Блинки Палермо: Суретші және бокс промоутерінің ізінен

Кіріспе

Неміс суретшісі, бокс промоутері Блинки Палермо (2 маусым 1943 – 18 ақпан 1977) – неміс абстрактілі суретшісі.

Өмір және мансап

Палермо 1943 жылы Германияның Лейпциг қаласында Питер Шварце ретінде дүниеге келді. Ол және оның егіз бауыры Майкл нәресте кезінде Хейстеркамп атымен аталатын асырап алушыларға берілді. 1964 жылы, 1962 және 1967 жылдар аралығында Дюссельдорфтың Кунстакадемиясында Бруно Голер мен Йозеф Бойспен оқып жүргенде ол "Блинки Палермо" деген псевдонимді қабылдады. Бұл ат американдық мафиози және бокс промоутері, Сони Листонды басқарған Фрэнк "Блинки" Палермоға сілтеме жасайды. 1969 жылы Палермо Мёнхенгладбахқа көшіп, Ими Кнобель және Ульрих Рекриеммен бірге студия ашты. 1970-ші жылдардың басында Нью-Йоркте болғаннан кейін ол Герхард Рихтердің бұрынғы Дюссельдорф студиясына көшті. Блинки Палермо 1977 жылы, 33 жасында сапарда қайтыс болды. Оның бауыры Майкл Хейстеркамп Палермоның жалғыз мұрагері және авторлық құқықтың иесі.

Жұмыс

Палермо ең алдымен монохромды кенептерімен және қарапайым түсті материалдардан жасалған «материалдық суреттерімен» танымал болды. Ол алюминийге, болатқа, ағашқа, қағазға және формаға сурет салған, көбінесе бояудың орнына таспадан сызықтар жасаған. Бойздың ықпалымен ол форма мен түс арасындағы ұйымдастырылған кеңістіктік қатынасқа қызығушылық танытты, бұл қағида оның барлық келесі туындыларында көрінеді. 1960 жылдардың ортасында Палермо дәстүрлі тіктөртбұрышты кенептерден бас тартып, шеңбер, үшбұрыш, крест, тотем және тіпті ғимараттардың ішкі қабырғалары сияқты формаларды пайдалана бастады. Мысалы, «Атаусыз (Тотем)» (1964) – жай ғана тік ағаш жолағы, биіктігі 7 фут, ені шамамен 2 дюйм. Ол қызғылт сары түске боялған және бес қысқа көлденең бөліктен тұрады, әрқайсысы көк үшбұрыштың бөлігімен ақ түске боялған ағашпен оралған матадан жасалған, бұл бастапқы сатыбақ сияқты көрінеді. 1964-1966 жылдар аралығында Палермо кенепке салынған бірнеше суреттер сериясын жасады, онда ол конструктивизмнің реттеу принциптерін зерттеді. 1966 жылдың соңынан 1972 жылға дейін ол 65-ке жуық «Stoffbilder» (материалдық суреттер) сериясын жасады, олар көлденең немесе тік тігістермен тігілген әртүрлі ендегі түсті материалдардан тұрады және таспаларға бекітілген. Ол дүкендерден алынған маталардың сапалы түсі мен материалына тапсырыс беріп, оларды басқаларға тігіп біріктіруге жіберді. 1970 жылы ол Герхард Рихтермен бірлесіп 1972 жылғы Мюнхен Олимпиадасының спорттық кешендеріне жоба ұсынды. Аренаның алдына олар 27 түрлі түсті шыны терезелерді ұсынды, әр түс 50 рет қайталанып, таралуы кездейсоқ анықталды. 1968 жылдан бастап Палермо Еуропаның әртүрлі қалаларында, соның ішінде Эдинбург пен Брюссельде 20-дан астам қабырғалық суреттер мен эскиздер жасады, оларды дайындық эскиздері мен фотодокументациясында сақтады. Алайда, бастапқы туындылар орнатылған жерімен байланысты болғандықтан, қазірде жоқ. Оның «Күннің уақыты I-IV» атты туындысы – күндізгі уақыттағы күн сәулесінің өзгеруіне метафора ретінде жарықтан қараңғыға қарай реттелген түстермен боялған шаршы алюминий панельдерден тұрады. Ол жиі бөлмедегі қабырғалардың пішінін сызып немесе оларды басқа түске бояп, бастапқы ақ түстің тек шекарасын қалдыратын. 1972 жылы «Metallbilder» (металл суреттері) сериясы пайда болды, бұл болат немесе алюминийге салынған акрил суреттер сериясы. Олар тұрақты формулаға сәйкес келеді: әдетте, төрт панельден тұратын топтар, бір-бірінен едәуір қашықтықта орналасқан, әр панельде бір негізгі акрил түсті аймақ болады, ол жоғарғы және төменгі жағында басқа бір түсті жолақтармен шектелген. Бұл туындылар Лос-Анджелес округінің өнер мұражайына және Вашингтондағы Хиршхорн мұражайы мен мүсін бағына да көрсетілді. 2013 жылы Дэвид Цвинер галереясы Палермоның 1976-1977 жылдардағы қағаздағы туындыларының көрмесін ұйымдастырды.

