Хайман Блум: латыш-американ суретшісі, еврей және шығыс діндерінен шабыттанған туындылары. MoMA-да және Венеция биенналесінде өнер көрсеткен суретші туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Латвиялық-американдық суретші
Latvian American painter
Хайман Блум (29 наурыз 1913 жыл – 26 тамыз 2009 жыл) – латыш тайлы американдық суретші. Оның туындыларына оның еврей мұрасы және шығыс діндері, сондай-ақ Альтдорфер, Грюневальд, Караваджо, Рембрандт, Блейк, Брестдин, Энсор және Сутин сияқты суретшілердің ықпалы тиді. Ол алғаш рет 1942 жылы «Американдықтар 1942 – 9 штаттан 18 суретші» атты Музейдің көрмесінде көзге түсті. MoMA көрмеден 2 картина сатып алды, ал Time журналы оны көрме туралы мақаласында «көзге жақын жаңалық» деп атады. Оның туындылары 1948 және 1950 жылдардағы Венеция биенналесінде көрсетілді, ал 1954 жылғы ретроспективасы Бостонның қазіргі заманғы өнер институтынан бастап Олбрайт галереясына және де Янг мұражайына дейін саяхаттап, 1955 жылы Уитни американдық өнер мұражайында аяқталды. 1954 жылы Йель университетінің өнер профессоры Бернард Чаетпен болған сұхбатында Виллем де Кунинг және Джексон Поллок екеуі де Блумды «Американың алғашқы абстракті экспрессионисі» деп есептейтінін, ал Блум бұл атаудан бас тартқанын айтты. 1950 жылдардың ортасынан бастап оның жұмысы көбінесе қағазға ауысты, ал 1960 жылдары ол тек сурет салуға назар аударды, 1971 жылы сурет салуға қайта оралды. 2009 жылы 96 жасында қайтыс болғанға дейін ол сурет салу және бояумен айналысып тұрды.
Hyman Bloom (March 29, 1913 – August 26, 2009) was a Latvian born American painter. His work was influenced by his Jewish heritage and Eastern religions as well as by artists including Altdorfer, Grünewald, Caravaggio, Rembrandt, Blake, Bresdin, Ensor and Soutine. He first came to prominence when his work was included in the 1942 Museum of Modern Art exhibition "Americans 1942 18 Artists from 9 States". MoMA purchased 2 paintings from the exhibition and Time magazine singled him out as a "striking discovery" in their exhibition review. His work was selected for both the 1948 and 1950 Venice Biennale exhibitions and his 1954 retrospective traveled from Boston's Institute of Contemporary Art to the Albright Gallery and the de Young Museum before closing out at The Whitney Museum of American Art in 1955. In a 1954 interview with Yale art professor Bernard Chaet, Willem de Kooning indicated that he and Jackson Pollock both considered Bloom to be “America’s first abstract expressionist”, a label that Bloom would disavow. Starting in the mid 1950s his work began to shift more towards works on paper and he exclusively focused on drawing throughout the 1960s, returning to painting in 1971. He continued both drawing and painting until his death in 2009 at the age of 96.
