Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Merrill Lynch, Pierce, Fenner & Smith, Inc. v. Dabit, 547 U. S. 71 (2006) – АҚШ Жоғарғы Соты қараған іс, ол мемлекеттік құқық бойынша бағалы қағаздарға қатысты алаяқтыққа байланысты топтық сот талаптарының 1998 жылғы Бағалы қағаздарды сотта қараудың бірыңғай стандарттары туралы заңмен (SLUSA) қамтылуының шегін анықтады. Сот бірауыздан SLUSA акцияларды сату немесе сатып алудан туындаған залалға байланысты жеке іс қозғау құқығын бергеніне қарамастан, акционерлердің алаяқтық салдарынан акцияларын сатпай, ұстап қалғандарынан туындаған залалға негізделген "иеленуші" талаптарын тоқтатып отырғанын мәлімдеді. Соттың шешімі арнайы соттар арасындағы келіспеушілікті шешті және SLUSA-ның қолданылу аясын кеңейтіп, маңызды олқылықты жапты, бұл заңда қолданылған кең ауқымды тіл мен оның негізгі мақсатына сәйкес болды.
Merrill Lynch, Pierce, Fenner & Smith, Inc. v. Dabit, 547 U. S. 71 (2006), was a case decided by the Supreme Court of the United States involving the extent to which state law securities fraud class action claims were preempted by the Securities Litigation Uniform Standards Act of 1998 (SLUSA). The Court unanimously ruled that SLUSA barred state law "holder" claims, which are based on losses caused when a shareholder retains stock due to fraud instead of selling it, even though federal securities laws only provided a private cause of action to those suffering losses caused by the purchase or sale of stock. The Court's decision resolved a split among the circuits and closed a significant loophole in the coverage of SLUSA, which it based on the broad language used in the Act and the policies behind it.
Фактілер
2002 жылы «Merrill Lynch» инвестициялық банкі Нью-Йорк штатының Бас прокурорының тергеуіне түсті, себебі фирманың инвестициялық банкинг клиенттеріне адалдығы оны жақпарулы инвестициялық кеңес беруге итермелеген деген күдік болды. «Merrill Lynch» бұл дауды реттегенімен, тергеу нәтижесінде бірнеше жеке бағалы қағаздармен алаяқтыққа қатысты топтық сот процестері басталды, оның ішінде бұрынғы «Merrill Lynch» қор брокері Шәди Дабит Оклахома штатының Батыс округіндегі АҚШ округтік сотына шағым түсірді.
In 2002, the investment banking firm Merrill Lynch became the target of an investigation by the Attorney General of New York, based on the suspicion that the firm's loyalty to its investment banking clients had caused it to render biased investment advice. Though Merrill Lynch settled that dispute, the investigation spurred a number of private securities fraud class action lawsuits, including one filed by Shadi Dabit, a former Merrill Lynch stockbroker, in the U. S. District Court for the Western District of Oklahoma.
Сыныптық іс-қимыл туралы мәлімдемелер
Дабит Merrill Lynch компаниясы бұрмаланған зерттеулерді тарату арқылы акция бағасын манипуляциялағандығын, нәтижесінде өздері дұрыс хабарланбаған қор брокерлерін қолданып, инвестициялық банк клиенттерінің акция құнын жасанды түрде көтергенін мәлімдеді. Осы күдікті схемада зерттеуші-сарапшылар брокерлердің клиенттеріне кеңес беруде және өз акцияларын сақтау немесе сату туралы шешім қабылдауда сүйенген, шындықтан алыс, тым оптимистік есептер жариялады. Клиенттер де, брокерлер де нақты ақпарат болғанда сататын уақыттан әлдеқайда бұрын акцияларын ұстап қалды. Бас прокурордың тергеуі барысында шындық ашылған кезде акция бағасы күрт төмендеді, акционерлер құн жоғалтты, ал бұрыс хабарланған клиенттері өз бизнесін басқа жерге ауыстырғандықтан брокерлер комиссиялық төлемақысын жоғалтты. Дабит шағымында Оклахома штатының заңнамасына сәйкес, Merrill Lynch компаниясының сенімгерлік міндеттерін бұзғаны үшін өзінің және барлық топ мүшелерінің атынан зиянды өтеу талап етілді.
