Сирия Православие Литургиясының Тарихы мен Ерекшеліктері

Кіріспе

Шығыс христиандық литургиялық рәсім – Батыс Сириялық рәсім, сондай-ақ Сиро-Антиохиялық рәсім және Батыс Сириялық рәсім деп аталады. Ол ежелгі Антиохия Патриархатында пайда болған. Бұл рәсімде басқа кез келген рәсімге қарағанда анафоралардың саны көп. Грек тілінен аударылған көптеген жаңа мәтіндер Антиохия Сириялық Православ Шіркеуінің қауымы арасында қабылданды. Тагритпен байланысты адамдар оларды қабылдамады. Шын мәнінде, 18 және 19 ғасырларда Кералаға енгізілген дәстүр – осы Тагрит дәстүрі.

Тарих

Антиохиялық ғұрыптың ең ерте белгілі түрі грек тілінде, бұл оның түпнұсқа тілі болып табылады. Сирия тілінде сақталған көптеген грек терминдері оның грек тілінен алынғанын көрсетеді. Бұл аударма, әдетте, Халкидон соборынан туған алауыздықтан бұрын, Константинопольдің ықпалы күш алғанға дейін жасалған болуы керек. Римдік Сирияның ауылдық аймақтарында христиан қауымдастықтары пайда болғаннан бастап, қалаларда (Антиохия, Иерусалим және т.б.) грек тілінде оқылған дұғалар, әрине, халықтың қолдануы үшін жергілікті тілге аударылды. Сильвия саяхаты сияқты ерте дереккөздер Иерусалимдегі қызметтердің грек тілінде өткенін көрсетеді; бірақ алдымен грек тілінде оқылған үзінділер кейін сирия тіліне аударылады. Батыс Сирияның барлық бөлігі біртұтас қауым болған кезде, аудандық епархиялар Антиохия патриархының ғұрбын сақтады, тек тілді өзгертіп қана қойды. Антиохияда грек тілінде қабылданған өзгерістер ұлттық тілде дұға оқитындар сирия тілінде көшіріп алды. Бұл маңызды, себебі сирия литургиясы (негізгі нысанында) Иерусалимнен Антиохияға әкелінген барлық өзгерістерді қамтиды. Бұл ескі, таза Антиохиялық ғұрып емес, кейінгі Иерусалим-Антиохиялық ғұрып. Мысалы, Яковтың литургиясы Антиохия шіркеуі үшін емес, "барлық шіркеулердің анасы – қасиетті Сион үшін" дұға етеді, яғни Иерусалим үшін. (Брайтман, 89-90 беттер). Сирия және Византия православие шіркеулерінде Иерусалим-Антиохиялық литургияның болуы – бұл 5-ші ғасырдың алауыздығынан бұрын оның ескі Антиохиялық қолданысты ығыстырғанының басты дәлелі. Олар Антиохия-Иерусалим ғұрбының жергілікті нысандары туралы құнды ақпаратты қамтиды. Сирия православие шіркеуі осы ғұрыптың жергілікті нұсқасын сақтап қалды. Оның құрылымы мен көптеген дұғалары грек тіліндегі Әйгілі Яковқа сәйкес келеді, бірақ ол барлық жергілікті ерте ғұрыптардағыдай, күшейтулер мен қысқартуларды қамтиды. Сирия шіркеуі алауыздықтан кейін де кейбір өзгерістер жасаған сияқты көрінеді. Бұл, әрине, Трисэгион мәселесінде айқын көрінеді. Сабақтар арасындағы литания үш рет айтылған «Кирие элесон» фразасымен бейнеленеді. Үлкен кіруде (грек ғұрбында Византиялық қосымша) ән айтылмайды. Грек ғұрбының ұзақ ұсыныс дұғалары болмайды. Эпиклезис және Шайқас грек тіліндегідей. «Пәтеріміз» фракциядан кейін келеді. Қасиетті Құранның литаниясында жауап «Кирие элесон» емес, «Аллилуйя» болып келеді. Бұл сирия литургиясында көптеген грек нысандары сақталған, мысалы, Stomen kalos, Kyrie eleison, Sophia, Proschomen. Ренодо Ordo communis-тің (II, 12–28) көптеген нұсқалары бар екінші нысанын да келтіреді.

The oldest known form of the Antiochene Rite is in Greek which is apparently its original language. The many Greek terms that remain in the Syriac form suggest that this is derived from Greek. The version must have been made early, evidently before the schism occasioned by the Council of Chalcedon, before the influence of Constantinople had begun. No doubt as soon as Christian communities arose in the rural areas of Roman Syria, the prayers which in the cities (Antioch, Jerusalem, etc.) were said in Greek, were, as a matter of course, translated into the local vernacular for the people's use. Early sources, such as Peregrinatio Silviae describe the services at Jerusalem as being in Greek; but the lessons, first read in Greek, are then translated into Syriac. As long as all Western Syria was one communion, the country dioceses followed the rite of the patriarch at Antioch, only changing the language. Modifications adopted at Antioch in Greek were copied in Syriac by those who said their prayers in the national tongue. This point is important because the Syriac Liturgy (in its fundamental form) already contains all the changes brought to Antioch from Jerusalem. It is not the older pure Antiochene Rite, but the later Rite of Jerusalem Antioch. The Liturgy of St. James, for example, prays first not for the Church of Antioch, but "for the holy Sion, the mother of all churches", that is, Jerusalem. (Brightman, pp. 89–90). The fact that both the Syriac and the Byzantine Orthodox Churches have the Jerusalem Antiochene Liturgy is the chief proof that this had supplanted the older Antiochene use before the schism of the 5th century. They contain valuable information about local forms of the Rite of Antioch Jerusalem. The Syriac Orthodox Church kept a version of this rite which is obviously a local variant. Its scheme and most of its prayers correspond to those of the Greek St. James; but it has amplifications and omissions such as is found in all local forms of early rites. It seems too that the Syriac Church made some modifications after the schism. This is certainly the case at one point, that of the Trisagion. The litany between the lessons is represented by the phrase Kyrie eleison said thrice. There is no chant at the Great Entrance (a Byzantine addition in the Greek Rite). The long Offertory prayers of the Greek Rite do not occur. The Epiklesis and Intercession are much the same as in Greek. The Our Father follows the Fraction. At the Communion litany the answer is Halleluiah instead of Kyrie eleison. In this Syriac Liturgy many Greek forms remain, e. g. Stomen kalos, Kyrie eleison, Sophia, Proschomen. Renaudot gives also a second form of the Ordo communis (II, 12–28) with many variants.