Үндістандағы Ахир қауымы – мал шаруашылығымен айналысатын, Ядав қауымымен байланысты этностық топ. Тарихы, мәдениеті, және саяси өрлеуі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үндістанның әлеуметтік қауымдастығы
Түркиядағы ауыл
Social community of India
the village in Turkey
Ахир немесе Ахир – Үндістанда дәстүрлі түрде элиталық емес мал өсірушілердің қауымдастығы, мүшелерінің көпшілігі өздерін үнділік ядав қауымдастығының мүшелері деп санайды, себебі олар екі терминді бір-бірімен мағынасы бірдей деп есептейді. Ахирлер түрліше сипатталады: каста, ру, қауымдастық, нәсіл және тайпа. Ахирлердің дәстүрлі кәсіптері – мал өсіру және егіншілік. 19 ғасырдың соңынан 20 ғасырдың басына дейін ахирлер өз қауымдастығы үшін «ядав» сөзін қабылдады және Ария қоғамының ықпалымен санскриттендіру процесі арқылы әлеуметтік және саяси жаңару қозғалысының бір бөлігі ретінде мифологиялық патша Ядудан тараған деп мәлімдеді. Үндістанда ахирлер көптеген басқа аттармен белгілі, соның ішінде Солтүстік Үндістанда Гаули және Госи немесе Гоп. Гуджарат және Оңтүстік Үндістанда – Аяр, Голла және Конар. Уттар-Прадеш штатының Бундельханд аймағындағы кейбіреулері Даува деп аталады. Ахирлердің 20-дан астам кіші касталары бар. Ахирлер бүкіл Үндістанда кездеседі, бірақ олар әсіресе солтүстік аймақта шоғырланған. Үндістаннан басқа, ахирлер Непалда, Маврикийде, Фиджиде, Оңтүстік Африкада және Кариб бассейнінде, әсіресе Гайана, Тринидад және Тобаго мен Суринамда көптеп қоныстанған. Маврикий мен Кариб аймақтарында олар негізінен 19-20 ғасырлар аралығында Британдық Радж кезінде Үндістанның бұрынғы бөлінген субконтинентінен келген қоныс аударушылардың ұрпақтары болып табылады.
Ahir or Aheer are a community of traditionally non elite pastoralists in India, most members of which identify as being of the Indian Yadav community because they consider the two terms to be synonymous. The Ahirs are variously described as a caste, a clan, a community, a race and a tribe. The traditional occupations of Ahirs are cattle herding and agriculture. Since late 19th century to early 20th century, Ahirs have adopted Yadav word for their community and have claimed descent from the mythological king Yadu as a part of a movement of social and political resurgence through Sanskritisation process under the influence of Arya Samaj. Ahirs in India are known by numerous other names, including Gauli and Ghosi or Gop in North India. In Gujarat and South India as Ayar, Golla and Konar. Some in the Bundelkhand region of Uttar Pradesh are known as Dauwa. The Ahirs have more than 20 sub castes. Ahirs are found throughout India but are particularly concentrated in the northern area. Apart from India, Ahirs have significant population in Nepal, Mauritius, Fiji, South Africa and the Caribbean especially Guyana, Trinidad and Tobago, and Suriname. In Mauritius and Caribbean they are mostly the descendants of settlers who arrived between the 19th and 20th centuries from the former pre partitioned sub continent of India during the time of the British Raj.