Ерте өмір және білім
Хайман Блум (туған аты Меламед) қазіргі Латвиядағы, сол кезде Ресей империясының құрамына кірген Брунаvišķи деген шағын еврей ауылында дінге берілген еврей отбасында дүниеге келді. Ол Жозеф пен Анна Меламедтің алты баласының бірі еді. Әкесі былғары өңдеуші болған. Брунаvišķи – азаматтық тәртіпсіздіктерге ұшыраған, яһудилер қудалаудан қорқып өмір сүрген кедей ауыл болатын. 1920 жылы Хайман ата-анасы және үлкен ағасы Бернардпен бірге АҚШ-қа эмиграция жасап, Бостондағы үлкен екі ағасы Сэмюэл мен Моррисқа қосылды. Олар сол кезде әулеттік атын Блум деп өзгертіп, жеке былғары бизнесін бастаған еді. Үлкен отбасы Бостонның Вест-Энд аймағындағы үш бөлмелі үй-жайда тұрды. Хайман жас кезінде раввин болуды жоспарлаған, бірақ оның отбасы тиісті ұстаз таба алмады. Сегізінші сыныпта ол Көркемөнер музейіндегі дарынды жоғары сынып оқушыларына арналған бағдарламаға стипендия алды. Ол музейге жақын орналасқан Бостон сауда орта мектебінде оқыды. Сонымен қатар ол West End Community Center, яғни қоғамдық орталықта сурет сабақтарына қатысты. Сабақтарды Роксберидегі тағы бір қоғамдық орталықта жас Джек Левинге де сабақ берген, Көркемөнер музейінің студенті Гарольд Циммерман оқытты. Хайман он бес жасқа келгенде, ол Левинмен бірге Гарвард университетінің танымал өнер профессоры Денман Росспен оқуға түсті. Росс олар үшін студия жалдап, балаларға апта сайын стипендия төлеп, отбасын асырау үшін жұмыс істемей, оқуларын жалғастыруға мүмкіндік берді. Росс 1928 жылдан 1933 жылға дейін Хайманды қолдады. Ол сондай-ақ Гарольд Циммерманға да көмектесті. Хайманның Циммерман мен Росспен алған білімі қатаң және дәстүрлі болды. Циммерман сурет салуға, ал Росс – кескін салуға баса назар аударды. Циммерман студенттерін толық беттік композициялар жасауға, жартылай эскиздер емес, оған ынталандырды. Олардың байқау қабілеттерін дамыту үшін, үлгіден тікелей емес, есте сақтау арқылы сурет салуларын талап етті. Ол қоғамдық орталықтың қабырғаларына Уильям Блейктің гравюраларын іліп, студенттерді әртүрлі көздерден алынған бейнелерді біріктіруге шақырды. Росс Хайман мен Левинге Нью-Йорктегі Заманауи өнер музейіне саяхат ұйымдастырды, онда Хайман Руо мен Сутиннің туындыларына қатты әсерленді және олардың экспрессивті кескіндеме стильдерін зерттеуге кірісті. Росс, көбінесе академиялық бағытталған, Хайманға ертедегі шеберлердің стилінде бояу техникасын үйретті. Осылайша, Циммерман мен Росс көркемдік дәстүрге құрметпен қарады, сонымен қатар өнердің көшіруден гөрі, формалды дизайн жасау үшін қиялды пайдалану туралы екенін үйретті – бұл идеялар кейін Бостон экспрессионизмі деп аталатын сурет мектебіне әсер етті.
Hyman Bloom (né Melamed) was born into an orthodox Jewish family in the tiny Jewish village of Brunavišķi in what is now Latvia, then part of the Russian Empire. He was one of six children born to Joseph and Anna Melamed. His father was a leather worker. Brunavišķi was a poor village in an area torn by civil unrest, where Jews lived in fear of persecution. Hyman, along with his parents and older brother, Bernard, emigrated to the United States in 1920, joining his two eldest brothers, Samuel and Morris, in Boston. By that time the two brothers had changed their family name to Bloom and started their own leather business. The extended family lived in a three room tenement apartment in Boston's West End. At a young age Bloom planned to become a rabbi, but his family could not find a suitable teacher. In the eighth grade he received a scholarship to a program for gifted high school students at the Museum of Fine Arts. He attended the Boston High School of Commerce, which was near the museum. He also took art classes at the West End Community Center, a settlement house. The classes were taught by Harold Zimmerman, a student at the School of the Museum of Fine Arts, who also taught the young Jack Levine at another settlement house in Roxbury. When Bloom was fifteen, he and Levine began studying with a well known Harvard art professor, Denman Ross, who rented a studio for the purpose and paid the boys a weekly stipend to enable them to continue their studies rather than take jobs to support their families. Ross sponsored Bloom from 1928 to 1933. He also sponsored Harold Zimmerman. Bloom's training under Zimmerman and Ross was rigorous and traditional. Zimmerman focused on drawing and Ross on painting. Zimmerman encouraged his students to create full page compositions rather than partial sketches. To develop their powers of observation, he also insisted that they draw from memory rather than directly from the model. He hung William Blake prints on the walls of the settlement house, and encouraged students to synthesize images from multiple sources. He took Bloom and Levine on a field trip to the Museum of Modern Art in New York, where Bloom was impressed by the work of Rouault and Soutine and began experimenting with their expressive painting styles. Ross, whose leanings were more academic, taught Bloom how to handle paint in the style of the earlier masters. Thus Zimmerman and Ross fostered respect for artistic tradition while also teaching that art was not merely a matter of copying, but of using one's imagination to create a formal design: ideas that would later influence a school of painting known as Boston Expressionism.