Dabit claimed that Merrill Lynch had manipulated stock prices by disseminating misleading research, and consequently using its misinformed stockbrokers to artificially inflate the value of its investment banking clients' stock. In this alleged scheme, the research analysts issued unrealistically optimistic reports upon which the brokers relied in advising their clients and in deciding whether to hold on to their own stock, and that both the clients and brokers held on to their stock long past the point at which they would have sold if they had accurate information. By the time the truth was revealed around the time of the Attorney General's investigation, the price of the stocks had plummeted, causing the stockholders to lose value and the brokers to lose commissions when their misinformed clients took their business elsewhere. Dabit's complaint claimed damages on behalf of himself and all class members against Merrill Lynch under Oklahoma state law for breach of fiduciary duty.
Бірінші қараудан бас тарту туралы ұсыныс
Merrill Lynch топтық сот ісін қараудан бас тарту туралы өтініш берді, оның мәні — Бағалы қағаздар туралы бірыңғай стандарттар заңымен алдын ала шешілгендігі, ол бағалы қағаздарды сатып алу немесе сатумен байланысты алаяздық үшін штаттық заң талаптарын қоюға тыйым салады. Аудандық сот SLUSA заңы Дабиттің акцияларды сатып алуға байланысты талаптарын алдын ала шешкенін келісті және оған акцияларды ұстап тұруға негізделген "ұстаушы" талаптарын бөліп шығаруға мүмкіндік беру үшін түзетуге рұқсат берді. Дабит өзгертілген шағымын ұсынған кезде, елде осыған ұқсас ондаған топтық сот ісі тіркелген болатын. Содан кейін көп аудандардың сот ісі жөніндегі комиссиясы барлық істерді, Дабиттің ісін қоса, сотқа дейінгі біріктіру үшін Нью-Йорк оңтүстік округіне жіберді.
Merrill Lynch moved to dismiss the class action, arguing that it was preempted by the Securities Litigation Uniform Standards Act, which bars class action lawsuits from bringing state law claims for fraud "in connection with the purchase or sale" of securities. The District Court agreed that SLUSA preempted Dabit's claims based on the purchase of stock, and dismissed with leave to amend so he could separate out the "holder" claims, based on the retention of stock. By the time Dabit filed his amended complaint, dozens of similar class actions had been filed around the country. The Judicial Panel on Multidistrict Litigation then transferred all of the cases, included Dabit's, to the Southern District of New York for pre trial consolidation.
Екінші қараудан бас тарту туралы өтініш және Екінші округтің шешімі
Merrill Lynch тағы да істің тоқтатылуын сұрады, оны аға судья Милтон Поллак қанағаттандырды, себебі талаптар "SLUSA-ның қолданыс аясына толыққанды кіреді". Алайда, бұл шешім екінші апелляциялық сот арқылы жойылды, ал судьялардың бірі Соня Сотомайор болды. Сот шешімінде, иеленуші талаптары SLUSA талабына сәйкес, алаяқтық талаптары бағалы қағаздарды "сатып алу немесе сатумен байланысты" қойылмады деп айтылды. Екінші аймақ Конгресс Жоғарғы Соттың Blue Chip Stamps v. Manor Drug Stores, 421 U.S. 723 (1975) ісінен туындаған шектеуді енгізуді мақсат еткенін ескерді, онда акцияларды сатып алу немесе сатудан тікелей зиян шеккендер ғана федералдық бағалы қағаздар заңнамасы бойынша сотқа жүгінуге құқылы деп шешілді. Dabit-тің түзетілген шағымында Merrill Lynch акционерлерді акцияларын сақтап қалуға және оларды сатып алмау немесе сатпауға алаяқтықпен итермелегені туралы айтылғандықтан, екінші аймақ оның топтық ісі SLUSA-ның алдын ала қолданылу шеңберінен тыс екенін анықтады. Бірақ, іс тағы да түзету мүмкіндігімен тоқтатылды, өйткені түзетілген шағымда сатып алушы талаптары міндетті түрде жойылмаған.