Этимология
Ганга Рам Гарг ахирлерді ежелгі Абхира қауымынан тараған тайпа деп санайды, олардың Үндістандағы нақты орналасқан жері, негізінен, Махабхарата және Птолемей жазбалары сияқты ескі мәтіндердің түсіндірмелеріне негізделген әртүрлі теориялардың тақырыбы болып табылады. Ол "Ахир" сөзін санскрит тіліндегі "Абхира" сөзінің пракрит тіліндегі түрі деп санайды және бенгал және маратхи тілдеріндегі қазіргі термин "Абхир" екенін атап өтеді. Гарг Абхира атауын қолданатын брахман қауымын ерекшелейді және олар қазіргі Махараштра және Гуджарат штаттарында кездеседі. Оның айтуынша, бұл брахмандардың діни тобы ежелгі Абхира тайпасына қызмет еткен дін қызметкерлері болғандықтан осылай аталады. Ежелгі Абхираның шығу тегіне қатысты теориялар – ахирлердің болжамдалатын ата-бабалары – олардың орналасқан жеріне қатысты теориялар сияқты әртүрлі себептерге байланысты. Яғни, бұл теориялар сенімді емес және екіұшты екені белгілі ескі мәтіндердің тілдік және фактілік талдауының түсіндіріліміне сүйенеді. Әлеуметтанушы М. С. А. Рао және П. М. Чандоркар мен Т. Падмажа сияқты тарихшылар ахирлерді ежелгі Ядава тайпасымен теңестіруге эпиграфикалық және тарихи дәлелдер бар дейді. Олар нәсіл ме, тайпа ма, көшпелі өмір салған ме, жер аударылған ба, жаулап алу толқынының бөлігі ме, шығу тегі Индо-Скифияда ма, Орталық Азияда ма, арийлік пе, дравидтік пе – академиялық консенсус жоқ. Пікірлердің әртүрлілігі тарихнаманың негізгі аспектілеріне, мысалы, Махабхаратаның жазылу мерзіміне және Индо-Арийлердің қоныс аударуының қабылдануына (бұл негізгі ғылыми қауымдастықта жалпыға бірдей қабылданған) байланысты. Сол сияқты, Абхиралардың кәсіби статусы туралы да нақты мәлімет жоқ, ежелгі мәтіндерде оларды кейде мал өсірушілер мен сиыршылар деп, ал кейде қарақшылар руы деп сипаттайды.
Gaṅga Ram Garg considers the Ahir to be a tribe descended from the ancient Abhira community, whose precise location in India is the subject of various theories based mostly on interpretations of old texts such as the Mahabharata and the writings of Ptolemy. He believes the word Ahir to be the Prakrit form of a Sanskrit word, Abhira, and he notes that the present term in the Bengali and Marathi languages is Abhir. Garg distinguishes a Brahmin community who use the Abhira name and are found in the present day states of Maharashtra and Gujarat. That usage, he says, is because that division of Brahmins were priests to the ancient Abhira tribe.]] Theories regarding the origins of the ancient Abhira – the putative ancestors of the Ahirs – are varied for the same reasons as are the theories regarding their location; that is, there is a reliance on interpretation of linguistic and factual analysis of old texts that are known to be unreliable and ambiguous. The sociologist M. S. A. Rao and historians such as P. M. Chandorkar and T. Padmaja say that epigraphical and historical evidence exists for equating the Ahirs with the ancient Yadava tribe. Whether they were a race or a tribe, nomadic in tendency or displaced or part of a conquering wave, with origins in Indo Scythia or Central Asia, Aryan or Dravidian – there is no academic consensus, and much in the differences of opinion relate to fundamental aspects of historiography, such as controversies regarding dating the writing of the Mahabharata and acceptance or otherwise of the Indo Aryan migration (which is universally accepted in mainstream scholarship). Similarly, there is no certainty regarding the occupational status of the Abhira, with ancient texts sometimes referring to them as pastoral and cowherders but at other times as robber tribes.