Palermo was best known for his spare monochromatic canvases and "fabric paintings" made from simple lengths of colored material cut, stitched and stretched over a frame. He painted on aluminum, steel, wood, paper and Formica, often making lines out of tape instead of paint. Under Beuys, he became increasingly interested in the organized spatial relationship between form and colour, a polarity which is manifest throughout the rest of his oeuvre. In the mid 1960s, Palermo moved away from conventional rectangular canvases and increasingly opted for surfaces such as the circle, triangle, cruciform, totem pole and even the interior walls of buildings. For example, Untitled (Totem) (1964) " is simply a vertical strip of wood, 7 feet by about 2 inches. It is painted orange and punctuated, like a primitive ladder, with five short, horizontal pieces of canvas wrapped wood, each painted white with a portion of a blue triangle". Between 1964 and 1966, Palermo produced a small series of paintings on canvas in which he experimented with constructivist principles of order. Between late 1966 and 1972 he produced a series of circa 65 Stoffbilder (Fabric Paintings), consisting of colored materials of different widths sewn together along horizontal or vertical seams and attached to stretchers. He took the colour and material quality ready made from department store fabrics and had them stitched together by others. In 1970, he and Gerhard Richter jointly submitted designs for the sports facilities for the 1972 Olympic Games in Munich. For the front of the arena, they proposed an array of glass windows in 27 colors; each color would appear 50 times, with the distribution determined randomly. Beginning in 1968, Palermo realized more than 20 murals and wall drawings at various sites in Europe, including Edinburgh and Brussels, and recorded them in preparatory sketches and photographic documentation. The original works, however, having been affiliated with their place of installation, no longer exist. His Times of the Day I IV consists of square, aluminum panels painted in colors arranged from bright to dark, a metaphor for the changing sunlight through the day. He often outlined the shapes of some of the walls in a given room or filled them in with a different color, leaving only a border of the original white. A series of “Metallbilder” (Metal Pictures) followed in 1972, a series of acrylic paintings on steel or aluminium. They follow a consistent formula: groupings of, usually, four panels, fairly widely separated, with each panel bearing a single main acrylic color area bracketed by bands of one other color at the top and the bottom. and also travelled to the Los Angeles County Museum of Art and the Hirshhorn Museum and Sculpture Garden in Washington. In 2013, the David Zwirner Gallery organized an exhibition of Palermo's works on paper from 1976 to 1977

Жинақтар

Палермоның маңызды туындыларын сақтайтын қоғамдық коллекциялардың бірі – Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайы. Палермо бар болғаны 56-ға жуық "Stoffbilder" немесе мата картинасын жасағандықтан, коллекционерлер оларды қатты іздейді. Аукционда сатылған ең қымбат бес Палермо туындысының төртеуі – "Stoffbilder". Ал ерекшелігі – 1976 жылғы "Манхэттен" суреті, ол екі бөліктен тұратын болатқа акрилмен салынған. "Манхэттен" 2020 жылдың шілдесінде Лондондағы Sotheby's аукционында 2 893 578 долларға сатылды. "Аталымы жоқ (Stoffbild)" (1967–69) – биіктігі әртүрлі қара көк және түркіз түсті екі жолақпен боялған, қабықшаға жабыстырылған матадан жасалған үлкен шаршы панель, қазіргі таңдағы ең қымбат төртінші лот болып табылады. 2010 жылы Герхард пен Анна Ленц коллекциясынан Лондондағы Sotheby's аукционында сатылған ол 1,11 миллион фунт стерлингке бағаланды.