Алғашқы жұмыстар
1930 жылдары Блум «Public Works of Art Project» және «Federal Art Project» жобаларында, сондай-ақ ағалары үшін эпизодты түрде жұмыс істеді. Ол баяу, салмақты суретші еді, бір туындыны бастап, біраз уақытқа тоқтата тұрып, жаңаша көзқараспен оралғанды жақсы көретін. Осының салдарынан ол үкіметтік тапсырмаларды мерзімінде орындау қиындықтарына тап болды. Ол Саут-Эндте Левинмен және тағы бір суретші Бетти Чейспен бір студияны бөлісті. Осы кезеңде ол Шығыс философиясы мен музыкасына, сондай-ақ теософияға өмір бойы қызығушылық танытты. 1942 жылы оның он үш картинасы Дороти Миллердің кураторлығымен «Америкалықтар 1942: 9 штаттан 18 суретші» атты Музейдің заманауи өнер (MoMA) көрмесіне енгенде, ол алғаш рет ұлттық назарға ілікті. MoMA көрмеден оның екі картинасын сатып алды, және ол Time журналында жарияланды. Көрмедегі картиналарының атаулары оның жиі қайталап отыратын тақырыптарын көрсетеді. Екеуі «Синагога» деп аталып, тағы біреуі «Торамен еврей»; Блумды бір сыншы «стереотиптік» еврей бейнелерін қолданғаны үшін сынады. Оның «Шырша» атты екі картинасы және «Шамшы» атты тағы бір картинасы болды, ол бұл тақырыптарға қайта-қайта оралды. «Скелет» (шамамен 1936 ж.) картинасын қырықжылдықтарда жасалған өліктердің сериясы ұйтты, ал «Балық» (шамамен 1936 ж.) – оның өмірі бойы салған көптеген балық суреттері мен эскиздерінің бірі болды. Блум бастапқыда дамып келе жатқан абстрактілі экспрессионизм қозғалысымен байланысты болды. Блумның туындыларын MoMA көрмесінде алғаш көрген Виллем де Кунинг пен Джексон Поллок оны «Америкадағы алғашқы абстрактілі экспрессионист суретшісі» деп есептеді. 1950 жылы ол де Кунинг, Поллок және Аршиль Горки сияқтылармен бірге Венеция биенналесінде АҚШ-ты ұсыну үшін таңдалды. Сол жылы Элейн де Кунинг ARTnews журналында Блум туралы жазды, оның «Харпийлер» сияқты картиналарында оның жұмысы толық абстракцияға жақындағанын атап өтті: «Барлық әсер пигменттің құйылысқан әрекетінде». 1951 жылы Томас Б. Гесс өзінің алғашқы кітабында «Абстрактілі кескіндеме: фон және американдық кезең» атты еңбегінде Блумның «Археологиялық қазынасын» Пикассо, Поллок және басқалардың туындыларымен бірге жариялады. Де Кунинг пен Гесс екеуі де Блумның бояуды қолданудағы экспрессивтілігіне назар салды, бұл абстрактілі экспрессионизмнің маңызды ерекшелігі болды. Америка өнер әлемінде абстрактілі экспрессионизм үстемдік танытқанда, Блум одан көңілі тоқырап, оны «интеллектуалдық негізі жоқ эмоционалдық катарсис» деп атады. Сонымен қатар, ол мансабын дамыту үшін Нью-Йоркке көшудің орнына Бостонда қалуды жөн көрді. Осының салдарынан ол сыншылардың ықыласын жоғалтып, Поллок және басқалар сияқты атаққа ие бола алмады. Ол өзін өсіруді ұнатпады және сыншылардың мақтауына ешқашан мән бермеді.
