никсон міндеттемесінен асып, "өзін мемлекеттік және жергілікті саясатқа толыққанды беріп, елдің барлық аймақтарында жүздеген сөз сөйледі. Эйзенхауэр партия құруға араласпағандықтан, Никсон республикалық партияның де-факто ұлттық көшбасшысы болды".

Баспасөз корпусы

Екі президенттік мерзімінде ол 750-ге жуық сөз сөйлеп, 193 баспасөз конференциясын өткізді. 1955 жылдың 19 қаңтарында Эйзенхауэр телеарна арқылы баспасөз конференциясын өткізген алғашқы президент болды. Журналистер баспасөз конференцияларын өткізу кезінде қиындыққа тап болды. Кейбіреулер оның жеткіліксіз хабардар екенін немесе тек қана номиналды тұлға екенін жаңылыстырып ойлады. Кейде ол қиын мәселелерде өз ұстанымын жасыру үшін өзінің беделін пайдаланды. Оның баспасөз хатшысы Джеймс Хагерти бұрынғы баспасөз хатшыларына қарағанда президенттің өмір салты туралы көбірек мәлімет бергенімен белгілі болды; мысалы, ол Эйзенхауэрдің денсаулығын егжей-тегжейлі баяндады. Көбінесе ол президенттік қызмет туралы күнделікті есептерді дайындау, президенттік саясатты қорғау және дипломатиялық қонақтарға көмек көрсету сияқты күнделікті мәселелермен айналысты. Ол 1960 жылы кеңестік әскерлердің американдық тыңшы ұшағын, U-2-ні түсіруіне байланысты ұятты жағдайларды шешті. Эйзенхауэрдің халықаралық сапарларында баспасөзбен қарым-қатынасты басқарып, кейде жаулы шетелдік баспасөздің айыбын өз мойнына алды. Эйзенхауэр оған көп жағдайда қоғамдық пікір және күрделі мәселелерді қалай жеткізу керектігі туралы кеңес сұрады. Хагерти азаматтық құқықтарды қолдаумен танымал болды. Тарихшы Роберт Хью Феррелл оны президенттік тарихындағы ең үздік баспасөз хатшысы деп санады, себебі ол "соңғы онжылдықтарда елдің жоғарғы лауазымының мәнін өзгерткен баспасөз қарым-қатынасындағы бірден-бір жаңалықты ұйымдастырды".

Сот төрешілерін тағайындау

Айзенхауэр АҚШ Жоғарғы Сотының бес судьясын тағайындады. 1953 жылы Эйзенхауэр губернатор Эрл Уорренді бас судья Фред М. Винсонның орнына ұсынды. Көптеген консервативті республикашылар Уорреннің кандидатурасына қарсы болды, бірақ олар тағайындауды тоқтатуға қол жеткізе алмады және 1954 жылдың қаңтарында Сенат Уорреннің кандидатурасын мақұлдады. Уоррен 1954 жылдан бастап «Браун мен Білім беру кеңесі» ісі сияқты түрлі мәселелер бойынша көптеген либералды шешімдер шығарған сот төрағасы болды. Айзенхауэр «Браун» шешімін мақұлдады. 1954 жылдың соңында Роберт Х. Джексонның қайтысы Жоғарғы Сотта тағы бір вакансия тудырды, және Эйзенхауэр Джексонның орнына федералдық апелляциялық судья Джон Маршалл Харлан II-ні сәтті тағайындады. Харлан консервативті топқа қосылды, көбінесе судья Феликс Франкфуртердің ұстанымын қолдады. Айзенхауэр Жоғарғы Сотқа тағайындауларға ерекше назар бөлді. Басқа сот кандидаттарын, әдетте штат сенаторларымен кеңесе, Бас прокурор Герберт Брауннелл іріктеді. Әкімшілік АҚШ апелляциялық соттарына 45 судьяны, ал АҚШ аудандық соттарына 129 судьяны тағайындады. Олардың көпшілігі белгілі бір географиялық аймаққа тағайындалғандықтан, олардың туған жері ел халқының құрамына сәйкес келді. Барлығы ақ ер адамдар еді. Көптеген судьялар орта және жоғары табысты отбасылардан шыққан. Бесінші судьяның бірі Ivy League университетінде оқыған, жартысы – Ivy League құқық мектебінде. Партиялық тиесілігі шешуші болды: ер адамдардың 93% республикашыл, 7% демократ болды; салыстырмалы түрде азы ғана сайлау саясатында көзге түскен. Судьялардың шамамен 80% протестант, 15% католик және 6% еврей дінін ұстанған.

Қырғи қабақ соғыс

1950 жылдары халықаралық саясатта «суық соғыс» үстемдік құрды. АҚШ және КСРО-ның ядролық қарулары болғандықтан, кез келген қақтығыс ядролық соғысқа ұласу қаупін тудырды. Сенатор Тафт басқаратын оқшауланғандыққа ұмтылған топ Еуропалық мәселелерден қалыңқып, соғыстан сақтануға тырысты. Эйзенхауэрдің 1952 жылғы сайлау кампаниясының ынтасы Тафттың НАТО-ға қарсы оқшауланған көзқарастарына және Американың Батыс Еуропамен ұжымдық қауіпсіздікке сенуіне наразылық білдіру болды. Эйзенхауэр Трумэн әкімшілігінің кеңестік экспансияны тоқтату саясатын жалғастырды, бірақ Шығыс Еуропаның азаттығына бағытталған үгіт-насихатпен де алаңдады. Эйзенхауэрдің суық соғысқа қатысты жалпы саясаты NSC174 құжатында бекітілді, онда кеңестік ықпалды кері қайтару ұзақ мерзімді мақсат ретінде қарастырылды, бірақ НАТО Кеңес Одағымен соғыс тудырмас еді. Бейбітшілік атомдық қарулар бойынша КСРО-дан басымдықпен қамтамасыз етіледі, сондықтан кеңестіктер Батыс Еуропаға шабуыл жасау үшін өздерінің үлкен құрлықтағы армиясын қолдану қаупіне бармас еді. Ол психологиялық білімді, ЦРУ ақпараттарын және американдық ғылыми-техникалық артықшылықтарды кеңестік күштеріне қарсы жұмылдыруды жоспарлады. 1953 жылдың наурыз айында Иосиф Сталин қайтыс болғаннан кейін Георгий Маленков Кеңес Одағының басшылығына келді. Маленков Батыспен «бейбіт қатар өмір сүруді» ұсынды, ал Ұлыбритания премьер-министрі Уинстон Черчилль әлемдік лидерлердің саммитін ұсынды. Батыс Германияның қайта қарулануын кешіктіруден қорқып, Маленковтың ниетіне күмәнданып, Эйзенхауэр саммит идеясын қабылдамады. Сәуір айында Эйзенхауэр «Бейбітшілікке мүмкіндік» деген сөз сөйледі, онда ол Кореядағы атысты тоқтатуды, Германияны қайта біріктіру үшін еркін сайлауларды, Шығыс Еуропа елдерінің «толық тәуелсіздігін» және Біріккен Ұлттар Ұйымының атом энергиясын бақылауын талап етті. Батыс елдері оны жақсы қабылдаса да, кеңестік басшылық Эйзенхауэрдің сөзін тек үгіт-насихат ретінде қарастырды. 1954 жылы Кеңес Одағында Никита Хрущев басшылыққа келді, ол бұрынғыдан да қатал саясатты ұстанды. Эйзенхауэр «Атомдар бейбітшілік үшін» деген ұсынысын Кеңес Одағы қолдамағаннан кейін, кеңестіктермен ынтымақтастық мүмкіндігіне көзқарасын күмәнмен қарады, бұл ұсыныс Халықаралық атом энергиясы агенттігін құруды және бейбіт ядролық электр станцияларын салуды көздеді.

The Cold War dominated international politics in the 1950s. As both the United States and the Soviet Union possessed nuclear weapons, any conflict presented the risk of escalation into nuclear warfare. The isolationist element led by Senator Taft would avoid war by staying out of European affairs. Eisenhower's 1952 candidacy was motivated by his opposition to Taft's isolationist views in opposition to NATO and American reliance on collective security with Western Europe. Eisenhower continued the basic Truman administration policy of containment of Soviet expansion but added a concern with propaganda suggesting eventual liberation of Eastern Europe. Eisenhower's overall Cold War policy was codified in NSC174, which held that the rollback of Soviet influence was a long term goal, but that NATO would not provoke war with the Soviet Union. Peace would be maintained by being so much stronger in terms of atomic weapons than the USSR that it would never risk using its much larger land based army to attack Western Europe. He planned for to mobilize psychological insights, CIA intelligence and American scientific technological superiority counter conventional Soviet forces. After Joseph Stalin died in March 1953, Georgy Malenkov took leadership of the Soviet Union. Malenkov proposed a "peaceful coexistence" with the West, and British Prime Minister Winston Churchill proposed a summit of the world leaders. Fearing that the summit would delay the rearmament of West Germany, and skeptical of Malenkov's intentions, Eisenhower rejected the summit idea. In April, Eisenhower delivered his "Chance for Peace speech," in which he called for an armistice in Korea, free elections to re unify Germany, the "full independence" of Eastern European nations, and United Nations control of atomic energy. Though well received in the West, the Soviet leadership viewed Eisenhower's speech as little more than propaganda. In 1954, a more confrontational leader, Nikita Khrushchev, took charge in the Soviet Union. Eisenhower became increasingly skeptical of the possibility of cooperation with the Soviet Union after it refused to support his Atoms for Peace proposal, which called for the creation of the International Atomic Energy Agency and the creation of peaceful nuclear power plants.

Ұлттық қауіпсіздік саясаты

Айзенхауэр 1953 жылғы 30 қазанда өзінің алғашқы ұлттық қауіпсіздік саясатын – «Жаңа көзқарас» жобасын жариялады. Бұл АҚШ-тың суық соғыстағы әскери міндеттемелерін елдің қаржылық ресурстарын басып кету қаупімен теңестіру жөніндегі оның алаңдауын көрсетті. Жаңа саясат дәстүрлі және ядролық әскери қауіптерді болдырмау үшін дәстүрлі әскери күштен гөрі стратегиялық ядролық қаруға баса назар аударуды көздеді. АҚШ әскері құрлықта орналасқан континенттер аралық баллистикалық зымырандар (ICBM), стратегиялық бомбалаушылар және су астынан ұшырылатын баллистикалық зымырандар (SLBM) үштігіне негізделген ядролық сүрінкілеу стратегиясын әзірледі. Президенттік қызметінің барысында Эйзенхауэр кеңестіктерге қарсы ядролық соғысқа жауап беру, соғысу және жеңу жоспарларын жасауды қадағалап отырды, бірақ ол мұндай қаруды қолдануға мәжбүр болады деп үміттенбеді. Кореядағы соғыс аяқталғаннан кейін Эйзенхауэр қымбат әскери дивизияларға тәуелділікті күрт азайтты. Тарихшы Саки Докриллдің пікірінше, оның ұзақ мерзімді стратегиясы НАТО мен АҚШ-тың басқа да одақтастарының ұжымдық қауіпсіздігін нығайту, үшінші әлемді кеңестік қысымнан қорғау, тағы бір корейлік тұйықталудан сақтану және кеңестік билік пен ықпалды тұрақты түрде әлсірететін күш құру болды. Докрилл Эйзенхауэрдің Кеңес Одағына қарсы көптеген мүмкіндіктерді пайдаланғанын атап көрсетті: Эйзенхауэр АҚШ-тың Совет блогына ықпал етуге мүмкіндік беретін көптеген басқа да мүмкіндіктері бар екенін білді – оның демократиялық құндылықтары мен институттары, бай және бәсекеге қабілетті капиталистік экономикасы, барлау технологиясы және жаудың мүмкіндіктері мен ниеттері туралы ақпарат алу дағдылары, психологиялық соғыс және жасырын операциялар мүмкіндіктері, келіссөздер жүргізу шеберлігі және үшінші әлемге экономикалық және әскери көмегі. 1953 жылы Эйзенхауэр әкімшілігінің Ұлттық қауіпсіздік кеңесі Қытай Халық Республикасына қарсы тұру жөнінде үш құжатты жазды. NSC 146 Қытай Республикасының теңіз шабуылына және Қытай материгіне қарсы шабуылдарына қолдау көрсетуді ұсынды. Сол кездегі сыншылар, Массачусетс штатынан демократ сенаторы Джон Ф. Кеннеди бастаған, «ракеталық алшақтық» бар деген айыптаулар таратты, яғни АҚШ ғарыш кеңістігінде жетекшілік ететіндіктен, әскери жағынан Кеңес Одағынан қалып қойды. Қазіргі тарихшылар бұл айыптауларды жоққа шығарады, бірақ Эйзенхауэр өзін сынағандарға тиімді жауап бермегеніне келіседі. Шындығында, Кеңес Одағы Эйзенхауэр биліктен кеткенге дейін ICBM-ді пайдаланбады, ал АҚШ ядролық қару-жарақ саласында жалпы басымдығын сақтап қалды. Эйзенхауэр АҚШ-тың ICBM әзірлеудегі артықшылығын 1956 жылдан бастап Кеңес Одағының үстінен ұшып өткен U-2 ұшақтары жинаған ақпараттың арқасында білді. Әкімшілік ядролық қарудың таралуын барынша азайтудың ең жақсы жолы қарапайым уранды қару-жараққа айналдыру үшін маңызды болған газ центрифугасы технологиясын қатаң бақылау деп шешті. 1960 жылы американдық дипломаттар Германия, Голландия және Ұлыбритания үкіметтерімен технологияға қолжетімділікті шектеу туралы келісімге келді. Газ центрифугасының құпиялылығы туралы төрт елдің келісімі 1975 жылға дейін сақталды, ол кезде ғалым Абдул Қадир Хан голландиялық центрифуга технологиясын Пәкістанға әкелді. Франция өзінің ядролық бағдарламасын әзірлеуде американдық көмек сұрады, бірақ Эйзенхауэр Францияның тұрақсыздығына және француз көшбасшысы Шарль де Голльге сенімсіздік танытуына байланысты бұл ұсыныстарды қабылдамады.

Eisenhower unveiled the New Look, his first national security policy, on October 30, 1953. It reflected his concern for balancing the Cold War military commitments of the United States with the risk of overwhelming the nation's financial resources. The new policy emphasized reliance on strategic nuclear weapons, rather than conventional military power, to deter both conventional and nuclear military threats. The U. S. military developed a strategy of nuclear deterrence based upon the triad of land based intercontinental ballistic missiles (ICBMs), strategic bombers, and submarine launched ballistic missiles (SLBMs). Throughout his presidency, Eisenhower insisted on having plans to retaliate, fight, and win a nuclear war against the Soviets, although he hoped he would never feel forced to use such weapons. As the fighting in Korea ended, Eisenhower sharply reduced the reliance on expensive Army divisions. Historian Saki Dockrill argues that his long term strategy was to promote the collective security of NATO and other American allies, strengthen the Third World against Soviet pressures, avoid another Korean stalemate, and produce a momentum that would steadily weaken Soviet power and influence. Dockrill points to Eisenhower's use of multiple assets against the Soviet Union:
Eisenhower knew that the United States had many other assets that could be translated into influence over the Soviet bloc—its democratic values and institutions, its rich and competitive capitalist economy, its intelligence technology and skills in obtaining information as to the enemy's capabilities and intentions, its psychological warfare and covert operations capabilities, its negotiating skills, and its economic and military assistance to the Third World. In 1953, the Eisenhower administration's National Security Council wrote three policy papers on opposing the People's Republic of China. NSC 146 proposed backing Republic of China maritime raids and raids against the Chinese mainland. Critics at the time, led by Democratic Senator John F. Kennedy of Massachusetts levied charges to the effect that there was a "missile gap", that is, the U. S. had fallen militarily behind the Soviets because of their lead in space. Historians now discount those allegations, although they agree that Eisenhower did not effectively respond to his critics. In fact, the Soviet Union did not deploy ICBMs until after Eisenhower left office, and the U. S. retained an overall advantage in nuclear weaponry. Eisenhower was aware of the American advantage in ICBM development because of intelligence gathered by U 2 planes, which had begun flying over the Soviet Union in 1956. The administration decided the best way to minimize the proliferation of nuclear weapons was to tightly control knowledge of gas centrifuge technology, which was essential to turn ordinary uranium into weapons grade uranium. American diplomats by 1960 reached agreement with the German, Dutch, and British governments to limit access to the technology. The four power understanding on gas centrifuge secrecy would last until 1975, when scientist Abdul Qadeer Khan took the Dutch centrifuge technology to Pakistan. France sought American help in developing its own nuclear program, but Eisenhower rejected these overtures due to France's instability and his distrust of French leader Charles de Gaulle.

Корея соғысының аяқталуы

Сайлау науқаны барысында Эйзенхауэр 1950 жылғы 25 маусымда Солтүстік Кореяның Оңтүстік Кореяға басып кіргенінен басталған Корея соғысын аяқтау үшін Кореяға баратынын мәлімдеді. АҚШ Оңтүстік Кореяның құлауын болдырмау мақсатымен соғысқа қатысты, кейіннен миссиясы Солтүстік Кореядағы коммунистік режимді жеңуді де қамтыды. 1950 жылдың соңында Қытай әскерлерінің араласуы 38-ші параллель маңында созылған тоқырауға әкелді. Трумэн 1951 жылдың ортасында бейбіт келіссөздерін бастады, бірақ Солтүстік Корея мен Қытай тұтқындарының мәселесі шешілмей қалды. Екі елден 40 мыңнан астам тұтқын елге қайтудан бас тартса да, Солтүстік Корея мен Қытай оларды қайтаруды талап етті. Эйзенхауэр билікке келген соң, соғыс жалғаса берсе, ядролық қару қолданатыны туралы Қытайды ескертіп, мәселені шешуді талап етті. Қытайдың ядролық қару мүмкіндігі туралы хабардар болған-болмағаны белгісіз. Оңтүстік Кореяның басшысы Сингман Ри бейбіт келіссөздерін бұзу мақсатымен елге қайтудан бас тартқан Солтүстік Корея тұтқындарын босатып жіберді, бірақ Эйзенхауэр Кореядан АҚШ әскерлерінің барлығын шығарып тастау қаупін айтқаннан кейін Ри соғыс тоқтату туралы келісімге келісті. 1953 жылғы 27 шілдеде АҚШ, Солтүстік Корея және Қытай Корея соғысын аяқтаған Корея қару тоқтату туралы келісімге қол қойды. Тарихшы Эдвард Кифердің сөзіне сәйкес, американдық тараптың тұтқындар өз елдеріне қайтудан бас тартуына рұқсат беру талабын қабылдағаннан кейін, "Қытай мен Солтүстік Корея өте қиын жағдайға түсті, бұл, әсіресе, ядролық қару туралы соңғы талаптың нәтижесі болды". Тарихшы Уильям И. Хичкок қару тоқтатуға қол жеткізудің басты факторлары Солтүстік Корея әскерлерінің әлсіреуі және Кеңес басшыларының (Қытайға қысым көрсеткен) ядролық соғыстан қашыну ниеті болғанын жазады. Қару тоқтату келісімі Солтүстік Корея мен Оңтүстік Корея арасындағы ұзақ жылдарға созылған шартты бейбітшілікке әкелді. 1953 жылғы қазан айында АҚШ және Оңтүстік Корея өзара қорғану туралы келісімге қол қойды, ал АҚШ Корея соғысы аяқталғаннан кейін де Оңтүстік Кореяда мыңдаған әскерін сақтап қалды.