Әскери іс-әрекеттер
Үндістанның британдық билеушілері 1920 жылдары Пәнджабтың ахир тайпаларын «егіншіл тайпа» деп жіктеді, ол кезде бұл «жауынгерлік нәсіл» дегенмен теңестірілді. Бұл, әр этносты «жауынгерлік» немесе «жауынгерлік емес» деп жіктейтін әкімшілердің құрастырған анықтамасы еді: «жауынгерлік нәсіл» әдетте батыл және жақсы дене бітімімен соғысуға жарамды деп есептелді, ал қалғандары британдықтардың тұрақсыз өмір салтынан соғысқа жарамсыз деп санайтын топтар болды. Дегенмен, «жауынгерлік нәсілдер» саяси тұрғыдан бағынышты, интеллектуалдық деңгейі төмен деп есептелді, үлкен әскери құрылымдармен басшылық етуге қабілетсіз және бастамашылық таныта алмайтын жандар саналды. Британдықтар білімге қол жеткізуі шектеулі адамдардан «жауынгерлік» индиялықтарды әскери қызметке алу саясатын ұстанды, себебі оларды бақылау оңайырақ болды. Қазіргі заманғы әскери тарихшы Джеффри Гринханттың айтуынша: «Жауынгерлік нәсіл теориясы әдемі симметрияға ие еді. Ақылды және білімді индиялықтардың барлығы қорқақ деп танылды, ал батыл деп танылғандар білімсіз және артта қалған болып есептелді». Амия Самантаның сөзіне сәйкес, «жауынгерлік нәсіл» жалдамалы рухқа ие адамдардан (қайсыбір топ немесе ел ақы төлесе, солар үшін күресетін сарбаз) таңдалды, себебі осы топтарда ұлтшылдық сезімі болмады. Ахирлер 1898 жылдан бастап әскер қатарына алына бастады. Сол жылы британдықтар төрт Ахир ротасын құрды, олардың екеуі 95-ші Расселл атты жаяу әскерінің құрамында болды. Тәуелсіздік алғаннан кейін Үндістандағы кейбір Ахир бөлімдері Резанг-Ладағы 1962 жылғы Қытай-Үнді соғысындағы, 13-ші Кумаун полкінің 114 ахирінен тұратын Чарли ротасының соңғы тұғыры болған және 1965 жылғы Үндістан-Пәкістан соғысындағы сияқты атақты әскери операцияларға қатысты.
The British rulers of India classified the Ahirs of Punjab as an "agricultural tribe" in the 1920s, which was at that time synonymous with being a "martial race". This was a designation created by administrators that classified each ethnic group as either "martial" or "non martial": a "martial race" was typically considered brave and well built for fighting, whilst the remainder were those whom the British believed to be unfit for battle because of their sedentary lifestyles. However, the martial races were also considered politically subservient, intellectually inferior, lacking the initiative or leadership qualities to command large military formations. The British had a policy of recruiting the martial Indians from those who has less access to education as they were easier to control. According to modern historian Jeffrey Greenhunt on military history, "The Martial Race theory had an elegant symmetry. Indians who were intelligent and educated were defined as cowards, while those defined as brave were uneducated and backward". According to Amiya Samanta, the marital race was chosen from people of mercenary spirit (a soldier who fights for any group or country that will pay him/her), as these groups lacked nationalism as a trait. Ahirs had been recruited into the army from 1898. In that year, the British raised four Ahir companies, two of which were in the 95th Russell's Infantry. In post independence India, some Ahir units have been involved in celebrated military actions, such as at Rezang La in the 1962 Sino Indian War that saw the last stand of Charlie company, consisting of 114 Ahirs of 13 Kumaon, and in the 1965 India Pakistan War.
Өткенді жаңа тұлға үшін қайта құру
1920 жылдары кейбір ахирлер Ядав атауын қабылдап, Ражит Сингх сияқты идеологтар құрған Ядав Махасабхасын құрды. Кшатрия тегінен шыққандарын көрсету үшін сол кезде бірнеше каста тарихтары мен мерзімді басылымдар жазылды, олардың ішінде Маннанлал Абиманюдың еңбектері ерекше көзге түсті. Бұл Британдық үкім кезінде әртүрлі касталардың әлеуметтік-экономикалық жағдайын жақсарту және діни дәрежеге жету үшін болған күрестің бір бөлігі болды, сондай-ақ олар рухты, жауынгерлік индуист идеологиясын қолдады. Ария Самадж, индуистік реформалық ұйым, ахир/ядавтар мен көптеген төменгі касталарды Веда индуизміне қабылдау үшін оларды діни тұрғыдан тазартуда маңызды рөл атқарды. Уттар-Прадеш штатында ахирлер шастрарт (діни пікірсайыс) арқылы және Ария Самадж, сондай-ақ Вайшнава Рамананди тәртібі сияқты реформалық қозғалыстардың көмегімен қоғамдағы жоғары әлеуметтік статусын қорғады. Сонымен қатар, ахир/ядав зиялылары өз қауымдастығының әлеуметтік-экономикалық артта қалуын атап өтті және 1927 жылы Саймон комиссиясына ахирлердің чамарлар сияқты әлеуметтік кемсітушілік пен кемсітуге ұшырағанын сипаттайтын петиция жіберді. Өздерінің табыссыздыққа қарсы күреске берілгендерін ашық білдіргеніне қарамастан, ядав касталық бірлестіктерінің бұл қозғалыстары, жоспарланған касталарға және Кришнамен байланысы бар қауымдарды қамту үшін жеткілікті теңдікке ие болмағаны байқалды.
