Кіріспе
Ескі француз заңы, француз тілінде l'Ancien Droit деп аталады, Франция революциясына дейін Франция Корольдігінің заңы болды. Францияның солтүстігінде әдет-ғұрып заңдары қолданылған Pays de coutumes («әдет-ғұрып аймақтары») болды, ал оңтүстігінде рим құқығы үстемдік еткен Pays de droit écrit («жазба құқық аймақтары») болды. Шамамен айтқанда, екі аймақты бөліп тұрған шекара – Женевадан Шаренттің сағасына дейінгі Луара өзені, бірақ бұл екі құқық санаты арасындағы қатаң шекара емес еді.
Басты сауда орны
Солтүстік аймақта "франк-германдық сипаттамаға ие" түрлі әдет-ғұрыптар болған. Орта ғасырлардағы феодализм кезінде және жаңа заманның басында француз патшалары мен олардың вассалдары, әсіресе Иль-де-Франс жерлерінде, Рим құқығын ескермей, осы әдет-ғұрыптар бекітіліп, күшіне енгізілді. XIII ғасырдан бастап бірнеше аймақтық әдет-ғұрыптар пайда болды: мысалы, Филипп де Реми жасаған Бовезис әдет-ғұрыптары. 16 ғасырға қарай, алғаш рет 1510 жылы жарияланған Париж әдет-ғұрыптары, ақырында Париж Парламентінің құзыретіне және одан тыс жерлерге, жергілікті әдет-ғұрыптардағы кемшіліктер болған жағдайларда тарады. Антуан Луазель 40 жыл бойы жинаған 958 заңдық қағиданы, әдет-ғұрыптарды "Институттардағы әдет-ғұрыптар: немесе Францияның әдет-ғұрыптық және ең көп таралған құқығының ежелгі және заманауи ережелерінің, тұжырымдамаларының және нақыл сөздерінің нұсқаулығы" (Institutes coutumières: Ou manuel de pluſieurs & diuerſes reigles, ſentences, & Prouerbes tant anciens que modernes du Droict Couſtumier & plus ordinaire de la France) атты еңбегінде тұжырымдады. Бұл еңбек 1607 жылы жарық көрді. Әдет-ғұрыптық құқықтың одан әрі дамуы 16 ғасырдың соңында тоқтатылды. Мысалы, Клод де Ферриер "жалпы мүлік" ("ерлі-зайыптылардың некеде тұрған кезеңде алған барлық жеке және жылжымайтын мүлігі арасындағы серіктестік") "Нормандия, Реймс және Оверньден басқа Францияның барлық дәстүрлі аймақтарында" кең таралғанын айтты.
Жазбаша құқық төлейтін мемлекет
Джордж Мусуракис айтқандай, "11-12 ғасырлардың соңында Рим құқығының қайта жаңғыруынан және оның зерттеуі Болоньядан Монпельеге және Францияның басқа да аймақтарына таралуынан кейін, Юстинианның Рим құқығы оңтүстік Францияда елдің қолданыстағы құқығы ретінде қабылданды", дегенмен, Эрнест Глассон атап өткендей, "осы оңтүстік аймақтарда әдет-ғұрыптар дами берді, және олар жиі Рим құқығына қайшы келді". "Бұрын, оңтүстіктегі pays de droit écrit Юстинианға дейінгі Рим құқығын ұстанды, ол негізінен Теодосий II (б.з. 438) кодексіне негізделген", - деп қайта жарияланды, ол Алaриан жинағында жарияланған. Ол былай деп жазды: "18 ғасырда Вольтер Франция арқылы саяхат кезінде заңдарды жылқы ауыстырғандай жиі өзгертетінін айтқан. 1804 жылы Наполеон кодексі күшіне енгеннен кейін барлық әдет-ғұрыптар жойылды".
In the 18th century, Voltaire declared that in travelling through France one changed the laws as often as one changed horses. When the Napoleonic Code entered into force in 1804 all coutumes were abolished.
Солтүстік Америка
1664 жылы Француз Шығыс Үндістан компаниясын құру туралы патшалық акті бойынша Париж обычаи заңы Жаңа Франциядағы жалғыз заң ретінде бекітілді. 1866 жылы Төменгі Канадада Төменгі Канаданың азаматтық кодексі қабылданды. Кодекс ережелерінің көп бөлігі Париж обычаи заңынан алынған.