Жасырын іс-қимылдар

Айзенхауэр оқшаулау доктринасын қабылдағанмен, Кеңес Одағына қарсы күресуді белсендірек шаралар арқылы жүзеге асыруға тырысты, бұл туралы Мемлекеттік қорғаныс жөніндегі NSC 68 баяндамасында егжей-тегжейлі жазылған. Айзенхауэр әкімшілігі мен Орталық барлау агенттігі (ЦРУ) шетелдегі үкіметтерге араласу үшін жасырын операциялар жүргізді. Жасырын операциялардың алғашқы мысалы – Иранның сайланған премьер-министрі Мохаммед Мосаддыққа қарсы болды, нәтижесінде 1953 жылғы Иран төңкерісі (немесе «Аякс» операциясы) орын алды. «Англо-Иран мұнай компаниясының» ұлттандырылуына байланысты Кеңес Одағының ықпалына тырысуы туралы қауесет тарады. Тарихшы Эрванд Абрагамиан Иранның мұнайы британдықтар мен АҚШ үшін төңкерістің басты мақсаты болғанын, бірақ «сол кездегі көптеген пікірталастар оны салқын соғысқа байланыстырды» деп мәлімдейді. ЦРУ 1954 жылғы Гватемала төңкерісіне де (немесе PBSuccess операциясы) себепкер болды. Президент Жакобо Арбенс Гусманның амбициялы аграрлық реформа бағдарламасы миллиондаған жерсіз шаруаларға жер беруді көздеді. Бұл бағдарлама United Fruit Company компаниясының жер иелігіне қауіп төндірді. Арбенс коммунистік Чехословакиядан қару сатып алғаннан кейін американдықтардың алаңдауы арта түсті. 1954 жылдың маусым айында ЦРУ контрреволюционерлерге Арбенсті биліктен ығыстыруға көмектесті. Конго Демократиялық Республикасының премьер-министрі болып Патрис Лумумба сайланғанда және Конго дағдарысы кезінде Кеңес Одағының қолдауын қабылдағанда, ЦРУ «тағы бір мүмкін Кубаны» көріп тұрды. Бұл көзқарас Ақ үйге де әсер етті. Президент Эйзенхауэр 1960 жылдың 18 тамызында Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің отырысында Лумумбаны өлтіру жоспарларын талқылады. Бірақ оны улау жоспарынан бас тартылды. Жарқылдаған құжаттар Лумумбаны биліктен құлатып, Катанга билігіне тапсырған конголық басшылардың, соның ішінде Мобуту Сесе Секо мен Джозеф Каса Вубу, тікелей ЦРУ-дан ақша мен қару-жарақ алғанын көрсетеді.

Брикер түзетуін жою

1953 жылдың қаңтар айында Огайо штатының сенаторы Джон У. Брикер Брикер түзетуін қайтадан енгізді, ол президенттің келісімдер жасау өкілеттігін және шетелдік мемлекеттермен атқарушы келісімдерге түсу мүмкіндігін шектеуге бағытталған еді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі халықаралық келісімдер мен АҚШ-тың жасаған атқарушы келісімдері елдің егемендігін кемсітеді деген қауіп оқшауланғандарды, консервативті демократтарды, көптеген республикашыларды, сондай-ақ көптеген кәсіби топтар мен азаматтық ұйымдарды осы түзетуді қолдауға біріктірді. Түзету президенттің құзырын осылайша әлсірететініне және АҚШ-тың әлемдік сахнадағы көшбасшылық рөлін орындауына кедері келтіретініне сенген Эйзенхауэр Сенаттағы азшылық көшбасшысы Линдон Б. Джонсонмен бірлесіп, Брикердің ұсынысын жеңу үшін жұмыстанды. Түзету бастапқыда 56 қолдаушымен қолдау тапқанмен, 1954 жылы АҚШ Сенатында 42–50 дауыспен жеңіліске ұшырады. Кейін, 1954 жылы түзетудің жұмсақ нұсқасы Сенатта қажетті үштен екі көпшіліктен бір дауыс қана кем болды. Бұл оқиға оқшауланған республикашылдар үшін соңғы мүмкіндік болды, себебі жас консерваторлар сенатор Барри Голдуотер сияқты агрессивті антикоммунизмге негізделген интернационализмге көшкен сайын, көзқарастары өзгерді.

Еуропа

Айзенхауэр НАТО одақтастарымен қорғаныс жауапкершілігін бөлісу арқылы Еуропадағы әскерлерді қысқартуды көздеді. Дегенмен, еуропалықтар ядролық қарсы тұру идеясына толық сенімсіздік танытып, НАТО-дан Еуропалық қорғаныс қауымдастығына (ЕҚҚ) көшуге құлшынбады. Трумэн сияқты, Эйзенхауэр да Батыс Германияның қайта қарулануы НАТО-ның стратегиялық мүдделері үшін өте маңызды деп санды. Әкімшілік Черчилль мен британдық сыртқы істер министрі Энтони Иден ұсынған келісімді қолдады. Осы келісім бойынша Батыс Германия қайта қаруланып, атомдық, биологиялық немесе химиялық қарулар жасауға уәде бермеу шартымен НАТО-ның толыққанды тәуелсіз мүшесі болды. Еуропалық лидерлер Еуропаның қорғанысын үйлестіру үшін Батыс Еуропалық Одақты құрды. Батыс Германияның НАТО-ға интеграциялануына жауап ретінде Шығыс блогының басшылары Варшава шартын құрды. Кеңес Одағы мен Батыс державалары бірлесіп басып алған Австрия 1955 жылғы Австрия мемлекеттік шарты арқылы тәуелсіздігін қайта алды. Тәуелсіздік алғаннан кейін Австрия бейтараптық жариялады. Эйзенхауэр әкімшілігі Шығыс Еуропадағы кеңестік ықпалды әлсіретуге басымдық берді және Чарльз Дуглас Джексонның басшылығымен үгіт соғысын күшейтті. 1951-1956 жылдар аралығында АҚШ Шығыс Еуропаға 300 мыңнан астам үгіт парақшаларын таратты, ал «Еркін Еуропа» радиосы бүкіл аймаққа хабар тарату жүргізді. 1953 жылы Шығыс Германиядағы көтеріліс әкімшіліктің кеңестік ықпалдың төмендеуіне үміттендірді, бірақ КСРО оны тез арада басып тастады. 1956 жылы Венгрияда ірі көтеріліс болды. Венгрия басшысы Имре Надь көппартиялық демократия құруға және Варшава шартынан шығуға уәде бергеннен кейін, Кеңес Одағының басшысы Никита Хрущев көтерілісті басу үшін Венгрияға 60 мың әскер жіберді. АҚШ әскери жауапқа қатысты қатты айыптады, бірақ тікелей әрекет жасаған жоқ, бұл көптеген венгр революционерлерін көңілсіздікке түсірді. Көтерілістен кейін АҚШ көтеріліске қолдау көрсетуден бас тартып, коммунистік режимдерді әлсірету құралы ретінде мәдени және экономикалық байланыстарды дамытуға көшті. Әкімшіліктің мәдени дипломатиялық бастамаларының бірі – жетінші армия симфониялық оркестрінің «әскер музыканттарының елшілері» жүргізген үздіксіз достық турнелері болды. 1953 жылы Эйзенхауэр диктатор Франсиско Франко басқаратын Испаниямен қарым-қатынас орнатты. Испанияның демократиялық емес сипатына қарамастан, оның стратегиялық орны және суық соғыс кезеңіндегі коммунизмге қарсы позициясы Эйзенхауэрді Мадрид шарты арқылы испандықтармен сауда және әскери одақ құруға итермеледі. Бұл қарым-қатынастар Испанияның Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі оқшаулануын аяқтады, нәтижесінде «испандық керемет» деп аталған испан экономикасының өркендеуіне әкелді.

Eisenhower sought troop reductions in Europe by sharing of defense responsibilities with NATO allies. Europeans, however, never quite trusted the idea of nuclear deterrence and were reluctant to shift away from NATO into a proposed European Defence Community (EDC). Like Truman, Eisenhower believed that the rearmament of West Germany was vital to NATO's strategic interests. The administration backed an arrangement, devised by Churchill and British Foreign Minister Anthony Eden, in which West Germany was rearmed and became a fully sovereign member of NATO in return for promises not establish atomic, biological, or chemical weapons programs. European leaders also created the Western European Union to coordinate European defense. In response to the integration of West Germany into NATO, Eastern bloc leaders established the Warsaw Pact. Austria, which had been jointly occupied by the Soviet Union and the Western powers, regained its sovereignty with the 1955 Austrian State Treaty. As part of the arrangement that ended the occupation, Austria declared its neutrality after gaining independence. The Eisenhower administration placed a high priority on undermining Soviet influence on Eastern Europe, and escalated a propaganda war under the leadership of Charles Douglas Jackson. The United States dropped over 300,000 propaganda leaflets in Eastern Europe between 1951 and 1956, and Radio Free Europe sent broadcasts throughout the region. A 1953 uprising in East Germany briefly stoked the administration's hopes of a decline in Soviet influence, but the USSR quickly crushed the insurrection. In 1956, a major uprising broke out in Hungary. After Hungarian leader Imre Nagy promised the establishment of a multiparty democracy and withdrawal from the Warsaw Pact, Soviet leader Nikita Khrushchev dispatched 60,000 soldiers into Hungary to crush the rebellion. The United States strongly condemned the military response but did not take direct action, disappointing many Hungarian revolutionaries. After the revolution, the United States shifted from encouraging revolt to seeking cultural and economic ties as a means of undermining Communist regimes. Among the administration's cultural diplomacy initiatives were continuous goodwill tours by the "soldier musician ambassadors" of the Seventh Army Symphony Orchestra. In 1953, Eisenhower opened relations with Spain under dictator Francisco Franco. Despite its undemocratic nature, Spain's strategic position in light of the Cold War and anti communist position led Eisenhower to build a trade and military alliance with the Spanish through the Pact of Madrid. These relations brought an end to Spain's isolation after World War II, which in turn led to a Spanish economic boom known as the Spanish miracle.

Шығыс Азия және Оңтүстік-Шығыс Азия

Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Вьетминь француз қолдауындағы Вьетнам мемлекетіне қарсы көтеріліс бастады. Францияға қолдау көрсетіп, Вьетнамның коммунизмге түсуіне жол бермеу үшін АҚШ Вьетнамдағы француз әскери операцияларын қаржыландыруда маңызды рөл атқарды. 1954 жылы Эйзенхауэр әкімшілігі Бірінші Индокитай соғысындағы Францияның әскери шығындарының 75 пайыздан астамын төледі. Эйзенхауэрдің Оңтүстік Вьетнамдағы қатысуы Шығыс Азиядағы Қытай мен Кеңес Одағын тоқтатудың кең ауқымды бағдарламасының бір бөлігі болды. 1954 жылы АҚШ және тағы жеті ел Оңтүстік-Шығыс Азия ұйымын (SEATO) құрды, бұл Оңтүстік-Шығыс Азияда коммунизмнің таралуын болдырмауға бағытталған қорғаныс альянсы. 1954 жылдың қыркүйегінде Қытай Қытай Республикасының (ҚХР) бақылауындағы Кэмой және Мацу аралдарын обстрелдеуді бастады. Эйзенхауэр ҚХР-ның бақылауындағы Тайвань аралына шабуылды болдырмау үшін ядролық қару қолдануды қарастырған кезде, обстрел ядролық соғысқа ұласуы мүмкін еді. Қытай обстрелдеуді тоқтатып, екі тарап та дипломатиялық келіссөздерге келіскенде дағдарыс аяқталды; 1958 жылы болған екінші дағдарыс та осылай аяқталды. Бірінші дағдарыс кезінде АҚШ және ҚХР өзара қорғаныс шартына қол қойды, ол АҚШ-ты Тайваньды қорғауға міндеттендірді. ЦРУ 1959 жылғы Тибет көтерілісінде наразыларды да қолдады, бірақ Қытай көтерілісті жаншып тастады. 1954 жылдың соңында Ұлттық қауіпсіздік кеңесі, Бірлескен штабтар басшылығы және Мемлекеттік департамент Эйзенхауэрді кем дегенде бес рет Қытайға атом бомбалары тастауға шақырды, бірақ ол әр жолы бас тартты. Индонезияда Суматра және Сулавесидегі көтерілісшілер 1958 жылдың ақпанында Сукарно үкіметін құлату мақсатымен PRRI Permesta қозғалысын құрды. Коммунизмге қарсы риторикалары үшін көтерілісшілер ЦРУ-дан ақша, қару-жарақ және адам күшін алды. Бұл қолдау 1958 жылдың сәуір айында үкімет бақылауындағы Амбонға жасалған бомбалаудан кейін американдық ұшқыш Аллен Лоуренс Поуптың атып түсірілуімен аяқталды. 1958 жылдың сәуір айында орталық үкімет көтерілісшілердің астаналары Паданг және Манадоға әуе және теңізден әскери шабуылдар жасап, жауап берді. 1958 жылдың соңында көтерілісшілер әскери тұрғысынан жеңіліске ұшырады, ал қалған көтерілісші партизандық күштері 1961 жылдың тамызында бас берді.

After the end of World War II, the Việt Minh launched an insurrection against the French backed State of Vietnam. Seeking to support France and prevent the fall of Vietnam to Communism, the U. S. played a major role in financing French military operations in Vietnam. By 1954, the Eisenhower administration was paying more than 75 percent of the France's military expenditures in the First Indochina War. Eisenhower's commitment in South Vietnam was part of a broader program to contain China and the Soviet Union in East Asia. In 1954, the United States and seven other countries created the Southeast Asia Treaty Organization (SEATO), a defensive alliance dedicated to preventing the spread of Communism in Southeast Asia. In September 1954, China began shelling the islands of Quemoy and Matsu which were controlled by the Republic of China (ROC). The shelling nearly escalated to nuclear war when Eisenhower considered using nuclear weapons to prevent the invasion of Taiwan, the main island controlled by the ROC. The crisis ended when China halted its shelling and both sides agreed to diplomatic talks; a second crisis in 1958 would end in a similar fashion. During the first crisis, the United States and the ROC signed a mutual defense treaty, which committed the United States to the defense of Taiwan. The CIA also supported dissidents in the 1959 Tibetan uprising, but China crushed the uprising. By the end of 1954, the National Security Council, Joint Chiefs of Staff, and State Department had urged Eisenhower, on at least five occasions, to drop atomic bombs on China, but each time he refused. In Indonesia, rebels in Sumatra and Sulawesi formed in February 1958 the PRRI Permesta Movement which the goal of overthrowing the Sukarno government. Due to their anti communist rhetoric, the rebels received money, weapons, and manpower from the CIA. This support ended when Allen Lawrence Pope, an American pilot, was shot down after a bombing raid on government held Ambon in April 1958. In April 1958, the central government responded by launching airborne and seaborne military invasions on Padang and Manado, the rebel capitals. By the end of 1958, the rebels had been militarily defeated, and the remaining rebel guerrilla forces surrendered in August 1961.

Таяу Шығыс

1950 жылдары Таяу Шығыс АҚШ-тың сыртқы саясаты үшін маңыздырақ бола бастады. 1953 жылғы Иран төңкерісінен кейін АҚШ Иранның ең ықпалды одақтасы ретінде Ұлыбританияның орнын басты. Эйзенхауэр Бағдад пактісінің құрылуын қолдады, ол Түркия, Иран, Ирак және Пәкістаннан тұратын әскери одақ еді. Эйзенхауэр әкімшілігі басқа да аймақтардағыдай, Араб әлемінде тұрақты, достық және коммунизмге қарсы режимдер құруға ұмтылды. АҚШ араб-израиль қақтығысын реттеуге тырысты, бірақ Израильдің 1948 жылғы араб-израиль соғысының нәтижесінен бас тартуға құштар болмауы және араб елдерінің Израильге деген қарсылығы кез келген келісімге келуге мүмкіндік бермеді.

Суэц дағдарысы

1952 жылы Гамал Абдель Насер бастаған революция британдық қолдауға ие Египет үкіметін құлатты. 1954 жылы Египеттің премьер-министрі болып тағайындалғаннан кейін Насер екі жақтан да көмек іздеп, Кеңес Одағы мен АҚШ-ты бір-біріне қарсы қойды. Эйзенхауэр экономикалық көмек арқылы Насерді американдық ықпал аймағына тартуға тырысты, бірақ Насердің араб ұлтшылдығы және Израильге қарсы тұруы АҚШ пен Египет арасындағы шиеленістің себебі болды. Насердің басты мақсаттарының бірі – Асуан бөгетін салу еді, ол үлкен гидроэлектр қуатын қамтамасыз етіп, Египеттің көп бөлігін суаруға мүмкіндік беретін еді. Эйзенхауэр бөгет құрылысын қаржыландыру үшін американдық көмекті сыртқы саясаттың басқа салаларындағы ықпал ету құралы ретінде пайдалануға тырысты, бірақ көмек жөніндегі келіссөздер сәтсіз аяқталды. 1956 жылдың шілдесінде, көмек келіссөздері күйрегеннен кейін бір апта өткен соң, Насер британдықтар басқаратын Суэц каналын ұлттандырды, бұл Суэц дағдарысына әкеп соқты. Британдықтар ұлттандыруға қарсы күшті наразылық білдірді және Франция мен Израильмен бірге каналды басып алу жоспарын жасады. Эйзенхауэр әскери араласуға қарсы болды және британ премьер-министрі Энтони Иденге АҚШ-тың басқыншылыққа жол бермейтінін бірнеше рет мәлімдеді. Эйзенхауэр каналдың ұлттандырылуына қарсы болғанымен, әскери араласудың әлемдік сауданы бұзып, Таяу Шығыс елдерін Батыстан алшақтататынынан қауіптенді. 1956 жылдың қазанында Израиль Египетке шабуыл жасап, Синай түбегін жылдам басып алды. Насер каналды ұлттандырудан бас тартқаннан кейін Франция мен Ұлыбритания әуе және теңіз шабуылын бастады. Насер жауап ретінде ондаған кемені батырып, каналдың жұмысын тоқтатты. Шабуылдардан ашуланған Эйзенхауэр әкімшілігі араб мемлекеттерін Кеңес Одағының құшағына итеру қаупі бар деп салып, атысты тоқтатуды ұсынды және Франция мен Ұлыбританияны кері шегінуге мәжбүрлеу үшін экономикалық қысым жасады. Бұл оқиға Таяу Шығыста британдықтар мен француздардың үстемдігінің аяқталуын және аймақта американдық ықпалдың күшеюіне жол ашты. 1958 жылдың басында Эйзенхауэр Израильді Синай түбегінен шығуға мәжбүрлеу үшін экономикалық санкциялармен қорқытты, ал Суэц каналы Египеттің бақылауында қайтадан жұмыс істеуге кірісті.

