Кіріспе
Корпоративтік либерализм – АҚШ тарихнамасындағы тезис және оның «ашық есік» империализмінің құралы, онда корпоративтік элита «көрінеу бизнеске қарсы реттеулердің басты иегерлері де, басты лоббистері де» болып табылады.
Шолу
Корпоративтік либерализмнің негізгі еңбегі – Джеймс Вайнштейннің «Либералды мемлекеттегі корпоративтік идеал», 1900–1918 жылдар. Бұл жүйе, билікке қарсы оппозиция құрғандай көрінеді. Мемлекеттік аппараттың кемшіліктерін байқағандар плутократиялық топқа қолдау білдірсе, ал плутократиялық топтың қателіктерін көре білгендер мемлекеттік аппаратты қолдайды. Бірақ жүйе өзгермейді, тек билік тепе-теңдігі шамалы ауысады. (Мысалы, Конгрестегі жақындағы билік ауысымының саяси өзгерістерге ие болмауы осыдан туындайды.) Родерик Т. Лонг мемлекеттік және корпоративтік биліктің бір-біріне байланысты симбиоздық қарым-қатынаста екенін айтады. Лонг 1960 жылдары корпоративтік либерализмнің қалыптасуы туралы, бизнес-сыныптың «қудаланған азшылық» емес екендігі және мемлекеттің «кедейлерді плутократиядан қорғайтын бекініс» емес екендігі туралы жазды. Вайнштейннің корпоративтік либерализм туралы идеясын Эллис В. Хоулидің осы терминді қолдануымен шатастыруға болмайды (Дэниел Т. Роджерс Хоулидің «корпоративтік либерализм» терминін қолдануы либералды корпоративизмді сипаттау екенін атап өткен). Оны Мартин Дж. Склардың «корпоративтік либерализм» терминін алғаш рет 1960 жылы, Висконсин университетіндегі тарих факультетінде оқып жүрген кезінде Вудро Вильсон туралы мақаласында енгізгенімен де шатастыруға болмайды. Склар бұл мақаласын «Studies on the Left» журналында жариялады, онда ол Джеймс Вайнштейнмен бірге редактор болды. Склардың корпоративтік либерализм туралы жазғандары Вайнштейннің ойлауына зор әсер етті (мұны Вайнштейн өзінің «Либералды мемлекеттегі корпоративтік идеал» кітабының алғы сөзінде мойындады). Ірі корпорациялардың «бизнес-кәсіпорындардың басым түрі ретінде» өсуі капиталистер мен олармен бірдей көзқарастағы саяси көшбасшылар мен зиялылардың бірлескен күш-жігерінің нәтижесі екенін айтып, Склар корпоративтік либерализмді «заманауи еуропалық және ағылшын әлеуметтік демократиясының буржуазиялық «янки» туысы» деп атады. Склар кейіннен 1988 жылы жарық көрген «Америкалық капитализмнің корпоративтік қайта құрылымы» кітабында корпоративтік либерал тұжырымдамасын жетілдіріп, дамытты, бұл түсіндірме Вайнштейннің түсіндірмесінен едәуір өзгеше болды. 34–35 беттерде Склар корпоративтік либерализмді корпоративтік капитализм мен американдық либералды дәстүрдің өзара сәйкестігі негізінде АҚШ-тың саяси-экономикалық жүйесін корпоративтік қайта құруды жүзеге асырған саяси қозғалыстың идеологиясы деп анықтады. Осы дәстүрге сәйкес, корпоративтік либерализм корпоративтік басқару нарығын және реттеуші үкіметтің күшеюін қолдады, бірақ «корпоративтік мемлекетті» немесе командалық-әкімшілік жүйені емес. Склар корпоративтік либерализмді тек корпоративтік капиталистердің идеологиясы емес, сонымен қатар корпоративтік капиталистердің, саяси көшбасшылардың, зиялылардың, меншік иелерінің, кәсіби мамандардың, реформаторлардың, жұмысшылардың және кәсіподақтардың басшыларының, популистердің және социалистердің мүдделерін білдіретін, кең ауқымды идеология деп қарастырды. Олардың барлығы, олардың көзқарастары мен мүдделері басқарылатын нарықтар мен үкіметтік реттеумен, корпоративтік капиталистік жүйенің өсуімен, заңдылығымен және институционализациясымен байланысты болды. Склардың пікірінше, корпоративтік либерализм біртекті идеология емес, бір-бірімен үйлесімді және қақтығысқа түсетін бірнеше саяси бағыттарда дамыды. Сол жақта Теодор Рузвельттің «мемлекеттік басқаруға бейімделген корпоративтік либерализм», сол ортада Вудро Вильсонның «реттеуші корпоративтік либерализм», оң ортада Уильям Говард Тафттың «минималистік реттеуші корпоративтік либерализм» болды. Склар былай деді: «Осы үш бағыттың арасындағы үдемелі бөліну нәтижесінде ХХ ғасырдағы американдық саясатта саяси-экономикалық саясатты қалыптастыру мәселелері бойынша негізгі айырмашылықтар туды». АҚШ тарихының осыған ұқсас теорияларын жақтаған тарихшылардың қатарында Габриэль Колко мен Мюррей Ротбард бар. Корпоративтік либерализм тезисі Альфред Д. Чандлер, Сэмюэл П. Хейс, Роберт Вибе және Луи Галамбостың ұйымдық синтез мектебінің идеяларымен ұқсастықтарға ие.
