Кіріспе

Американың түпкілікті тұрғындарының ренессансы – бұл терминді алғаш рет сыншы Кеннет Линкольн 1983 жылы жарық көрген «Американың түпкілікті тұрғындарының ренессансы» атты кітабында 1960-шы жылдардың соңында және одан кейін АҚШ-тағы түпкілікті тұрғындардың әдеби шығармаларының айтарлықтай өсуін сипаттау үшін қолданған. А. Роберт Ли және Алан Вели кітаптың атауы «Н. Скотт Момадейдің 1968 жылы жарық көрген «Таң атқан үй» романынан кейін пайда болған әдеби шығармалардың гүлденуін сипаттау үшін жылдам таралып кетті» деп атап өтті. Момадейдің романы сыншылардың жоғары бағасын алды, соның ішінде 1969 жылы көркем әдебиет саласындағы Пулитцер сыйлығына ие болды.

Америка тумасы авторларының ертедегі еңбектері

"Таң атқан үй" кітабы жарық көрмес бұрын, көптеген американдық индей жазушыларының көркем туындылары кең оқырманға жеткен емес. Уильям Эпесс, Джон Ролин Ридж және Саймон Покагон сияқты жазушылардың он тоғызыншы ғасырда жариялаған шығармалары көп назар алмады. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін, Морнинг Доув, Джон Милтон Оскисон, Джон Джозеф Мэтьюз, Зиткала Са, Чарльз Истман және Д’Арси МакНикл әдеби еңбектер жариялады, бірақ олардың саны салыстырмалы түрде аз болды.

Басқа мағыналары

Бұл термин негізінен әдебиетте қолданылғанмен, «үндістер арасындағы өркендеу мен жетістік сезімі [ ] кең тараған экономикалық және мәдени жаңару» сипаттау үшін кең мағынада да қолданылып келеді. Мысалы, Джоан Нагель бұл терминді «1970 және 1980 жылдары американдық үнділердің этникалық өзін-өзі тануының қайта жандануы және тайпалық мәдениеттердің қайта өркендеуі» тұтастығын атау үшін пайдаланады.

Сын

Американың түпкілікті халықтарының қайта өркендеуі термині бірнеше тұрғыдан сынға ұшырады. Джеймс Руперт жазғандай, "Ғылымдағы зерттеушілер бұл тіркесті қолдануға тартынады, себебі ол түпкілікті жазушылар бұрын маңызды туындылар жасамағанын немесе бұл жазушылар ұзақ жылдар бойы қалыптасқан қоғам мен тайпалық байланыстарсыз пайда болғандай көрінуі мүмкін. Егер бұл қайта туылған жағдай болса, онда бастапқы туу қашан болды?" – деп сұрақ қояды. Басқа сыншылар оны "дау тудыратын мәселе" деп сипаттады. Ребекка Тиллетт былай деп мәлімдейді: "Түпкілікті жазудың жақындағы өркендеуін "қайта өркендеу" деп атау, баспадан шыққан түпкілікті жазушылардың санының күрт өсуін сипаттау бойынша өте дәл болғанымен, бұл көптеген түпкілікті жазушылардың негізделген, көбінесе саяси тарихын жасыруға бейім."