In 1952, a revolution led by Gamal Abdel Nasser had overthrown the pro British Egyptian government. After taking power as Prime Minister of Egypt in 1954, Nasser played the Soviet Union and the United States against each other, seeking aid from both sides. Eisenhower sought to bring Nasser into the American sphere of influence through economic aid, but Nasser's Arab nationalism and opposition to Israel served as a source of friction between the United States and Egypt. One of Nasser's main goals was the construction of the Aswan Dam, which would provide immense hydroelectric power and help irrigate much of Egypt. Eisenhower attempted to use American aid for the financing of the construction of the dam as leverage for other areas of foreign policy, but aid negotiations collapsed. In July 1956, just a week after the collapse of the aid negotiations, Nasser nationalized the British run Suez Canal, sparking the Suez Crisis. The British strongly protested the nationalization, and formed a plan with France and Israel to capture the canal. Eisenhower opposed military intervention, and he repeatedly told British Prime Minister Anthony Eden that the U. S. would not tolerate an invasion. Though opposed to the nationalization of the canal, Eisenhower feared that a military intervention would disrupt global trade and alienate Middle Eastern countries from the West. Israel attacked Egypt in October 1956, quickly seizing control of the Sinai Peninsula. France and Britain launched air and naval attacks after Nasser refused to renounce Egypt's nationalization of the canal. Nasser responded by sinking dozens of ships, preventing operation of the canal. Angered by the attacks, which risked sending Arab states into the arms of the Soviet Union, the Eisenhower administration proposed a cease fire and used economic pressure to force France and Britain to withdraw. The incident marked the end of British and French dominance in the Middle East and opened the way for greater American involvement in the region. In early 1958, Eisenhower used the threat of economic sanctions to coerce Israel into withdrawing from the Sinai Peninsula, and the Suez Canal resumed operations under the control of Egypt.

Эйзенхауэр доктринасы

Суэц дағдарысынан кейін Таяу Шығыстағы билік вакуумына жауап ретінде Эйзенхауэр әкімшілігі аймақты кеңестік қауіп-қатерлерге немесе ішкі дүрбелеңдерге қарсы тұрақтандыру үшін жаңа саясат жасады. Ұлыбританияның беделінің құлдырауы мен аймақтағы кеңестік мүдделердің артуын ескере отырып, президент 1957 жылдың 5 қаңтарында Конгресске АҚШ-тың Таяу Шығыстың қауіпсіздігі үшін жаңа жауапкершілікті қабылдауы маңызды екенін хабарлады. «Эйзенхауэр доктринасы» деп аталатын осы саясат бойынша, егер қарулы шабуылға ұшыраса, кез келген Таяу Шығыс елі Америкадан экономикалық көмек немесе АҚШ әскери күштерінен көмек сұрай алады. Эйзенхауэр жетекші араб мемлекеттерін немесе Израильді осы доктринаны қолдауға көндіру қиын болды, бірақ ол Иордания Корольдігін нығайту үшін экономикалық көмек беру арқылы жаңа доктринаны қолданды, Сирияның көршілерін оған қарсы әскери операцияларды қарастыруға шақырды және Ливанға АҚШ әскерлерін жіберіп, сол елде радикалды революцияның таралуын болдырмады. Ливанға жіберілген әскерлер ешқашан соғысқа қатыспаған, бірақ бұл Эйзенхауэрдің президенттігі кезінде АҚШ әскерлерінің ықтимал жауынгерлік жағдайға шетелге жіберілген жалғыз жағдайы болды. Дуглас Литтл Вашингтонның әскери күш қолдану туралы шешімін Ливандағы қоршауға алынған, консервативті, Батысқа жақын режимді қолдау, Насердің панарабизмін жою және мұнайға бай аймақтағы кеңестік ықпалды шектеу қажеттілігінен туындағанын айтады. Алайда, Литтл америкалықтардың қажетсіз әрекеттері ұзақ мерзімді келешекте теріс салдарға алып келді, атап айтқанда Ливанның әлсіз, көпұлтты саяси коалициясын әлсірету және бүкіл аймақтағы араб ұлтшылдығын алшақтату. Иорданияның америкалықтарға жақын Хусейн патшасын билікте ұстап тұру үшін ЦРУ жылына миллиондаған доллар көмек жөнелтті. 1950 жылдардың ортасында АҚШ Ливан, Ирак, Түркия және Сауд Арабиясындағы одақтастарын қолдады және Сирияға жақын флоттарды жіберді. Бірақ 1958 жыл АҚШ-тың сыртқы саясатында қиын жылға айналды: 1958 жылы Сирия мен Мысыр «Біріккен Араб Республикасын» құрып, Ливанда америкаға қарсы және үкіметке қарсы көтерілістер басталды. Бұл Ливан президенті Шамунның Америкадан көмек сұрауына және Ирактың америкаға жақын патшасы Фейсал II-нің ұлтшыл әскери офицерлер тобымен құлатылуына әкелді. «Көптеген адамдардың пікірінше, [Насер] Ливандағы тәртіпсіздікті қоздырды және, мүмкін, Ирак революциясын жоспарлауға көмектесті». АҚШ-тың көмегі Ливан мен Иорданияға революциядан сақтануға көмектессе де, Эйзенхауэр доктринасы Насердің беделін араб ұлтшылдығының ең көрнекті өкілі ретінде арттырды. АҚШ-тың Сирияға жасаған сәтсіз араласуының нәтижесінде Насер қысқа ғасырлық «Біріккен Араб Республикасын» құрды, ол Мысыр мен Сирия арасындағы саяси одақ болды. Сонымен қатар, АҚШ 1958 жылғы Ирак төңкерісінен кейін Таяу Шығыстағы сенімді үкіметтен айырылды, нәтижесінде король Фейсал II генерал Абд әл-Карим Касиммен ауыстырылды.

In response to the power vacuum in the Middle East following the Suez Crisis, the Eisenhower administration developed a new policy designed to stabilize the region against Soviet threats or internal turmoil. Given the collapse of British prestige and the rise of Soviet interest in the region, the president informed Congress on January 5, 1957, that it was essential for the U. S. to accept new responsibilities for the security of the Middle East. Under the policy, known as the Eisenhower Doctrine, any Middle Eastern country could request American economic assistance or aid from U. S. military forces if it was being threatened by armed aggression. Eisenhower found it difficult to convince leading Arab states or Israel to endorse the doctrine, but he applied the new doctrine by dispensing economic aid to shore up the Kingdom of Jordan, encouraging Syria's neighbors to consider military operations against it, and sending U. S. troops into Lebanon to prevent a radical revolution from sweeping over that country. The troops sent to Lebanon never saw any fighting, but the deployment marked the only time during Eisenhower's presidency when U. S. troops were sent abroad into a potential combat situation. Douglas Little argues that Washington's decision to use the military resulted from a determination to support a beleaguered, conservative pro Western regime in Lebanon, repel Nasser's pan Arabism, and limit Soviet influence in the oil rich region. However, Little concludes that the unnecessary American action brought negative long term consequences, notably the undermining of Lebanon's fragile, multi ethnic political coalition and the alienation of Arab nationalism throughout the region. To keep the pro American King Hussein of Jordan in power, the CIA sent millions of dollars a year of subsidies. In the mid 1950s the U. S. supported allies in Lebanon, Iraq, Turkey and Saudi Arabia and sent fleets to be near Syria. However, 1958 was to become a difficult year in U. S. foreign policy; in 1958 Syria and Egypt were merged into the "United Arab Republic", anti American and anti government revolts started occurring in Lebanon, causing the Lebanese president Chamoun to ask America for help, and the very pro American King Feisal the 2nd of Iraq was overthrown by a group of nationalistic military officers. It was quite "commonly believed that [Nasser] stirred up the unrest in Lebanon and, perhaps, had helped to plan the Iraqi revolution." Though U. S. aid helped Lebanon and Jordan avoid revolution, the Eisenhower doctrine enhanced Nasser's prestige as the preeminent Arab nationalist. Partly as a result of the bungled U. S. intervention in Syria, Nasser established the short lived United Arab Republic, a political union between Egypt and Syria. The U. S. also lost a sympathetic Middle Eastern government due to the 1958 Iraqi coup d'état, which saw King Faisal II replaced by General Abd al Karim Qasim as the leader of Iraq.

Оңтүстік Азия

1947 жылы Британдық Үндістанның бөлінуі нәтижесінде Үндістан мен Пәкістан есімді екі жаңа тәуелсіз мемлекет құрылды. Үндістанның премьер-министрі Джавахарлал Неру суық соғыс кезеңінде бейтарап саясат ұстанды және АҚШ саясатын жиі сынады. Көп халқы бар Үндістанға қарсы әскери күшін арттыру ниетімен Пәкістан АҚШ-пен жақын қарым-қатынас орнатуға тырысты, Бағдат келісіміне және SEATO-ға қосылды. Бұл АҚШ-Пәкістан альянсы Үндістанды АҚШ-тан алшақтатты, нәтижесінде Үндістан КСРО-ға жақындады. 1950 жылдардың соңында Эйзенхауэр әкімшілігі Үндістанмен байланысты нығайтуға ұмтылып, 1957 жылғы Үндістанның экономикалық дағдарысын жеңілдету үшін көмек жіберді. АҚШ 1959 жылы Нью-Делиде өткен Дүниежүзілік ауыл шаруашылығы жәрмеңкесіне де қатысты, онда елден әкелінген ауыл шаруашылығы техникасы мен түрлі қаптамаланған азық-түліктерді көрсететін ең ірі павильондардың бірін құрды. Эйзенхауэр Үндістан президенті Ражендра Прасадпен бірге АҚШ павильонын ашты. Оның президенттік мерзімінің соңына қарай АҚШ пен Үндістан арасындағы қарым-қатынас шамалы жақсарды, бірақ Пәкістан Оңтүстік Азиядағы АҚШ-тың басты серігі болып қала берді.

Латын Америкасы

Өзінің басқаруының көп бөлігінде Эйзенхауэр Латын Америкасындағы өзінің алдыңғыларының саясатын жалғастырды, олар билікті авторитарлық тәсілдермен ұстап тұрғанына қарамастан, АҚШ-қа достық үкіметтерді қолдады. Эйзенхауэр әкімшілігі Латын Америкасына әскери көмек көрсетуді кеңейтті және советтік ықпалдың таралуын болдырмау үшін Панамериканизмді құрал ретінде пайдаланды. 1950 жылдардың аяғында Латын Америкасының бірнеше үкіметтері құлдырады, оның ішінде АҚШ-тағы экономикалық төмендеу де себеп болды. Куба АҚШ-қа өте жақын болды, 1950 жылдардың соңында Кубаға жыл сайын 300 000 американдық турист келді. Куба президенті Фульгенсио Батиста АҚШ үкіметімен де, ірі американдық компаниялармен де тығыз байланыс орнатты, сонымен қатар Кубада американдық ұйымдасқан қылмыс та күшті өкілдік етті. 1959 жылдың қаңтарында Куба революциясы Батистаны биліктен құлатты. Фидель Кастро басқарған жаңа үкімет Куба Коммунистік партиясын заңдастырды, бұл АҚШ-ты Кастроның Кеңес Одағымен одақтасуы мүмкін деген қорқынышқа жетеледі. 1959 жылдың сәуірінде Кастро АҚШ-қа келгенде, Эйзенхауэр онымен кездесуден бас тартып, бұл міндетті Никсонға жүктеді. Куба революциясынан кейін Эйзенхауэр әкімшілігі Латын Америкасында демократиялық үкіметті ынталандыра бастады және аймаққа экономикалық көмекті арттырды. Кастро Кеңес Одағына жақындаған сайын, АҚШ дипломатиялық қарым-қатынасты үзіп, толыққанды эмбарго салды және кубалық эмигранттардың Кубаға басып кіруіне дайындық жұмыстарын бастады.

U-2 дағдарысы

АҚШ пен КСРО басшылары 1955 жылы Женевада өткен саммитте кездесті, бұл 1945 жылы Потсдам конференциясынан берігі алғашқы мұндай саммит болды. Басты мәселелерде еш прогресс болмады; екі тараптың Германия саясаты бойынша үлкен даулары болды, ал кеңесшілер Эйзенхауэрдің «Ашық аспан» ұсынысын қабылдамады. Маңызды мәселелер бойынша келісімге қол жеткізілмесе де, конференция Суық соғыс қарым-қатынастарындағы шағын жамбылдың басталуын білдірді. Хрущев 1959 жылдың қыркүйегінде АҚШ-қа сапар шекті, онда Эйзенхауэрмен ядролық қаруды шектеу және Берлиннің мәртебесі жөнінде жоғары деңгейдегі келіссөздер жүргізді. Эйзенхауэр ядролық қару сынақтарын және ядролық қару орналасқан жерлерді тексеруді шектеуді қалады, ал Хрущев бастапқыда ядролық қарулардың толық жойылуын көздеді. Екі тарап та әскери шығындарды шектеуге және ядролық қарудың таралуын болдырмауға мүдделі болды, бірақ Суық соғыстың шиеленісі келіссөздерді қиындатты. Екінші мерзімінің соңына қарай Эйзенхауэр КСРО-мен қарым-қатынасты жақсартудың бір бөлігі ретінде ядролық сынақтарға тыйым салу туралы келісімге қол жеткізуге бейілді болды. Хрущев та келісімге қол жеткізуге қызығушылық танытты, өйткені Қытай-Кеңес арасындағы жарыс күшейді. 1960 жылға қарай екі тараптың да басты шешілмеген мәселесі – тексерулер болды, өйткені екі тарап та ядролық сынақтарға тыйым салуды қалады. 1960 жылдың мамырында Парижде өткен саммитте ядролық келісімге қол жеткізу үміті АҚШ-тың U-2 тыңдау ұшағының (фотографиялық әуе барлауын жүргізу кезінде) КСРО үстінен түсірілуімен күйреп кетті. Эйзенхауэр әкімшілігі ұшқыштың апатта қаза тапқанын ойлап, ұшақтың «ауа-райын зерттеу ұшағы» екенін және ұшқыш Түркия үстінен ұшып бара жатқанда «оттегімен қиындықтар» туралы хабарлағаннан кейін қасақана КСРО әуе кеңістігіне кіргенін айтып, жасырындығын сақтау үшін мәлімдеме жасауға рұқсат берді. Сонымен қатар, Эйзенхауэр өзінің әкімшілігі КСРО-ның ісін бақыламағанын мәлімдеді; бірақ кеңесшілер ұшқыш капитан Фрэнсис Гэри Пауэрсті көрсеткен кезде американдықтар жұртшылықты алдағаны үшін кінәланды, бұл оқиға АҚШ үшін халықаралық ұятқа алып келді. Сенаттың Сыртқы қатынастар комитеті U-2 оқиғасын жан-жақты тергеді. Париж саммитінде Эйзенхауэр Хрущевті «әлемнің үміті тік тұрған осы кездесуді саботаждады» деп айыптады. Кейін Эйзенхауэр саммит «ақымақ U-2 оқиғасы» салдарынан бұзылғанын мәлімдеді.

U. S. and Soviet leaders met at the 1955 Geneva Summit, the first such summit since the 1945 Potsdam Conference. No progress was made on major issues; the two sides had major differences on German policy, and the Soviets dismissed Eisenhower's "Open Skies" proposal. Despite the lack of agreement on substantive issues, the conference marked the start of a minor thaw in Cold War relations. Khruschev toured the United States in September 1959, and he and Eisenhower conducted high level talks regarding nuclear disarmament and the status of Berlin. Eisenhower wanted limits on nuclear weapons testing and on site inspections of nuclear weapons, while Khruschev initially sought the total elimination of nuclear arsenals. Both wanted to limit total military spending and prevent nuclear proliferation, but Cold War tensions made negotiations difficult. Towards the end of his second term, Eisenhower was determined to reach a nuclear test ban treaty as part of an overall move towards détente with the Soviet Union. Khrushchev had also become increasingly interested in reaching an accord, partly due to the growing Sino Soviet split. By 1960, the major unresolved issue was on site inspections, as both sides sought nuclear test bans. Hopes for reaching a nuclear agreement at a May 1960 summit in Paris were derailed by the downing of an American U 2 spy plane (conducting photographic aerial reconnaissance) over the Soviet Union. The Eisenhower administration, initially thinking the pilot had died in the crash, authorized the release of a cover story claiming that the plane was a "weather research aircraft" which had unintentionally strayed into Soviet airspace after the pilot had radioed "difficulties with his oxygen equipment" while flying over Turkey. Further, Eisenhower said that his administration had not been spying on the Soviet Union; when the Soviets produced the pilot, Captain Francis Gary Powers, the Americans were caught misleading the public, and the incident resulted in international embarrassment for the United States. The Senate Foreign Relations Committee held a lengthy inquiry into the U 2 incident. During the Paris Summit, Eisenhower accused Khrushchev "of sabotaging this meeting, on which so much of the hopes of the world have rested." Later, Eisenhower stated the summit had been ruined because of that "stupid U 2 business."]] DatesCountryLocationsDetails1SeoulVisit to Korean combat zone. (Visit made as president elect. )2Nueva Ciudad GuerreroDedication of Falcon Dam, with President Adolfo Ruiz Cortines.3OttawaState visit. Met with Governor General Vincent Massey and Prime Minister Louis St. Laurent. Addressed Parliament.4HamiltonAttended the Bermuda Conference with Prime Minister Winston Churchill and French Prime Minister Joseph Laniel.5GenevaAttended the Geneva Summit with British Prime Minister Anthony Eden, French Premier Edgar Faure and Soviet Premier Nikolai Bulganin.6Panama CityAttended the meeting of the presidents of the American republics.7HamiltonMet with Prime Minister Harold Macmillan.8ParisAttended the First NATO summit.9OttawaInformal visit. Met with Governor General Vincent Massey and Prime Minister John Diefenbaker. Addressed Parliament.10AcapulcoInformal meeting with President Adolfo López Mateos.11MontrealJoined Queen Elizabeth II in ceremony opening the St. Lawrence Seaway.12BonnInformal meeting with Chancellor Konrad Adenauer and President Theodor Heuss. London,Balmoral,Chequers Informal visit. Met Prime Minister Harold Macmillan and Queen Elizabeth II. ParisInformal meeting with President Charles de Gaulle and Italian Prime Minister Antonio Segni. Addressed North Atlantic Council. Culzean CastleRested before returning to the United States.13 RomeInformal visit. Met with President Giovanni Gronchi. Apostolic PalaceAudience with Pope John XXIII. AnkaraInformal visit. Met with President Celâl Bayar. KarachiInformal visit. Met with President Ayub Khan. KabulInformal visit. Met with King Mohammed Zahir Shah. New Delhi, AgraMet with President Rajendra Prasad and Prime Minister Jawaharlal Nehru. Addressed Parliament. TehranMet with Shah Mohammad Reza Pahlavi. Addressed Parliament. AthensOfficial visit. Met with King Paul and Prime Minister Konstantinos Karamanlis. Addressed Parliament. TunisMet with President Habib Bourguiba. Toulon,ParisConference with President Charles de Gaulle, British Prime Minister Harold Macmillan and West German Chancellor Konrad Adenauer. MadridMet with Generalissimo Francisco Franco. CasablancaMet with King Mohammed V.14Brasília,Rio de Janeiro,São Paulo Met with President Juscelino Kubitschek. Addressed Brazilian Congress. Buenos Aires,Mar del Plata,San Carlos de Bariloche Met with President Arturo Frondizi. SantiagoMet with President Jorge Alessandri. MontevideoMet with President Benito Nardone. Returned to the U. S. via Buenos Aires and Suriname.15ParisConference with President Charles de Gaulle, British Prime Minister Harold Macmillan and Soviet Premier Nikita Khrushchev. LisbonOfficial visit. Met with President Américo Tomás.16ManilaState visit. Met with President Carlos P. Garcia. (Formosa/Taiwan)TaipeiState visit. Met with President Chiang Kai shek. SeoulMet with Prime Minister Heo Jeong. Addressed the National Assembly.17Ciudad AcuñaInformal visit. Met with President Adolfo López Mateos.