In the 1930s Bloom worked sporadically for the Public Works of Art Project and the Federal Art Project, and for his brothers. He was a slow, methodical painter who liked to work on a piece, then set it aside for a while and come back to it with a fresh perspective. As a result, he had trouble meeting government deadlines. He shared a studio in the South End with Levine and another artist, Betty Chase. It was during this period that he developed a lifelong interest in Eastern philosophy and music, and in Theosophy. He first received national attention in 1942 when thirteen of his paintings were included in the Museum of Modern Art (MoMA) exhibition Americans 1942: 18 Artists from 9 States, curated by Dorothy Miller. MoMA purchased two of his paintings from that exhibition, and he was featured in Time magazine. The titles of his paintings in the exhibition reflect some of his recurring themes. Two were titled The Synagogue, another, Jew with the Torah; Bloom was actually criticized by one reviewer for including "stereotypical" Jewish images. He also had two paintings titled The Christmas Tree, and another titled The Chandelier, both subjects he returned to repeatedly. Another, Skeleton (c. 1936), was followed by a series of cadaver paintings in the forties, and The Fish (c. 1936) was one of many paintings and drawings of fish he created over the course of his career. Bloom was associated at first with the growing Abstract Expressionist movement. Willem de Kooning and Jackson Pollock, who first saw Bloom's work at the MoMA exhibition, considered Bloom "the first Abstract Expressionist artist in America." In 1950 he was chosen, along with the likes of de Kooning, Pollock, and Arshile Gorky, to represent the United States at the Venice Biennale. That same year Elaine de Kooning wrote about Bloom in ARTnews, noting that in paintings such as The Harpies, his work approached total abstraction: "the whole impact is carried in the boiling action of the pigment". In 1951 Thomas B. Hess reproduced Bloom's Archaeological Treasure in his first book, Abstract Painting: Background and American Phase, along with works by Picasso, Pollock, and others. Both de Kooning and Hess remarked on Bloom's expressive paint handling, a key characteristic of Abstract Expressionist painting. As abstract expressionism dominated the American art world, Bloom became disenchanted with it, calling it "emotional catharsis, with no intellectual basis." In addition, instead of moving to New York to pursue his career, he opted to stay in Boston. As a result he fell out of favor with critics and never achieved the kind of fame that Pollock and others did. He disliked self promotion and never placed much value on critical acclaim.
Өлілердің суреттері
Блумның өлік бейнелері оның ең қызықты және даулы туындыларының қатарына жатады. Бұл серия 1943 жылы суретші Дэвид Аронсон Блумды өлімханаға бірге саяхатқа шақырғанда басталды, онда ол «Қайта тірілу» атты картинасы үшін эскиздер жасап жатқан еді. Блум шіріп бара жатқан денелерді көруге қорқыныш сезінгенімен, сонымен бірге оларға тартылды және кейін ол оларды өліммен санасу ниетімен салғанын түсіндірді. Бірінші топтағы картиналардың ішінде қарт еркектің денесі (1944), әйел денесі, алдыңғы көрініс (1945) және әйел денесі, артқы көрініс (1947) бар. Дененің тік жатуы Грюневальдтың «Исаның айқышқа ілінуі» картинасындағы Християн бейнесін еске түсіреді, ол Блумның сүйікті картинасы еді. Сыншы Джудит Букбиндер атап көрсеткендей, өлік «көрерменге қарсы тұрып» көтеріледі. Блум өлімнің дене тірі организмдермен сіңірілгенде, бір өмір формасынан екіншісіне метаморфоза екеніне сенді: қайта тірілуді метафора ретінде қарастыруға болатын процесс. Суреттер алғаш рет 1945 жылы Бостонның Стюарт галереясында көрсетілді, бірақ пікірлер қарама-қайшы болды. Нью-Йорктегі Дурлахер галереясында олар артқы бөлмеде қойылды, оларды сұраған кезде ғана көруге болады. Кейбір сыншылар бұл туындының «қорқынышты» және «жағымсыз» екенін айтса, ал басқалары бағалады. Джозеф Гиббс: «Бір сәт қорқыныштан кейін, суретшінің өлім мен шіруге деген қызығушылығында қайта тірілу жатыр екенін сезінесің – өткінші денеге қарағанда рухтың жойылмауының маңыздылығы жоқ», – деп жазды. Роберт Тейлор оны «ерекше батылдығы бар суретші» деп атады. 1940 жылдардың соңы мен 1950 жылдардың басында Блум екінші, мүлдем басқаша өлік бейнелерінен тұратын серия жасады. «Қабық» (1952), «Анатом» (1953) және «Сойылған жануар» (1953) сияқты картиналарда кесілген денелер мен мүшелер бейнеленген. Кейбір сыншылар бұл бейнелер Блумның туған еліндегі погромдарға және кейіннен Холокост туралы хабарларға байланысты туындағанын болжайды. Блумның айтуынша, оның назары «ішкі құрылымдардың күрделілігі мен түс әдемілігіне, қызығушылыққа, таңғалуға және осындай қызығушылық тудыратын шекараны бұзу сезіміне» ауды. Оны не нәрсе ынталандырғаны болмасын, Блум түстер мен беттік текстураны бағалайтын суретші еді және Сотиннің («Сиырдың денесі», 1924) және Рембрандттың («Доктор Николас Тюльптің анатомиялық сабағы», 1632; «Сойылған бұқа», 1655) сияқты ұқсас тақырыптарды зерттеген суретшілердің туындыларына қызығушылық танытты. Өлімханада көрген шіріген дене түстерін ол «жағымсыз» деп атады, бірақ сонымен бірге «керемет, жеміштас және перленген» деді.