It was from the 1920s that some Ahirs began to adopt the name of Yadav and created the Yadav Mahasabha, founded by ideologues such as Rajit Singh. Several caste histories and periodicals to trace a Kshatriya origin were written at the time, notably by Mannanlal Abhimanyu. These were part of the jostling among various castes for socio economic status and ritual under the Raj and they invoked support for a zealous, martial Hindu ethos. Arya Samaj, a Hindu reformist organization also played an important role in ritual purification of Ahir/Yadavs and many low castes in order to incorporate them into Vedic Hinduism. In U. P, it was through shastrarth debates and with the help of reform movements like Arya Samaj and Vaishnava Ramanandi order in public debates that the Ahirs defended their claims to a higher social status. At the same time Ahir/Yadav intelligentsia also emphasized the socio economic backwardness faced by their community and in 1927, a petition was sent to the Simon Commission describing how the Ahirs suffers from the same social disabilities and discrimination as the Chamars. Despite explicitly expressing their commitment against untouchability, it has been observed that these movements by Yadav caste associations have not been egalitarian enough to include communities who are under Scheduled Castes and have claimed connection with Krishna.
Реакциялық жаппай қақтығыстарға қатысу
Ахирлер Үндістанның тәуелсіздік алғанға дейінгі кезеңіндегі ең белсенді индуистік топтардың бірі болған, әсіресе УП-ның белгілі бір аймағында. Тәуелсіздікке дейінгі бір оқиғада Ахирлер сияқты индуист шұдра касталары Ария қоғамының ұйымдастырған қарсы реакциялық діни қақтығысына белсенді түрде қатысты. Кейбір авторлар пікірінше, көптеген төменгі касталар (Ахирлер де соның ішінде) сиырды қорғау арқылы жоғары мәртебеге қол жеткізуге тырысқан, себебі сиыр индуизмде символдық мәні бар еді. Бұл сиырды қорғау көзқарасы УП-ның қалалық элитасының көзқарасынан ерекшеленген.
The Ahirs in certain region of UP had been one of the more militant Hindu groups during pre independent India. In one of the instances before independence, Hindu shudra caste groups such as the Ahirs actively participated in a counter reactionary communal conflict orchestrated by Arya Samaj. Some writers are also of the opinion that many low castes (including Ahirs) took to cow protection for asserting higher status since cow already had symbolic importance in Hinduism. This view of cow protection was different from the UP's urban elites.
Солтүстік Үндістан
Олар Бехрор, Альвар, Ревари, Нарнаул, Махендрагарх, Гургаон және Джаджар аймақтарында көптеп қоныстанған. Сондықтан бұл аймақ Ахирвал немесе Ахирлердің өмір сүретін жері деп белгілі.
They have a significant population in the region around Behror, Alwar, Rewari, Narnaul, Mahendragarh, Gurgaon and Jhajjar – the region is therefore known as Ahirwal or the abode of Ahirs.
Махараштра
Ахирлер Махараштра штатының Хандеш аймағында қоныстанған. Бұл қауым аймақтың тарихында маңызды рөл атқарған. Жарнамалар бұл аймақты ежелгі Абхиралар билегенін, ал Абхира патшаларының аймақтың қалыптасуына зор үлес қосқанын көрсетеді. Ахир этносы Хандеш аймағындағы түрлі касталардың ішінде, оның ішінде маратхалар мен брахмандардың арасында байқалады. Ахирани диалектісі бүгінге дейін аймақта қолданылып келеді және Жалғаон, Дуле және Нашикте кеңінен таралған. Ол маратхи, гужарати, хинди, ежелгі Магадхи, Саураштри, Саурасени, Лати, Махараштри, Пракрит және Пайшачи тілдерінің қосындысынан құралған.