Күндер Ел Орындау Жеке мәлімет
1 Сеул Кореядағы соғыс аймағына сапар. (Президент сайланғаннан кейін жасалды.)
2 Нуэва-Сиудад-Герреро Фалькон бөгетін ашуға арналған салтанат, президент Адольфо Руис Кортинеспен бірге.
3 Оттава Мемлекеттік сапар. Генерал-губернатор Винсент Мэйси және премьер-министр Луи Сен-Лоранмен кездесті. Парламентке сөз сөйледі.
4 Хэмилтон Премьер-министр Уинстон Черчилль және француз премьер-министрі Жозеф Ланьельмен бірге Бермуд конференциясына қатысты.
5 Женева Ұлыбритания премьер-министрі Энтони Иден, Франция премьер-министрі Эдгар Фор және КСРО премьер-министрі Николай Булганинмен бірге Женева саммитіне қатысты.
6 Панама қаласы Америка республикалары президенттерінің кездесуіне қатысты.
7 Хэмилтон Премьер-министр Гарольд Макмилланмен кездесті.
8 Париж НАТО-ның бірінші саммитіне қатысты.
9 Оттава Бейресми сапар. Генерал-губернатор Винсент Мэйси және премьер-министр Джон Дифенбейкермен кездесті. Парламентке сөз сөйледі.
10 Акапулько Президент Адольфо Лопес Матеоспен бейресми кездесу.
11 Монреаль Король Елизавета II-нің қатысуымен Сент-Лоуренс теңіз жолының ашылу салтанатына қатысты.
12 Бонн Канцлер Конрад Аденауэрмен және президент Теодор Хауспен бейресми кездесу. Лондон, Балморал, Чекерс Бейресми сапар. Премьер-министр Гарольд Макмилланмен және королева Елизавета II-мен кездесті. Париж Президент Шарль де Голльмен және Италия премьер-министрі Антонио Сегнимен бейресми кездесу. Солтүстік Атлантика кеңесіне сөз сөйледі. Culzean Castle АҚШ-қа оралуға дейін демалды.
13 Рим Бейресми сапар. Президент Джованни Грончимен кездесті. Апостолдық сарай Папа Иоанн XXIII-ге арналған аудиенция. Анкара Бейресми сапар. Президент Селал Баярмен кездесті. Қарачи Бейресми сапар. Президент Әйүп Ханмен кездесті. Кабул Бейресми сапар. Мұхаммед Захир Шах патшамен кездесті. Жаңа Дели, Агра Президент Ражендра Прасад пен премьер-министр Жавахарлал Нерумен кездесті. Парламентке сөз сөйледі. Тегеран Шах Мохаммад Реза Пахлавимен кездесті. Парламентке сөз сөйледі. Афина Ресми сапар. Король Павел мен премьер-министр Константинос Караманлиспен кездесті. Парламентке сөз сөйледі. Тунис Президент Хабиб Бургибамен кездесті. Тулон, Париж Президент Шарль де Голль, Ұлыбритания премьер-министрі Гарольд Макмиллан және Батыс Германия канцлері Конрад Аденауэрмен конференция. Мадрид Генералиссимо Франсиско Франкомен кездесті. Касабланка Король Мұхаммед V-пен кездесті.
14 Бразилиа, Рио-де-Жанейро, Сан-Паулу Президент Жуселино Кубичекпен кездесті. Бразилия конгресіне сөз сөйледі. Буэнос-Айрес, Мар-дель-Плата, Сан-Карлос-де-Барилоче Президент Артуро Фрондизимен кездесті. Сантьяго Президент Хорхе Алессандримен кездесті. Монтевидео Президент Бенито Нардонемен кездесті. Буэнос-Айрес және Суринам арқылы АҚШ-қа қайтты.
15 Париж Президент Шарль де Голль, Ұлыбритания премьер-министрі Гарольд Макмиллан және КСРО премьер-министрі Никита Хрущевпен конференция. Лиссабон Ресми сапар. Президент Америку Томашпен кездесті.
16 Манила Мемлекеттік сапар. Президент Карлос П. Гарсиямен кездесті. (Формоза/Тайвань) Тайпей Мемлекеттік сапар. Президент Чан Кайшимен кездесті. Сеул Премьер-министр Хё Чжонмен кездесті. Ұлттық ассамблеяға сөз сөйледі.
17 Сьюдад-Акунья Бейресми сапар. Президент Адольфо Лопес Матеоспен кездесті.

Қазіргі республикашылдық

Айзенхауэрдің саясатқа қатысу әдісі замандастары тарапынан «жаңаша республикалық идеология» деп сипатталды, ол «Жаңа мәміле» либерализмі мен Республикалық партияның ескі гвардиясының консерватизмі арасындағы орталық позицияны ұстады. 1952 жылғы сайлаудағы сәтті өнерпаздық республикашылдарға 83-ші АҚШ Конгресінің екі палатасында да шағын көпшілік берді. Тафт бастаған консервативті фракция американдықтардың өміріндегі федералды үкіметтің рөлін азайту мақсатында көптеген заң жобаларын ұсынды. Эйзенхауэр федералды үкіметтің кейбір функцияларын қысқартуға және президент Трумэннің «әділ мәмілесіне» қарсы болғанымен, ол әлеуметтік қамсыздандыру және жалпы игілікке пайдалы деп есептеген басқа «Жаңа мәміле» бағдарламаларын сақтап қалуды қолдады. Эйзенхауэр ішкі шығындарды қысқартуға және 1954 жылғы Ауыл шаруашылығы заңының қабылдануы арқылы ауыл шаруашылығына мемлекеттік субсидияларды азайтуға қол жеткізді, бірақ ол әлеуметтік қамсыздандыру немесе Теннесси өзені аймағы сияқты маңызды «Жаңа мәміле» бағдарламаларын жоюды жақтаған жоқ, және осы бағдарламалар президенттік қызметінің барлық кезеңінде сақталды. Республикашылар 1954 жылғы ара сайлауда Конгресс бақылауын жоғалтты және Эйзенхауэр кеңсесін тастағаннан кейін ғана екі палатаның да бақылауын қайтаруға қол жеткізе алмады. Эйзенхауэрдің басымдықпен партиялық емес ұстанымы оған Палата спикері Сэм Рэйбернмен және Сенат көпшілік көшбасшысы Линдон Джонсонмен тиімді жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Конгрестің либералды мүшелері, мысалы, Хьюберт Хамфри және Пол Дуглас білім беруге федералдық көмекті кеңейтуді, ұлттық денсаулық сақтау жүйесін енгізуді және кедей аймақтарға федералдық көмек көрсетуді жақтады, бірақ Рэйберн мен Джонсон Эйзенхауэрдің салыстырмалы түрде консервативті ішкі саясатын қабылдады. Өз партиясында Эйзенхауэр орталық саясаттағылардың күшті қолдауын алды, бірақ ол, әсіресе сыртқы саясат мәселелері бойынша консервативті Конгресс мүшелерімен жиі келіспеді. Биограф Жан Эдвард Смит Рэйберн, Джонсон және Эйзенхауэр арасындағы қарым-қатынасты былай сипаттайды:

Eisenhower's approach to politics was described by contemporaries as "modern Republicanism," which occupied a middle ground between the liberalism of the New Deal and the conservatism of the Old Guard of the Republican Party. A strong performance in the 1952 elections gave Republicans narrow majorities in both chambers of the 83rd United States Congress. Led by Taft, the conservative faction introduced numerous bills to reduce the federal government's role in American life. Although Eisenhower favored some reduction of the federal government's functions and had strongly opposed President Truman's Fair Deal, he supported the continuation of Social Security and other New Deal programs that he saw as beneficial for the common good. Eisenhower presided over a reduction in domestic spending and reduced the government's role in subsidizing agriculture through passage of the Agricultural Act of 1954, but he did not advocate for the abolition of major New Deal programs such as Social Security or the Tennessee Valley Authority, and these programs remained in place throughout his tenure as president. Republicans lost control of Congress in the 1954 mid term elections, and they would not regain control of either chamber until well after Eisenhower left office. Eisenhower's largely nonpartisan stance enabled him to work smoothly with the Speaker of the House Sam Rayburn and Senate Majority Leader Lyndon Johnson. Though liberal members of Congress like Hubert Humphrey and Paul Douglas favored expanding federal aid to education, implementing a national health insurance system, and directing federal assistance to impoverished areas, Rayburn and Johnson largely accepted Eisenhower's relatively conservative domestic policies. In his own party, Eisenhower maintained strong support with moderates, but he frequently clashed with conservative members of Congress, especially over foreign policy. Biographer Jean Edward Smith describes the relationship between Rayburn, Johnson, and Eisenhower:

Фискалдық саясат пен экономика

+ Айзенхауэрдің президенттігі кезінде федералды қаржы және ЖІӨ Қаржы жылы Түсімдер Шығындар ЖІӨ-нің артығы/кемшілігі ЖІӨ-нің пайыздық үлесі ретінде қарыз 1953 69.6 76.1 −6.5 382.1 57.2 1954 69.7 70.9 −1.2 387.2 58.0 1955 65.5 68.4 −3.0 406.3 55.8 1956 74.6 70.6 3.9 438.3 50.7 1957 80.0 76.6 3.4 463.4 47.3 1958 79.6 82.4 −2.8 473.5 47.8 1959 79.2 92.1 −12.8 504.6 46.5 1960 92.5 92.2 0.3 534.3 44.3 1961 94.4 97.7 −3.3 546.6 43.6 Ескерту. Айзенхауэр фискалдық консервативті көзқарас ұстанымымен Тафтпен жақын байланыста болды. Олар еркін кәсіпкерлік экономикасы өзін-өзі басқаруы керек деп келісті. Дегенмен, Айзенхауэрдің президенттік кезінде ең жоғарғы шекті салық мөлшерлемесі 91% болды, бұл американдық тарихтағы ең жоғары көрсеткіш. 1952 жылғы сайлаудан кейін Конгрестің екі палатасын да республикашылар бақылауына алғаннан кейін консерваторлар президентті салықты азайтуды қолдауға қысым жасады. Алайда Эйзенхауэр бюджетті теңгертуге басымдық берді, «кіріс және шығын теңдесетін шығындар бағдарламасын көрмейінше» салықты азайтудан бас тартты. Эйзенхауэр мемлекеттік қарызды төмен ұстады және инфляцияны нөлге жақын деңгейде сақтады; оның сегіз бюджетінің үшеуі артықшылықты көрсетті. Эйзенхауэр «Жаңа мәміле» жобаларын тиімділік және үнемділік туралы ойларын іске асыратын тәсілмен дамытты. Ол әлеуметтік қамсыздандыруды өзін-өзі қаржыландыру бағдарламасы арқылы кеңейтуге рұқсат берді. Ол ең төменгі жалақы және қоғамдық тұрғын үй сияқты «Жаңа мәміле» бағдарламаларын қолдады – білім беруге федералдық көмекті айтарлықтай кеңейтті және мемлекетаралық тас жолдар жүйесін негізінен қорғаныс бағдарламалары ретінде (жұмыс орындары бағдарламасының орнына) салды. Эйзенхауэр жеке хатында былай деп жазды: Егер қандай да бір партия әлеуметтік қамсыздандыруды жоюға және еңбек заңдарын және ауыл шаруашылығы бағдарламаларын жоюға тырысса, біздің саяси тарихымызда сол партия туралы естімейтін боласыз. Әрине, мұндай нәрселерді жасай аламыз деп сенетін шағын топ бар. Олардың саны аз және олар ақымақ. 1950 жылдар АҚШ-та экономикалық өсімнің кезеңі болды, ал жалпы ұлттық өнім 1950 жылы 355,3 миллиард доллардан 1960 жылы 487,7 миллиард долларға дейін өсті. Жұмыссыздық деңгейі де, 1958 жылды қоспағанда, жалпы алғанда төмен болды. Эйзенхауэрдің басшылығымен үш рет рецессия болды: 1953 жылдың шілдесінен 1954 жылдың мамыр айына дейін, 1957 жылдың тамызынан 1958 жылдың сәуір айына дейін және 1960 жылдың сәуірінен 1961 жылдың ақпанына дейін, бұл Федералдық резервтің соғыстан қалған инфляцияны жою үшін ақша ұсынымын тым қатаң түрде шектеуінің салдарынан болды. Сонымен қатар, федералдық шығындардың ЖІӨ-нің пайыздық үлесі 20,4 пайыздан 18,4 пайызға дейін төмендеді. Содан бері федералдық шығындардың ЖІӨ-нің пайыздық үлесі ретінде ешқандай басшылық кезеңінде мұндай төмендеу болған жоқ. Жеке табыс 45 пайызға өсті. Нәтижесінде 1953 жылғы босқындарға көмек туралы заң қабылданды, ол 1953 және 1956 жылдар аралығында Еуропа елдерінен 214 000 иммигранттың АҚШ-қа келуіне рұқсат берді. Бұрынғы квоталар Италия және Шығыс Еуропа үшін өте аз болды, бірақ жаңа заңда бұл аймақтарға басымдық берілді. 60 мың итальян босқындар тобының ең үлкені болды. Босқындардың келуіне қарамастан, шетелде туған адамдардың үлесі төмендеуде болды, өйткені 1914 жылға дейінгі келушілер қайтыс болды, 1960 жылы 5,4% -ға дейін төмендеді. Сонымен қатар, шетелдік ата-анасы бар туған жергілікті тұрғындардың саны 13,4 пайызға төмендеді. Халықтың, негізінен Калифорнияның, Мексикадан келген заңсыз көшіп келушілерге қызмет көрсетудің құны туралы наразылығына жауап ретінде президент АҚШ-тың иммиграция және натурализация қызметінің директоры Джозеф Суингке шекараны қайтадан бақылауға алу міндетін жүктеді. 1954 жылдың 17 маусымында Суинг «Сулы қайт» операциясын бастады, ол Калифорния, Аризона және Техастың таңдалған аймақтарында құжаттары жоқ иммигранттарды жинап, депортациялады. Кейінірек АҚШ шекаралық күзет қызметі 1954 жылы 1,3 миллионнан астам адам (көпшілік оны шамадан тыс айтқан) өз еркімен депортацияланған немесе депортация қаупімен АҚШ-тан кеткенін хабарлады. Осы уақыт аралығында Мексикадан заң жүзінде көшіп келген мексикалықтардың саны 1953 жылы 18 454-тен 1956 жылы 65 047-ге дейін тез өсті. Эйзенхауэрдің Маккартиге қарсы шығуға қарсылығы тіпті Эйзенхауэрдің көптеген кеңесшілерінің де сын-пікірлеріне ұшырады, бірақ президент Висконсин штатының танымал сенаторын әлсірету үшін жасырын жұмыс істеді. 1954 жылдың басында Маккарти әскерге қатысты тергеуді күшейткеннен кейін, Эйзенхауэр Маккартиге қарсы әрекет жасап, Маккартидің әскерге өзінің серіктесі Г. Дэвид Шинге артықшылық беру үшін қысым көрсеткенін көрсететін есепті жариялады. Эйзенхауэр сондай-ақ атқарушы билік органдарының мүшелеріне Армия-Маккарти тыңдауында куәлік беруге рұқсат бермеді, бұл тыңдаулардың күйреуіне әсер етті. Бұл тыңдаулардан кейін сенатор Ральф Фландерс Маккартиді кінәлауға қатысты табысты шара ұсынды; Сенаттағы демократтар бірауыздан кінәлауға дауыс берді, ал Сенаттағы республикашылардың жартысы оны қолдады. Кінәлау Маккартидің ұлттық саясаттағы маңызды тұлға ретіндегі мәртебесін аяқтады, ол 1957 жылы бауыр жеткіліксіздігінен қайтыс болды. Тактикалық тұрғыдан Маккартипен келіспесе де, Эйзенхауэр коммунистік сіңіп кіруді қауіпті құбылыс деп есептеді және қызметкерлердің АҚШ-қа адал емес болуы мүмкін деген себептермен оларды жұмыстан босатуға ведомство басшыларына рұқсат берді. Даллес басшылығымен Мемлекеттік департамент 500-ден астам қызметкерлерді тазартты. Эйзенхауэрдің келісімімен Федералдық тергеу бюросы (ФБР) ішкі бақылау күшін күшейтті және 1956 жылы COINTELPRO құрды. 1957 жылы Жоғарғы сот конституциялық қорғауды күшейтетін және Смит заңының билігін шектейтін бірқатар шешімдер қабылдады, нәтижесінде 1950 жылдардың соңында күдікті коммунистердің қудалануы азайды. 1953 жылы Эйзенхауэр Джулиус және Этель Розенбергтің өлім жазасын жеңілдетуден бас тартты, олар 1951 жылы Кеңес Одағына ядролық құпияларды ұсынды деген айыппен сотталған АҚШ азаматтары еді. Бұл Розенбергтерді қолдау үшін бүкіл әлемде пикет және демонстрацияларға, сондай-ақ американдық газеттердегі мақалаларға және Пападан кешірім сұрауға әкелді. Эйзенхауэр, қоғамдық пікір мен елдегі БАҚ қолдауымен, шетелдегі талапты елемеді. Розенбергтер 1953 жылдың шілде айында электр орындығында атқыланды. Маккартиге тікелей қарсы тұрудан Эйзенхауэрдің мақсатының бірі – Маккартиді Ядролық энергетика комиссиясын (AEC) коммунистерді іздеуге тартудан алдын алу болды, бұл AEC-тің сутегі бомбалары және басқа қарулар бағдарламалары бойынша жұмысына кедергі келтіруі мүмкін еді. 1953 жылдың желтоқсанында Эйзенхауэр Американың ядролық ғалымының бірі, Дж. Роберт Оппенгеймердің Кеңес Одағының тыңшысы болды деген айып тағылғанын білді. Эйзенхауэр бұл айыптамаларға ешқашан сенбегенімен, 1954 жылдың қаңтарында Оппенгеймер мен қорғанысқа қатысты барлық қызметтер арасында «қарлы қабырға» орнатылуын бұйырды. Оппенгеймердің қауіпсіздік тыңдауы сол жылы өтті, нәтижесінде физик қауіпсіздік рұқсатынан айырылды. Бұл мәселе сол кезде де, кейінірек де даулы болды, Оппенгеймер белгілі бір мартирлікке ие болды. Бұл жағдай Эйзенхауэрге де жаман әсер ететін еді, бірақ президент бұған ешқандай егжей-тегжейлі қараған жоқ және оның орнына өзінің бағыныштыларының кеңесіне, әсіресе Ядролық энергетика комиссиясының төрағасы Льюис Штраустың кеңесіне тым көп сенеді.

