Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1965 жылы Рус Мейердің түсірген фильмі
1965 film by Russ Meyer
«Мудхони» (кейде «Mud Honey») — 1965 жылғы оңтүстік готикалық фильмі, режиссері — Рус Мейер. Фильм Реймонд Фрайди Локктың «Алтынмен төселген көшелер» романы негізінде түсірілген. Бұл фильм Ұлы депрессия дәуіріндегі оқиғаларды көрсететін драма. «Мен өзімді тым батыл санадым», — деді Мейер фильм туралы. «Сол кезде мен өзімді Эрскин Колдуэлл, Джон Стейнбек және Джордж Стивенс сияқты санадым». Бұл фильм 1988 жылы құрылған Сиэтлдің пионерлік гранж-тобы «Mudhoney»-ге ат беруге әсер етті. Американдық әнші-әндерші Нора Джонстың «Little Broken Hearts» альбомының обложкасы фильмнің плакатына негізделген.
Mudhoney (sometimes Mud Honey) is a 1965 Southern Gothic film directed by Russ Meyer. It is based on the novel Streets Paved With Gold by Raymond Friday Locke. The film is a period drama set during the Great Depression. "I got in a little bit over my head," Meyer said about the film. "That's when I thought I was Erskine Caldwell, John Steinbeck and George Stevens all in one." The film became the inspiration for the name of pioneering Seattle grunge band Mudhoney, formed in 1988. American singer songwriter Norah Jones' album cover for Little Broken Hearts was based upon a poster for the film.
Сюжет
Бұл Ұлы депрессия дәуіріндегі оқиғада Кейл МакКинни (Джон Фёрлонг) Мичиганнан Калифорнияға жол тартқанда Миссури штатының Спунер қаласында тоқтайды. Мұнда Лют Уэйд (Стуарт Ланкастер) оны түрлі шаруа жұмыстарына жалдайды. МакКинни Уэйдтің қызы Ханна Бреншоупен (Антуанетт Кристиани) танысады. Бірақ Ханна Сидниге (Хал Хоппер) үйленген, ол әйелін зорлап ұрып-соғатын, әйелінің туысының ақшасын мұраға алуды көздеген мас адам. Сидни мен эксцентрикалық дін қызметкері, Хансон (Фрэнк Болгер) МакКинниге қарсы қастандық жоспарлайды. МакКинни өзінің құпия өткенін және Сиднидің әйеліне деген сезімін жасыруға тырысады, бірақ ол қиынға соғады. Сидни шаруашылығын өртеп, оны кінәлі етуге әрекеттеніп, дін қызметкерінің әйеліне зорлық жасап, өлтіреді. Содан кейін оны өш алу үшін жиналған халық өлтіреді.
In this Depression era tale, Calef McKinney (John Furlong) is traveling from Michigan to California and stops in Spooner, Missouri, where Lute Wade (Stuart Lancaster) hires him for odd jobs. McKinney gets involved with Wade's niece, Hannah Brenshaw (Antoinette Cristiani). But she is married to Sidney (Hal Hopper), a wife beating drunk who hopes to inherit his uncle in law's money. Sidney and an eccentric preacher named Brother Hanson (Frank Bolger) plot against McKinney, who finds it difficult to conceal his mysterious past and his growing affection for Sidney's wife. Sidney winds up burning his farm and attempting to frame McKinney. He rapes and murders the preacher's wife and is killed by the lynch mob.
Өндіріс
Фильм Фрейди Локктың "Алтынмен төселген көшелер" романы негізінде түсірілген.
The film was based on a novel, Streets Paved with Gold by Friday Locke.
Кассалық касса
Фильм қаржылық тұрғыдан сәтсіз аяқталды. Кейінірек Майер былай деді: "Mudhoney туралы тәуекел еттім, бірақ жеңіліске ұшырадым. Мен Mudhoney-ді Рена есімді қызға ғашық болғандықтан жасадым. Мен бұл фильмді түсірмеуім керек еді."
The film was a financial failure. Meyer later said, "I made a gamble with Mudhoney and I failed. The only reason I made Mudhoney was I was in love with a girl named Rena. I should have not made the film."
Сыни
Лос-Анджелес таймс газеті бұл фильмді "керемет әрі тартымды картина" деп атады. Онда артық садизм де, тікелей жалаңаштық та жоқ, бұл табиғи, әдейі жасалмаған комедияның үлгісі. Роджер Эберт бұл фильмді "Мейердің ұмытылған шедеврі: оның ең қызықты, ең амбициялық, ең күрделі және ең ұзақ дербес туындысы" деп бағалады. Ол мұны тым артық жетістік деп сипаттады; оның пікірінше, көптеген энергияны пайдалануға болмайтын, тіпті ақылға сыймайтын фильмге соншалықты күш салудың қажеті болмаған. Эберт былай деді: "Мейердің визуалды шешімдері, әрқашан драмалық және күшті, осы фильмде бұрынғыдан да жақсырақ көрінеді. Хичкок стиліндегі басталуынан (қиылысқан жолдардағы жақын планмен көрсетілген жалаң аяқтар) бастап, Гран-Гиньоль сахналарына дейін, мысалы, қабірдің көзқарасынан қабірге құлап жатқан дене – бұл мелодраманың шектен тыс, құштарлыққа толы нұсқасы".
The Los Angeles Times called it "the perfect dirty picture. Unspoiled by either undue sadism or outright nudity a flawless piece of unintentional camp." Roger Ebert called the film "Meyer's neglected masterpiece: his most interesting, most ambitious, most complex and longest independent production. He describes it as a case of over achievement; it was not necessary, or perhaps even wise, he believes, to expend so much energy on a movie that had so little directly exploitable elements." Ebert said "Meyer's visual invention, always dramatic and energetic, has never been better than in this one. From the Hitchcockian opening (bare feet seen in a closeup on intersecting passages) to such Grand Guignol shots as a body falling into a grave from the grave's P. O. V., this is a melodrama taken to obsessed extremes."