Кіріспе
Томас Уортингтон, D.D. (1549 жылы Блэйнскаф Холлде, Уиган қаласының жанында, Ланкашир, шамамен 1627 жылы Биддулф Холлде, Стаффордширде дүниеден өткен) – ағылшын католик діни қызметкері және Дуай колледжінің үшінші президенті.
Thomas Worthington, D. D. (1549 at Blainscough Hall, near Wigan, Lancashire possibly 1627, at Biddulph Hall, Staffordshire) was an English Catholic priest and third President of Douai College.
Өмір
Ол ежелгі және бай отбасының мүшесі, Оксфордтың Брассеноз колледжінде оқыды (1566–70), ол өнер саласында бітірді (17 қазан 1570). 1573 жылдың ақпан айында ол Дуай колледжіне теологияны оқыуға барды. Ол Англияға (1575 жылдың қараша айында) барып, кейде конформист болған әкесіне шетелге көшіп кетуге ықпал етті. 1577 жылдың 6 сәуірінде діни қызметке тағайындалғаннан кейін, ол 1578 жылдың қыркүйегіне дейін Дуайда Рим катехизисін оқытады және Дуай университетінде 1579 жылдың қаңтарында B.D. дәрежесін алды. Он ай Англияда болғаннан кейін ол Реймске оралып, Уильям Алленмен бірге Римге барды және 1580 жылдың қаңтарында Англияға қайта оралды. Ол адал еңбек етіп, сәтті нәтижелерге қол жеткізді, әсіресе 1913 жылғы Католик энциклопедиясында айтылғандай, "білімсіз кедейлерді оқытуға деген құлшынысымен" есімдері сақталды. Ол Грегори Мартинге Дуай-Реймс Киелі кітабын аударуға көмектесті, оның үстінде Дуайда басқалар да жұмыс істеді, атап айтқанда Аллен, Уильям Рейнольдс және Ричард Бристоу. 1584 жылдың ақпан айында ол Реймске алып бара жатқан төрт жүрегін Уоррингтон маңындағы Ұлы Санкиде тұтқындағанда, ол анықталудан құтылуға және шілде айына дейін жауларының қырағылығынан қашып құтылуға тырысты, бірақ ол достыққа түскен жас жігітпен сатқындыққа ұшырап, Ислингтондағы үйінде тұтқындалды. Лорд-казначей оны Лондон мұнарасына жіберіп, екі айдан астам "ұңғымаға" қамап қойды. 1585 жылдың қаңтарында тағы жиырма діни қызметкермен бірге ол королеваның мәңгілік қуғын-сүргін ордерімен кемеге отырғызылып, Нормандияға жеткізілді. Келесі екі жыл бойы ол Реймсте Киелі жазбаларды түсіндірді. Сэр Уильям Стэнли 1587 жылдың қаңтарында сатқынға айналды және өзінің ирланд полкімен испан қызметіне кірді; 27 сәуірде Уортингтон Девентердегі олардың капелланы болды. 1589 жылдың 27 қаңтарында Реймске қайта шақырылды, вице-президент және прокурор қызметтерін атқаруға, бірақ 1591 жылдың шілдесінде Брюсселде полк капелланы қызметін қайтадан бастады. 1588 жылы Трир университетінің иезуит колледжінде діни ғылым докторы дәрежесін алды. Доктор Ричард Барреттің өліміне байланысты (30 мамыр 1599 ж.) Уортингтон Дуай колледжінің президенті (28 маусым) болып тағайындалды, кардинал қорғаушы, негізінен Роберт Персонстың ықпалы арқылы, зайырлы дін қызметкерлерінің кандидатурасы қабылданбады. Оған жүктелген міндет өте қиын болды, және ол оны орындауға жеткілікті күшке ие болмаған сияқты. 1593 жылы колледж Реймстен оралғаннан бері оның қиындықтары үнемі өсіп келеді, және бұл жағдай тәртіпке әсер етті. Уортингтонның өзі 1596 жылы Рим колледжінің жағдайы туралы кардинал қорғауына арнаған мемориалды жолдады, онда ол доктор Барреттің жаңалықтарына байланысты Дуайдың құлдырауына назар аударды. Сондықтан оның президенттік қызметі колледжге понтификалдық сапармен басталды, нәтижесінде Римде жаңа конституциялар жасалды. Заңда 60-тан артық адам ұсталмайды, реториканы бастауға жарамды болмаса, студенттер қабылдамайды және барлық студенттерден уақытында қасиетті тапсырыстарды алу үшін ант беруді талап етеді. Қорғаушы сонымен қатар Вортингтонның ұсынысына келісті, язуит студенттердің қарапайым мойындаушысы болып тағайындалсын. Бұл діни қызметкерлердің қатты наразылығын тудырды. Вортингтон кардинал Алленнің басшылығына бағынуға ант берген