+ Federal finances and GDP during Eisenhower's presidency FiscalYear Receipts Outlays Surplus/Deficit GDP Debt as a %of GDP 1953 69.6 76.1 −6.5 382.1 57.2 1954 69.7 70.9 −1.2 387.2 58.0 1955 65.5 68.4 −3.0 406.3 55.8 1956 74.6 70.6 3.9 438.3 50.7 1957 80.0 76.6 3.4 463.4 47.3 1958 79.6 82.4 −2.8 473.5 47.8 1959 79.2 92.1 −12.8 504.6 46.5 1960 92.5 92.2 0.3 534.3 44.3 1961 94.4 97.7 −3.3 546.6 43.6 Ref. Eisenhower was a fiscal conservative whose policy views were close to those of Taft— they agreed that a free enterprise economy should run itself. Nonetheless, throughout Eisenhower's presidency, the top marginal tax rate was 91 percent—among the highest in American history. When Republicans gained control of both houses of the Congress following the 1952 election, conservatives pressed the president to support tax cuts. Eisenhower however, gave a higher priority to balancing the budget, refusing to cut taxes "until we have in sight a program of expenditure that shows that the factors of income and outgo will be balanced." Eisenhower kept the national debt low and inflation near zero; three of his eight budgets had a surplus. Eisenhower built on the New Deal in a manner that embodied his thoughts on efficiency and cost effectiveness. He sanctioned a major expansion of Social Security by a self financed program. He supported such New Deal programs as the minimum wage and public housing—he greatly expanded federal aid to education and built the Interstate Highway system primarily as defense programs (rather than a jobs program). In a private letter, Eisenhower wrote: Should any party attempt to abolish social security and eliminate labor laws and farm programs, you would not hear of that party again in our political history. There is a tiny splinter group of course, that believes you can do these things [ ] Their number is negligible and they are stupid. The 1950s were a period of economic expansion in the United States, and the gross national product jumped from $355.3 billion in 1950 to $487.7 billion in 1960. Unemployment rates were also generally low, except for in 1958. There were three recessions during Eisenhower's administration—July 1953 through May 1954, August 1957 through April 1958, and April 1960 through February 1961, caused by the Federal Reserve clamping down too tight on the money supply in an effort to wring out lingering wartime inflation. Meanwhile, federal spending as a percentage of GDP fell from 20.4 to 18.4 percent—there has not been a decline of any size in federal spending as a percentage of GDP during any administration since. and personal income increased by 45 percent. The result was the Refugee Relief Act of 1953, which permitted the admission of 214,000 immigrants to the United States from European countries between 1953 and 1956, over and above existing immigration quotas. The old quotas were quite small for Italy and Eastern Europe, but those areas received priority in the new law. The 60,000 Italians were the largest of the refugee groups. Despite the arrival of the refugees, the percentage of foreign born individuals continued to drop, as the pre 1914 arrivals died out, falling to 5.4% in 1960. The percentage of native born individuals with at least one foreign born parent also fell to a new low, at 13.4 percent. Responding to public outcry, primarily from California, about the perceived costs of services for illegal immigrants from Mexico, the president charged Joseph Swing, Director of the U. S. Immigration and Naturalization Service, with the task of regaining control of the border. On June 17, 1954, Swing launched Operation Wetback, the roundup and deportation of undocumented immigrants in selected areas of California, Arizona, and Texas. The U. S. Border Patrol later reported that over 1.3 million people (a number viewed by many to be inflated) were deported or left the U. S. voluntarily under the threat of deportation in 1954. Meanwhile, the number of Mexicans immigrating legally from Mexico grew rapidly during this period, from 18,454 in 1953 to 65,047 in 1956. Eisenhower's reluctance to publicly oppose McCarthy drew criticism even from many of Eisenhower's own advisers, but the president worked incognito to weaken the popular senator from Wisconsin. In early 1954, after McCarthy escalated his investigation into the army, Eisenhower moved against McCarthy by releasing a report indicating that McCarthy had pressured the army to grant special privileges to an associate, G. David Schine. Eisenhower also refused to allow members of the executive branch to testify in the Army–McCarthy hearings, contributing to the collapse of those hearings. Following those hearings, Senator Ralph Flanders introduced a successful measure to censure McCarthy; Senate Democrats voted unanimously for the censure, while half of the Senate Republicans voted for it. The censure ended McCarthy's status as a major player in national politics, and he died of liver failure in 1957. Though he disagreed with McCarthy on tactics, Eisenhower considered Communist infiltration to be a serious threat, and he authorized department heads to dismiss employees if there was cause to believe those employees might be disloyal to the United States. Under the direction of Dulles, the State Department purged over 500 employees. With Eisenhower's approval, the Federal Bureau of Investigation (FBI) stepped up domestic surveillance efforts, establishing COINTELPRO in 1956. In 1957, the Supreme Court handed down a series of decisions that bolstered constitutional protections and curbed the power of the Smith Act, resulting in a decline of prosecutions of suspected Communists during the late 1950s. In 1953, Eisenhower refused to commute the death sentences of Julius and Ethel Rosenberg, two U. S. citizens who were convicted in 1951 of providing nuclear secrets to the Soviet Union. This provoked a worldwide outburst of picketing and demonstrations in favor of the Rosenbergs, along with editorials in otherwise pro American newspapers and a plea for clemency from the Pope. Eisenhower, supported by public opinion and the media at home, ignored the overseas demand. The Rosenbergs were executed via electric chair in July 1953. Among Eisenhower's objectives in not directly confronting McCarthy was to prevent McCarthy from dragging the Atomic Energy Commission (AEC) into McCarthy's witch hunt for communists, which might interfere with the AEC's work on hydrogen bombs and other weapons programs. In December 1953, Eisenhower learned that one of America's nuclear scientists, J. Robert Oppenheimer, had been accused of being a spy for the Soviet Union. Although Eisenhower never really believed that these allegations were true, in January 1954 he ordered that "a blank wall" be placed between Oppenheimer and all defense related activities. The Oppenheimer security hearing was conducted later that year, resulting in the physicist losing his security clearance. The matter was controversial at the time and remained so in later years, with Oppenheimer achieving a certain martyrdom. The case would reflect poorly on Eisenhower as well, but the president had never examined it in any detail and had instead relied excessively upon the advice of his subordinates, especially that of AEC chairman Lewis Strauss.

Бірінші кезең

1950 жылдары Оңтүстіктегі афроамерикандықтар сайлау құқығынан кеңінен айырылды және нәсілдік бөлініске негізделген мектептер, әбдетханалар мен су ішетін шүбілер болды. Оңтүстіктен тыс жерлерде де афроамерикандықтар жұмысқа орналасуда, тұрғын үй алуда кемсітушілікке ұшырады, сондай-ақ кедейлік пен жұмыссыздық деңгейі жоғары болды. Азаматтық құқықтар мәселесі 1940 жылдары ұлттық және халықаралық деңгейде маңызды болды, бұл әзірге нацистік Германияның жағымсыз мысалына байланысты болды. Нәсілдік бөлініс Африка елдерімен қарым-қатынасты нашарлатты, АҚШ-тың отаршылдықты тоқтатуға шақыруларын әлсіретті және кеңестік үгіт-насихаттың маңызды тақырыбына айналды. 1944 жылы генерал Эйзенхауэр Еуропадағы әскери операциялар театрындағы әскер бөлімдерін бөліске салғаннан кейін, президент Трумэн 1948 жылы Қарулы күштерді бөліске салу процесін жалғастырды, бірақ іске асыру өте баяу болды. Оңтүстік демократтары интеграцияға күшті қарсылық көрсетті, ал көптеген Оңтүстік көшбасшылары Эйзенхауэрді 1952 жылы қолдады, себебі ол федералдық биліктің интеграцияны мәжбүрлеу әрекеттеріне қарсы екенін көрсетті. Эйзенхауэр билікке келгеннен кейін, әскери қызметкерлердің ерікті түрде қызмет етуіне мәжбүрлеу үшін мемлекеттік шығыстарды бақылау арқылы әскери бөлініске қарсылықты тоқтатуға жедел әрекет етті. «Федералдық қаражат қайда жұмсалса, - деді ол наурыз айында журналистерге, - ешбір американдық осы қаражатты жұмсаудағы кемсітушілікті қалай ақтауға болады деп түсінбеймін». Кейін, Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Роберт Б. Андерсон «Теңіз күштері біздің елдің белгілі бір географиялық аймақтарында қалыптасқан әдет-ғұрыптар мен салтыларды мойындауы керек, оларды құруға Теңіз күштерінің қатысы болмады» деп мәлімдегенде, Эйзенхауэр: «Біз бір қадам да артқа шегінбедік және шегінбейміз. Бұл елде екінші дәрежелі азаматтар болмауы керек». Эйзенхауэр сондай-ақ федералдық жұмысқа алуда және Вашингтон, округ Колумбиядағы мекемелерде дискриминацияны тоқтатуға тырысты. Бұл әрекеттерге қарамастан, Эйзенхауэр сайлау құқығын кеңейтуге, мемлекеттік білім берудегі нәсілдік бөліністі жоюға немесе жұмыспен қамтудағы кемсітушілікті жоюға қарсылық көрсетуді жалғастырды. Ақ үй штабының жалғыз афроамерикандық қызметкері Э. Фредерик Морроу Эйзенхауэрмен сирек кездесіп, Эйзенхауэрдің афроамерикандықтардың өмірін түсінуге қызығушылық танытпағанын сезінді. 1954 жылдың 17 мамырында Жоғарғы Сот «Браун мен Білім беру жөніндегі кеңес» ісі бойынша маңызды шешімін шығарды, онда ақ және қара студенттер үшін бөлек мемлекеттік мектептер құруды конституцияға қайшы деп жариялады. Шешім қабылданғанға дейін Эйзенхауэрдің Әділет министрлігі осы маңызды іс бойынша нәсілдік бөліністі жоюды қолдаған пікір білдірді. Дегенмен, Эйзенхауэр бас судья Эрл Уорренге жеке түрде: «Бұл [оңтүстік ақ адамдары] жаман адамдар емес. Олардың алаңдауы – өздерінің сүйкімді қыздарының мектепте үлкен, өскен қара нәсілділермен бірге отыруын қаламауы» деді. Шешімнен кейін Эйзенхауэр Жоғарғы Соттың шешімін жеке түрде айыптап, ол «Оңтүстіктегі прогресті кем дегенде он бес жылға кері шегерді» деп сенді. Президент бұл шешімді орындауға уәде берді, бірақ шешімді мақтамады, «Жоғарғы Сот өз шешімін айтты және мен осы елдегі конституциялық процестерді сақтауға ант бердім және оған бағынамын» деді. Роберт Каро жазғандай, президенттік қызметін атқарудың алты жылы ішінде Эйзенхауэр ешқашан «бұл шешімді ашық қолдамады; бірде-бір рет Браунның моральдық тұрғыдан дұрыс екенін айтпады». Оның үндемеуі азаматтық құқықтар қозғалысының көшбасшыларына Эйзенхауэрдің Америкадағы қара нәсілділердің күнделікті қиындықтарына көп көңіл бөлмейтіндігін көрсетті және мектептегі нәсілдік бөлініске қарсы тұруға ант берген нәсілшілдерге жігер берді. Эйзенхауэрдің басты мақсаты халықаралық беделді сақтау болуы мүмкін деген пікірді Дудзяк айтты. 1955 жылы Эммет Тиллдің өлімі Азаматтық құқықтар қозғалысының тағы бір маңызды сәті болды. Эмметтің өлімінен кейін оның анасы Мами Тилл Эйзенхауэрге хат жазып, бұл мәселеде қолдау сұрады, бірақ жауап алмады.

In the 1950s, African Americans in the South faced mass disenfranchisement and racially segregated schools, bathrooms, and drinking fountains. Even outside of the South, African Americans faced employment discrimination, housing discrimination, and high rates of poverty and unemployment. Civil rights had emerged as a major national and global issue in the 1940s, partly due to the negative example set by Nazi Germany. Segregation damaged relations with African countries, undercut U. S. calls for decolonization, and emerged as a major theme in Soviet propaganda. After General Eisenhower had desegregated Army units in the European Theater of Operations in 1944, President Truman continued the process of desegregating the Armed Forces in 1948, but actual implementation had been slow. Southern Democrats strongly resisted integration, and many Southern leaders had endorsed Eisenhower in 1952 after the latter indicated his opposition to federal efforts to compel integration. Upon taking office, Eisenhower moved quickly to end resistance to desegregation of the military by using government control of spending to compel compliance from military officials. "Wherever federal funds are expended," he told reporters in March, "I do not see how any American can justify a discrimination in the expenditure of those funds." Later, when Secretary of the Navy Robert B. Anderson stated in a report, "The Navy must recognize the customs and usages prevailing in certain geographic areas of our country which the Navy had no part in creating," Eisenhower responded, "We have not taken and we shall not take a single backward step. There must be no second class citizens in this country." Eisenhower also sought to end discrimination in federal hiring and in Washington, D. C. facilities. Despite these actions, Eisenhower continued to resist becoming involved in the expansion of voting rights, the desegregation of public education, or the eradication of employment discrimination. E. Frederic Morrow, the lone black member of the White House staff, met only occasionally with Eisenhower, and was left with the impression that Eisenhower had little interest in understanding the lives of African Americans. On May 17, 1954, the Supreme Court handed down its landmark ruling in Brown v. Board of Education, declaring state laws establishing separate public schools for black and white students to be unconstitutional. Right before the decision passed, Eisenhower's Department of Justice filed an amicus brief in favor of desegregation in the landmark case. Nevertheless, Eisenhower told Chief Justice Earl Warren, in private, that "These [southern whites] are not bad people. All they are concerned about is to see that their sweet little girls are not required to sit in school alongside some big overgrown Negroes." After the decision, Eisenhower condemned the Supreme Court's holding, in private, stating that he believed it "set back progress in the South at least fifteen years." The president's public response promised to enforce the decision, but he did not praise the decision, saying "The Supreme Court has spoken and I am sworn to uphold the constitutional processes in this country and I will obey." Over the succeeding six years of his presidency, author Robert Caro notes, Eisenhower would never "publicly support the ruling; not once would he say that Brown was morally right". His silence left civil rights leaders with the impression that Eisenhower did not care much about the day to day plight of blacks in America, and it served as a source of encouragement for segregationists vowing to resist school desegregation. suggested by Dudziak, suggesting that Eisenhower's priority could have been protecting international reputation. The Death of Emmett Till in 1955 was another landmark moment in the Civil Rights Movement. Following Emmett's death, his mother, Mamie Till, wrote to Eisenhower asking for support on the matter but received no response.