Bloom's cadaver images are among his most compelling and controversial. The series began in 1943 when artist David Aronson invited Bloom to accompany him on a trip to a morgue, where he was working on sketches for a painting, Resurrection. Bloom was both repelled by and drawn to the sight of the decomposing bodies, and painted them, he explained later, in hopes of coming to terms with death. In the first group of paintings, which include Corpse of an Elderly Male (1944), Female Corpse, Front View (1945) and Female Corpse, Back View (1947), the supine bodies are displayed vertically, as if viewed from above. The upright posture is reminiscent of Grünewald's crucified Christ in the Isenheim Altarpiece, Bloom's favorite painting. As critic Judith Bookbinder points out, the corpse "rises up" to confront the viewer. Bloom believed that death was a metamorphosis from one form of life to another as the body was consumed by living organisms: a process for which resurrection can be seen as a metaphor. The paintings were first exhibited in Boston's Stuart Gallery in 1945, to mixed reviews. At the Durlacher Gallery in New York, they were displayed in a back room, available for viewing upon request. Some critics complained that the work was "morbid" and "gruesome" while others were appreciative. Joseph Gibbs wrote, "After a moment of repugnance, one becomes aware that within the artist's seeming absorption in death and decay is contained the resurrection—the relative unimportance of fugitive flesh as opposed to the indestructibility of the spirit." Robert Taylor called him "a painter of extraordinary courage." In the late forties and early fifties, Bloom produced a second, very different, series of cadaver images. Paintings such as The Hull (1952), The Anatomist (1953), and Slaughtered Animal (1953) depict dissected corpses and amputated limbs. Some critics have suggested that these images arose from Bloom's exposure to pogroms in his home country, and later, reports of the Holocaust. According to Bloom, his concern "was the complexity and color beauty of the internal works, the curiosity, the wonder, and the feeling of transgressing boundaries, which such curiosity evokes." Whatever else may have motivated him, Bloom had an artist's appreciation for color and surface texture, and admired works by artists such as Soutine (Carcass of Beef, 1924) and Rembrandt (Anatomy Lesson of Dr. Nicolaes Tulp, 1632; The Slaughtered Ox, 1655) that explored similar themes. He called the colors of a decaying corpse he had seen in a morgue "harrowing" and yet "beautiful iridescent and pearly."