quote box|align=right|width=40%| quoted=1 |quote = Corporate liberalism functions via a façade of opposition between a purportedly progressive statocracy and a purportedly pro market plutocracy. The con operates by co opting potential opponents of the establishment; those who recognise that something’s amiss with the statocratic wing are lured into supporting the plutocratic wing, and vice versa Perhaps the balance of power shifts slightly toward one side or the other; but the system remains essentially unchanged. (Which explains, for example, why the recent much trumpeted power shift in Congress has resulted in precious little policy change. )|source=—Roderick T. Long
Roderick T. Long writes similarly that state and corporate power have a symbiotic relationship. Long writes about the alleged realizations of corporate liberalism during the 1960s, the realizations that the business class was hardly a "persecuted minority" and that the state hardly a "bulwark of the poor against the plutocracy". Weinstein's idea of corporate liberalism should not be confused with Ellis W. Hawley's use of the term (Daniel T. Rodgers noted that Hawley's use of "corporate liberalism" was more a description of liberal corporatism than anything else). It should not also be confused with the concepts developed by Martin J. Sklar, who invented the term "corporate liberalism" in an article on Woodrow Wilson first published in 1960 when he was in graduate school in history at the University of Wisconsin. Sklar published the essay in Studies on the Left, where he and James Weinstein were co editors. Sklar's writing about corporate liberalism was a major influence on Weinstein's thinking (which Weinstein himself acknowledged in the preface to his book, The Corporate Ideal in the Liberal State). Arguing that the rise of the large corporation "as the dominant mode of business enterprise" was the result of a concerted effort by capitalists and like minded political leaders and intellectuals, Sklar wrote that corporate liberalism was the "bourgeois Yankee cousin of modern European and English social democracy". Sklar subsequently refined and developed the corporate liberal concept in a 1988 book, The Corporate Reconstruction of American Capitalism, which significantly differed from Weinstein's interpretation. On pages 34–35, Sklar defined corporate liberalism as the ideology of the political movement that accomplished the corporate reconstruction of the United States political economic order on the basis of a mutual adjustment between corporate capitalism and the American liberal tradition. In keeping with that tradition, corporate liberalism upheld the corporate administered market and the rise of regulatory government, but not a "corporate state" or a statist command system. Sklar did not see corporate liberalism as simply the ideology of corporate capitalists, but rather as a broad cross class ideology "expressing the inter relations of corporate capitalists, political leaders, intellectuals, proprietary capitalists, professionals, and reformers, workers and trade union leaders, populists, and socialists—all of those who could, to a greater or lesser extent, identify their outlook or their interest in administered markets and government regulation, with the rise, legitimation, and institutionalization of the corporate capitalist order". According to Sklar's account, corporate liberalism was not a monolithic ideology, but unfolded in several major political variants that there were at once "mutually complimentary and in conflict with one another". On the left, they were Theodore Roosevelt's "statist tending corporate liberalism"; on the center left, Woodrow Wilson's "regulatory corporate liberalism"; and on the center right, William Howard Taft's "minimalist regulatory corporate liberalism". Sklar continued saying: "It was from this three way progressive split that sprang the major divisions of twentieth century American politics with respect to political economic policy formation". Other historians who advocate similar theories of United States history include Gabriel Kolko and Murray Rothbard. The thesis of corporate liberalism has similarities with the ideas of the organizational synthesis school of Alfred D. Chandler Jr., Samuel P. Hays, Robert Wiebe and Louis Galambos.