Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Музыкада тоналды жад немесе "естілу арқылы қайтару" – естігеннен кейін нақты бір дыбысты есте сақтау қабілеті. Тональды жад дұрыс әуендеуге көмектеседі және құлақ жаттығулары арқылы дамытылуы мүмкін. Жоғары дамыған тоналды жад композиторлық қабілеттің белгісі болуы мүмкін. Тональды жад музыкалық дыбыстарды абсолютті түрде тану үшін қолданылатын стратегия ретінде пайдаланылуы мүмкін. Осы стратегияны қолданушылар абсолютті питчті (абсолютті дыбыс биіктігін) үйреніп жатыр деп ойласа да, бұл қабілет көбінесе музыкалық тұрғыдан пайдалы емес, және олардың абсолютті тоналды жадысы үнемі жаттығусыз уақыт өте келе айтарлықтай немесе толығымен жоғалуы мүмкін. Музыка тыңдағанда дыбыстар естілген кезде қысқа мерзімді жадқа сақталады. Бұл әуен сияқты дыбыстар тізбегін қабылдауға және түсінуге мүмкіндік береді. Дыбыстарға арналған жеке қысқа мерзімді жад жүйесінің бар екеніне және оның сөздік қысқа мерзімді жадтан ерекшеленетініне дәлелдер бар.
In music, tonal memory or "aural recall" is the ability to remember a specific tone after it has been heard. Tonal memory assists with staying in tune and may be developed through ear training. Extensive tonal memory may be recognized as an indication of potential compositional ability. Tonal memory may be used as a strategy for learning to identify musical tones absolutely. Although those who attempt the strategy believe they are learning absolute pitch, the ability is generally not musically useful, and their absolute tonal memory declines substantially or completely over time if not constantly reinforced. When listening to music, tones are stored in short term memory as they are heard. This allows sequences of tones, such as melodies, to be followed and understood. There is evidence that a specialized short term memory system exists for tones, and that it is distinct from short term verbal memory.
Зерттеу нәтижелері
"Музыкалық дыбыстардың есте сақтау қабілеті: тоналдылықтың әсері және жалған есте сақтаудың пайда болуы" атты зерттеу мақаласында Доминик Вуван және оның зерттеушілері музыкалық есте сақтау қабілетіне, әсіресе тоналды мелодиялық жағдайлардағы жеке дыбыстарға қатысты үш эксперимент жүргізді. Екінші экспериментте қысқа тізбектерді тиімді бақылауға мүмкіндік болмады. Бұл күтпеген нәтиже берді, себебі осыдан ұзақ мерзімді тізбектердің жоғары жылдамдықта қысқа жылдамдыққа қарағанда жақсы орындалғаны байқалды. Мағынасы жоқ дыбыстар дыбыс тізбектерін есте сақтауға кедеріл келтірсе, мағынасы жоқ сөздер әріптер тізбектерін есте сақтауға кедеріл келтірді. Көрнекі-есті сезімдік әдіс ауызша және тоналды ортадағы қысқа мерзімді есте сақтауды зерттеу үшін пайдалы құрал екені дәлелденді. Тест нәтижелері кедергі келтіретін дыбыс, тоналдылық деңгейі және салыстыру дыбысының тоналдылығы сияқты көптеген факторлар тыңдаушылардың тапсырманы орындауына маңызды әсер ететінін көрсетті. Екінші кезеңде тест компьютерлік модельдеу арқылы талдау және бағалау үшін қолданылды. Соңғы, үшінші кезеңде тест PLATO компьютерлік жүйесінде сынақтан өтті және сенімділік деңгейі 0,80, 0,85 және 0,90-қа жету үшін орташа тоналды есте сақтау тест нәтижелері 6,05, 8,55 және 11,60 балл болуы керек екені анықталды (4).
In the research article "Memory for musical tones: the impact of tonality and the creation of false memories", Dominique Vuvan and her researchers did three experiments that are focused on music memory specifically single tones with a tonal melodic condition. The second experiment did not have any effective observation of short sequences. This had an opposite reaction, which is why this showed how long term sequences at a faster rate performed better than at a shorter rate. It was discovered that irrelevant tones disrupted memory for sequences of tones while irrelevant speech disrupted memory for the sequence of letters. Using the visual auditory method was proved to be a practical tool for related studies of short term memory for verbal and tonal medium. The results of the test showed that many factors such as interference tone, degree of tonality, and tonal fitness of comparison tone showed to be a key factor in how listeners performed in the task. The second phase used the test to run and evaluate in a computer simulation analysis. Lastly, in the third phase the test was field tested on the PLATO computer system, and showed that it required an average tonal memory test scores of 6.05, 8.55, and 11.60 items to reach reliabilities of .80, .85, and .90 (4).