Рухани тақырыптар
Блумның көптеген суреттерінде раббилер бейнеленген, көбінесе олар Тораны ұстап тұрады. Блумның өзінің айтуынша, оның ниеттері діни емес, көркемдік болған. Ол өмірінің басында-ақ яһудилік дініне күмән келтіріп, раббилерді суреттеген себебі – ол соларды жақсы білген. Мансабы барысында ол ондаған раббилердің суреттерін жасады, олардың кейбіреулері өзіне ұқсас болатын. Оның суреттері өзінің портреттері ме деген сұраққа ол жауап ретінде: «Мен басқа не суреттедім?» деді. Батыстағы жастар мәдениетімен байланысты болған 1960 жылдардан бұрын ол Шығыс мистикасы мен музыкасына қызығушылық танытқан. Ол өздігінен ситар, уд және басқа да аспаптарда ойнауды үйреніп, 1960 жылы Джеймс Рубинге үнді суретшілерінің концерттерін ұйымдастырып, олардың жазбаларын жинаған Pan Orient Arts Foundation қорының құрылуына көмектесті. 1950 жылдары ол дәрігерлердің қадағалауымен ЛСД қолданды, олар оның шығармашылыққа тигізетін әсерін зертті. Ол мас күйінде түсініксіз сызбалар мен сызғыштар жасады, бір бетіне «һинду діні» деп жазды. 1950 және 1960 жылдардағы көптеген жұмыстары теософия мен рухтар әлеміне деген ықыласын көрсетеді. «The Medium» (1951) және 50-ші жылдардың ортасындағы «Сеанс» сериясы сияқты суреттерде медиумдардың рухтарды шақыруы бейнеленген. Ол суретшіні бір түрлі арна деп есептеді, оның сыйлығы – «белгісізбен байланысқанда сезілетін қуаныш». 1960 жылдардың көп бөлігінде ол композиция мен түс қатарына назар аудару үшін сурет салудан гөрі сызуға көбірек көңіл бөлді. «Астральдық жазықта» (1966) – Альтдорфер мен Брездиннің туындыларынан шабыттанған, астральдық жазыққа өлім немесе медитация арқылы кірген жалғыз адамдардың монстрлармен қоршалған, көңілді де сюрреалистік көмір суреттерінен тұратын серия. Блумнан неге тек қорқынышты жаратылыстармен толған бірінші деңгейді бейнелегенін сұрағанда, ол: «Адам өзінің көріп өткенін суреттейді» деді.
Many of Bloom's paintings feature rabbis, usually holding the Torah. According to Bloom, his intentions were more artistic than religious. He began questioning his Jewish faith early in life, and painted rabbis, he claimed, because that was what he knew. Over the course of his career he produced dozens of paintings of rabbis, some of whom bore no small resemblance to himself. When asked if they were self portraits, he replied cryptically, "When did I ever paint anything else?" He took an interest in Eastern mysticism and music long before the 1960s, when they became associated with youth culture in the West. He taught himself how to play the sitar, oud, and other instruments, and in 1960 helped James Rubin found the Pan Orient Arts Foundation, a group that organized concerts and collected recordings by Indian artists. In the 1950s he took LSD under the supervision of doctors who were studying its effects on creativity. While tripping, he produced surreal sketches and unintelligible scribbles, on one page writing the words "Hindu religion". Much of his work of the 1950s and '60s reflects his preoccupation with theosophy and the spirit world. Paintings such as The Medium (1951) and his Séance series of the mid 50s depict mediums channeling spirits. He considered the artist a kind of channel, one whose reward was "ecstasy from contact with the unknown". For most of the 1960s he concentrated on drawing rather than painting in order to focus his attention on composition and value. On the Astral Plane (1966) is a series of grimly surreal charcoal drawings, inspired by the work of Altdorfer and Bresdin, in which lone figures who have entered the astral plane through death or meditation are surrounded by monsters. Asked why he chose to depict only the first level, filled with frightening creatures, Bloom replied, "You draw your experience."
Кейінгі жұмыстар
Блум тоқсанға толғанға дейін сурет салуды жалғастырды. 1970 жылдардың аяғындағы Мэн штатының Любек орманындағы оның майлы суреттері сыншы Холланд Коттер "толқыған, құштарлық энергия" деп атаған нәрсені көрсетеді. Оның теңіз пейзаждары, мысалы, "Теңіз пейзажы I" (1974) туралы да осылай айтуға болады. Ол түрлі-түсті лақтар мен жарықтандыратын модерн керамикасын бейнелейтін жанды натюрморттар жасады. Ол 80-жылдардың ортасынан 2008 жылға дейін кем дегенде жиырма раввиннің суретін салған. Осы аралықта ол көбінесе Бостон аймағында көрмелер өткізді. Фуллер мұражайы 1996 жылы оның туындыларының толық ретроспективасын ұсынды. Ал 2002 жылы тағы бір ретроспектива Нью-Йорктегі Ұлттық дизайн академиясымен ұйымдастырылды.