Екінші мерзім

Оңтүстік штаттарының басшылары бөлінуге қарсылық көрсетуді жалғастырғанда, Эйзенхауэр күшті федералдық шараларға қатысты талаптарға жауап беру үшін азаматтық құқықтар туралы заң жобасын ұсынды. Заң жобасында афроамерикандықтардың сайлау құқығын қорғауды күшейтуге бағытталған шаралар қарастырылды; 1950 жылдардың ортасында шамамен 80% афроамерикандықтар сайлау құқығынан айырылған болатын. Азаматтық құқықтар туралы заң жобасы Палатада салыстырмалы түрде оңай қабылданды, бірақ Сенатта оңтүстік штаттарының қарсылығына тап болды және заң жобасы бастапқы ережелерінің көп бөлігі алынып тасталғаннан кейін ғана қабылданды. Кейбір афроамерикандық көшбасшылар оны әлсіретілген заң жобасын қабылдамауға шақырды, бірақ Эйзенхауэр 1957 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға қол қойды. Бұл Реконструкция кезеңінен бері афроамерикандықтарды қорғауға бағытталған алғашқы федералдық заң болды. Заң АҚШ-тың Азаматтық құқықтар жөніндегі комиссиясын құрды және Әділет министрлігінде азаматтық құқықтар бөлімін ашты, бірақ сайлау құқығы жөніндегі істерде айыпталушыларға қазылар алдында сотталу құқығы берілді. Соңғы шараның қосылуы заңды тиімсіз етті, себебі Оңтүстіктегі ақ қазылар афроамерикандықтардың сайлау құқығына кедергі келтіргендерді кінәлі деп тауып шығармайтын. Эйзенхауэр Азаматтық құқықтар туралы заңның қабылдануы, кем дегенде уақытша, азаматтық құқықтар мәселесін ұлттық саясаттың басты назарында болмайтындай етеді деп үміттенеді, бірақ Арканзас штатындағы оқиғалар оны іс-қимылға итермеледі. Арканзас штатының Литтл-Рок қаласының мектеп басқармасы федералды соттың бекіген бөлінуді жою жоспарын жасады, және бағдарлама Литтл-Рок орта мектебінде іске асырыла бастады. Бөлінуді жою оның қайта сайлануына қиындықтар тудырады деп қорқып, губернатор Орвал Фабус "Литтл-Рок Тоғызы" деп белгілі болған тоғыз афроамерикандық оқушының Орта мектепке кіруіне кедергі жасау үшін Ұлттық гвардияны жұмылдырды. Эйзенхауэр азаматтық құқықтар мәселесін толыққанды қолдамаса да, федералды билікті сақтауға және АҚШ-ты халықаралық аренада ұятқа қалдыруы мүмкін оқиғаның алдын алуға бейілді болды. Суық соғыстың қысымы Эйзенхауэрдің ойында анық байқалады, оның ұлтқа арналған сөзінде: «Біздің жауларымыз осы оқиғаға қуанып, оны бүкіл елді бұрмалау үшін пайдаланып жатыр» деді. Фабус Ұлттық гвардияны қайтарудан бас тартқаннан өзге, наразылық толқыны афроамерикандық оқушылардың Орта мектепке баруына кедергі келтірді. Жауап ретінде Эйзенхауэр 10730-шы жарлыққа қол қойды, ол Арканзас Ұлттық гвардиясын федералдық басқаруға көшірді және оларға интеграцияны қолдауды бұйырды, содан кейін олар губернатордың бұйрығына қарамастан афроамерикандық оқушыларды қорғады. Сонымен қатар, Эйзенхауэр Литтл-Рокқа әскер жіберді, ол «Литтл-Рок Тоғызы» оқушыларының Орта мектепке баруын қамтамасыз етті. Фабус жеңілгеннен кейін Эйзенхауэрдің әрекеттерін сынап, Литтл-Рок «басып алынған аумаққа» айналды деп мәлімдеді және 1958 жылы Литтл-Рок орта мектептерін жапты, бірақ жабылу уақытша болды. Екінші мерзімінің соңына қарай Эйзенхауэр сайлау құқығын қорғауға бағытталған тағы бір азаматтық құқықтар туралы заң жобасын ұсынды, бірақ Конгресс Эйзенхауэрдің сұрағаннан әлсіз шаралармен заң жобасын қабылдады. Эйзенхауэр бұл заңға 1960 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң ретінде қол қойды. 1960 жылға қарай Оңтүстіктегі афроамерикандық оқушылардың 6,4% интеграцияланған мектептерге барып оқыды және мыңдаған афроамерикандық сайлаушылар сайлауға тіркелді, бірақ миллиондаған афроамерикандықтар сайлау құқығынан айырылды.

As Southern leaders continued to resist desegregation, Eisenhower sought to answer calls for stronger federal action by introducing a civil rights bill. The bill included provisions designed to increase the protection of African American voting rights; approximately 80% of African Americans were disenfranchised in the mid 1950s. The civil rights bill passed the House relatively easily, but faced strong opposition in the Senate from Southerners, and the bill passed only after many of its original provisions were removed. Though some black leaders urged him to reject the watered down bill as inadequate, Eisenhower signed the Civil Rights Act of 1957 into law. It was the first federal law designed to protect African Americans since the end of Reconstruction. The act created the United States Commission on Civil Rights and established a civil rights division in the Justice Department, but it also required that defendants in voting rights cases receive a jury trial. The inclusion of the last provision made the act ineffectual, since white jurors in the South would not vote to convict defendants for interfering with the voting rights of African Americans. Eisenhower hoped that the passage of the Civil Rights Act would, at least temporarily, remove the issue of civil rights from the forefront of national politics, but events in Arkansas would force him into action. The school board of Little Rock, Arkansas created a federal court approved plan for desegregation, with the program to begin implementation at Little Rock Central High School. Fearing that desegregation would complicate his re election efforts, Governor Orval Faubus mobilized the National Guard to prevent nine black students, known as the "Little Rock Nine," from entering Central High. Though Eisenhower had not fully embraced the cause of civil rights, he was determined to uphold federal authority and to prevent an incident that could embarrass the United States on the international stage. The pressures of the Cold War were obviously on Eisenhower's mind, seen by his statement in a speech to the nation saying: 'Our enemies are gloating over this incident and using it everywhere to misrepresent our whole nation.' In addition to Faubus's refusal to withdraw the National Guard, a mob prevented the black students from attending Central High. In response, Eisenhower signed Executive order 10730, which federalized the Arkansas National Guard and ordered them to support the integration after which they protected the African American students in defiance of the Governor's command. Furthermore, Eisenhower also sent the army into Little Rock, who also ensured that the Little Rock Nine could attend Central High. Defeated, Faubus derided Eisenhower's actions, claiming that Little Rock had become "occupied territory," and in 1958 he retaliatory shut down Little Rock high schools, though the shut down was temporary. Towards the end of his second term, Eisenhower proposed another civil rights bill designed to help protect voting rights, but Congress once again passed a bill with weaker provisions than Eisenhower had requested. Eisenhower signed the bill into law as the Civil Rights Act of 1960. By 1960, 6.4% of Southern black students attended integrated schools and thousands of black voters had registered to vote, but millions of African Americans remained disenfranchised.

Лаванда қорқынышы

Айзенхауэрдің әкімшілігі Маккартистік лаванда қорқынышына үлес қосты, президент Айзенхауэр 1953 жылы 10450 нөмірімен атқарушы бұйрыққа қол қойды. Айзенхауэрдің президенттік кезінде мыңдаған лесбиянка және гейлер федералдық қызметке қабылдаудан алынды, ал гомосексуалдықта күдікталған 5000-нан астам федералдық қызметкер жұмыстан босатылды. 1947 жылдан 1961 жылға дейін сексуалдық бағдарына байланысты жұмыстан қуылғандардың саны Коммунистік партияға мүшелік үшін қуылғандардан әлдеқайда көп болды.

Мемлекетаралық автомобиль жолдары жүйесі

Айзенхауэрдің ең маңызды жетістіктерінің бірі – 1956 жылғы Федералдық көмек көрсету автожолдары заңы арқылы Конгресс бекіткен мемлекетаралық тас жолдар жүйесі болды. Тарихшы Джеймс Т. Паттерсон бұл заңды Эйзенхауэрдің алғашқы мерзімінде қабылданған «бірден-бір маңызды заң» деп сипаттайды. 1954 жылы Эйзенхауэр генерал Люциус Д. Клейді мемлекетаралық тас жолдар жүйесін жоспарлаумен айналысатын комиссияға төраға етіп тағайындады. Президенттің жобаға қолдауы 1919 жылғы армия конвойының бір бөлігі ретінде елді кезіп өткен жас офицер ретіндегі тәжірибесімен шартталды. Мұндай жүйенің құрылысын қажет ету себептерін қорытындылап айтқан Клей мынадай мәлімдеме жасады:

Клейдің комиссиясы 10 жылдық, 100 миллиард долларлық бағдарлама ұсынды, ол 50 000-нан аса халқы бар барлық американдық қалаларды байланыстыратын 40 000 мильдік бөлінген тас жолдарды салуды көздеді. Эйзенхауэр бастапқыда ақы төлемақымен жүретін тас жолдар жүйесін қалаған, бірақ Клей Эйзенхауэрді мұндай жолдардың халық тығыз қоныстанған жағалау аймақтарынан тыс жерлерде тиімді емес екеніне көндірді. 1955 жылдың ақпанында Эйзенхауэр Клейдің ұсынысын Конгресске жіберді. Заң жобасы Сенатта жылдам мақұлданды, бірақ Өкілдер палатасының демократтары құрылысты қаржыландыру үшін мемлекеттік облигацияларды пайдалануға қарсылық білдірді. Эйзенхауэр мен Өкілдер палатасының демократтары жүйені бензинге салынатын салық есебінен қаржыландырылатын Тас жолдар қоры арқылы қаржыландыруға келісті. Эйзенхауэрдің президенттігі кезінде тағы бір маңызды инфрақұрылымдық жоба – Сент-Лоуренс теңіз жолы да аяқталды. Ұзақ мерзімді перспективада мемлекетаралық тас жолдар жүйесі Эйзенхауэрдің оң беделін нығайтуға үлкен үлес қосты. Ірі қалалардағы кедейлердің үйлерінің үстінен жолдар салынды – жер иелеріне өтемақы төленді, бірақ қара және кедей ақ тұрғындарға ешқандай өтемақы берілмеді. Басқа жағдайларда жүйе кейіннен жақсы қабылданып, бағаланды. Жолаушылар тасымалы үшін арналған ұлттық теміржол жүйесі құлаған кезде, жаңа тас жолдар қала жұмыскерлеріне қала маңынан қалаға қатынауға және жүк тасымалдаушы жүк көліктеріне теміржол желісінен шалқап жатқан қалаларға жетуге мүмкіндік берді. Қала маңындағы қалалар одан да тартымдырақ болды, өйткені мыңдаған жаңа аудандар жақсы мектептер мен орталық қалалардағы тығыздықтан құтылған, үлкен және арзан тұрғын үйлерді ұсынды. 1960 жылдар шамасында сауда орталықтары пайда болды және жарты ғасыр бойы дамыды. Туризм де күрт өсті, соның салдарынан қызмет көрсету станцияларына, мотельдерге, мейрамханаларға және келушілерге арналған орындарға сұраныс артты. Қысқы демалыс үшін немесе тұрақты көшіп кету үшін ұзақ қашықтыққа саяхаттаушылардың саны да көбейді. Ауылдық жерлерде, желіден тыс қалған қалалар мен шағын қалалар тас жолдарға ұмтылған сатып алушылардың арқасында өркендемей қалды, ал жаңа зауыттар жері арзан, жұмысшылар қалалық автобусқа отырудың орнына жеке көлікте жүре алатын және жүк көліктері көшедегі тығындардан баяуламайтын жерлерге орналастырылды.

Clay's committee proposed a 10 year, $100 billion program, which would build 40,000 miles of divided highways linking all American cities with a population of greater than 50,000. Eisenhower initially preferred a system consisting of toll roads, but Clay convinced Eisenhower that toll roads were not feasible outside of the highly populated coastal regions. In February 1955, Eisenhower forwarded Clay's proposal to Congress. The bill quickly won approval in the Senate, but House Democrats objected to the use of public bonds as the means to finance construction. Eisenhower and the House Democrats agreed to instead finance the system through the Highway Trust Fund, which itself would be funded by a gasoline tax. Another major infrastructure project, the Saint Lawrence Seaway, was also completed during Eisenhower's presidency. In long term perspective the Interstate Highway System was a remarkable success, that has done much to sustain Eisenhower's positive reputation. In larger cities poor rental neighborhoods were paved over—the land owners were compensated but not the black and poor white residents. Otherwise the system has been well received in retrospect. As the nation's rail system for passengers collapsed, the new highways created opportunities for city workers to commute from suburbia and delivery trucks to reach towns remote from the rail net. Suburbs became even more attractive as thousands of new subdivisions provided better schools and larger, cheaper housing than was available in the overcrowded central cities. Shopping malls were invented around 1960, and flourished for a half century. Tourism dramatically expanded as well, creating a demand for more service stations, motels, restaurants and visitor attractions. There was much more long distance movement to the Sunbelt for winter vacations, or for permanent relocation. In rural areas, towns and small cities off the grid lost out as shoppers followed the interstate, and new factories were located where land was cheap, workers could drive instead of taking the city bus, and trucks were no longer slowed by clogged street traffic.

Ғарыш бағдарламасы және білім беру

1955 жылы төрт күн аралықта АҚШ және КСРО екеуі де алдағы бірнеше жылда Жердің жасанды спутниктерін ұшыруды жариялады. Ақ үйдің 29 шілдедегі мәлімдемесінде 1957 жылдың 1 шілдесі мен 1958 жылдың 31 желтоқсаны аралығында АҚШ Халықаралық геофизикалық жылға америкалық үлес ретінде «жерді айналып жүретін шағын спутниктерді» ұшыруы жоспарланғаны айтылды. 1957 жылдың 4 қазанында Кеңес Одағының «Спутник-1» спутнигін орбитаға шығару американдықтарды таң қалдырды. Үш айдан кейін американдық «Vanguard TV3» зымырасының ұлттық теледидардағы сынағы ұятты сәтсіздікке ұшырады; зымыра әжуалы түрде «Flopnik» және «Stayputnik» деп аталды. Көптеген адамдар үшін кеңестік спутник бағдарламасының табысы Кеңес Одағының АҚШ ұлттық қауіпсіздігіне қауіп төндіретін технологияда айтарлықтай алға басқанын көрсетті. Эйзенхауэр бастапқыда кеңестік ұшырудың маңыздылығын азайтуға тырысса да, технологиялық алшақтыққа байланысты қоғамдық қорқыныш пен алаңдаушылық күшейді. Американдықтар ядролық бомбадан қорғану үшін бомбобеушілер салуға асықты, ал Кеңес Одағы жаңадан қол жеткізген әлемдік үстемдігімен мақтанды. 1958 жылдың маусымында АҚШ-қа келген британ премьер-министрі Гарольд Макмилланның айтуынша, президент өзінің президенттік кезеңінде «алғаш рет қатты сынға ұшырады». Экономист Бернард Барух «Нью-Йорк Герольд Трибюн» газетіне жариялаған «Жеңілістің сабақтары» атты ашық хатында былай деп жазды: «Біз өнеркәсіптік және технологиялық күшімізді жаңа үлгідегі автомобильдер мен түрлі құрылғылар жасауға жұмсағанда, Кеңес Одағы ғарыш кеңістігін жаулап жатыр. Жұлдыздарға арбасын тіркеу қиялы мен айға жету дағдысына ие болған – Ресей, АҚШ емес. Америка алаңдауда, және олай болуы керек». Бұл оқиға қорғаныс және білім беру салаларын қамтитын бірқатар федералдық үкіметтік бастамаларға түрткі болды. Американың спутнигін орбитаға шығару үшін «Explorers» бағдарламасына (бұрынғы «Project Vanguard» жобасымен алмастырылған) жаңа басымдық берілді; бұл 1958 жылдың 31 қаңтарында «Explorer 1» сәтті ұшырылуымен іске асырылды. 1958 жылдың ақпан айында Эйзенхауэр АҚШ армиясы үшін жаңа технологияларды әзірлеу мақсатында Қорғаныс министрлігі құрамында «Advanced Research Projects Agency» (АРПА) құрылуына рұқсат берді, кейін ол «Defense Advanced Research Projects Agency» (DARPA) деп аталды. Жаңа агенттіктің алғашқы ірі жобасы – «Corona» спутнигі, ол фотосуреттік мәліметтердің көзі ретінде U-2 тыңдау ұшағының орнына жасалды. 1959 жылы ол «NASA» азаматтық ғарыш агенттігі ретінде құрылған «National Aeronautics and Space Act» заңын ұсынды. Бұл заң негізгі мүдделі топтар арасындағы консенсусты білдірді, оның ішінде негізгі зерттеулерге ұмтылған ғалымдар, кеңестік әскери жетістіктерге тең келмеуі керек болған Пентагон, жаңа бизнес іздеген американдық компаниялар және ғарыш зерттеулеріне үміт артатын қоғамдық пікірдің жаңа күшті үрдісі кірді. «NASA» «DARPA» бастаған ғарыш технологиясын зерттеуді, сондай-ақ әуе күштерінің адамды ғарышқа жіберу бағдарламасын, «Man In Space Soonest» жобасын, «Project Mercury» деп атады. Жобаның алғашқы жеті астронавты 1959 жылдың 9 сәуірінде жарияланды. 1958 жылдың қыркүйек айында президент «National Defense Education Act» заңын қол қойды, төрт жылдық бағдарлама АҚШ білім беру жүйесіне миллиардтаған доллар инвестициялады. 1953 жылы үкімет 153 миллион доллар жұмсады, ал колледждер осы қаржының 10 миллион долларын алды; алайда, 1960 жылға қарай жиынтық қаржыландыру нәтижесінде шамамен алты есеге өсті. Осы арада 1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдары «NASA», Қорғаныс министрлігі және түрлі жеке сектор компаниялары бірнеше байланыс спутниктерін зерттеу және дамыту бағдарламаларын жасады.

In 1955, in separate announcements four days apart, both the United States and the Soviet Union publicly announced that they would launch artificial Earth satellites within the next few years. The July 29, announcement from the White House stated that the U. S. would launch "small Earth circling satellites" between July 1, 1957, and December 31, 1958, as part of the American contribution to the International Geophysical Year. Americans were astonished when October 4, 1957, the Soviet Union launched its Sputnik 1 satellite into orbit. Three months later, a nationally televised test of the American Vanguard TV3 missile failed in an embarrassing fashion; the missile was facetiously referred to as "Flopnik" and "Stay putnik." To many, the success of the Soviet satellite program suggested that the Soviet Union had made a substantial leap forward in technology that posed a serious threat to U. S. national security. While Eisenhower initially downplayed the gravity of the Soviet launch, public fear and anxiety about the perceived technological gap grew. Americans rushed to build nuclear bomb shelters, while the Soviet Union boasted about its new superiority as a world power. The president was, as British prime minister Harold Macmillan observed during a June 1958 visit to the U. S., "under severe attack for the first time" in his presidency. Economist Bernard Baruch wrote in an open letter to the New York Herald Tribune titled "The Lessons of Defeat": "While we devote our industrial and technological power to producing new model automobiles and more gadgets, the Soviet Union is conquering space. It is Russia, not the United States, who has had the imagination to hitch its wagon to the stars and the skill to reach for the moon and all but grasp it. America is worried. It should be." The launch spurred a series of federal government initiatives ranging from defense to education. Renewed emphasis was placed on the Explorers program (which had earlier been supplanted by Project Vanguard) to launch an American satellite into orbit; this was accomplished on January 31, 1958, with the successful launch of Explorer 1. In February 1958, Eisenhower authorized formation of the Advanced Research Projects Agency, later renamed the Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA), within the Department of Defense to develop emerging technologies for the U. S. military. The new agency's first major project was the Corona satellite, which was designed to replace the U 2 spy plane as a source of photographic evidence. In 1959 he promoted the National Aeronautics and Space Act, which established NASA as a civilian space agency. It represented a consensus that he forged among key interest groups, including scientists committed to basic research; the Pentagon which had to match the Soviet military achievement; corporate America looking for new business; and a strong new trend in public opinion looking up to space exploration. NASA took over the space technology research started by DARPA, as well as the air force's manned satellite program, Man In Space Soonest, which was renamed as Project Mercury. The project's first seven astronauts were announced on April 9, 1959. In September 1958, the president signed into law the National Defense Education Act, a four year program that poured billions of dollars into the U. S. education system. In 1953 the government spent $153 million, and colleges took $10 million of that funding; however, by 1960 the combined funding grew almost six fold as a result. Meanwhile, during the late 1950s and into the 1960s, NASA, the Department of Defense, and various private sector corporations developed multiple communications satellite research and development programs.