Ahirs live in the Khandesh region of Maharashtra. The community has been influential in the history of the region. Inscriptions indicate that ancient Abhiras ruled this region and Abhira kings have made a significant contribution to the making of the region. Ahir ethnicity is visible among various castes in Khandesh, including Maratha and Brahmins. Ahirani dialect continues to be spoken today in the region and is widespread across Jalgaon, Dhule and Nashik. It is an admixture of Marathi, Gujarati, Hindi, ancient Magadhi, Saurashtri, Sauraseni, Lati, Maharashtri, Prakrit and Paishachi.
Диета
1992 жылы Нұр Мохаммад Уттар-Прадеш штатындағы ахирлердің көпшілігі вегетариандық екенін, бірақ балық аулаумен және құс шаруашылығымен айналысатындардың да бар екенін айтты.
In 1992, Noor Mohammad noted that most Ahirs in Uttar Pradesh were vegetarian, with some exceptions who were engaged in fishing and raising poultry.
Тіл және дәстүр
Ален Даниэлудың айтуынша, ахирлер Рамаяна мен Махабаратаның қара терілі көрнекті тұлғалары Рама мен Кришнаға жақын мәдениетке жатады. Банарес ахирлері қалыптыдан өзгеше үнді диалектісінде сөйлейді. Ахирлер көбінесе өмір сүретін аймақтың тілінде сөйлейді. Ахирлердің атымен аталған бірнеше тілдер/диалектілер бар: Ахирани, сондай-ақ Хандеши деп те аталады, ол Махараштраның Хандеш аймағында қолданылады, Ахирави Харьяна мен Раджастанның Ахируал аймағында, ал Мальви тілі Раджастан мен Мадхья-Прадештің Мальва аймағында қолданылады және Ахири деп те танылады. Бұл диалекттер ахирлердің атымен байланысты, бірақ оларды тек сол аймақтардағы ахирлер ғана сөйлейді немесе аймақтағы барлық ахирлер осы диалекттерде сөйлейді дегенді білдірмейді. Ахирлердің үш негізгі тобы бар: Ядуванши, Нандаванши және Гоаллаванши. Ядуваншилер Ядудан, Нандаваншилер Кришнаның асырап алған әкесі Нандадан, ал Гоаллаваншилер Кришнаның балалық шағындағы гопилер мен гопалардан таратылған деп санайды.
According to Alain Daniélou the Ahirs belong to the same culture as the dark skinned prominent figures of the Ramayana and Mahabharata, Rama and Krishna. Ahirs of Benares speak a Hindi dialect which is different from one used normally. Ahirs usually speak language of the region in which they live. Some languages/dialects named after Ahirs are Ahirani, also known as Khandeshi, spoken in Khandesh region of Maharashtra, Ahirwati spoken in Ahirwal region of Haryana and Rajasthan. The Malwi spoken is Malwa region of Rajasthan and Madhya Pradesh is also known as Ahiri. These dialects are named after Ahirs but not necessarily only spoken by Ahirs living in those areas or all Ahirs in those regions speak these dialects. The Ahirs have three major classifications Yaduvanshi, Nandavanshi and Goallavanshi. Yaduvanshi claim descent from Yadu, Nandavansh claim descent from Nanda, the foster father of Krishna and Goallavanshi claim descent from gopi and gopas of Krishna's childhood.
Фольклорлық
Солтүстік Үндістандағы халық әншілері ұрпақтан ұрпаққа Вир Лорик – мифтік Ахир батырының ауызша эпосын айтып келеді. 14 ғасырда суфи мұсылманы Мұла Дауд осы романтикалық оқиғаны жазбаға түсірді. Ахир халықтарының басқа дәстүрлеріне Каджри және Бираха да кіреді.
The oral epic of Veer Lorik, a mythical Ahir hero, has been sung by folk singers in North India for generations. Mulla Daud, a Sufi Muslim, retold the romantic story in writing in the 14th century. Other Ahir folk traditions include those related to Kajri and Biraha.