Bloom continued painting into his nineties. His oil paintings of the Lubec, Maine, woods in the late 1970s exude what critic Holland Cotter called a "disturbed, ecstatic energy". The same could be said of his seascapes, such as Seascape I (1974). He painted vibrant still lifes featuring colorful gourds and iridescent Art Nouveau pottery. He produced at least twenty paintings of rabbis between the mid 80s and 2008. Meanwhile he continued exhibiting, mostly in the Boston area. The Fuller Museum presented a full retrospective of his work in 1996. Another was organized by the National Academy of Design in New York in 2002.
"Catalogue Raisonné" жобасы
Bloom каталогы raisonné жобасы қолға алынды. Жоба туралы толық мәліметтерді Hyman Bloom ағарту сайтынан табуға болады. Егер сізде Bloom туындысы болса немесе тізімдегі "табылмай қалған" Bloom туындылары туралы ақпарат білсеңіз, ақпаратыңызды ұсыну үшін жоба әкімшісіне хабарласыңыз.
A Bloom catalogue raisonné project has been started. Details regarding the project can be found on the Hyman Bloom educational website. If you own a Bloom work, or have information on the listed "missing" Bloom works, please contact the project administrator to provide your information.
Жеке өмір
Блум композитор Алан Хованнесс және грек мистикасы суретшісі Хермон ди Джованноның жақын досы болды. Олар жиі кездесіп, түрлі мистикалық тақырыптарды талқылап, үнді классикалық музыкасын тыңдайтын. Блум ди Джованноны өнерінде қолдады, оған алғашқы суреттерін салуға арналған пастельдер жиынтығын сыйлады. Ол 1954 жылдан 1961 жылға дейін Нина Боленге, ал 1978 жылдан өмірінің соңына дейін Стелла Каралиске үйленді. Оның соңғы тұрақты жері Нью-Гэмпшир штатының Нашуа қаласында болды. Ол 2009 жылдың 26 тамызында 96 жасында дүние салды. Одан кейін әйелі Стелла қалды.
Bloom was a close friend of the composer Alan Hovhaness and the Greek mystic painter Hermon di Giovanno. The three of them often met to discuss various mystical subjects and to listen to Indian classical music. Bloom encouraged di Giovanno in his art, providing him with a set of pastels with which he executed his earliest paintings. He was married to Nina Bohlen from 1954 to 1961, and to Stella Caralis from 1978 until his death. His last residence was in Nashua, New Hampshire. He died there on August 26, 2009, at the age of 96. He was survived by his wife Stella.
Мұра
Блум Бостон аймағындағы және басқа да көптеген суретшілерге әсер етті, және ол үрдістер мен қозғалыстарға көбінесе немқұрайлы болса да, Бостон экспрессионистік мектебінің негізгі тұлғасы саналады. Ол бір суретті аяқтауға көбінесе жылдар жұмсағандықтан, өте аз шығармалар қалдырған. Ол шығарма аяқталғанын "көңіл күйдің мүмкін болатын ең жоғары деңгейге жеткен кезде" дейтін. Оның туындылары Қазіргі заманғы өнер мұражайының, Бостон көркем өнер мұражайының, Чикаго өнер институтының, Уитни американдық өнер мұражайының, Смитсонияның Хиршхорн мұражайының, Ұлттық дизайн академиясының және тағы да басқалардың қорындарында сақталған. Суретшінің өмірі мен шығармалары туралы "Хайман Блум: Барлық нәрсенің сұлулығы" атты фильм 2009 жылдың қазан айында шықты.
Bloom influenced many artists in the Boston area and elsewhere, and although he was largely indifferent to trends and movements, he is considered a key figure in the Boston Expressionist school. Because he worked slowly, often taking years to complete a painting, he left a relatively small body of work. He said a piece was finished "when the mood is as intense as it can be made." His work is included in the collections of the Museum of Modern Art, the Boston Museum of Fine Arts, the Art Institute of Chicago, the Whitney Museum of American Art, the Smithsonian's Hirshhorn Museum, the National Academy of Design, and many others. Hyman Bloom: The Beauty of All Things, a film about the artist's life and work, was released in October 2009.