болатын, Аллен қайтыс болғаннан кейін, ол өзін осындай антпен (29 желтоқсан 1596) Персонс атаға бағындырды. Дінбасылары президенттің әрбір іс-әрекетінде иезуиттердің ықпалын көріп, колледжді Иса қоғамына тапсырудан қорқып қалды. Сенімділік одан әрі Вортингтонның қазіргі профессорларды жұмыстан босатуы және олардың орнына өздерінің авторларын дәріс берудің орнына түсіндіретін жас жігіттермен алмастыруы шайқалтты. Сонымен қатар, діни қызметкерлер Миссияға дайындықсыз, дайындықсыз жіберілді. Ата Персонс қайтыс болғаннан кейін (1610 жылдың сәуірінде) Уортингтон бас діни қызметкермен татуласып, оған отставкаға кетуін ұсынды. Бұл ұсыныстан бас тартылды, бірақ әрқайсысының үш өкілі Дуайда (мамыр 1612 ж.) кездесті. Ол қорғаушыға өз мүшелерінің екеуін колледжді реформалауда президентке көмектесуге тағайындауды өтінді, бірақ бұл қорғаушының "nihil innovandum" -мен кездесті. Бұл саясат өзгеруі Вортингтонға вице-президент доктор Кнатчбулл (ал. Нортон), және доктор Синглтон, зерттеулер префекті, және олар Римге оның жүріс-тұрысы мен әкімшілігін қорлайтын есептерді жіберді. 1612 жылы қазан мен қарашада тағы бір папаның сапары болды, онда жағдайдың шынымен де өкінішті екені анықталды. Жоғары тұрғандардың арасындағы келіспеушілік, ұйымдастырылмаған оқу, тәртіпсіздік, ғимараттардың күйреуі, жетіспейтін тағайындамалар және ауыр қарызбен қиындыққа тап болған қаржы. Студенттер профессорларының тиімсіздігі, иезуит мойындаушысының ықпалы және колледж басқаруына қоғамның араласуы туралы шағымдар айтылды. Нәтижесінде Вортингтон (1613 жылдың мамырында) кардинал қорғаушымен Римге шақырылды, ал колледжді реформалауға көмектесуге өтініш білдірген Мэтью Келлисон оның орнына тағайындалды (11 қараша). Вортингтонға жылына 200 тәждік зейнетақы берілді және Индекс Конгрегациясындағы Апостолдық нотариус болып тағайындалды. Римде ол Оратория мүшесі болды. 1616 жылы ол Англия миссиясына оралды және Лондон мен Стаффордширде жұмыс істеді. Ол Ноттингемшир және Дербиширдің титулдық архиепископы болды. Өлімінен алты ай бұрын ол Иса қоғамына қабылданды, миссияда жаңадан кірушілерді оқытуға рұхсат алды. Католик энциклопедиясында оның өлімі 1627 жылға сәйкес келеді.
Отбасы
Уортингтонның Ұлы Санкиде тұтқындалған төрт жүрегі 1584 жылғы 12 ақпанда 16 жасар Томас, 15 жасар Роберт, 13 жасар Ричард және 11 жасар Джон болды. Олардың тағдыры Бриджвотердің "Концертациясында" (1594) тіркелген, ол Фоулидің "Иисус қоғамының ағылшын провинциясының жазбалары" кітабының II томында (1875 ж.) аударылған. Олардан әкелерінің қайда екенін, католик достарының есімдерін және амалдарын білу үшін, сондай-ақ оларды еретикалық құлшылыққа итермелеу үшін алдау, уәде беру, қорқыту, жазалау, қатыгездік және айлакерлік қолданылды. Бірнеше айдан кейін олардың барлығы қашып үлкерді. Томас әкесімен бірге Ислингтонда қайта ұсталды және екі жарым жылдан астам уақыт бойы қақпа үйінде тұтқын болды. Кейін ол шетелге кетіп, кардинал Алленнің немересіне үйленді және 1619 жылы Лувенде қайтыс болды. Роберт 1584 жылғы 22 қыркүйекте Реймске жетті, ал 13 қазанда Ричард пен Джон оған қосылды. Бастарынан өткен қиындықтар Роберттің 18 ақпанда, ал Ричардтың 8 маусымда қайтыс болуына себеп болды. Джон иезуит болды, Ланкаширде қоныстанған қоғамның алғашқы миссионері және кең аумақты Ланкашир округінің негізін қалаушы болды; ол 1652 жылғы 25 қаңтарда қайтыс болды. Тағы бір немересі Питер Уорден, Томас әпкесі Изобельдің ұлы және оның күйеуі, Ланкашир саудагері Роберт Уорден (немесе Верден) 1630-шы жылдардың соңында Жаңа Англияға көшіп, 1639 жылы Кейп-Кодтағы Ярмут қаласында қайтыс болды. Оның немересі Мерси Уорден Плимут колониясының губернаторы Эдвард Уинслоудың немере інісі Кенелм Уинслоуға үйленді.