Тәжірибелер
Вуван мен оның әріптестері жүргізген зерттеуде бірінші эксперимент тоналды әуеннің жеке тонға қатысты естелікке әсерін анықтауға бағытталған. Экспериментке қатысу үшін 20 адам таңдалды, олардың төртеуі мүлдем музыкалық білімі жоқ еді. Бұл қатысушылар G мажорлы күйде американдық мелодияны тыңдады, содан кейін бір ғана сынақ тоны естілді. Олардан естілген тон бұрын ойнатылған мелодияда болған-жоқ екенін сұрады. Бірінші экспериментті аяқтау үшін барлығы 216 сынақ жасалды. Екінші экспериментте жаңа топтан 20 қатысушы таңдалды, олардың барлығы музыкалық білімді бірнеше жыл бойы алған. Процедура бірінші экспериментпен толықтай сәйкес, бірақ басты айырмашылық – мелодия енді минорлық күйде ұсынылды. Соңғы үшінші экспериментте музыкалық білімі бар жаңа қатысушылар тобы қатысты. Процедура бірінші және екінші эксперименттермен ұқсас, бірақ қатысушыларға тыңдау үшін атональды әуен қолданылды. Лилах және оның әріптестері екі эксперимент жүргізді. Бірінші экспериментте музыкалық білімі жоқ сегіз студент таңдалды. Олар бір уақытта тапсырма орындап, оны қаншалықты дұрыс орындағанын анықтау үшін бір-біріне синхронды тон тізбектерін тыңдады. Екінші экспериментте 9 жаңа студент таңдалды, олар бірінші эксперименттегідей процедураны орындады, бірақ естілетін тізбектердің ұзақтығы басқаша болды. Уильямсон жүргізген экспериментке 32 адам қатысты, олар әуесқой музыканттар саналды және кемінде сегіз жыл бойы аспап немесе вокал бойынша жаттығудан өтті. Әр қатысушы төрт түрлі блок бойынша төрт рет жаттығу жасады және он алты сынақтан өтті. Төрт блок үнсіздік, ақ шу, маңызсыз тон немесе маңызсыз сөйлеу сандарынан тұрды. Фарбод пен Мавроматистің экспериментіне жылдар бойы формалды музыкалық білім алған 34 музыкант қатысты. Бұл қатысушылар 60 мелодиялық тізбек бойынша көп таңдаулы сұрақтарға жауап беруі керек болды. Олар 1 («Тоналды емес») және 5 («Ашық тоналды») шкаласы бойынша жауап берді. Содан кейін барлық жауаптар әр тізбек үшін қаншалықты дәл және нақты екеніне бағаланды. Келесі экспериментте 48 жаңа қатысушы питч есте сақтау экспериментіне қатысты. Бұл жаңа топта музыканттар мен музыкант емес адамдар болды. Қатысушылар компьютерде сауалнама толтырды және 60 мелодиялық тізбекті тыңдап, естіген алғашқы питч соңғы питчпен бірдей ме, әлде басқаша ма, анықтауға тиіс болды, сонымен қатар әр питчті бір рет қана естіді. Виспойлдің зерттеу экспериментіне 125-тен астам адам қатысты, олардың 4-і аспирант, ал қалғаны студенттер еді. Бұл қатысушылар тоналды есте сақтау тестінің төрт нұсқасын және сауалнаманы тапсырды. Әр тоналды есте сақтау тестінде түрлі тон түрлерінен 60 сұрақ болды. Тоналды және атональды питчтерді дұрыс жіктеуді қамтамасыз ету үшін екі кәсіби музыкант көмектесті. Әр тест бірегей болды және әртүрлі комбинацияларды қамтыды, бірақ бірдей мелодиялар қолданылды. Сессия 5-тен 25 адамға дейін топтарда өтті. Нақты тесттерге дейін практикалық тест өтті және тесттің алғашқы екі нұсқасын тапсырғаннан кейін 15 минуттық үзіліс жасалды.
In the research conducted by Vuvan and her associates, the first experiment aimed to figure out whether the expectancies that are made by tonal melody will affect the memory for single tones. Twenty people were enlisted to be part of the experiment where four of the twenty participants had no musical training at all. These participants listened to an American melody in G major and right after heard a single probe tone. They were then asked to state whether the probe tone that was heard was in the melody that was previously played. There were a total of 216 trials made to complete the first experiment. In the second experiment, a new group of twenty participants was selected but they all have had years of musical training. The procedure is exactly the same as the first experiment, but the main difference is that the melody is now presented in a minor key. Lastly, the third experiment with a new set of participants who also have experience in musical training. Again, the procedure is the same as experiments one and two but the key difference is that they used an atonal melody for these participants to listen to. Lilach's and her associates conducted two experiments. In the first experiment, eight undergraduate students were selected who had no musical training at all. They listened to pairs of isochronous tone sequences while simultaneously doing a task to see how accurate they were at completing the task. In the second experiment, nine new test subjects that are undergraduate students were selected and had the same procedure as the first experiment, but with the exception of the length of the sequences that they will be hearing. The experiment Williamson conducted involved thirty two people who were considered amateur musicians and had at least eight years of training whether it be instrument or vocal. Each participant had four practice runs and sixteen trials in four different blocks. The four blocks were either silent, white noise, irrelevant tones, or irrelevant spoken digits. Farbood and Mavromatis's experiment had thirty four participants who were musicians and had years of formal music training. These participants were on a website that gave multiple choice questions on every sixty melodic sequences that they had to answer and state from a scale of 1 5 where 1 is "Not tonal" and 5 being "Clearly tonal". After this, all the answers would then be assessed to see how accurate and precise they are for each sequence. In the next experiment, 48 new participants participated in a pitch memory experiment. This new group of people had a mix of musicians and non musicians. These participants had a survey to take on a computer and also listened to the sixty melodic sequences had to figure out if the first pitch they heard is the same or different from the final pitch that they heard while also only hearing each pitch only once. Vispoel's research experiment had over 125 people, where 4 were graduate students and the rest being undergraduate students. These participants had to take four versions of a tonal memory test and a questionnaire. Each tonal memory test had 60 items of different types of tones to hear and answer. There were two professional musicians to help ensure that these tests were accurately classifying the tonal and atonal pitches. Each test was unique and had different combinations although it used the same melodies. The session was taken in groups of 5 to 25. There was a practice test given before the actual tests and had a 15 min break after taking the first two versions of the test.