Merrill Lynch again moved for dismissal, which was granted by Senior Judge Milton Pollack, on the grounds that the claims were "squarely within SLUSA's ambit." However, this decision was reversed on appeal by the Second Circuit Court of Appeals, one of the ruling judges being Sonia Sotomayor. The court ruled that the holder claims did not satisfy the SLUSA requirement that the fraud claims be brought "in connection with the purchase or sale" of securities. Though recognizing the typically broad interpretation that language has been given, the Second Circuit believed Congress meant to incorporate the Supreme Court's limitation from Blue Chip Stamps v. Manor Drug Stores, 421 U. S. 723 (1975), which ruled that only those suffering direct loss from the purchase or sale of stock had standing to sue under federal securities law. To the extent that Dabit's amended complaint alleged that Merrill Lynch had fraudulently induced the stockholders to retain their stock and not to purchase or sell it, the Second Circuit determined that his class action fell outside SLUSA's preemptive scope. The case was nonetheless remanded for dismissal with leave to amend again, because the amended complaint still did not necessarily exclude purchaser claims.
Үкім
Жоғарғы Сот екінші апелляциялық округтің шешімін күштен шығарды. Әділет Джон Пол Стивенс соттың пікірін оқыды, оған іске қатысқан қалған жеті судья қосылды.
The Supreme Court vacated the Second Circuit's decision. Justice John Paul Stevens delivered the Court's opinion, which was joined by the other seven Justices participating in the case.
SLUSA-ның негізі
Сот талдауын SLUSA-ның қабылдануына дейінгі құқықтық тарихты қорытындылаудан бастады. 1942 жылы Бағалы қағаздар комиссиясы SEC ережесінің 10b-5-ін жариялады, ол «бағалы қағаздарды сатып алу немесе сатумен байланысты» кез келген «алдау құралы» немесе алаяқтыққа тыйым салады. Соттар 1946 жылдан бастап 10b-5 ережесі бойынша жеке іс қозғау құқығын мойындады, тіпті мұндай құқықты нақты көрсететін тіл болмаса да. Дегенмен, көптеген соттар бұл құқықты иеленушілердің емес, сатып алушылар немесе сатушылардың талаптарын қоятын талапкерлермен шектеді. Жоғарғы Сот «Blue Chip Stamps» ісінде осы шектеуді қабылдады, 10b-5-тегі кең ауқымды тілге және ережеге қатысты мемлекеттік органдардың іс-қимылына ұқсас шектеудің болмауына қарамастан. Сот бұл шектеудің себебін 10b-5 ережесіне қатысты сот процестерінің тудыратын «қиындықтарда» көрді, олар тіпті нашар негізделген істерде де маңызды өтемақыларға әкеліп, қалыпты бизнеске кедергі келтірді. Соттың пікірінше, осыған ұқсас саяси ойлар 1995 жылы Конгрессті Жеке Бағалы Қағаздар Сот Ісін Реформалау туралы заңды қабылдауға итермеледі, себебі Палатаның баяндамасында айтылғандай, топтық іс жүргізу құралы «АҚШ экономикасына зиян келтіру үшін пайдаланылды», яғни негізі жоқ талаптарды ұсыну, бай сотталушыларды нысанаға алу, ауыр дәлелдемелерді талап ету және «топтық іс жүргізу адвокаттарының өздері өкілдік ететін клиенттерді манипуляциялау» арқылы. PSLRA бағалы қағаздарға қатысты талапкерлерге зиянның мөлшерін шектеу және талаптарды күшейту сияқты жаңа шектеулер енгізді, нәтижесінде көптеген талапкерлер жаңа шектеулерден қашу үшін штаттық соттарға жүгінуге мәжбүр болды. Осы штаттық топтық іс-қимылдардың PSLRA мақсаттарына кедеріс келтірмеуі үшін Конгресс 1998 жылы SLUSA-ны қабылдады.