Еңбек одақтары

Кәсіподаққа мүшелік 1950 жылдардың ортасында ең жоғары деңгейге жетті, сол кезде кәсіподақтар жалпы жұмыс күшінің шамамен төрттен бір бөлігін құрады. 1955 жылы Өнеркәсіптік ұйымдар конгресі мен Америка Еңбек Федерациясы бірігіп, АҚШ-тағы ең ірі кәсіподақ федерациясы – AFL–CIO-ны құрды. AFL–CIO басшысы Джордж Мини өзінің алдыңғыларынан өзгеше, білікті емес жұмысшыларды және Оңтүстіктегі жұмысшыларды ұйымдастыруға аса мән бермеді. 1940 жылдардың соңы мен 1950 жылдары бизнес қауымдастығы да, жергілікті республикашылар да кәсіподақтарды әлсіретуге тырысты, өйткені олар демократтық кандидаттарды қаржыландыру және үгіт-насихат жүргізуде маңызды рөл атқарды. Эйзенхауэр әкімшілігі де 1947 жылғы Тафт-Хартли заңындағы кәсіподақтарға қарсы күшті нығайтуға жұмыстанды. Республикашылар кәсіподақтардың күмәнді қызметіне назар аудару арқылы оларды әлсіздетуге тырысты, ал Әділет министрлігі, Еңбек министрлігі және Конгресс жоғары беделді еңбек одақтарында, әсіресе Teamsters Union-да қылмыстық әрекеттер мен рэкетшілік бойынша тергеулер жүргізді. 1957 жылдың қаңтарында құрылған Сенаттың арнайы комитеті – Макклеллан комитеті, Teamsters Union президенті Джимми Хоффаны халыққа қауіпті жау ретінде қарады. Қоғамдық пікір сауалнамалары кәсіподақтарға, әсіресе кәсіподақ басшыларына деген сенімсіздік артып келе жатқанын көрсетті, республикашылар оларды «еңбек басшылары» деп атады. 1959 жылғы Ландрум-Гриффин заңында екіпартиялық консервативтік коалиция, Кеннеди аға-інілер сияқты либералдардың қолдауымен, ұйымдасқан еңбекке қатысты жаңа конгресс шектеулерін жеңіп алды. Бұл заңның басты нәтижесі – бұрынғы авторитарлық кәсіподақ иерархиясына демократияны күштеп енгізу болды. Алайда, 1958 жылғы сайлауда кәсіподақтар штаттардың «еркін жұмыс істеуге» қатысты заңдарына қарсы күресіп, көптеген консервативті республикашыларды жеңді.

Қоршаған орта мәселелері

Экологиялық қозғалыс өсуін бастады және 1970 жылға қарай ұлттық деңгейде танымал болды. Либералдар (және Демократиялық партия) табиғи ресурстарды ұлттық деңгейде бақылауда ұстауды қалаған – ұйымдастырылған идеологиялық қысым тиімді болатын деңгейде. Консерваторлар (және Республикалық партия) штаттық немесе жергілікті бақылауды қалаған, онда жергілікті бизнестің қаржылық пайдасы шешуші рөл атқара алатын еді. 20 ғасырдың басына дейін созылған пікірталаста, табиғатты сақтаушылар ұлттық саябақтардың табиғи сұлулығын қорғауды көздесе, экономикалық тиімділікті ұстанушылар бөгеттер салу және су ағындарын өзгертуді қалаған. Эйзенхауэр 1953 жылдың желтоқсан айында консервативті ұстанымды білдіріп, табиғатты сақтаудың мақсаты – «ресурстарды ысырап ету немесе пайдалану мүмкіндігінен тыс қалдыру емес, барлық ресурстарды барлық американдықтардың игілігі үшін ақылмен пайдалану» екенін айтты. Либералдар мен экологиялық белсенділер ішкі істер министрі Дуглас Маккейге қарсы күш біріктірді – ол табиғат туралы білімі аз бизнесмен еді. Олар оның қоршаған ортаға келтіретін зиянға қарамастан, кен компанияларына «жақсылық жасағанын» айтты. Олар 1956 жылы оны отставкаға кетуге мәжбүр етті. Эйзенхауэрдің қоршаған орта мәселелеріндегі жеке қызметі сыртқы саясат аясында жүрді. Ол 1958 жылғы Женева конвенциясын қолдады, ол әлемдік мұхиттарды пайдалануды, әсіресе балық аулау саласын реттейтін халықаралық келісімдерге берік негіз болды. Эйзенхауэр атом энергиясын электр энергиясын өндіру үшін бейбіт мақсатта пайдалануды және оны ядролық қаруға айналдыруға қарсы қатаң бақылауды қолдады. Дегенмен, ядролық қалдықтар мәселесіне көңіл жеткіліксіз болды.

1958 жылғы аралық сайлау

1957 жылдың ортасында экономика төмендеуге басталды және 1958 жылдың басында ең төменгі шегіне жетті. 1958 жылғы экономикалық дағдарыс Эйзенхауэрдің өкімет кезеңіндегі ең ауыр экономикалық құлдырау болды, себебі жұмыссыздық деңгейі 7,5%-ға жетті. Нашар экономикалық жағдай, "Спутник" құрылысы, Литтл-Рокқа жасалған федералдық араласу және бюджет бойынша келіспеушіліктер Эйзенхауэрдің беделін түсірді, "Гэллап" сауалнамасы оның қолдау деңгейі 1957 жылдың ақпанында 79 пайыз болса, 1958 жылдың наурызында 52 пайызға дейін төмендегенін көрсетті. 1958 жылдың ортасында Өкілдер палатасының кіші комитеті Ақ үй басшысы Шерман Адамстың Федералды сауда комиссиясы (FTC) тергеп жатқан тоқыма өндіруші Бернард Голдфайннан қымбат сыйлық алғанын анықтағаннан кейін дау пайда болды. Адамс Голдфайнның ісі бойынша FTC тергеуіне араласқан деген айыптауды жоққа шығарды, бірақ Эйзенхауэр 1958 жылдың қыркүйегінде оны отставкаға жіберуге мәжбүр етті. 1958 жылғы аралық сайлауларға жақындаған кезде демократтар Эйзенхауэрді ғарыш жарысы, Адамсқа қатысты дау және басқа да мәселелер бойынша сынады, бірақ науқанның ең маңызды мәселесі әлі толыққанды қалпына келмеген экономика болды. Республикашылар сайлауда ауыр жеңіліске ұшырады, демократтар Өкілдер палатасында қырықтан астам, Сенатта оннан астам орынды жеңіп алды. Бірнеше жетекші республикашылдар, соның ішінде Брикер және Сенаттағы оппозиция жетекшісі Уильям Ноуленд қайта сайлауда жеңіліске ұшырады.

Жиырма үшінші түзету

Сайлаушылар алқасын реттейтін бастапқы конституциялық ережелерге сәйкес, президенттік сайлаушылар штаттарға ғана бөлінді. Осының салдарынан Колумбия округі президенттік сайлау процесінен мүлдем шығарылды. 1950 жылдары Конгресске округ азаматтарына президенттік және вице-президенттік сайлауларда тиісті дауыс беру құқығын беру мақсатында бірнеше конституциялық түзетулер ұсынылды. Эйзенхауэр округ тұрғындарының дауыс беру құқығын жақтаушы болды. 1960 жылғы 16 маусымда 86-шы Конгресс Колумбия округінде тұратын азаматтарға президенттік сайлауда дауыс беру құқығын беру үшін, округты штаттармен теңестіріп, сайлаушылар алқасына сайлаушылар тағайындауды қарастырған конституциялық түзетуді бекітті. Қажетті сандағы штат заңнамалық жиналыстары ұсынылған түзетуді ратификациялағаннан кейін, ол 1961 жылғы 29 наурызда АҚШ Конституциясының жиырма үшінші түзетуіне айналды.

Одаққа қабылданған мемлекеттер

Эйзенхауэр 1952 жылғы сайлау науқанында Аляска мен Гавайиді штаттар ретінде қабылдауды ұсынған, бірақ түрлі мәселелер олардың штат мәртебесін кешіктірді. Гавайиге қатысты Конгресс мүшелерінің оңтүстік өкілдері қарсылық көрсетті, олар арал тобының көптеген европалық емес тұрғындарына наразылық білдірді, ал Аляскадағы әскери базалар туралы алаңдаушылық Эйзенхауэрді өкімет басында аумақтың штат болуына қарсы шығуға итерді. 1958 жылы Эйзенхауэр Конгресспен Алясканы қабылдау және Алясканың үлкен бөлігін әскери базаларға бөлуді көздейтін заң жобасы бойынша келісімге келді. Эйзенхауэр 1958 жылдың шілде айында Аляска штаттық актісіне қол қойды, және Аляска 1959 жылдың 3 қаңтарында 49-шы штат атанды. Бірнеше ай өткен соң, 1959 жылдың 18 наурызында Эйзенхауэр Гавайиді қабылдау актісіне қол қойды, ал Гавайи 1959 жылдың 21 тамызында 50-ші штат болды.

Денсаулық сақтау мәселелері

Айзенхауэр өзінің денсаулығы мен медициналық жазбалары туралы ақпаратты қызмет істеп жатқанда жариялаған алғашқы президент болды. Дегенмен, оның төңірегіндегі адамдар саяси зиян келтіруі мүмкін медициналық ақпаратты, оның денсаулығына күмән тудыра отырып, жасырды. 1955 жылдың 24 қыркүйегінде Колорадо штатында демалып жүргенде, ол ауыр жүрек шабуына ұшырады. Оның жеке дәрігері Говард Снайдер симптомдарды асқазанның қорыту бұзылысы деп жаңылыстырып, қажетті көмекке уақтылы шақырмады. Кейін Снайдер өзінің қатесін жасыру және Эйзенхауэрдің жұмысын істеуге денсаулығы жеткілікті екенін көрсету үшін өзінің жазбаларын өңдеп, жалған мәлімдемелер енгізді. Жүрек шабуына байланысты ол алты апта ауруханада жатты, ал Эйзенхауэр 1956 жылдың басында ғана әдеттегі жұмыс кестесіне оралды. Эйзенхауэрдің емделу кезеңінде Никсон, Даллес және Шерман Адамс басқарушылық міндеттерді өз мойнына алып, президентпен байланыс жасады. 1957 жылдың қараша айында Эйзенхауэр инсульт алды, бірақ ол тез сауығып кетті. Оның денсаулығы екінші мерзімінің соңына дейін жақсы болды.

1954 жылғы аралық сайлау

1954 жылғы аралық сайлауларда демократтар Конгрестің екі палатасының да бақылауын алды.

1956 жылғы қайта сайлау науқаны

1955 жылдың шілдесінде TIME журналы президентті «ұлтқа гүлдену» әкелгені үшін жоғары бағалады, сондай-ақ «Двайт Эйзенхауэр Ақ үйге көшкеннен бері 29 айдың ішінде елде айтарлықтай өзгеріс болды. Қан қысымы мен дене температурасы төмендеді, жүйкелердің жаралары жазылды. Жаңа үн бір сөзбен айтқанда – сенімділік» делінген. Бұл пікірді Эйзенхауэрдің Gallup сауалнамасы бойынша қолдауы көрсетті, ол бірінші мерзімінде 68-ден 79 пайызға дейін ауытқып келді. Эйзенхауэрдің 1955 жылдың қыркүйегіндегі жүрек талмасы оның екінші мерзімге үміткер бола алатынына қатысты күмәндер тудырды, бірақ оның дәрігері 1956 жылдың ақпанында оның толыққанды жазылғанын мәлімдеді, ал одан кейін Эйзенхауэр қайта сайлануға қатысатындығын жариялады. Эйзенхауэр бір мерзімнен кейін зейнетке шығуды ойластырған, бірақ екі партиядан да болашақ мұрагерлерін жеткіліксіз деп санағандықтан, қайтадан сайлауға түсуге шешім қабылдады. Эйзенхауэр Никсон президент болған жағдайда елді басқара алмайды деп ойлады және оны 1956 жылғы сайлау тізімінен шығару үшін қорғаныс министрі лауазымын ұсынды. Никсон ұсыныстан бас тартты және Эйзенхауэр талап етпесе, қайта тағайындалудан бас тартпаймын деді. Партияны бөлуге ниеті болмаған және Никсонға лайықты жаңа кандидат таба алмаған Эйзенхауэр Никсонның қайта тағайындалуына қарсылық көрсетпеуге шешім қабылдады. Гарольд Стассен және басқа да бірқатар республикашылдар Никсонға қарсы кандидат табуға тырысты, бірақ вице-президент республикалық жетекшілер мен қарапайым сайлаушылар арасында өте танымал болды. Ол 1956 жылғы Республикалық Ұлттық Конвентте бірауыздан қайта тағайындалды. Ал Эйзенхауэр қарсылықсыз қайта тағайындалды. 1956 жылғы Демократиялық Ұлттық Конвентте Чикаго, Иллинойс штатында Адлай Стивенсон бұрынғы президент Трумэн қолдаған Нью-Йорк штатының губернаторы У. Аверелл Харриманның күшті қарсылығына қарамастан, бірінші раундта қайта тағайындалды. Стивенсон вице-президенттікке үміткерді таңдауды конвентке қалдыратынын мәлімдеді және кімді таңдауды қалап жүргенін көрсетпеді. Делегаттар екінші раундта Теннесси штатынан сенатор Эстес Кефоверді таңдады. Эйзенхауэр экономикалық өркендеуі мен «суық соғыс» сыртқы саясатының нәтижелерін баяндап, сайлауалды науқанын жүргізді. Сондай-ақ ол демократтарды өзінің заң жобаларын тоқтатуда айыптады және Стивенсонның ядролық қару сынақтарын тыйым салу туралы ұсынысын сынады. Стивенсон Кеңес Одағымен қарусыздану келіссөздерін жеделдетуге және әлеуметтік бағдарламаларға мемлекеттік шығындарды арттыруға шақырды. Демократтар теледидардағы жағымсыз жарнамаларды енгізді, көбінесе Эйзенхауэрге емес, Никсонға шабуыл жасады. Суэц дағдарысы мен Венгрия революциясы науқанның соңғы апталарында Эйзенхауэрдің назарына шоғырланды, ал оның бұрынғы дағдарыстардағы әрекеттері оның танымалдылығын арттырды. Сайлау күні Эйзенхауэр төрт жыл бұрынғыдан да үлкен үстемдікпен жеңіске жетті, Стивенсонның 73-ке қарсы 457 сайлаушы дауысын алды. Ол жалпы дауыс берудің 57 пайызынан астамын жеңіп, 35 миллионнан астам дауыс жинады. Эйзенхауэр 1952 жылғы демократтар арасындағы табыстарын сақтап қалды, әсіресе ақ қалалық оңтүстік және солтүстік католиктер арасында, ал өсіп келе жатқан қала маңындағы аймақтар оның республикалық базасын кеңейтті. 1952 жылғы сайлаумен салыстырғанда Эйзенхауэр Кентукки, Луизиана және Батыс Вирджиния штаттарын жеңіп алды, ал Миссури штатын жоғалтты. Саясаттанушылармен сұхбаттасуда оның сайлаушылары оның басшылық тәжірибесін сирек айтты. Оның орнына, бұл жолы «жеке қасиеттеріне жауап беру ерекше көзге түсті – оның шыншылдығына, адалдығына және жауапкершілік сезіміне, отбасылық адам ретіндегі ізгілігіне, діни сеніміне және оның жай ғана ұнатуына». Эйзенхауэрдің жеңісі басқа республикалық кандидаттарға күшті әсер етпеді, ал демократтар Конгрестің бақылауын сақтап қалды.

In July 1955, TIME Magazine lauded the president for bringing "prosperity to the nation," noting that, "In the 29 months since Dwight Eisenhower moved into the White House, a remarkable change has come over the nation. Blood pressure and temperature have gone down; nerve endings have healed over. The new tone could be described in a word: confidence." This sentiment was reflected by Eisenhower's Gallup poll approval rating, which ranged between 68 and 79 percent during his first term. Eisenhower's September 1955 heart attack engendered speculation about whether he would be able to seek a second term, but his doctor pronounced him fully recovered in February 1956, and soon thereafter Eisenhower announced his decision to run for reelection. Eisenhower had considered retiring after one term, but decided to run again in part because he viewed his potential successors from both parties as inadequate. Eisenhower did not trust Nixon as able to lead the country if he acceded to the presidency, and he attempted to remove Nixon from the 1956 ticket by offering him the position of Secretary of Defense. Nixon declined the offer, and refused to take his name out of consideration for re nomination unless Eisenhower demanded it. Unwilling to split the party, and unable to find the perfect replacement for Nixon, Eisenhower decided not to oppose Nixon's re nomination. Though Harold Stassen and some other Republicans worked to coax someone to challenge Nixon, the vice president remained highly popular among the Republican leadership and rank and file voters. He was unanimously re nominated at the 1956 Republican National Convention. Eisenhower, meanwhile, was renominated with no opposition. At the 1956 Democratic National Convention in Chicago, Illinois, Adlai Stevenson was renominated on the first ballot, despite a strong challenge from New York governor W. Averell Harriman, who was backed by former president Truman. Stevenson announced that he would leave the choice of the candidate for vice president to the convention; he gave no indication of who he would prefer to have for a running mate. Delegates chose Senator Estes Kefauver of Tennessee on the second ballot. Eisenhower campaigned on his record of economic prosperity and his Cold War foreign policy. He also attacked Democrats for allegedly blocking his legislative programs and derided Stevenson's proposal to ban the testing of nuclear weapons. Stevenson called for an acceleration of disarmament talks with the Soviet Union and increased government spending on social programs. Democrats introduced the tactic of negative television ads, generally attacking Nixon rather than Eisenhower. The Suez Crisis and the Hungarian Revolution became the focus of Eisenhower's attention in the final weeks of the campaign, and his actions in the former crises boosted his popularity. On election day, Eisenhower won by an even greater margin than he had four years earlier, taking 457 electoral votes to Stevenson's 73. He won over 57 percent of the popular vote, taking over 35 million votes. Eisenhower maintained his 1952 gains among Democrats, especially white urban Southerners and Northern Catholics, while the growing suburbs added to his Republican base. Compared to the 1952 election, Eisenhower gained Kentucky, Louisiana, and West Virginia, while losing Missouri. In interviews with pollsters, his voters were less likely to bring up his leadership record. Instead what stood out this time, "was the response to personal qualities— to his sincerity, his integrity and sense of duty, his virtue as a family man, his religious devotion, and his sheer likeableness." Eisenhower's victory did not provide a strong coattail effect for other Republican candidates, and Democrats retained control of Congress.

1958 жылғы аралық сайлау

1958 жылғы аралық сайлауларда демократтар Конгрестің екі палатасының да бақылауын сақтап қалды.

1960 жылғы сайлау және ауысу

1951 жылы ратификацияланған АҚШ Конституциясының 22-ші түзетуі президенттікке екі мерзімдік шектеу белгіледі. Түзету президент Трумэнге қолданылмағандықтан, Эйзенхауэр конституциялық тұрғыдан екі мерзімге шектелген алғашқы президент болды. Эйзенхауэр 1960 жылғы президенттік сайлауды өзінің президенттігіне жасалған референдум ретінде қарастырды. Ол қазынашылық министрі Роберт Андерсонды Республикалық партиядан кандидат болуға көндіруге тырысты, бірақ Андерсон жарысқа түсуден бас тартты. Эйзенхауэр 1960 жылғы республикалық праймеризде Никсонға ыңғайсыз қолдау көрсетті. Журналистердің сұрағына жауап бергенде, Эйзенхауэр: «Маған бір апта берсеңіз, біреуін ойлап шығарармын. Есімде жоқ», деді. Эйзенхауэр мен Никсон, шын мәнінде, тең емес достар болды, бірақ бір-бірінен үйреніп, құрметтесті. Эйзенхауэрдің күшті қолдауы болмаса да, Никсонның партиялық элитамен сәтті байланыс орнатуы республикалық партиядан кандидаттыққа губернатор Нельсон Рокфеллердің әлсіз қарсылығын қамтамасыз етті. 1960 жылғы сайлау науқанына «суық соғыс» және экономика басымдық берді. Джон Ф. Кеннеди Демократиялық партиядан кандидат болды; Оңтүстік Демократтарды сақтап қалу үшін ол Джонсонды өзінің серігі етіп таңдады. Кеннеди «ракеталық қақтығыс» бар екенін мәлімдеді және білім беруге федералдық көмек көрсетуді, ең төменгі жалақыны арттыруды және қарттарға арналған федералдық денсаулық сақтану бағдарламасын құруды қолдады. Никсон, өз кезегінде, өзі жеңгісі келді және Эйзенхауэрдің көмек ұсыныстарын қабылдамады. Эйзенхауэрдің үлкен көңілі қалып, Кеннеди өте тартысты сайлауда Никсонды жеңді.

Ғылыми зерттеулер

Александр, Чарльз С. Сызықты ұстап тұру: Эйзенхауэр дәуірі, 1952–1961 (1979) онлайн
Аллен, Крейг. Эйзенхауэр және бұқаралық ақпарат құралдары: бейбітшілік, өркендеу және прайм-тайм теледидары (U of North Carolina Press) (1993)
Андерсон Дж. В. Эйзенхауэр, Брауннелл және Конгресс: 1956–1957 жылдардағы Азаматтық құқықтар туралы заңның күрделі шығу тегі. (U of Alabama Press, 1964).
Блас, Элишева. "Двайт Д. Эйзенхауэрдің мемлекетаралық және қорғаныс магистральдық жүйесі: табысқа жеткен жол ба?" History Teacher 44.1 (2010): 127–142. онлайн
Берроуз, Уильям Э. Бұл жаңа мұхит: Бірінші ғарыш дәуірінің тарихы. Нью-Йорк: Random House, 1998. 282 б.
Дивайн, Роберт А. Эйзенхауэр және суық соғыс (Oxford UP, 1981)
Эулау Хайнц. Эйзенхауэр жылдарындағы тап және партия. Free Press, 1962. Дауыс беру мінез-құлқы
Грин, Джон Роберт. "Маған Айк ұнайды: 1952 жылғы президенттік сайлау" (2017) үзінді
Гринштейн, Фред И. "Жасырын қол президенті: көшбасшы ретінде Эйзенхауэр" (1991). онлайн
Харрис, Дуглас Б. "Двайт Эйзенхауэр және «Жаңа келісім»: алдын алу саясаты". Presidential Studies Quarterly, 27#2 (1997) 333–41 б., JSTOR.
Харрис, Сеймур Э. Саяси партиялар экономикасы, Эйзенхауэр және Кеннеди президенттеріне ерекше назар (1962)
Хеллер, Фрэнсис Х. "Эйзенхауэрдің Ақ үйі". Presidential Studies Quarterly 23.3 (1993): 509–517 онлайн.
Хитчкок, Уильям И. Эйзенхауэр дәуірі: Америка және 1950 жылдардағы әлем (2018). Басты ғылыми синтез; 645 б.; онлайн пікір-талқылау симпозиумы
Холбо, Пол С. және Роберт В. Селлен, ред. Эйзенхауэр дәуірі: консенсус дәуірі (1974), 196 б.; негізгі және қосымша дереккөздерден 20 қысқа үзінді онлайн
Кабасервис, Джеффри. Билік пен құлдырау: Эйзенхауэрден «Чай партиясына» дейінгі орташалықтың құлдырауы және Республикалық партияның жойылуы (Oxford UP, 2012).
Кан, Майкл А. "Эйзенхауэрдің Жоғарғы сотқа тағайындалуы туралы мифті жоққа шығару". Presidential Studies Quarterly 22.1 (1992): 47–56 онлайн.
Кинг, Джеймс Д. және Джеймс В. Риддлспергер, "Конгресс азаматтық құқықтары бойынша президенттік басшылық: Эйзенхауэр және Джонсонның жағдайлары". Policy Studies Journal 21.3 (1993): 544–555.
Кингсид, Коул Кристиан. Эйзенхауэр және 1956 жылғы Суэц дағдарысы (1995)
Криг, Джоанн П., ред. Дуайт Д. Эйзенхауэр: әскер, президент, мемлекет қайраткері (1987), 283–296.
Медхёрст, Мартин Дж. Дуайт Д. Эйзенхауэр: стратегиялық коммуникатор (Greenwood Press, 1993).
Николс, Дэвид А. Әділет мәселесі: Эйзенхауэр және азаматтық құқықтар революциясының басталуы (Simon and Schuster, 2007).
Сильвия, Рональд Д. "Президенттік шешім қабылдау және азаматтық құқықтар дәуіріндегі көшбасшылық". Presidential Studies Quarterly 25#3 (1995), 391–411 б. онлайн.

Alexander, Charles C. Holding the line: the Eisenhower era, 1952–1961 (1979) online
Allen, Craig. Eisenhower and the mass media: peace, prosperity, & prime time TV (U of North Carolina Press) (1993)
Anderson J. W. Eisenhower, Brownell, and the Congress: The Tangled Origins of the Civil Rights Bill of 1956–1957. (U of Alabama Press, 1964). Blas, Elisheva. "The Dwight D. Eisenhower National System of Interstate and Defense Highways: The Road to Success?." History Teacher 44.1 (2010): 127–142. online
Burrows, William E. This New Ocean: The Story of the First Space Age. New York: Random House, 1998. 282pp
Divine, Robert A. Eisenhower and the Cold War (Oxford UP, 1981)
Eulau Heinz, Class and Party in the Eisenhower Years. Free Press, 1962. voting behavior
Greene, John Robert. I Like Ike: The Presidential Election of 1952 (2017) excerpt
Greenstein, Fred I. The Hidden Hand Presidency: Eisenhower as Leader (1991). online
Harris, Douglas B. "Dwight Eisenhower and the New Deal: The Politics of Preemption" Presidential Studies Quarterly, 27#2 (1997) pp. 333–41 in JSTOR. Harris, Seymour E. The Economics of the Political Parties, with Special Attention to Presidents Eisenhower and Kennedy (1962)
Heller, Francis H. "The Eisenhower White House." Presidential Studies Quarterly 23.3 (1993): 509–517 online. Hitchcock, William I. The Age of Eisenhower: America and the World in the 1950s (2018). The major scholarly synthesis; 645pp; online review symposium
Holbo, Paul S. and Robert W. Sellen, eds. The Eisenhower era: the age of consensus (1974), 196pp; 20 short excerpts from primary and secondary sources online
Kabaservice, Geoffrey. Rule and ruin: The downfall of moderation and the destruction of the Republican Party, from Eisenhower to the Tea Party (Oxford UP, 2012). Kahn, Michael A. "Shattering the myth about President Eisenhower's Supreme Court appointments." Presidential Studies Quarterly 22.1 (1992): 47–56 online. King, James D., and James W. Riddlesperger Jr., "Presidential leadership of congressional civil rights voting: the cases of Eisenhower and Johnson." Policy Studies Journal 21.3 (1993): 544–555. Kingseed, Cole Christian. Eisenhower and the Suez Crisis of 1956 (1995)
Krieg, Joanne P. ed. Dwight D. Eisenhower: Soldier, President, Statesman (1987), 283–296. Medhurst; Martin J. Dwight D. Eisenhower: Strategic Communicator (Greenwood Press, 1993). Nichols, David A. A matter of justice: Eisenhower and the beginning of the civil rights revolution (Simon and Schuster, 2007). Sylvia, Ronald D. "Presidential Decision Making and Leadership in the Civil Rights Era." Presidential Studies Quarterly 25#3 (1995), pp. 391–411. online

Сыртқы және әскери саясат

Эндрю, Кристофер. Президенттің көзі үшін ғана: құпия барлау және Вашингтондан Бушқа дейінгі американдық президенттік (1995), 199–256 бб. Боз, Минеки. Президенттік саясатты қалыптастыру және сигнал беру: Эйзенхауэр мен Кеннедидің ұлттық қауіпсіздік шешімдерін қабылдауы (Техас A&M UP, 1998). Боуи, Роберт Р. және Ричард Х. Иммерман, ред. Бейбітшілік үшін күрес: Эйзенхауэрдің ұзаққа созылған суық соғыс стратегиясын қалыптастыруы (1998) онлайн. Брэндс, Генри У. Суық соғыс жауынгерлері: Эйзенхауэр буыны және американдық сыртқы саясат (Колумбия UP, 1988). Бродвотер, Джефф. Эйзенхауэр және коммунизмге қарсы крест жорығы (U of North Carolina Press, 1992). Бьюри, Хелен. Эйзенхауэр және суық соғыстағы қарулану жарысы: «Ашық аспан» және әскери-өнеркәсіптік кешен (2014). Чернус, Айра. Апокалипсис басқару: Эйзенхауэр және ұлттық қауіпсіздік туралы пайымдаулар (Stanford UP, 2008). Дивайн, Роберт А. Эйзенхауэр және суық соғыс (1981). Дивайн, Роберт А. Сыртқы саясат және АҚШ президенттік сайлаулары, 1952–1960 (1974). Докрилл, Саки. Эйзенхауэрдің жаңа ұлттық қауіпсіздік саясаты, 1953–61 (1996) үзінді. Фолк, Стэнли Л. «Трумен, Эйзенхауэр және Кеннеди басшылығымен Ұлттық қауіпсіздік кеңесі». Саяси ғылымдар журналы 79.3 (1964): 403–434. онлайн. Кауфман, Бертон Айра. Сауда және көмек: Эйзенхауэрдің сыртқы экономикалық саясаты, 1953–1961 (1982). Литтл, Дуглас. «Оның ең жарқын сәті? Эйзенхауэр, Ливан және 1958 жылғы Таяу Шығыс дағдарысы». Дипломатиялық тарих 20.1 (1996): 27–54. онлайн. Мелансон, Ричард А. және Дэвид А. Майерс, ред. Эйзенхауэрді қайта қарау: 1950-ші жылдардағы американдық сыртқы саясат (1989) онлайн. Рабе, Стивен Г. Эйзенхауэр және Латын Америкасы: антикоммунизмнің сыртқы саясаты (1988). Розенберг, Виктор. Кеңес-Америка қатынастары, 1953–1960: Эйзенхауэр президенттігі кезеңіндегі дипломатия және мәдени алмасу (2005). Таубман, Уильям. Хрущев: Адам және оның дәуірі (2012), Пулитцер сыйлығы.

Тарихнама

Бродвотер, Джефф. "Президент Эйзенхауэр және тарихшылар: генерал шегінуде ме?" Канадалық америкалық зерттеулер шолуы 22.1 (1991): 47–60. Бёрк, Роберт. "Эйзенхауэр ревизионизмі қайта қарастырылды: Эйзенхауэр туралы зерттеулерге арналған ойлар", Тарихшы, 1988 жылғы көктем, 50 том, 2-шырақ, 196–209 бб. Кэтсам, Дерек. "Азаматтық құқықтар қозғалысы және Ұлы Суық Соғыстың қызу жылдарындағы Президенттік институт: тарихи және тарихнамалық бағалау". Тарих компасы 6.1 (2008): 314–344. онлайн. Де Сантис, Винсент П. "Эйзенхауэр ревизионизмі", Саясат туралы шолу 38#2 (1976): 190–208. Хокси, Р. Гордон. "Двайт Дэвид Эйзенхауэр: Екі жүз жылдық естеліктер", Президенттік зерттеулер тоқсаны 20 (1990), 263. Джос, Энтони Джеймс. "Эйзенхауэр ревизионизмі және американдық саясат", Джоанна П. Криг, ред., Дуайт Д. Эйзенхауэр: әскер, президент, мемлекет қайраткері (1987), 283–296; Ли, Р. Алтон. Дуайт Д. Эйзенхауэр: Библиография (1991) 3,660 кітаптар мен мақалаларға қысқаша түсіндірмелермен. McAuliffe, Mary S. "Эйзенхауэр, Президент", American History журналы 68 (1981), 625–32 бб. МакМахон, Роберт Дж. "Эйзенхауэр және үшінші әлемнің ұлтшылдығы: ревизионистерді сынау", Саяси ғылым тоқсаны (1986) 101#3, 453–73 бб. Мелансон, Ричард А. және Дэвид Майерс, ред. Эйзенхауэрді қайта бағалау: 1950 жылдардағы американдық сыртқы саясат (1987). Полски, Эндрю Дж. "Ағымдардың өзгеруі: Дуайт Эйзенхауэр және президенттік мүмкіндіктер құрылымының динамикасы", Президенттік зерттеулер тоқсаны, 2015 жылғы наурыз. Рабе, Стивен Г. "Эйзенхауэр ревизионизмі: Ғылымның он жылдығы", Дипломатиялық тарих (1993) 17#1, 97–115 бб. Рейхард, Гэри В. "Эйзенхауэр президент ретінде: Көзқарастың өзгеруі", South Atlantic Quarterly 77 (1978): 265–82. Шлезinger Jr., Arthur. "Айк дәуірі қайта қарастырылды", Америкалық тарихқа шолу (1983) 11#1, 1–11 бб. Стритер, Стивен М. "1954 жылғы Гватемалаға АҚШ-тың араласуын түсіндіру: реалистік, ревизионистік және пост-ревизионистік көзқарастар", Тарих мұғалімі (2000) 34#1, 61–74 бб. онлайн.

Broadwater, Jeff. "President Eisenhower and the Historians: Is the General in Retreat?." Canadian Review of American Studies 22.1 (1991): 47–60. Burk, Robert. "Eisenhower Revisionism Revisited: Reflections on Eisenhower Scholarship", Historian, Spring 1988, Vol. 50, Issue 2, pp. 196–209
Catsam, Derek. "The civil rights movement and the Presidency in the hot years of the Cold War: A historical and historiographical assessment." History Compass 6.1 (2008): 314–344. online
De Santis, Vincent P. "Eisenhower Revisionism," Review of Politics 38#2 (1976): 190–208. Hoxie, R. Gordon. "Dwight David Eisenhower: Bicentennial Considerations," Presidential Studies Quarterly 20 (1990), 263. Joes, Anthony James. "Eisenhower Revisionism and American Politics," in Joanne P. Krieg, ed., Dwight D. Eisenhower: Soldier, President, Statesman (1987), 283–296;
Lee, R. Alton. Dwight D. Eisenhower: A Bibliography (1991) 3,660 citations to books and articles with short annotation. McAuliffe, Mary S. "Eisenhower, the President", Journal of American History 68 (1981), pp. 625–32
McMahon, Robert J. "Eisenhower and Third World Nationalism: A Critique of the Revisionists," Political Science Quarterly (1986) 101#3 pp. 453–73

Melanson, Richard A. and David Mayers, eds. Reevaluating Eisenhower: American Foreign Policy in the 1950s (1987)
Polsky, Andrew J. "Shifting Currents: Dwight Eisenhower and the Dynamic of Presidential Opportunity Structure," Presidential Studies Quarterly, March 2015. Rabe, Stephen G. "Eisenhower Revisionism: A Decade of Scholarship," Diplomatic History (1993) 17#1 pp 97–115. Reichard, Gary W. "Eisenhower as President: The Changing View," South Atlantic Quarterly 77 (1978): 265–82
Schlesinger Jr., Arthur. "The Ike Age Revisited," Reviews in American History (1983) 11#1 pp. 1–11
Streeter, Stephen M. "Interpreting the 1954 U. S. Intervention In Guatemala: Realist, Revisionist, and Postrevisionist Perspectives," History Teacher (2000) 34#1 pp 61–74. online

Негізгі дереккөздер

Адамс, Шерман. "Айзенхауэр әкімшілігінің тарихы" атты бірінші қол баяндамасы. 1961 ж., Айк штабының басшысы. Бенсон, Езра Тафт. "Cross Fire: The Eight Years with Eisenhower" (1962), Ауыл шаруашылығы министрі. * Брауннелл, Герберт және Джон П. Берк. "Айкке кеңес: Бас прокурор Герберт Браунэллдің естеліктері" (1993). Айзенхауэр, Дуайт Д. "Өзгеріс мандаты", 1953–1956, Doubleday and Co., 1963; оның мемуары. Айзенхауэр, Дуайт Д. "Ақ үй жылдары: Бейбітшілік үшін күрес", 1956–1961, Doubleday and Co., 1965; оның мемуары. Дуайт Д. Айзенхауэрдің құжаттары. Айзенхауэрдің құжаттарының 21 томдық Johns Hopkins басылымы: "Президенттік: Орта жол" (14–17 томдар) және "Президенттік: Бейбітшілікті сақтау" (18–21 томдар), оның жеке хаттары мен құжаттары қолжетімді кітапханаларда онлайн. Айзенхауэр, Дуайт Д. "Ресми құжаттар", 1953 жылдан 1961 жылдың соңына дейін. Ақ үйдің баспасөз хабарламалары негізінде онлайн қолжетімді. Хьюз, Эммет Джон. "Билік сынағы: Эйзенхауэр жылдарындағы саяси естеліктер". 1963 ж., Айк сөйлемін жазушы. Никсон, Ричард М. "Ричард Никсонның мемуары". 1978 ж. Дуайт Д. Эйзенхауэр президенттігінің құжаттамалық тарихы (13 томдық, University Publications of America, 1996) онлайн мазмұны.