The Court began its analysis by summarizing the legal history preceding the enactment of SLUSA. In 1942, the Securities Exchange Commission promulgated SEC Rule 10b 5, which broadly prohibits any "deceptive device" or fraud "in connection with the purchase or sale of securities." Courts recognized a private cause of action under Rule 10b 5 since 1946 despite the lack of explicit language to this effect. However, the majority of courts limited this to plaintiffs asserting purchaser or seller claims, rather than holder claims. The Supreme Court adopted this limitation in Blue Chip Stamps, despite the broad language in 10b 5 and despite the lack of a similar limitation upon government enforcement of the Rule. The Court found a policy for this limit in the "vexatiousness" that Rule 10b 5 litigation represented, which provided for substantial settlements in even weak cases due to the interference a pending lawsuit caused with normal business. The Court believed that similar policy considerations prompted Congress in 1995 to pass the Private Securities Litigation Reform Act, on the belief that, as a House Report asserted, the class action device was being used to injure "the entire U. S. economy" by filing mere nuisance lawsuits, targeting deep pocket defendants, making burdensome discovery requests, and through "manipulation by class action lawyers of the clients whom they purport to represent." The PSLRA imposed new restrictions such as damage caps and heightened pleading requirements on securities plaintiffs, and consequently prompted many to seek state court venues to avoid the new strictures. To prevent these state class actions from frustrating the purposes of the PSLRA, Congress then enacted SLUSA in 1998.
SLUSA мәтінін және саясатын түсіндіру
Дабит SLUSA-ның «сатып алу немесе сатумен байланысты» деген тіркесін тар мағынада түсіну керек деп мәлімдеді, яғни ол тек Blue Chip Stamps компаниясы 10b ережеге сәйкес жеке шаралар үшін сатып алушы-сатушыдан талап еткен әрекеттерге ғана қатысты болуы тиіс. Алайда, Сот Blue Chip Stamps осы шектеуді жасау кезінде ереженің мәтініне емес, «саяси ұғымдарға» сүйенгенін, ал шешім тек сот арқылы құрылған жеке шара құқығын, «сатып алу немесе сатумен байланысты» деген сөздерді емес анықтайтынын көрсетті. Сот бұл сөздерге SEC-тің атқару шараларындағыдай, әрқашан кең мағына бергенін және Конгресс SLUSA-ны қабылдағанда мұны білгенін болжайды. Сонымен қатар, Сот өзінің түсіндіруін саяси факторлар қолдайтынын анықтады. SLUSA-ның қамтылуынан иеленуші талаптарын алып тастау – Blue Chip Stamps-те қарастырылған мазасыз сот дауларының түрі – PSLRA мақсаттарына нұқсан келтіретін мемлекеттік заң талаптарының алдын алу мақсатына қайшы келер еді. Иеленуші талаптары көбінесе сатып алушы-сатушы шараларымен бірдей фактілерге негізделгендіктен, егер олар алдын ала шешілмесе, бірдей фактілерге негізделген пайдасыз сот процестері федералды және мемлекеттік соттарда параллель түрде жүргізілуі мүмкін. Заңда нақты ерекшеліктердің болуы (осы жағдайда қолданылмайды) Сотты қосымша ерекшеліктерді іздеуден де бас тартты. Соңғысы, PSLRA-дан кейін бағалы қағаздар талаптарының мемлекеттік соттарға көшуінен бұрын, мемлекеттік заң бойынша бағалы қағаздармен жасалған алаяқтық туралы талаптар сирек кездесетін; «тарихи тұрғыдан орнықты мемлекеттік құқықтық шараға» қатысты презумпция жоқ еді.
Dabit argued that the SLUSA language "in connection with the purchase or sale" should be read narrowly, so as to only apply to the purchaser seller actions that Blue Chip Stamps required for private actions under Rule 10b 5. However, the Court pointed out that Blue Chip Stamps expressly relied upon "policy considerations" in crafting that limitation, not the text of the Rule, and that the decision was only defining the judicially crafted private right of action, not the words "in connection with the purchase or sale" of securities. The Court asserted that it had always given broad meaning to the words themselves, as in the context of SEC enforcement actions, and that it is presumed that Congress was aware of this when it enacted SLUSA. The Court also found that policy considerations supported its interpretation. Omitting holder claims from SLUSA's coverage—the very form of vexatious litigation targeted in Blue Chip Stamps—would be contrary to its purpose of preventing state law claims from frustrating the ends of the PSLRA. As holder claims were typically based on the same facts as purchaser seller actions, if they were not preempted, wasteful litigation based on identical facts could proceed in parallel proceedings in federal and state courts. The existence of explicit exemptions in the statute (none applicable in this case) also discouraged the Court from itself finding further exemptions through implication. Finally, prior to the post PSLRA exodus of securities claims to state courts, state law securities fraud claims were rare; the presumption against preemption that a "historically entrenched state law remedy" enjoys was not present here.